Afscheid van Thailand

En dan ineens is het zover. De laatste week is de laatste dag geworden en voor je het weet loop je met je koffer het huis uit waar je 8 weken hebt gewoond. Wat een ervaring. Die neemt niemand me meer af. Nooit zal ik meer 8 weken achteréén op pad gaan voor een werkgever maar ondanks die lange tijd is en blijft dit een ervaring om nooit te vergeten.

Professioneel bekenen is de afgelopen opstart periode van PURAC Thailand één groot succesnummer gebleken. Alle, voorafgestelde, doelen zijn gehaald. Helaas heeft heeft er één veiligheidsincident plaatsgevonden waarbij iemand zijn vinger heeft gebroken. Maar alle andere doelen werden gehaald. Het is typich Nederlands om zelfs dan nog een beetje te blijven mokken. Plaatst het Nederlands elftal zich voor een groot voetbaltoernooi, dan loopt heel Nederland te klagen dat het niet mooi was of dat ze er niets te zoeken hebben. Hier was het de afgelopen week een beetje vergelijkbaar. Alle doelen waren gehaald maar ondertusssen heeft iedereen allang stilletjes allerlei, veel minder realitische, doelen in zijn hoofd geprent. En zo kon het dus gebueren dat we weer eens gebak hadden om een behaald doel te vieren en dat vooral de Hollanders een beetje zaten te mokken. 'Ja maar...... En dit en dat'. En ook ik hoor. Tuurlijk was de opstart goed maar stiekem verwacht je meer. Volkomen irrelevant want de baas zag dat het goed was, dus is het goed.

En dus was de afgelopen week een week van juichen en trots terugkijken. Een deel van het hoger management was hier aanwezig en pakte iedere gelegenheid aan om te zeggen dat het management van PURAC en de CSM uitermate tevreden is. OK, al ze het zo vaak zeggen, zal het wel waar zijn. Hopelijk zie ik het terug in mijn bonus ;-). Dus, een geslaagde opstart een mooie periode maar........................nee dus geen maar-en.


De laatste avond worden we door Mark en de Technology Groep meegenomen naar een restaurant. Buiten eten we voorlopig voor de laatste keer Thais. En zoals eigenlijk elke avond is het erg gezellig. We worden overladen met kado's en dankbetuigingen. En de gedachte dat er na nu even geen flied lice meer is, maakt het feest kompleet. Of ik inmiddels een beetje Thias spreek? Nauwelijks. Thais schijnt de 4e moeilijkste taal van de wereld te zijn. Als je denk dat je iets goed zegt, moet de klemtoon net weer ergens ander op. Kap is bedankt en Sadaweekap is goedendag. En dan ben ik er wel wat mijn Thais betreft. Want Sapperdieflapkap schijnt meer pipo-de-clowns-thias te zijn.


Bedankt Vorapat, Atipol, Anuwat, Pattinan, Mark, Gerwin en alle anderen voor jullie gastvrijheid.


Vrienden in Nederland, ik kom eraan! Alvast hele fijne kerstdagen.