Ik ben er klaar mee

Toen ik een jaar geleden gevraagd werd om naar Thailand te gaan om hier te helpen met de opstart, zei ik ‘das goed, voor een week of 6’. Nou ‘een week of 6’ werd 8 weken. Enerzijds omdat PURAC dat liever wilde anderzijds, en daar zal ik ook niet om liegen, zorgen die 2 extra weken ervoor dat het financieel nog iets aantrekkelijker wordt. Nu, 6 weken nadat ik hier ben aangekomen, blijkt echter wel dat 6 weken lang zat is. Het werk zit er zo goed als op en zolangzamerhand wil ik ook wel weer naar huis. Emma schijnt inmiddels te lopen en zelfs te praten, Rita heeft een nieuwe baan en Bram zit op ballet (!!). Ja, het wordt echt tijd dat ik weer eens naar huis kom. Maar nog niet dus. Nog 2 weekjes, minder dan 2 inmiddels zelfs. Dat komen we allemaal wel weer door.

De afgelopen week werd ik, ook hier, geconfronteerd met vreselijke nieuws vanuit Omaha. Ik las het om half 7 ’s morgens in het AD. Vreselijk! Westroads Mall is een winkelcentrum waar we heel vaak kwamen. Het is zo’n beetje het grootste winkelcentrum van Omaha met veel van onze favoriete winkels. En Von Maur, de winkel waar het drama zich afspeelde, ken ik ook erg goed. We kwamen er vaak. Het is gek om nu, ook dagen later nog, de getuigenverslagen en -video’s te lezen en te zien op Internet. Alles wat voorbij komt, ken ik. De ingang van de Mall, de lift naar de derde verdieping en de kinderafdeling waar de malloot is gaan schieten. Maanden geleden liepen wij er zelf nog om sportschoenen te kopen voor Bram. Kippevel liep ongetwijfeld bij iedereen over zijn rug bij het horen van het nieuws. Maar ik kan je verzekeren dat het nog wat meer impact heeft als je precies weet waar het was, als je er nog vrienden hebt wonen en als je eens te meer beseft dat er overal malloten zijn die zomaar een einde aan jouw leven kunnen maken. Gelukkig hebben wij geen vrienden bij dit drama verloren. Via mijn werk en via Rita heb ik gehoord dat bekenden van ons er niet bij betrokken waren. In de tijd dat wij in de States woonden, hebben we meer van dit soort drama’s meegemaakt (remember Virginia Tech in april jl.). Maar nooit van zo dicht bij. De brug in Minneapolis (al is dat van een totaal andere orde) en een schietpartij in een winkelcentrum in Kansas City waren al dichtbij maar dit was, bij wijze van spreken, in onze achtertuin (we woonden er 5 minuten vandaan toen we de laatste maanden in het appartement zaten). Maar denk niet dat het alleen in Amerika gebeurt want wij woonden ook 5 minuten bij die deur van die discotheek in Gorinchem vandaan toen daar 2 meisjes werden doodgeschoten. Zinloos.......

Minder zinloos was het werk deze week. Aan het einde van de week werd het officiële doel bereikt. We hebben het voor elkaar gekregen om 1000 kg goedgekeurd einproduct te maken. En dat is ruimschoots voor de deadline van 31 december. Hoe dit gevierd gaat worden weet ik nog niet maar het zal ongetwijfeld weer gepaard gaan met gebak. Net als de Amerikanen, vieren de Thaien alles met eten dus dat wordt weer smullen deze week. Al met al is de opstart dus heel erg soepel verlopen. Tuurlijk zijn er wel wat problemen maar die zijn er over 10 jaar nog dus onze primaire taak zit erop. En dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de komende tijd wat langzamer voorbij zal gaan dan de eerste periode. Want het werk zal nu vooral bestaan uit afronden en de puntjes op de i zetten. De laatste week dat ik hier ben is er zelfs een fabriekstop gepland dus dan is er helemaal weinig te doen. De laatste week wordt dus een hele brave 40-urige werkweek. En dat is ook wel weer eens lekker. Overigens betekent deze fabrieksstop, in mijn laatste week, niet dat ik eerder naar huis kom. Het is namelijk erg lastig om nog vluchten te reserveren dus is het al heel wat dat ik 1 dag eerder thuis kom. Dus zal ik zaterdag 22 december op Schiphol aankomen.

De avonden zijn niet veel anders dan een aantal weken geleden. Over het algemeen ga ik rond 7 uur naar een restaurant. Daar eten we wat met een groepje en dan scheiden onze wegen, al blijven we soms wel bij iemand plakken voor een biertje. Oh ja, nog zoiets waarom ik het zat begin te worden: rijst! Had ik de eerste maand nog maar 1 keer per week behoefte aan iets westers, nu wordt dat wel vaker. De rijst groeit echt zolangzamerhand echt overal uit. Flied lice, cooked lice het kan me niet meer bekoren. En garnalen, waar je me normaal voor wakker kan maken, ik ben er even klaar mee. Doe mij maar boerenkool met kerst.