Auto's, appels en afscheid

Afscheid

In de eerste week na onze terugkomst van de vakantie is de ‘afscheidstournee’ al in volle gang. Wat dat betreft lijkt het heel erg op twee jaar geleden toen we de andere kant op verhuisden. Met natuurlijk wel een groot verschil. Namen we destijds afscheid met de wetenschap dat we een paar jaar later weer terug zouden zijn, nu nemen we afscheid met de wetenschap dat we de meeste mensen en plaatsen nooit meer zullen zien. Overigens betekent dit niet dat dit afscheid daardoor moeilijker is. Wat dat betreft is onze intensiteit van de vriendschappen hier wel wat anders dan dat in Nederland is. Al zijn er gelukkig een paar uitzonderingen.

Verhuizen en afscheid nemen is in een stad als Omaha heel normaal. In Omaha huizen de allergrootste bedrijven van Amerika. Waarschijnlijk omdat Omaha zo centraal is gelegen. Maar het gevolg hiervan is wel dat er veel mensen louter naar Omaha komen om er te gaan werken (komt bekend voor). En als er vervolgens iets anders op hun pad komt, vertrekken ze weer. De afgelopen jaren hebben wij dus ook vele mensen zien vertrekken en dus ook al vele afscheidsetentjes en feestjes gehad. En nu zijn wij dus aan de beurt. Erg leuk allemaal, al moet je er natuurlijk niet al te veel bij stil staan dat sommige dingen de laatste keer zijn.

Op zondag heeft Rita een afscheidsetentje van de vrijdag playgroup: Wendy, Michelle, Carri, Tammy en Patti. En op maandagmiddag gaan Rita, Bram en Emma naar Karen en de boys. Rond etenstijd komen ook Tracy en Tim erbij en dus eten we gezellig met zijn tienen pizza. Met Karen hebben we gelijk iemand genoemd waar Rita het heel erg mee kan vinden. Absoluut iemand die erg gemist gaat worden. En Bram zal Karen en Tracy’s oudtse zoons Logan en Garison, waar vele PowerRanger gevechten mee zijn uitgevochten, erg missen.

Appels

In Nebraska City, een uur rijden ten zuiden van Omaha, is in september altijd een appel-festival. Dit feest is ter ere van de appeloogst. Vorig jaar was Emma net geboren en konden we er niet heen. Dit jaar wilden we dus zeker wel gaan.

Op zaterdag, is het on-zomers koud. Het is niet meer dan 14 oC en het is dus voor het eerst in lange tijd dat in ieder geval Emma en Rita weer eens een lange broek aan hebben. Het hele festival valt ons een beetje tegen. Er is een groot schoolplein ingericht met kinderaktiviteiten zoals springkussens, een doolhof en een mini-golf baan. Als we het daar voor gezien houden, gaan we naar de parade kijken. Deze optocht gaat door de hoofdstraat van Nebraska City (metertje of 200). Bram kijkt zijn ogen uit want er rijden heel veel raceauto’s mee in de parade. Maar na 45 minuten optocht vinden we het wel goed. We vertrekken weer uit Nebraska City. Het festival leek op internet leuker dan het in wekelijkheid was. Of....... of hebben wij misschien gewoon niet goed opgelet.

Als we maandag bij Karen en Tracy zijn, horen we dat hun ook geweest zijn. Dolenthousiast zijn ze. ‘Echt? Die auto’s en die clowns vonden jullie leuk?’. ‘Nee, die waren een beetje saai maar het echte appel-festival in de boomgaard was geweldig’. Huh? Aan het andere eind van het stadje bleek de apelboomgaard te zijn en daar was een heleboel te doen voor jong en oud. Om nog even wat extra zout in de wonden te wrijven laat Tracy ons alle foto’s zien. Tja, pijnlijk. Maar wel weer een leuk verhaal voor de weblog.

Auto’s

Bram is helemaal gek van auto’s en van racen. Een jaar geleden maakte het nog niet zo uit welke auto’s er werden gekocht. Eigenlijk was het, hoe groter, hoe beter. Maar dat is de afgelopen maanden veranderd. De grotere auto’s zijn ingeruild voor kleinere autootjes. En er wordt bijna de hele dag geracet. En sinds een paar weken gaat zijn gekte nog wat verder en wordt het nog wat specifieker. De coureurs uit de NASCAR NEXTEL serie zijn Bram zijn helden. Voor diegenen die niet bekend zijn met NASCAR. Dit zijn de rallyauto’s die 300 rondjes rijden in een oval. De courreurs zijn helden in Amerika en in Europa kreeg NASCAR wat extra aandacht omdat Formule 1 courreur Pablo Montoya overstapte naar deze raceklasse.

Bram is inmiddels in het bezit van een paar miniatuur NASCARs. En niet alleen kent hij de nummers maar ook sommige coureurs kent hij inmiddels. En zo leren wij met hem mee. Waren een paar maanden geleden Jimmie Johnson, Dale Earnhardt Jr en Jeff Gordon nog onbekenden, nu zijn het ook onze helden. Afgelopen zondag was er weer een race op televisie (ze rijden 36 races in een jaar). Bram kijkt vol bewondering een uur lang naar de rondrijdende auto’s en speelt het ondertussen mee op tafel. En terwijl hij dat doet, vertelt hij ons wat er gebeurt tijdens de pitstop en wie er voorop rijdt. ’s Avonds blijkt er ook nog een dragrace op televisie te zijn. Deze race, waarbij racemonsters een paar honderd meter vooruit schieten, mag ook op Brams belangstelling rekenen. Reken maar dat hij zich, onder leiding van oom Peter, het komend jaar zal ontwikkelen als een ware Formule 1 volger. Drie keer raden wat hij later wil worden?