Afscheid Omaha adventure

Mark, Rachel, Josh, Kate en Ben brengen ons naar Epley Airfield, het vliegveld van Omaha. Het inchecken duurt lang maar dat komt vooral omdat de baliemedewerkster erg onder de indruk is van alles wat ze moet doen. Maar alle papieren zijn in orde dus alle 9 koffers, 2 autostoelen, een buggy, 2 huisdieren met benches en wijzelf kunnen zonder problemen mee. We eten nog wat op het vliegveld en nemen dan afscheid. Aan Mark en Rachel hebben we heel erg veel danken. Ze hebben ons met heel veel dingen geholpen en hebben ons vooral de goede kanten van Amerika en de Amerikaan laten zien. Het afscheid is warm en hopelijk geen vaarwel maar een tot ziens.

Het duurt even voordat het vliegtuig naar Minneapolis vertrekt maar als we eenmaal in de lucht zijn, valt Emma snel in slaap en beseffen wij echt dat we Omaha na 2 jaar achter ons laten. Het overstappen op Minnapolis verloopt ook zonder problemen en dan gaan we op weg naar Nederland. Ons avontuur in Amerika zit erop; het ‘Omaha Adventure’ is ten einde.

We hebben een behoorlijke rugwind waardoor de vlucht sneller gaat dan verwacht. Sowiezo lijkt het sneller dan verwacht want Emma slaapt bijna de hele vlucht waardoor wij zelfs tijd hebben om een film te kijken. Bram is het laatste uur misselijk en geef een paar keer over. Omdat hij niet veel heeft gegeten, valt het overgeven erg mee maar erg smakelijk is het niet. We denken dat hij een beetje luchtziek is want ook de laatste vliegreis was hij al niet zo lekker. Veertig minuten eerder dan gepland landen we op Schiphol. En.......het miezert. Heerlijk, we zijn weer thuis!

Nadat we allemaal naar de wc zijn geweest en ons een beetje toonbaar hebben proberen te maken voor de spiegel, gaan we naar de douane. Emma krijgt weer een mooie stempel in haar Amerikaanse paspoort en de rest van de familie mag zo doorlopen. Als we alle bagage van de band hebben gehaald, lopen we naar de glazen schuifdeuren die ons nog scheiden van familie en vrienden.

Wat een warme welkom!! We zullen bekennen dat we hadden gehoopt dat er mensen ons zouden verwelkomen, maar zo veel? Heel erg bedankt voor deze heerlijke warme douche. We vergaten op slag dat we het toch best wel moeilijk vonden om 2 jaar Omaha zo achter ons te laten. Heerlijk om iedereen weer te zien en even te spreken, ook al was het kort. Bedankt voor jullie komst naar Schiphol en een speciale dank aan diegenen die ons naar Beekbergen hebben vergezeld.

En dan is het dus echt over. Geen Omaha meer, geen Amerika meer maar ‘gewoon’ Nederland. Maar dus ook geen weblog meer want een ‘Omaha-Adventure’ dat gewoon vanuit Nederland wordt geschreven, slaat natuurlijk nergens op. En daar komt ook bij dat jullie nu veel makkelijker kunnen kontroleren wat we werkelijk doen. De afgelopen jaren konden we soms de prachtigste verhalen en avonturen gewoon verzinnen, niemand had het in de gaten. Want de weblog was geen dagboek maar een verslag van hoe wij het beleefden of zouden willen beleven. Fictie, non-fictie? Misschien liepen ze gewoon door elkaar heen de afgelopen jaren. Al kunnen we over Emma eerlijk zijn, die is echt.

De komende weken gaan wij ons weer settelen in Nederland. En omdat sommige lezers en wij ook toch wel een soort verslaafd zijn geraakt aan het lezen en het maken van de weblog, hebben we besloten om een ‘afkickperiode’ in te lassen. De komende 4 weken, totdat Tim voor 2 maanden naar Thailand vertrekt, zullen we deze weblog nog bijhouden. Daarna is het echt over. Maar omdat de titel van de weblog ‘Omaha-Adventure’ is, zullen we ons wel beperkt houden tot de dingen die nog iets te maken hebben met ons afgelopen avontuur. Afspraakjes bij de tandarts, de dagelijkse boodschapjes, werkperikelen bij PURAC en de plannen voor een nieuw huis zullen we jullie dus besparen.

De komende 3 weken zitten we in het huis van Tim zijn vader en Corry in Beekbergen. Ons telefoonummer daar is 055-50.50.887. Jullie zijn van harte welkom om eens langs te komen. Maar als de schrijver van dit stuk een suggestie mag doen: belangrijker nog dan nu langs komen, is langskomen in november of december als Rita en de kids alleen zijn in Gorinchem. Een extra bezoekje kunnen ze dan wel gebruiken.