Allochtoon in eigen land

Op het moment dat je op Schiphol aankomt, na 2 jaar in het buitenland gewoond te hebben, is het net of je juist dan pas in het buitenland komt. De taal is al anders. Want alhoewel je het natuurlijk wel verstaat, is het raar om iedereen ineens die taal te horen spreken. En je moet natuurlijk ineens erg oppassen wat je zegt want iedereen verstaat het. 'Leuke jurk mevrouw' als er een vrouw in een veredeld keukengordijn je tegemoet komt, kan natuurlijk niet meer. Voor Bram levert het nog niet echt problemen op want die gaat gewoon door waar hij in Amerika was gestopt. Om de één of andere reden wil Bram graag weten wat de naam is van alle mensen die hij tegen komt. En dus vraagt hij steevast aan iedereen die hij tegenkomt 'What's your name?'. En tot nu toe is de reactie vaak 'ach wat lief, dat jongetje spreekt Engels'. Dus inmiddels kennen wij de Richards, Joeps, Norma's en Sabine's van Nederland.

Na een weekje wordt het Nederlands al meer gewoon, al blijven sommige uitdrukkingen nog altijd wat makkelijker in het Engels. En voor Bram geldt dat hij feilloos Nederlands spreekt, totdat hij moe wordt of heel druk in een spel bezig is. Dan is het ineens vlekkeloos Engels.Maar de taal is niet het enige dat wennen is.

Nummer 1 op de lijst 'What is different?' is, hoe kan het ook anders, het verkeer. Het is werkelijk ongehoord wat er op snelwegen in Nederland plaats vindt. Vijf dagen door Nederland rijden hebben ontelbare bumperklevers, snelheidsduivels, baan-switchers, intimiderende blikken en ander opgefokt gedrag laten zien. En tijdens al deze ritten hebben we niet 1 keer de politie gezien. Echt ongekend. Wellicht dat we ons er over een paar maanden ook niet meer zo over opwinden maar er is echt iets mis op de weg in Nederland. Dat het druk is, is niet fijn maar het gedrag van, een inmiddels vrij grote groep, automobilisten maakt autorijden in Nederland tot een noodzakelijk kwaad. Zo.....dat zijn we even kwijt.

En dan zijn er van die alledaagse dingen die gewoon anders zijn hier. Zo is boodschappen doen nog wat vreemd. De prijzen vallen ons erg mee maar de krappe paden vallen ons wel ineens op. En je kan wachten tot je een ons weegt, maar boodschappen inpakken doet niemand voor je. De drukte op straat is ook zoiets dat we in Omaha niet hadden. Op een mooie najaars zaterdag in Gorinchem kan je bijna over de hoofden lopen. Druk maar wel heel erg gezellig.

Maar al met al vinden we onze weg wel weer. Het is bijna niet te geloven dat we twee weken geleden nog in Omaha woonden. We schakelen allemaal redelijk snel om en dat is maar goed ook want dat maakt het allemaal wel zo makkelijk. Bram had het vandaag voor het eerst over Hunter. Tja, dat zijn dan wel rotte momenten. Al heeft hij al bewezen dat zijn vriendschappen met Thijs, Isa en Laura, om er maar eens een paar te noemen, niet vergeten zijn.

Maar we zijn er natuurlijk nog niet. Momenteel zijn we druk bezig om de voorlopig laatste verhuizing te regelen. Het ziet er naar uit dat we vanaf dinsdag 23 oktober wonen in:

Elect van Luikstraat 34
4205 GL Gorinchem

En als voorbereiding daarop moeten nog wat voor de handliggende, maar o zo tijdrovende, dingetjes worden geregeld. Een huisarts, de verhuizers, telefoon, ADSL maar ook moesten we nog een nieuwe wasmachine kopen want de vorige hadden we aan Dirk gegeven. En alsof het nog niet genoeg is, zijn ook de voorbereidingen voor de reis van Tim naar Thailand in volle gang. Op zaterdag 27 oktober vertrekt Tim voor 8 weken naar Thailand. Overigens is Tim sinds het afgelopen weekend ook weer mobiel:

Tim 06 – 41.39.48.52
Rita 06 – 4.34.14.550

Maken jullie om ons vooral geen zorgen, wij vermaken ons wel......