Hoe oud?

Stond op de voorkant van een kaart die Tim voor zijn verjaardag, één dag na Emma’s verjaardag, kreeg. Nou om heel eerlijk te zijn dat gaat jullie he-le-maal niets aan. Oud genoeg in ieder geval om kaal en grijs te worden, al weet Tim dat al jaren heel goed te camoufleren. En ook al oud genoeg dat het zijn moeder er zelfs al toe laat verleiden om te zeggen dat de 40 nu wel erg dichtbij komt. Kortom, ergens in de 30. Laten we het daar maar op houden.

De kids wekken papa al om kwart voor zeven. Dit is natuurlijk niet erg feestelijk maar het voordeel is dat je verjaardag lekker lang duurt. Na het zingen van de liedjes, die we gisteren ook al hadden gezongen mag Tim de kaarten open maken die vanuit Omaha mee op vakantie zijn gegaan. Bedankt! En op het moment dat we naar en restaurant rijden om te gaan ontbijten, bellen Pa von Henning en Pa en Corry om te feliciteren. Even later zitten we in de bergen van Big Horn Mountains en blijkt de telefoon voor het eerst deze vakantie geen bereik te hebben. Later zien we dat er 4 voicemail berichten zijn. Wie het ook waren: bedankt! Het bericht zullen we echter nooit horen want Tim, niet zo handig met techniek als je wel zou denken voor een Engineer, is al bijna anderhalf jaar het wachtwoord van zijn voicemail kwijt. Dus de berichten afluisteren is er helaas niet bij. Was misschien wel handig geweest als we dat even hadden vermeld een aantal weblog verhalen terug. Oeps....sorry.

We ontbijten hoog in de bergen in een hele gezellige houten berghut waar een heerlijk ontbijt wordt geserveerd. Tim krijgt van de kids souveniers van de vakantie en van Rita een jasje. Overigens wordt het misschien wel tijd voor een ‘bekentenis’ op een dag als je verjaardag. Sommigen weten het, maar velen vast niet. Tim spaart borrelglaasjes, al is sparen een groot woord hoor maar dat zeggen vast alle mensen die zich eigenlijk een beetje schamen om te zeggen dat ze iets niet alledaags verzamelen. Al vanaf dat Tim een jaar of 12 is spaart hij ze. De verzameling is begonnen met, hoe kan het ook anders, een borrelglaasje van Feyenoord en vandaag krijgt hij zo ongeveer zijn 400ste glaasje. Ach, iedere gek zijn gebrek. Overigens is Tim vorige week voor het eerst van zijn leven iemand tegen gekomen met dezelfde kronkel. Matt, een collega van Tim, heeft ook een hele verzameling thuis staan.

Na het ontbijt rijden we uren door het werkelijk prachtige Big Horn National Park, waarover we later meer zullen schrijven. We besluiten de avond met het favoriete eten van Tim, pizza van de Pizza-hut. En als de kids om 7 uur, een keer lekker vroeg, op bed liggen, tikken wij dit verslag in de auto. Want het nadeel, van met zijn allen in één hotel- of motelkamer slapen, is dat de kinderen erg lastig in slaap vallen als de ouders nog niet naar bed gaan. Gaan we in hotels even in de lobby zitten met de baby phone (typisch Nederlands woord overigens hebben we pas ontdekt, hier heet het een baby monitor), nu staat de auto voor de motelkamer en zitten we koffie te drinken in de auto. Het is net alsof we aan het kamperen zijn en we niet buiten kunnen zitten omdat het regent.

Na vorig jaar, weer een niet alledaagse verjaardag. Volgend jaar zijn jullie weer van harte welkom hoor voor koffie, taart en een kringgesprek...

Emma 1 jaar

Je eerste verjaardag vieren in een hotelkamer in Hill City, South Dakota is misschien niet voor iedere Nederlander het toonbeeld van een droomverjaardag. Maar voor een Amerikaans meisje dat 1 jaar wordt, kan het misschien toch nog wel wat speciaals hebben. Al zullen we het nooit echt weten want Emma zal er zich later niets meer van herinneren.

Even voor zevenen worden we allemaal wakker en het is dan precies een jaar geleden dat Emma geboren werd. Op 27 augustus 2006 om tien voor 8 ’s morgens werd ze geboren en nu een jaar later vieren we haar eerste verjaardag. Nu zul je zeggen dat het op een uur na een jaar geleden was, maar Hill City ligt een uur terug ten opzichte van Omaha dus is het hier 10 voor zeven als ze officieel 1 jaar wordt.

Helaas geen verjaardag met familie, vriendjes, vriendinnetjes en een grote verjaardagstaart. Maar Bram, haar grootste vriend, is er en de muffin met het kaarsje doet toch erg feestelijk aan. In haar verjaardagsshirt luistert Emma naar ‘Lang zal ze leven’ en ‘Happy birthday to you’. Beseffen dat ze jarig is, zal ze niet maar ze straalt wel als ze het gezang, hoe vals ook, hoort.

Van Bram krijgt ze een mooi prentenboek, van ons een shirtje uit het Flinstone park en haar eerste pop. De lappepop heet Abby. En Emma is er al gelijk gek op, althans dat willen we graag geloven dus is het zo!

Naast kadootjes van ons, zijn er al kaarten van Thijs en Nienke (en een boekje; bedankt!), Isa en Jim, Mark en Esther en Opa en Oma die we vanuit Omaha hebben meegenomen. Ook nog wat mailtjes. Opa Koekie belt zelfs, al ligt Emma tegen die tijd alweer te slapen.

Alsof je verjaardag beginnen in een hotelkamer al niet ‘erg’ genoeg is, de rest van Emma’s verjaardag is een reisdag want we vervolgen onze vakantie weer. Maar hierover meer in een later weblog verhaal. We zingen vandaag nog regelmatig ‘Lang zal ze leven’ en is Emma onafscheidelijk van Abby. Dat ze aan het einde van de dag erg warm aanvoelt en 39 oC meet, zullen we maar wijten aan de opwinding vanwege haar eerste verjaardag.

BERT Flinstone

Tijdens ons vorige bezoek aan de Black Hills, hadden we geen tijd voor het Flinstones Pretpark. Dat staat dit keer dus hoog op de agenda. En gelukkig hebben we er dit keer wel tijd voor. We zijn nog nooit in Plopsaland geweest maar we kunnen ons voorstellen dat het vergelijkbaar is.

Vanaf het moment dat je binnen komt waan je je in de pre-historie. Het park is niet bijzonder groot maar helemaal ingesteld op kinderen in de leeftijd van 3 tot 12 jaar, al is er ook veel te genieten voor de ouders. Want wie is er niet groot geworden met Fred en Wilma?

We rijden een rondje in Fred zijn auto, rijden met de trein door het dorp. zijn te gast bij alle dorpsbewoners en we gaan op de foto met alle beroemdheden. Al met al een perfect begin van de vakantie, zelfs onze eigen ‘Pepples’ genoot ervan.

Eindelijk vakantie

Ja, we weten het. Als je onze weblog leest, lijkt het soms wel alsof we atijd vakantie hebben. Maar dat is niet zo hoor, er wordt ook nog gewerkt.

Maar vanaf donderdag is het dan zover. We vertrekken richting het westen om in 14 dagen onder andere YellowStone National Parc te gaan bezichtigen. Voorlopig zijn er dus even geen weblog verhalen te lezen. Kunnen jullie alvast een beetje afkicken. 27/8 - klopt dus niet helemaal. Lang leve wireless internet...

We proberen onze mail geregeld te lezen. Maar mocht er nu toch iets gebeuren waarvoor we echt gebeld moeten worden. Onze mobiele nummers zijn:

001-402-533-8998 (Tim)

001- 402-214-8090 (Rita)

Of we overal bereik hebben, weten we niet. Laten we maar gewoon hopen dat het niet nodig is om ons te bellen.

We wensen onszelf een fijne vakantie!

51 weken geleden

Waar was jij 51 weken geleden? Rare vraag, is het niet? Normaal gesproken zouden wij ook geen idee hebben wat we 51 weken geleden deden maar nu is het een stuk makkelijker. 51 weken geleden zaten wij met Bram bij de autoraces. En nadat we die avond thuis kwamen, kondigde Emma zich aan. En nu, 51 weken later, zitten we weer met Bram bij de autoraces. Emma hebben we thuis gelaten bij Britney omdat de herrie toch wel wat te veel voor haar oortjes is.

Voor Bram is het weer een hele belevenis. Hij is he-le-maal gek van auto’s en van racen. Hij heeft heel veel autootjes en er gaat geen dag voorbij zonder race op de tafel in de woonkamer. En als zijn grote vriend Hunter er is, is het net alsof het formule 1 circus is aangekomen bij ons thuis. Maar voor ons is het ook weer erg leuk om de autoraces te zien. We zijn samen met Matt en Alison. Matt is een collega van Tim en die racet zelf ook wel eens. Voor $ 5 per persoon zitten we de hele avond te kijken naar auto’s die hun rondjes draaien op een baan. In tegensteling tot vorig jaar weinig botsingen dit keer. Fijn voor de rijders, niet zo spectaculair voor ons natuurlijk.
De zaterdag was sowiezo al een feestdag voor Bram. In de ochtend, Tim zijn uitslaapdag, eerst lekker een paar uur televisie gekeken. En terwijl Bram televisie kijkt, rommelt Emma er tussendoor. Totdat de teletubbies op televisie komen want dan zijn Emma’s ogen ook het op scherm gericht. Aan het einde van de ochtend gaan we naar de HyVee. Normaal niet echt een bezigheid die we beschrijven maar we maken nu graag een uitzondering. De HyVee organiseert zo af en toe grote buitenfeesten voor kinderen. En vandaag was het groots feest. Wel 3 grote lucht/springkussen en vele spelletjes voor kids. Verder is er de grootste bbq van Amerika, de auto van de sheriff om te bekijken, de brandweer en een grote helicopter. Genoeg om te doen en te zien dus.

We merken steeds meer dat het nu toch niet meer zo lang duurt voordat we weer terug gaan naar Nederland. Nog 1 weekje werken voor Tim, dan 2 weken op vakantie en dan nog maar 3 weken totdat het vliegtuig richting Amsterdam vertrekt. En niet alleen wij merken dat, ook de mensen om ons heen hier. De laatste tijd worden we regelmatig uitgenodigd om wat leuks te doen. Dat worden dus een paar hele leuke maar drukke laatste weken hier.

Op zondag, Rita’s uitslaapdag, zijn we uitgenodigd bij Karen, Tracy, Logan, Garisson, Grayson en Clark. Weer zo’n typisch Amerikaans avondje bij anderen. Lekker hangen op de bank, eten als je zin hebt en vooral ook eten waar je zin hebt. De kids die zich uitermate goed vermaken met elkaar. Kortom een hele gezellige avond.

Maandag gaan we met Kristi, Hunter en Darwin naar de Pizza-machine. Hier waren we eerder al met Jos, Jaap, Esther en Mark geweest. En dit was een van die dingen die nog op de ‘things-to-do’ list stonden. Na een uurtje gespeeld te hebben op de machines schuiven we aan het buffet. Je helemaal vol vreten aan taco’s, pizza’s, salade’s, pasta’s en ijs. Net erg gezond maar wel heeeeeel erg lekker. Na het eten, zo rond zevenen, gaan we weer de speelhal in. De kinderen rennen ver de springkussen en doen allerlei spellen varierend van racespellen tot basketballen.

We zitten allemaal helemaal in de spellen als plotseling de muziek uitgaat en een mannenstem klinkt ‘Please listen. A tornado warning has been issued for this county. Please go to the shelters immediately’. Huh? Horen we dat nu goed. Het wordt nog eens herhaald. En ja hoor. De man zegt het echt. Iedereen pakt rustig zijn spullen en kinderen en we worden naar een restaurant gedirigeerd midden in de pizza-machine waar geen ramen zijn. In het restaurant staat een levensgrote televisie aan en dan zien we pas wat al een tijdje gaande is maar waar wij niks van meegekregen hebben. Noodweer trekt over Omaha en volgens de rader trekken er 10 tornado’s door de stad. Of ze ook werkelijk een touchdown maken, weten we niet maar volgens de radar gaan ze dwars over ons appartement heen. Na drie kwartier is de tornado warning ingetrokken en mogen we het restaurant verlaten. Verder gaan met spelen kan echter niet want alle electriciteit is uitgevallen.

Thuis aangekomen blijkt er gelukkig geen tornado over ons huis getrokken te zijn. Wel veel takken op de weg maar verder niets ernstigs op het eerste gezicht. Wel elders in de stad waar een groot deel zonder stroom zit. Tornado’s in augustus? Helemaal gebruikelijk is het niet maar wie de weblog een beetje kent, weet nog dat we vorig jaar, vlak nadat Emma was geboren, ook de basement in moesten vluchten. Dus misschien zijn ze wat vroeg dit jaar. Is dit dan het einde van de zomer? Hopelijk wel want, en dat moet erg ondankbaar klinken in jullie oren, het is al weken bloedheet. En temperaturen van rond de 25 oC zijn nu wel erg welkom.

Tim 'de schrijver'

Ik zal dit stukje eens in de ‘ik-vorm’ schrijven. Ik ben namelijk NIET degene die altijd maar al die mooie stukjes schrijft. Af en toe schrijf ik wel eens wat, maar over het algemeen is dat Tim. Ik zat mij dit bedenken toen ik weer eens één van mijn dagtripjes had naar Sioux City. Ik rijd dan zo’n 1 ½ uur heen en dat natuurlijk ook weer terug.

En terwijl de kinderen achterin lekker naar “Mika” (een hele leuke cd trouwens voor zowel jong en oud met het briljantje ‘big girls, you are beautiful’ als absoluut hoogtepunt http://www.mikasounds.com/uk.php) zitten te luisteren, gaan mijn gedachten terug naar al onze belevenissen in Amerika. Gelukkig heeft Tim die gedachten perfect omschreven en op papier gezet, zodat we die in de toekomst er weer eens bij kunnen pakken. We hebben namelijk de teksten ook allemaal uitgeprint en ingebonden. Daarnaast zijn er van alle foto’s zo’n 12 fotoboeken gemaakt. Overigens hebben we die zelf nog niet allemaal gezien. We hebben ze (digitaal) gemaakt, besteld en laten afleveren in Nederland bij ouders.

Nu eventjes terug naar mijn trip naar Sioux City. Kristi is daar zo’n 6 maanden geleden naartoe verhuisd, vanwege het werk van haar man Brett en Brett was een collega van Tim. De trouwe lezers onder ons weten dit al, maar even een update kan geen kwaad. Als mensen vragen of ik vriendschap heb opgebouwd hier in Amerika, heb ik vaak gezegd dat de vriendschap hier erg oppervlakkig is. De contacten die ik op de ‘playdates’ heb zijn inderdaad oppervlakkig en gaan vaak over ditjes en datjes. Gelukkig zijn er ook mensen waarbij ik wel kan praten over onderwerpen, die mij interesseren of mij dwars zitten. En een lekkere discussie op zijn tijd over de ‘Amerikaanse denkwijze’ gaat Kristi niet uit de weg. Naast Kristi is er ook Rachel, waar ik lekker even kan praten en lachen over allerlei dingen. En deze 2 mensen (extra) om me heen, maken deze 2 jaar in Amerika een stuk makkelijker en aangenaam.

In Sioux City zijn we naar een grote gymzaal gegaan waar de kinderen voor 1 dollar kunnen fietsen, voetballen, rennen en klauteren op een klimmuur. Daarna zijn we gaan lunchen bij een typisch amerikaans restaurant ‘Chuck-E-Cheese’: pizza, televisies en speelautomaten. Eten, spelen en televisie kijken gaan nog altijd erg vaak samen in de Amerikaanse cultuur.

Over Amerikaanse cultuur gesproken. Wat ons ook is opgevallen het afgelopen jaar, is dat Amerikanen nooit lang op één en dezelfde plek blijven wonen. Zo pas ik deze week op Jonah, zoontje van Jason en Gail. Zij zijn namelijk erg druk met het pakken van hun spullen en gaan verhuizen naar de staat Iowa. Jason heeft namelijk ook al ontslag genomen bij het bedrijf PURAC, net als eerder Brett. Ook iets typisch Amerikaans, ze wisselen hier zo makkelijk van baan als wij van onderbroek.

Weekendje weg in eigen...........stad

Een aantal maanden geleden hadden we nog grootse vakantieplannen. Naast YellowStone, wilden we ook nog anderhalve week naar de westkust. Want San Fransisco, Los Angeles and San Diego zijn toch echt steden die je gezien ‘moet’ hebben als je in Amerika bent geweest. Maar toen kwam daar de verhuizing en alle daarbij behorende drukte, de drukte op Tim zijn werk en de prijs naar Orlando en de Bahama’s die Rita won. We hebben daarop maar besloten om de westkust de westkust te laten. Wel wilden we nog een weekendje weg en dat werd dus het afgelopen weekend. We hadden geen zin om hele einden te rijden dus hebben we een cabin gehuurd in een natuurpark in onze ‘achtertuin’. Op 25 minuutjes ten zuiden van Omaha ligt het Platte River State Park en dit is ideaal voor een weekendje weg.

Op zaterdagmiddag rijden we bij het appartement weg en nog veel sneller dan de routeplanner aangeeft, rijden we het park in. We hebben een zeer eenvoudige cabin (huisje) gehuurd. Het is dat het onderkomen echte muren heeft en dat het is voorzien van de eerste 3 levensbehoeftes van de gemiddelde Amerikaan, anders zou je het ook gewoon een tent kunnen noemen. Overigens noemen de Amerikanen deze manier van een weekendje weg ook kamperen vanwege het ontbreken van luxe. Nou, wat zijn die drie eerste levensbehoeften van de Amerikaan dan wel. Helaas voor ons staan de grote auto en de televisie blijkbaar op de plaatsen 4 en 5 want dat is niet bij het huisje inbegrepen. Wel een slaapplaats, een grote koelkast en de onvermijdelijke airconditioning. Deze laatste lijkt voor de gemiddelde Nederlander volkomen overbodig maar wij kunnen inmiddels beamen dat het weldegelijk soms onmisbaar is. En zeker in dit weekend, dat het tot nu toe warmste weekend van het jaar is.

Om even een idee te geven van hoe zo’n park eruit ziet; het niet te vergelijken met iets als Landal Green Parcs of Center Parcs. Zoiets kennen ze hier niet. Stel je je 3 keer de grootte van het Kralingse bos voor. Bedenk hierin een stuk of 50 kleine éénvoudige huisjes. Je betaalt weinig voor de huur van het huisje maar dat is ook het enige waar je voor betaalt. In het park zijn een manege, een plas met waterfietsen en bootjes, een paar winkeltjes, een restaurant en een zwembad. Gelukkig zitten wij op loopafstand (voor Nederlandse begrippen dan) van het restaurant dus daar hebben we de auto niet voor nodig. Het zwembad ligt echter al te ver en daar moeten we de auto wel voor pakken en daar moeten we dus ook voor betalen.

Het is heerlijk weer. Natuurlijk wel wat aan de warme kant maar dat begint te wennen. En door het centrale toilettengebouw vlak bij ons huisje, toilet en douche horen blijkbaar niet bij de eerste levenbehoeften van de Amerikaan, lijkt het net echt kamperen. We gaan regelmatig naar het zwembad want beide kids blijken echte waterratten te zijn. En in navolging van van de Veermannen in Noorwegen, vinden wij ook dat we bij een bepaalde temperatuur wel een ijsje hebben verdiend. Dus als het kwik op zaterdag 44 oC aanwijst, gaan wij ook aan de softijs-lunch.

Zondagochtend gaan we een stuk door de bossen wandelen. Echte wandelaars, in de zin van ‘de paden op de lanen in’, zijn we niet maar even een paar uur door het bos wandelen is wel aan ons besteed. Met Emma in de rugzak lopen we dik een uur door de bossen. Het is een vrij ruig en bochtig parcours maar omdat het allemaal in de schaduw is, is het heel goed uit te houden.
Het restaurant is super eenvoudig en is er één in de categorie ‘mijn tante Truus bakt ze bruin’, ofwel een keuken waarin een paar oudere dames hun kunsten vertonen op kookgebied. Heerlijk hoor. En ook het ontbijt is uitstekend. In eerste instantie zijn we helemaal niet van plan om te gaan uit eten en ontbijten maar omdat het ze eerste avond zo goed bevalt, maken we er maar vaker gebruik van. Maar niet op zondagavond want dan bbq-en we lekker. Bij het huis staat niet alleen een bbq maar ook een kampvuurplaats. Bram en Tim steken deze beiden aan en het gaat uitstekend. Fikkie steken, het is en blijft toch echt mannenwerk! Voor Bram is het niet alleen het vuur maken dat indruk maakt. Ook zijn eerste marshmallows zijn een waar feest, net als de popcorn van de bbq. Wel even onthouden natuurlijk dat het erg heet is als het van het vuur komt (Bram zit dus niet al aan het bier maar is een blaar aan het voorkomen).

De afgelopen weken zijn er al hele flinke regenbuien gevallen en dat gebeurt op zondagavond ook. Toen we net in Omaha woonden, vertelden de buren ons al ‘als je het weer nu niet zo mooi vindt, wacht dan maar een uur, het kan zo omslaan’. En dat hebben we al vele malen meegemaakt en nu weer. Liggen we het ene moment nog in het zwembad, twee uur later is net de laatste hamburger klaar en barst er een noodweer los. Vreselijke regenbuien en heel veel bliksem. En een uur later schijnt het zonnetje weer. Voordeel hierbij is dat het ook een beetje is afgekoeld want benauwd is het met een temperatuur van boven de 40 graden natuurlijk wel.

Maandagochtend zijn we weer thuis. En zoals zo vaak met een weekendje weg, lijkt het ook nu weer alsof we echt vakantie hebben gehad. Maar dat begint pas over 10 dagen.

Shootings

Iets wat bijna normaal is geworden voor ons en de andere inwoners van Omaha, zijn de vele schietpartijen en moorden in deze stad. Wat dat betreft doen ‘we’ met gemak mee met de rest van Amerika. Sterker nog, het relatief kleine Omaha kan de ‘concurrentie’ met steden als LA, NY and San Fran met gemak aan. Dit was 2 jaar geleden al zo maar het geweld, als gevolg van het gebruik van vuurwapens, is het afgelopen jaar met 40% gestegen. En de afgelopen maand juli was wat dat betreft een dieptepunt met een gemiddelde van één shooting per dag.

En niets dat erop duidt dat het in augustus minder zal worden. Want het gemiddelde is zelfs nog iets gestegen de afgelopen dagen. Voor de duidelijkheid, shootings zijn schietpartijen waarbij mensen geraakt worden. Het zegt niets over het aantal doden. Maar tegelijkertijd zegt het ook niets over het aantal mensen dat niet geraakt is. Met andere woorden er waren zeker meer dan één schietpartij per dag, alleen werd er in die andere gevallen niemand geraakt.

Het meest angstaanjagende van dit hele verhaal (dat wellicht onbedoeld toch een beetje laconiek is opgesteld; wat overigens wel aangeeft dat wij geen angst hebben) is wel dat veel slachtoffers vallen door ‘drive by shootings’. Ofwel, schietpartijen vanuit rijdende auto’s.

De afgelopen maand is er al een paar maal op verschillende huizen geschoten. Bij één shooting werd een oudere vrouw geraakt die gewoon op oprit een bakje koffie zat te drinken. En bij een andere shooting werd een kind levensgevaarlijk gewond omdat kogels dwars door de houten muren van het huis heen boorden terwijl zij in bed lag te slapen. Het is dan natuurlijk ook niet verbazingwekkend dat er mensen zijn te komen overlijden bij dergelijke schietpartijen. Gelukkig worden de daders in veel gevallen gepakt maar soms blijft de reden van de schietpartij totaal onduidelijk. Tuurlijk gaat het soms om afrekeningen in het criminele milieu en vaak gaat het om gang-activiteiten. Het aantal gangs in Omaha is verrassend groot en hier wordt (dus) onderling nogal eens wat over en weer gemoord.

Een zaak die erg veel aandacht kreeg in de pers (alhoewel elke zaak hier breed wordt uitgemeten) was een drive by shooting op een postbode vorige week. Ook hier voorlopig nog geen reden van de schietpartij maar ook hier is de dader vrij snel opgepakt. Het blijkt een 16 jarige jongen te zijn met een strafblad zo lang als je boodschappenlijstje bij de Albert Heijn op een zaterdagmiddag. Wat ook de reden van deze schietpartij mag zijn, deze jongen heeft zich dubbel vergist. Schieten is al niet slim, ervoor gepakt worden is niet handig maar schieten op een postode en gepakt worden is wel erg dom. Een postbode staat wat dat betreft gelijk aan een politieagent en dus gaat deze jongen waarschijnlijk voor 20 jaar de cel in. Want in dit soort gevallen geldt het volwassenenstrafrecht, ook al is de jongen nog minderjarig. Men straft hier dus wel zwaar maar dat schrikt blijkbaar niet genoeg af.

Uiteraard zijn er veel discussies in Omaha over het hoe, wat en waarom. Typisch een discussie waaraan wij ons onttrekken want stellen dat het vrije wapenbezit hier wel eens wat mee te maken zou kunnen hebben, is not-done. En stellen dat het aantal shootings alleen maar is toegenomen sinds Omaha het zijn burgers toestaat om een wapen te dragen onder de kleding (vanaf 1-1-2007), is natuurlijk ook niet waar. Ook al bevestigen cijfers dit wel. Overigens lijkt de tendens wat dat betreft wel wat om te slaan na de afgelopen maand. Afgelopen weekend stond er wat dat betreft een erg critisch stuk in de Omaha World Herald (ons locale ‘suffertje’) en is het ook dagelijks onderwerp in de nieuwsuitzendingen.

Wat er precies gaat veranderen de komende tijd is nog niet helemaal duidelijk. Inmiddels zijn wel de Guardian Angels neergestreken in Omaha. Deze groep is opgericht in New York. Het is een groep burgers die de politie helpt bij het bestrijden van criminaliteit. In New York is het een groot succes en Omaha hoopt nu dat het ook hier gaat helpen. Feit dat de Guardian Angels, die echt erg hoog staan aangeschreven overal in Amerika, ook daadwerkelijk naar Omaha zijn gekomen, geeft wel aan dat het menes is.

Tot slot de vraag die jullie nu misschien bezig houdt “Hoe gevaarlijk is het voor jullie?”. Die vraag is heel simpel te beantwoorden met “niet gevaarlijker dan in Gorinchem, waar immers ook zomaar op de deur van een discotheek werd geschoten”. Nagenoeg alle shootings zijn in North East Omaha. En als ze al niet daar zijn, zijn ze in andere, armere wijken van Omaha. De Binney Street was in West Omaha, gelegen in een relatief welgesteld (rijk klinkt zo snobberig) gedeelte van de stad. En ons huidige appartementencomplex ligt veel meer naar het zuiden. Maar ook weer niet in een achterstandswijk. Het betreft ons dus niet en we zijn ook niet bang. Uiteraard weten we wel precies waar de shootings zijn en dus komen we er zo min mogelijk. En mochten we er dan toch doorheen moeten (het vliegveld ligt in North East Omaha), dan rijden we overdag want het overgrote deel van de shootings vindt ’s avonds en ’s nachts plaats. Garanties krijg je natuurlijk je nooit. En het risico dat je hier betrokken raakt in een schietpartij is een stuk groter dan wanneer je in Schelluinen, Zuiderwoude of Utvik woont maar daar heb je weer andere dingen. Rondlopende koeien kunnen ook veel schade aanrichten.

Tot slot, om de ouders toch nog even gerust te stellen, in onze omgeving (gerekend met een straal van zo’n 10 kilometer om ons huis) is pas één shooting geweest in de afgelopen 2 jaar. En dat was een zogenaamd familiedrama begin deze zomer, waar er ook te veel van zijn in Nederland.

Aapies kijken

Om nu te zeggen dat we de dagen aan het aftellen zijn, is overdreven. Maar het is natuurlijk wel zo dat we bij heel veel wat we doen ons realiseren dat het wel eens de laatste keer hier zou kunnen zijn. En we dus willen we nog zo veel mogelijk dingen doen. Zo gaan we op zaterdag dus maar weer eens naar de Henri Doorly Zoo in Omaha. Voor deze dierentuin hebben we een jaar abonnement. Dit kostte ons $ 35 (!!) voor het hele gezin. Ongelofelijk toch? Voordeel van het hebben van een abonnement is dat we ook niet gelijk een hele dag hoeven te gaan. Iets wat half augustus namelijk niet aan te raden is, omdat de maand augustus hier altijd erg ‘Muggy’ (benauwd, plakkerig) is. Als we om 9 uur de dierentuin in lopen is het dan ook al 30 oC.

Naast dat we nog wat bepaalde dingen willen doen hier, gaan we ons ook steeds meer bezighouden met de vragen ‘Wat gaan we hier het meeste missen?’ en ‘Wat zijn nou typische Amerikaanse dingen die het verschil met Nederland zo groot maken?’. Wees niet bang dat we die vragen nu gaan beantwoorden maar de titel slaat wel al een beetje op de tweede vraag.

Het is algemeen bekend dat de Amerikanen dik zijn. Maar als je erop gaat letten, lijkt het nog wel erger dan je soms denkt. Zeker 70% van de Amerikanen is te dik en ziektes als obesitas en annorexia zijn hier heel ‘normaal’. Waarom zijn de Amerikanen nu juist zo dik? Ach, eigenlijk is het helemaal niet raar. Het eten smaakt veel te goed, is veel te vet, is veel te veel en veel te ongezond. Tel daarbij op dat de Amerikaan de hele dag frisdrank (‘pop’), al dan niet suikervrij, drinkt, en het is duidelijk waarom ze een maatje meer hebben. Er lijkt overigens wel wat te veranderen de laatste tijd. Dit jaar zijn er heel veel programma’s op televisie die de gevaren van ernstig overgewicht laten zien. Ook wordt er een hele duidelijke boodschap naar ouders van veel te dikke kinderen afgegeven. Zo worden ouders in veel televisieprogramma’s erop aangesproken dat ze hun eigen kinderen vermoorden met hun levensstijl. Hard maar het lijkt wel te werken.

En dan zijn er nog van die dingen die we hier als heel normaal zijn gaan ervaren maar wat toch niet echt normaal is. Zo is daar het afval. In Gorinchem haalde de gemeentereiniging om de week de container op. Die zat dan elke 2 weken niet eens helemaal vol. Hier wordt de container, die 1.5 keer zo groot is als zijn Nederlandse broertje, iedere week geleegd. En.....we krijgen hem met gemak vol. Zijn wij grotere vervuilers geworden? Nee, niet echt. Maar de hoeveelheid verpakkingsmateriaal dat je hier overal bij krijgt, is bijna crimineel. Alles zit in plastic en dat weer in plastic met kartonnetje er omheen. En het geheel zit weer in een plastic tasje. Milieu? Nee, daar maken de Amerikanen zich niet al te druk om. Ze komen waarschijnlijk uit een 'uitstékend miljeu'.

Dat was één!

Het komende jaar gaan we 4 keer verhuizen. En dit was de eerste keer. En al met al is het best goed gegaan. Het is een heel georganiseer maar het eerste traject zit erop.

De verkoop van een huis hier stelt niet erg veel voor. Je zet je huis in de verkoop, de koop wordt gesloten en vervolgens hoor je een paar weken niks. Een paar dagen voor de officiële ovedracht, hier 'the closing’ genoemd, word je gebeld om wat papieren te tekenen. Wie ons weblogverhaal van de aankoop van het huis nog weten te herinneren, weten misschien nog wel dat dat gepaard ging met het zetten van vele handtekeningen. Verkopen is een stuk makkelijker. Met een handtekening of 10 is het gebeurd.

De dag voor de overdracht is de ‘final walkthru’. Dit betekent dat de kopers voor het laatst met de makelaar door het huis gaan om te zien of er veranderingen zijn aangebracht de laatste maanden. Alles blijkt piekfijn in orde. En als we ook Ernie, die juist nu een paar dagen de benen had genomen, eindelijk te pakken hebben, sluiten we dinsdagavond 31 juli voor het laatst de deur van de Binney Street af. Het appartement bevalt nog altijd goed, al moeten er nu ook wel weer wat dingen geregeld worden. En dan komt de Amerikaanse regeltjes en procedure cultuur boven. Nederland het land van regels? De Amerikanen kunnen er ook wat van hoor. En als iets niet in de regels of procedures staat, kan het allemaal best lang duren om wat geregeld te krijgen.

Zoals we al eerder gemeld hadden, kunnen we vanuit het appartement alleen maar met de rest van Omaha bellen. De rest van de wereld is vooralsnog onbereikbaar. Onhandig, dus hebben we een wereldwijd bereik aangevraagd. In eerste instantie lijkt alles goed te gaan maar na een paar dagen komt de aap uit de mouw. Het is maar lastig allemaal want het staat niet in de procedure. En in dat geval zegt de Amerikaan dat het geregeld gaat worden maar in werkelijkheid gebeurt er niets. Ze denken gewoon ‘niets doen, het waait wel over’. Klinkt wat gek natuurlijk maar dat hebben we vaker ervaren. Het is ook zo als we iets niet helemaal lekker uitspreken of als we even de vertaling niet kennen. Ze knikken vriendelijk en zeggen dat ze je begrijpen maar in werkelijkheid begrijpen ze er niks van en gebeurt er dus niets. Om een veel te lang en vooral saai verhaal kort te houden, we kunnen nog altijd niet naar Nederland bellen (naar ons bellen lukt wel op het tijdelijke nummer). Er is ons beloofd dat het vanaf vrijdag 3 augustus geregeld is en dat ons nummer 402-989-9304 is. Maar zeker weten doen we het pas als het werkt.

Nog even wat non-verhuisnieuws. Het instorten van de brug in Minneapolis is hier bijna de hele dag op televisie. Op woensdagavond werden alle televisie programma's ervoor onderbroken. En alhoewel wij natuurlijk niet in de Twin Cities (zoals Minneapolis en St. Paul hier genoemd worden) wonen, is dit voor ons toch ook wat specialer dan ander Amerikaans nieuws. Want ook wij zijn vele malen over deze brug gereden tijdens onze 2 bezoeken aan Minneapolis. Onderstaande foto maakten we afgelopen mei. Alhoewel het lastig te zien is, is de brug in verte de snelweg 35West, die deze week is ingestort.