Oranjedag

In het derde weekend van mei is het Tulip festival in Orange City. Orange City is een dorpje op zo’n 3 uur rijden ten noorden van Omaha. En het dorp heet niet voor niets Orange City want van oudsher hebben zich hier veel Nederlanders gevestigd. Vorig jaar winter waren we er al eens geweest maar dat was niet tijdens een Tulip festival. En als echte Nederlanders moeten we daar natuurlijk bij zijn. Het is ons eerste tulip-festival want zelfs in Nederland hebben we nog nooit zoiets bijgewoond. Zelfs geen bloemencorso. Kan je nagaan wat anderhalf jaar Amerika met je doet. Soms verlang je terug naar echte oer Hollandse klompen en bloemen. Wie weet is de Keukenhof wel wat voor ons...

We spreken af met Kristi en Brett. Zij wonen inmiddels in Sioux City en dat is halverwege Omaha en Orange City dus dat komt mooi uit. Als we om een uur of 11 aankomen, merken we al gelijk dat er eens soort Koninginnedag sfeertje hangt. Onder een stralende zon wapperen overal gezellig rood-wit-blauwe vlaggetjes en in inderdaad een hoop tulipen.

Er is een kermis voor de kinderen en in het stadspark is een oud Hollands stadje nagebouwd inclusief bruggetje en molens. Rita gaat nieuwsgierig bij de plaatselijke VVV navragen hoe groot het gehalte Hollanders is in dit dorp. Uit de wijze waarop ze wordt ontvangen, wordt het antwoord al snel pijnlijk duidelijk. Ze zien en spreken hier maar zelden Nederlanders. De vrouw van de VVV is dan ook niet bij Rita weg te slaan. We zijn heel even net buitenaardse wezens en de twee rode koppies van Bram en Emma helpen daar natuurlijk nog eens aan mee. Als de vrouw is bijgekomen van de opwinding, vertelt ze dat er in het hele dorp nog maar een iemand woont met de Nederlandse nationaliteit. Het valt de dorpelingen wel op dat wij Nederlands spreken want we worden regelmatig aangesproken op straat. Maar er is niemand die ons verstaat en dus gaat de communicatie in het Amerikaans. Overigens is Johan op dat moment ook in Orange City en die spreekt wel met iemand die in het Nederlands terug praat (nee, het was niet een van ons!). Vast en zeker was dat de enige Hollander in het dorp.

Tim krijgt van tijdens de wandeling door het dorp nog even een veer in zijn kont van een paar inwoners. Hij wordt aangesproken omdat hij lijkt op een good-looking jongeman die die ochtend in de krant stond. Zo, Tim zijn dag kan nu al niet meer stuk!

We wandelen door het dorp en het valt dan al op dat men bepaalde ideeën heeft van Nederland maar dat die niet perse kloppen. De kledendracht die we zien heeft in de verre verte wel wat weg van onze kledendracht maar het is het net niet. En ook het eten dat hier en daar te koop is, heeft niet altijd een erg hoog Nederland gehalte. Hamburgers staan nu éénmaal bij ons niet echt bekend als iets typisch Hollands. Stroopwafels zijn er wel. We proberen er 1 maar wat een domper. De vorm is hetzelfde maar daar is alles mee gezegd.

De klompenmaker lijkt wel weer zo uit het oude Holland gestapt te zijn. En in het aangrenzende winkeltje zijn alleen maar typische Hollandse souveniers te koop. Van die souveniers die we in Nederland al niet kochten dus laat staan dat we ze hier kopen.

In de loop van de middag is er een grote optocht, het hoogtepunt van 3 dagen Tulip-Festival in Orange City. Nadat eerst het Amerikaans en het Nederlandse volkslied klinken, komen een heleboel kinderen voorbij die, volgens goed oud-hollands gebruik, de straten schoonboenen. En dan is het tijd voor de rest van de optocht, denken we. Maar dan heeft het organisatie comitee besloten dat de toeschouwers weer eens aan de oorlog in Irak moeten worden herinnerd. Voordat de optocht begint wordt omgeroepen dat er soldaten langs komen die in de oorlog hebben gediend. Hierop gaat iedereen staan en terwijl de tankauto’s voorbij rijden, glimt iedere Amerikaan. De oorlog in Irak. In het overgrote deel van Amerika is het een pijnlijk onderwerp aan het worden omdat men zich schaamt. De kritiek tegen het beleid van Bush neemt hand over hand toe en de landelijke televisiezenders lopen dan ook al lang niet meer mee met de president. Maar in Iowa, de staat waarin Orange City ligt, is Bush nog altijd de held. In deze meest conservatieve staat van de VS wordt ons maar weer eens duidelijk gemaakt dat Amerika het middelpunt van de wereld is. Met Kristi en Brett kunnen we hier gelukkig wel over praten want zij hebben een veel ‘Europesere’ opvatting. Bij andere Amerikanen in onze nabije omgeving weten we dat dat een onderwerp is dat we gewoon moeten vermijden. Niet over praten. Onze ideeën liggen te ver uit elkaar om het ooit eens te worden.

Als de militairen voorbij komen, wordt er hard geklapt. Iets wat heel goed te begrijpen is. Wat vervolgens minder goed te begrijpen is, is dat er voor een groep jonge padvinders die direct na de militairen komt, helemaal niet wordt geklapt. Tja, recalcitrant als Tim kan zijn, gaat hij heel demonstratief hard klappen voor de jongens. De rest van de menigte pikt het op en zo krijgen deze jongens, in ieder geval op ons deel van de route, ook een applaus. De rest van de optocht bestaat uit kleine stukjes Nederland, nagebouwd op praalwagens. Bram’s aandacht wordt vooral getrokken door de enorme tractors die mee rijden. Dit zijn geen Nederlandse tractors hoor. We zouden niet weten hoe die over de smalle landweggetjes en dijkjes zouden moeten rijden. Na anderhalf uur is Nederland, gezien vanuit de ogen van Amerikanen, aan ons voorbij getrokken. Leuk om te zien allemaal, al vrezen we wel voor de parade over 10 jaar. Want nu was het soms al twijfelachtig of het wel allemaal puur Hollands was.

Na de parade blijven we nog even in Orange City hangen zodat de kinderen nog even de tijd hebben om de speeltuin in te duiken. Maar na een uurtje of 8 ‘Nederland’, houden we het voor gezien.

Laatste schooldag

Inmiddels is Bram zijn laatste schooldag op de Westside Church aangebroken. Vanaf half augustus 2006 tot en met half mei 2007 is Bram op dinsdag- en donderdagmiddag (van half één tot kwart voor drie) naar pre-school geweest. Hij zit in een klas met 14 andere kinderen, allemaal in de leeftijd van 3 – 4 jaar, en met juffrouw Rose en juffrouw Kathy.

Op dinsdag is er een picknick georganiseerd, die vanwege het weer (de nacht ervoor heeft het heel veel geregend) helaas niet doorgaat. In ruil daarvoor picknicken de kinderen in de klas. De afgelopen maand is er tijdens een zogenaamde Fieldtrip, ook nog een bezoek afgelegd aan ‘the Farm’. Dit is een grote kinderboerderij in het midden van Omaha met eenden, varkens, kalkoenen, kippen en een enkele koe. In de zomervakantie (die hier zo’n 3 maanden duurt) wordt hier vrijwilligerswerk aangeboden aan kinderen uit een kindertehuis uit de wijk Boys Town. Deze wijk heet zo omdat hier een groot tehuis staat waar jaren geleden eerst weesjongetjes en later ook meisjes werden opgevangen.

En nu is de zomervakantie dus echt aangebroken. Zoals al vermeld, duurt deze 3 maanden. Dat deze periode zolang is, stamt nog uit de tijd dat kinderen hun ouders moetsen helpen op het land met het binnenhalen van de mais. Nu is dat nog maar zelden het geval omdat er ten eerste veel minder kleine boeren zijn en ten tweede gebeurt inmiddels (ook hier!) veel machinaal. Maar de lengte van de zomervakantie herinnert nog aan oude tijden.

Tijdens de vakantie betekent het echter niet dat er niets te doen is voor kinderen. In heel Omaha worden ‘kids-camps’ georganiseerd. Deze kampen zijn allemaal gericht op een bepaalde leeftijd en thema. Je kunt je kind inschrijven voor een hele week van 8 tot 5. Uiteraard kost dit wel geld maar de hoogte hiervan valt reuze mee. Helaas zijn er voor 4-jarigen nog geen ‘kids-camps’. Maar dit wordt dan weer opgevangen door de kerken. Zo is er voor Bram een Vacation Bible School. En daar gaat hij dus in juni 2 keer 5 dagen naar toe. Wat het precies is, weten we niet maar het is ongetwijfeld een soort verlenging van zijn pre-school periode.

In augustus gaat Bram dan opnieuw naar pre-school waar hij in een klas met allemaal 4 en 5 jarigen komt te zitten. Kinderen gaan hier pas naar de basisschool in het jaar dat ze 5 zijn geworden, dus eigenlijk zoals het ‘vroeger’ in Nederland was. Dus Bram moet nog een jaartje wachten?!

Een schilderachtige moederdag

Op zondag 13 mei is het ook in Amerika moederdag. En net als alle andere feesten wordt dit (te) uitbundig gevierd. Winkels liggen vol met alle mogelijke kado’s. En het idee dat moederdag iets is waarbij de kinderen hun moeder in de watten leggen is hier al lang achterhaald. Moederdag is een dag waarop mamma grote kado’s krijgt. Reclame’s van de juwelieren zijn dan ook de hoofdmoot van de vele reclamenblokken.

Maar helaas voor moeder Veerman is dit gezin nog erg Hollands. Dus geen nieuwe gouden armband, mooie oorhangers of een nieuwe auto. Gewoon een oer-Hollandse moederdag.

Bram maakt op preschool een mooie broche met kralen en een prachtige kaart. En een paar dagen voor moederdag gaat Tim met Bram naar de winkel. ‘Wat wil jij aan mamma geven voor moederdag?’ krijgt Bram te horen. En als Tim voorstelt om naar de Wall Mart te gaan, zegt Bram dat ze daar alleen maar speelgoed hebben voor kindjes. De Target heeft wel wat voor mama’s maar dat is alleen voor overdag. De gedachtegangen van een kind zijn soms ondoorgrondelijk. Wat Bram hier namelijk mee bedoelt is dat ze ‘dingen’ hebben voor mamma maar alleen maar kleren. En dat is niet leuk. Bram is duidelijk in zijn keuze. Hij wil naar de Michaels. Rita komt vaak in deze hobbyzaak dus Bram’s keuze is logisch. Nadat er eerst een bouwpakketje voor Bram zelf is gekocht (tactiek van vaders zodat Bram in ieder geval de zoektocht naar kadootjes voor hemzelf staakt), gaat hij op zoek naar een kado.

Tim heeft voorgenomen om met Bram's keuze mee te gaan mits dat een beetje redelijk is. De eerste keuze, een hele grote rode vaas met franjes, gaat dan ook niet de winkelwagen in. Keuze 2 is een roze cowboyhoed met roze boa. Hij zit al in het mandje als Bram stopt bij een hobbypakket. Mamma moet van hem een gipsen vlinder maken en die vervolgens met kleine stukjes tegel mozaïeken. Uitstekend! Dat is het moederdagkado van 2007. Emma is nog te klein om wat uit te zoeken maar ze ‘besluit’ dat een exemplaar van People magazine een uitstekende keuze is.

Op de dag zelf wordt er voornamelijk geschilderd. Het is 35 °C dus zijn we de hele dag in de tuin. Bram verft zijn houten bouwpakket en Rita en Tim beitsen het nieuwe tuinhek en het speeltoestel in de tuin. Voor het deck is geen tijd maar ook dat zal de komende week in de beits worden gezet.

’s Avonds komen Rachel, Mark, Josh, Kate en Ben eten. Rachel vertrekt deze week voor 3 weken naar haar geboorteland Nieuw-Zeeland en neemt Kate mee. Ook zij hebben een rustige moederdag gehad. Gezamelijk sluiten we de moederdag af met pannenkoeken en hotdogs. Een beetje Hollands en een beetje Amerikaans.

Het tweede weekend Minneapolis

Nadat we vorig jaar al eens naar Minneapolis waren geweest, gaan we dit jaar weer. Maar deze keer gaan Kristi, Brett, Hunter en Darwin mee. Kristi en Brett hebben 5 jaar in Minneapolis gewoond en ze willen ons graag rondleiden door deze stad van 2 miljoen inwoners in Minnesota (een paar honderd kilometer verwijderd van de Canadeese grens).
Op vrijdagochtend, precies 25 uur nadat Jos, Jaap, Esther en Mark bij ons vertrokken, stappen wij in de auto riching het noorden. Bobbie is naar een kennel gebracht en Ernie blijft een paar dagen alleen thuis. Het is druilerig weer en als we nog geen 15 minuten in de auto zitten, slaat dit om naar absoluut noodweer. En zo rijden we een paar uur door Iowa. Gelukkig wordt het wat droger maar het is duidelijk lente. Prachtige dagen worden afgewisseld met hele natte. En dat het nog erger wordt met het weer, zien we enkele dagen later op het nieuws. Op zaterdag worden de staten Oklahoma, Kansas en Nebraska getroffen door 93 tornado’s. Een absoluut record waarbij een dorp in Kansas helemaal met de grond gelijk wordt gemaakt, met een aantal doden als gevolg. In Minneapolis valt het gelukkig erg mee met het weer. Het regent soms maar gelukkig is het het grootste deel van de tijd droog en zijn er zelfs zonnige periodes.

Na zesenhalf uur rijden en een paar stops, stoppen we bij een huis midden in Minneapolis. Hier wonen vrienden van Kristi en Brett en wij mogen een paar dagen op de bovenverdieping logeren. En de bovenverdieping blijkt een gemeubileerd huurhuis te zijn dat tijdelijk niet is verhuurd. Perfect dus. Alles is aanwezig, wat willen we nog meer.

Vrijdag gaan we nog even naar de IKEA en de Mall of America. Het is de tweede keer dat we in deze IKEA komen en weer verbaast het ons dat het werkelijk een kopie is van alle andere IKEA’s waar we eerder waren. Leuk om te zien dat Amerkanen dit toch wel allemaal erg bijzonder vinden. Wij vinden het ook een hele leuke zaak maar voor ons is het toch een stuk minder bijzonder allemaal. Wat ons wel opvalt is dat het hier net allemaal een beetje duurder is dan in de IKEA in Nederland. Na de IKEA, waar we heerlijke Zweedse gehaktballetjes eten, gaan we even naar de naastgelegen Mall of America. Het is al laat dus gaan we alleen maar even naar de kermis, waar de kinderen zich enorm vermaken. Maar omdat we maandag ook naar de Mall gaan, is het voor ons na een uurtje wel voldoende.
Zaterdag lopen we ’s morgens door een park langs de Mississippi. Het is een fikse wandeling maar toch wel bijzonder om langs deze langste rivier van Amerika te kunnen lopen. Halverwege ons wandeling komen we terecht in een oude fabriek die eind 1800 is ontploft en wat nu tot een museum is verbouwd. Als we daar even uitpuffen komt er net een groep aan op leuke space-invader-achtige voertuigen, zoals de begeleider van de groep ze noemt. Omdat de groep gaat koffie drinken, vraagt de begeleider of wij allemaal niet even willen rijden. Nou, dat willen we wel en op Emma en Darwin na, klimt iedereen even op het apparaat. Geweldig! Het oogt erg veilig. Des te vreemder dat er in Nederland een discussie is over de veiligheid van de voertuigen. Ze zijn zelfs verboden zover als wij weten, al kunnen we ons daarin vergissen. Na dit avontuurlijke ritje gaan we naar de Mexicaan om wat te eten. Dat dit een Mexicaan is, is niet toevallig op deze 5 mei. Want 5 mei is niet alleen onze bevrijdingsdag, het is ook Cinco de Mayo, de bevrijdingsdag voor de Mexicanen. En gezien de grote getalen Mexicanen in Amerika, is het bijna een officiële feestdag. Helaas gaat de parade vanwege het weer niet door, maar we proberen deze dag toch nog een beetje een Mexicaans tintje te geven door het eten van taco’s, borrito’s en enchilada’s.

Na de Mexicaan gaan we naar een kinder- en wetenschapsmuseum. Tuurlijk nog een beetje te moeilijk voor Bram en Hunter maar het is zo leuk opgezet dat het voor iedereen leuk en leerzaam is. En het is wel een beetje te vergelijken met Nemo in Amsterdam alleen dan gericht op een iets jonger publiek. Na het museum gaan we bij vrienden van Kristi en Brett bbq-en. En als we iets in deze anderhalf jaar geleerd hebben, is het wel socializen. Iedereen komt hier gewoon bij elkaar over de vloer en je wordt overal ontvangen als vrienden. Gastvrijheid is echt iets wat hier hoog in het vaandel staat. En doe dan vooral niet alsof je op bezoek bent dus als je dorst heb, loop je naar de koelkast en als je even een tukkie wil doen, sluit je gewoon eventjes je ogen op de bank. Tuurlijk blijft het voor ons wennen maar dit is wel de manier om een andere cultuur te leren kennen. Schrik dus niet als we, over enige tijd, weer eens bij jullie op bezoek zijn en gewoon even op de bank gaan liggen slapen. Dat is alleen maar een teken dat we ons prima thuis voelen.

Zondagochtend verleggen we een traditie van Omaha naar Minneapolis dus, gaan we uit ontbijten. Iets minder uitgebreid dan bij ‘onze’ Le peep mar nog altijd heerlijk. Daarna rijden we door St. Paul, dat samen met Minneapolis de zogenaamde Twin Cities vormen. Omdat het weer een beetje twijfelachtig is met flinke stormen en miezer, gaan we aan het begin van de middag weer even naar het wetenschapsmuseum, dat gratis is voor ons vanwege de pas die we hebben voor het Omaha children museum.

En na 2 uurtjes rijden we naar de Metrodome, het indoor baseball stadion van de Minnesota Twins. De Twins spelen tegen de Boston Red Sox. Een heuse proffesionele baseball wedstrijd met 27.000 toeschouwers. Dit aantal is niet vreselijk veel maar baseball is dan ook maar een kleine sport in Minneapolis in vergelijking met het ijshockey. De Twins verliezen met 4 –3 en helaas zien we geen home-run maar het is wel erg leuk om eens te zien. Tuurlijk kan je je aandacht er niet de hele tijd bij houden met 4 kinderen die hun aandacht vragen maar het is wel een hele belevenis. En na de wedstijd komt het meest bijzondere nog. Alle kinderen tot 14 jaar mogen met hun ouders het veld op voor ‘run-the-base’, wat zo veel wil zeggen dat de kids bij het eerste honk beginnen en ze zo naar de thuisplaat moeten rennen. Bram en Hunter rennen als echte honkballer van honk naar honk. En omdat we ze nog eens achteraan de rij smokkelen, kunnen ze zelfs 2 keer. Voor ons is het gewoon leuk om eens te doen. Maar er zijn ook echte die-hard Twin fans, voor wie dit echt de hemel op aarde lijkt te zijn. We zien een enkele weken oud babietje, uitgedost in zijn eerste Twins outfit, dat overal op het veld op de foto moet. Hij hoeft nog net zelf niet over het veld te rennen maar zijn vader doet dat wel voor hem.

Als we buiten komen is het ineens heerlijk weer. Het is 22 °C en dus gaan we nog even lekker anderhalf uur naar een park met een grote speeltuin. ’s Avonds halen we even wat makkelijks te eten, dat we bij weer andere vrienden van Kristi en Brett op eten. En dus loop je dan ineens in het huis van een wild vreemde op zoek naar borden en bestek en nog meer dat nodig is om te eten. We hebben het vaak gezegd en zullen het nog vaker herhalen. Amerikanen hebben hele nare trekjes maar er zijn ook eigenschappen waar wij heel van van hebben geleerd. Na het eten nemen we afscheid van iedereen. Kristi, Brett, Hunter en Darwin gaan maandagmorgen vroeg weer naar huis, terwijl wij nog naar de Mall of America gaan.

In de Mall of America is er uiteraard weer tijd voor de kermis voor Bram maar ook kopen we er sportschoenen en ‘gewone’ schoenen voor Tim. En verder nog wat kleine dingetjes. We lunchen in het Rainforest café in de Mall. Dit is een restaurant dat helemaal omgebouwd is als Jungle. Dus inclusief watervallen, geluiden van wilde dieren en iedere 20 minuten bliksem. En het eten is ook nog eens voortreffelijk. Na een paar uur Mall-en rijden we weer naar huis waar we 6 uur later aankomen.

Onderweg naar huis vallen ons de meren in Iowa al op. Meren waar normaal gesproken mais staat. Meren die er op de heenreis nog niet waren. Als we vervolgens thuis op het nieuws kijken blijkt er naast het tornado record nog een weer-record te zijn gesneuveld het afgelopen weekend. Nog nooit heeft het zoveel geregend als de afgelopen 4 dagen. Op sommige plaatsen is in 4 dagen tijd 20 centimeter regen gevallen. En vooral in Iowa heeft dit voor grote schade gezorgd. Dijken zijn doorgebroken en sommige dorpen zijn van de buitenwereld afgesloten. Tegelijk horen wij dat we geluk hebben gehad, want de weg waar wij net op reden die was pas weer een paar uur open. Bij ons thuis is er geen schade behalve dan dat het gras wel een moeras lijkt maar dat knapt wel weer op (Note: de afgelopen 5 dagen is het gemiddels 30 °C dus inmiddels is alles droog). We ontdekken wel dat we wat zijn vergeten toen we weggingen. We waren in de veronderstelling dat Ernie binnen zat maar die blijkt 4 dagen buiten gezeten te hebben. Gelukkig heeft ze blijkbaar een prima schuilplaats weten te vinden want het is aan haar niet af te zien dat het zo veel geregend heeft.

Jos, Jaap, Esther en Mark

Niet alleen in Oostburg is uitgekeken naar eind april maar ook in Omaha hebben we het al weken over het bezoek dat we krijgen. En dan, op zaterdag 28 april, is het zover. ’s Middags, voordat Jos, Jaap, Esther en Mark komen, is er nog een soort kinder- en piratendag bij de HyVee. De vaste volgers van onze weblog weten inmiddels dat dit ‘onze’ supermarkt is vlakbij huis. De HyVee had de hele week Piratenweek en dit wordt afgesloten met een groot kinderfeest op het grasveld naast de HyVee. Behalve balspellen en een springkussen, waar Bram gretig gebruik van maakt, zijn daar ook pony’s. Bram blijkt bijna eenzelfde angst te hebben ontwikkeld als zijn vader voor paarden. Maar na lang twijfelen staat hij toch maar mooi in de rij. En als hij aan de beurt is, rent hij snel naar de grootste pony die er is. Oeps, foutje. Als hij erop getild wordt, blijkt hij toch liever op de kleinste pony te willen zitten. En zo maakt hij toch maar mooi zijn eerste rondjes op de rug van een pony. Een kleine weliswaar maar het gaat om het idee. Hierin heeft hij nu al zijn vader overtroffen.

Na het feest is er nog een voetbalwedstrijd. Wederom wint Lightning. Dit keer met 12-0 en Bram scoort er 3. En nadat het gras ook nog wordt gemaaid, zijn we er klaar voor. Emma, die de komende dagen samen met Bram in Bram zijn kamer slaapt, gaat gewoon op tijd naar bed maar Bram blijft op. Maar om 9 uur is de familie Basting er nog niet en besluit Bram toch maar naar bed te gaan. Jos belt even later dat het wat later wordt omdat de reis iets later is begonnen dan gepland. Maar om half 11 zien we een enorme camper de straat inrijden. Na Ma en Rinus, Janien en Jasmijn, is hier ons derde bezoek: zus Jos met haar gezin.
Met Bram op de arm verwelkomen we onze gasten, die er uiteraard redelijk vermoeid uitzien na zo’n hele dag rijden. Maar er is nog voldoende tijd om het huis en de camper te bewonderen. En na wat gedronken te hebben valt iedereen in slaap. Jos en Jaap in de basement op de slaapbank, Esther en Mark in Emma’s kamer op matrassen en Bram en Emma in Bram’s kamer.

Alhoewel we niets willen opdringen, hebben we natuurlijk wel een hele lijst met ‘things to do’ gemaakt. En zo staat er dus op zondagochtend een groot ontbijt klaar voor onze gasten. En uiteraard is dit typisch Amerikaans. Dus met wafels, bagels, donuts en cereal. Maar niet alleen een ontbijt staat op het programma maar ook een telefoontje naar Rotterdam. Want vandaag is ma jarig. We zingen haar dus allemaal toe vanuit de tuin, zo zijn we toch nog een beetje bij haar.

Een ding hebben we niet kunnen regelen maar daar zorgen de weergoden voor. Na een wisselvallige week, is het werkelijk prachtig zomerweer geworden. Op zondagochtend is het dan ook al snel 30 °C. Omdat het zulk prachtig weer is, spelen de kinderen heerlijk in de tuin en zitten wij op het deck lekker te genieten van de zon. ’s Middags gaan we naar de Wall Mart. En hier blijkt maar weer eens dat het levensonderhoud hier in de States echt veel goedkoper is dan in Nederland. Want het ‘dit kost echt geen drol’ rolt regelmatig over de lippen van de Zeeuwen, die volgens de volksmond toch bekend staan als zuunig. Nou, deze niet hoor. Want na een uurtje is de winkelwagentje (2 keer zo groot als bij de Albert Heijn) helemaal vol. Na de Walmart, gaan we naar de Scheels. Deze grote sportzaak is al eerder beschreven in de weblogs vanwege de vrije verkoop van geweren en het reuzerad dat in de winkel staat.

’s Avonds bbq-en we. En uiteraard staan hamburgers, patat en mais op het menu. En net als wij eerder in Nebraska, eet nu Jos voor het eerste van haar leven een maiskolf. Jaap, Esther en Mark passen hiervoor, zoals ze voor wel meer ‘nieuwe’ dingen blijken te passen. Wat de boer niet kent, eet hij niet? Ja, een beetje wel maar ondanks dat genieten ze zichtbaar van al het ‘bekende’ lekkers dat voorbij komt.

Maandagochtend hangt de Nederlandse vlag buiten want ook hier is het koninginnedag. Dat het koninginnedag is, is wel duidelijk. Want op Tim na is iedereen vandaag in het oranje. Een vast programma onderdeel voor bezoekers is restaurant Le Peep. Heerlijk uitontbijten is echt weer iets anders. En alhoewel het raar lijkt om gebakken aardappeltjes te eten om 10 uur ’s morgens, eet Jaap zijn vingers er bij op. Na het ontbijt gaan we even naar de Target. Hier kopen we een badje voor de kinderen want het badje dat we hadden, heeft het begeven. Daarna gaan we naar de dierentuin. We kiezen ervoor om vooral de binnenverblijven te bekijken want het is vandaag tropisch warm. Niet eens in de volle zon is het al 32 C.

Na 2 uurtjes houden we de dierentuin voor gezien want de kinderen (en wij ook) willen de zon en de tuin in. De rest van de dag vermaken we ons dus in de tuin met voetballen, baseballen, zwemmen en een watergevecht. ’s Avonds een volgend vast restaurant voor bezoekers: The Hollywood Diner. Typich Amerikaans dus hotdogs en hamburgers. En alsof dat nog niet genoeg Amerikaans is, rijden we met decamper (!) naar een grote Harley Davidson winkel. Tot op heden hadden we nog niet genoeg aanleiding gevonden om hier heen te gaan. Maar met motorfanaat Jaap in ons midden, die niet eens zo zeer een Harley Davidson fan is, is die aanleiding snel gevonden. Het is niet onze wereld maar dat het prachtige motoren zijn, is ook ons al snel duidelijk.

Dinsdag gaat Tim weer aan het werk en ontbijt de rest van de familie normaal thuis. Vervolgens worden er boodschappen gedaan en dus maakt de familie Basting kennis met Pam en Deb, de kassieres bij de HyVee waar Rita inmiddels al anderhalf jaar minimaal 4 keer per week afrekent. Na de lunch brengen 6 man sterk Bram naar school en als Bram op school zit, gaat de rest naar Westroads mall. En nadat Bram weer van school is gehaald, rijden we naar de Pizza Machine. Dit is een groot speelparadijs voor kinderen waar, hoe kan het ook anders, ook nog eens pizza’s gegeten kunnen worden. Het lijkt op Chuck-E-Cheese, alleen dan veel groter. Tim schuift ook aan na het werk en met zijn allen rijden we in bots en race autootjes en winnen we heel veel punten met diverse spelletjes. En dankzij een enorm televisiescherm en heerlijk eten, kunnen we rustig en uitgebreid eten. Emma eet vrolijk mee. Nog geen pizza maar broodjes gaan er toch gretig in. Ze mag een iets mindere grote eter zijn dan Bram toen die zo oud was maar ze blijkt wel al bijna alles te lusten.

Woensdag is de laatste dag van het bezoek. En het is ongelofelijk hoe snel iedereen gewend is. Emma vindt het heerlijk om haar grote nicht Esther in haar buurt te hebben en Bram en Mark voetballen iedere dag alsof ze dag al jaren doen. En Jos en Jaap? Die doen alsof ze thuis zijn dus dat is een goed teken. Het is heel gezellig. Het is heerlijk om weer familie over de vloer te hebben. Vandaag wordt de camper ingepakt voor de rest van de reis en gaan we nog naar het Children Museum in Downtown Omaha. Dit is vernieuwd en dus ook voor Bram en Rita is er veel nieuws. De kids vinden het geweldig. En net als de pizza machine, wat inmiddels al een paar maal is nagebouwd met Lego, is dit iets waarover nog lang wordt nagepraat. Om half 4 halen we Tim op van zijn werk en gaan we naar het DeSoto National Parc. Gelukkig komen we hier alleen maar om de Missouri, de tweede grootste rivier van de VS, te bekijken want behalve een paar vogels zien we geen enkel wild dier. Na de tweede bbq van de week, worden de laatste dingen ingepakt en kijken we wat tv .

Donderdagochtend om 8 uur zit dit bezoek aan ons erop. We nemen afscheid na een paar hele gezellige dagen. Jos, Jaap, Esther en Mark gaan weg voor een paar weken Amerika en wij pakken onze spullen in voor een lang weekend Minneapolis. Op vrijdagochtend vertrekken we namelijk voor 3 dagen naar deze stad van 2 miljoen inwoners. We zijn er vorig jaar al eens geweest maar nu gaan we met Brett, Kristi, Hunter en Darwin. Brett en Kristi hebben er 5 jaar gewoond en willen ons graag rondleiden door deze stad in Minnesota.

PS: Inmiddels hebben Jos en Jaap ons een keer gebeld. Ze zitten (9/5) in YellowStone National Parc. Overdag is het heerlijk weer, 's nachts koud. Maar ze hebben het reuze naar hun zin en hebben al veel wilde dieren, waaronder heuse beren, gezien.