Yellowstone National Park

Na bijna 2 jaar zijn we dan eindelijk in het natuurpark waar we al lang zo graag heen wilden. Ma, Rinus, Jos en Jaap waren ons al voor. We kenden de verhalen maar wilden het ook graag nog met eigen ogen bekijken. Een paar weken voor onze vakantie hebben we al 3 nachten gereserveerd in een hotel, om er maar zeker van te zijn dat we ’s nachts in het park kunnen blijven. Je kan namelijk ook in een hotel buiten het park logeren maar dan kost het je per dag minimaal een uur om het park in en uit te komen. Maar wij slapen dus in een huisje in het park. En de eerste ontdekking die we hier doen is dat alles werkelijk schreeuwend duur is. Dat hadden de familieleden er niet bij verteld!

Yellowstone National Park, het eerste nationale park ter wereld, is ongeveer net zo groot als Groningen, Friesland en Drente bij elkaar. Er loopt maar 1 weg door het hele park, die de vorm heeft van een 8 en in totaal zo’n 250 kilometer lang is. Voldoende ruimte dus voor de mensen met (te grote) auto’s maar ook nog voldoende ruimte voor het vele wild dat er rond loopt. Wild dat, zoals jullie inmiddels weten, hoog op ons wensenlijstje staat. We kunnen nu al verklappen dat de nummer één van de lijst, een beer, helaas niet is weggestreept na 3,5 dag Yellowstone.

In 1988 werd Yellowstone getroffen door enorme bosbranden, die een groot deel van het park verwoesten. De strategie om natuurlijke branden te laten voortwoekeren, leidde toen tot rampzalige resultaten (hele grote stukken land zijn nog altijd zwartgeblakerd). Eén van de goede gevolgen was dat nu duidelijk is te zien hoe de natuur zich herstelt en wat bosbranden doen voor de natuurlijke ontwikkeling van het bos. Op de plaats waar toen vele bomen zijn weggebrand, staat nu, 20 jaar later, alweer veel nieuwe denneboompjes. Dit is vanzelf zo ontstaan en wordt reseeding genoemd.

Onder het Yellowstone National Park bevindt zich een vulkanische massa. Het is dus eigenlijk één grote supervulkaan, waar binnen leven is ontstaan. Volgens wetenschappers komt deze supervulkaan iedere 600.000 jaar tot uitbarsting. De laatste uitbarsting dateert van meer dan 640.000 jaar geleden. Dus mogen we misschien nog van geluk spreken dat we dit stukje hebben kunnen tikken. De vulkaan onder Yellowstone is de grootste op aarde. Tot een uitbarsting, die overigens grote gevolgen kan hebben voor het hele noordelijke halfrond, is het nog niet gekomen. Maar de vele geisers zijn er wel het bewijs van dat er zich, ver onder de grond, nog altijd een kolkende lava massa bevindt. Op vele plekken zie je stoom uit de grond komen en op gezette tijden wordt de druk zo hoog dat de geiser water ver de lucht inspuit.

Geisers zijn niet voorspelbaar, op één na: Old Faithfull. Deze, meest aktieve van alle geisers in het park, spuit ongeveer iedere 90 minuten. Het spektakel kan een kleine 10 minuten duren waarbij het water ongeveer 60 meter hoog wordt gespoten. Omdat dit de enige voorspelbare geiser is, staan er rondom deze geiser allemaal bankjes. Dit doet wat gek aan maar heeft wel een erg groot voordeel. Iedereen zit rustig te kijken, niemand dringt voor en iedereen heeft dezelfde kans op een prachtige foto.

De grootste geiser van de wereld is Steamboat geiser en die staat ook in Yellowstone. Deze geiser is zeer onvoorspelbaar. Hij spuit ‘gemiddeld’ om de 2 maanden tot 50 jaar. De laatste keer was 2,5 jaar geleden en helaas hebben wij deze geiser (meer dan 100 meter hoog spuit deze ‘jongen’) niet zien spuiten. Overigens zijn er in Yellowstone meer geisers dan in de rest van de wereld (vooral in IJsland, Rusland, Nieuw-Zeeland en Japan) bij elkaar, wat het dus allemaal nog indrukwekkender maakt.

Niet alleen het spuiten, het continu dampen en het borrelen maakt indruk, ook de stank en de kleuren rondom de geisers zijn iets om niet snel te vergeten. En heel bijzonder zijn de mud-vulcano’s. Dit zijn net grote modderbaden whirlpools. Heel aantrekkelijk om er even in te stappen maar gezien de geur (rotte eieren) en temperatuur (rond de 100 graden Celcius) is dit niet aan te bevelen.

Wij zien erg veel geisers, al moeten we bekennen dat we na een dag of 3 wel ‘geiser-moe’ zijn. Gelukkig bestaat het park niet alleen uit geisers. Zelden hebben we zo veel verscheidenheid in natuur meegemaakt op zo’n klein oppervlak als hier. Het zijn niet alleen de rotsen met de geisers maar ook de bossen, de vlaktes, de meren, de rivieren, de bergen en de dieren die dit bezoek tot iets onvergetelijks maken. Zeggen dat het het mooiste natuurgebied is dat we ooit hebben gezien, gaat wat ver. Dit is namelijk erg moeilijk aan te geven en zou andere mooie gebieden ter kort doen. En daarbij kan je zoiets als Yellowstone met geen mogelijkheid vergelijken met andere parken die we deze vakantie bezoeken. Maar dat het erg mooi is en een ‘moetje’ voor iedereen die eens naar Amerika op vakantie wil, staat wel vast.

Wij zitten tijdens deze 3 dagen veel in de auto. En de kinderen geven geen kik. Bram zoekt zelfs druk mee als we op wild-jacht gaan. Speciaal voor deze gelegenheid hebben we een kids-ranger backpack gekocht. In deze rugzak zit een zakmes, een zaklamp, een kaart en een verrekijker. Als we weer eens langs de kant van de weg stoppen om naar een bizon te kijken zegt hij, turend door zijn verrekijker ’Look, I see a bison’. Wij pakken hierop onze eigen verrekijker en hij heeft gelijk. Op nog geen 2 meter van de auto staat inderdaad een grote bizon. Hij vindt het prachtig. En ook als we wandelen, loopt hij dapper mee. Want wandelen doen we ook erg veel. Emma in de rugzak (Tim is al snel over zijn geitewollensokkencomplex heen) en wij op onze wandelschoenen. Al zullen medewandelaars ons raar hebben aangekeken als ze ons op onze open sandaaltjes hebben zien lopen. Tijdens het lopen wisselt Bram zich in hoedanigheid van PowerRanger naar autocoureur naar gids. En vooral dat laatste is natuurlijk geweldig want dan hoeven wj de bordjes niet te lezen. Hij vindt het geweldig als we aandachtig naar zijn verhalen luisteren.

Zoals al eerder verklapt, hebben we geen beer gezien. Wel heel veel ander wild. En met heel veel, bedoelen we heeeeeel veeeeeel. Duizenden bizons, heel erg veel elk’s (edelherten lijkt de beste vertaling), herten, een aantal moose en een pelikaan. Na een dag in het park rondgereden te heben, weten we ook wat de ‘taal’ van de bezoekers is die ook op zoek zijn naar wild. Als er ergens op een rare plek, dus geen parkeerplaats, een paar auto’s staan en er staan mensen met grote fototoestellen, standaards en verekijkers, dan kun je maar beter stoppen. Want dan is er wild in de buurt. Voor bizons maakt niemand zo’n noodstop maar voor een moose of een beer wel. Maar vooral beren worden maar weinig gezien. En ons is ook duidelijk dat veel bizons worden ‘uitgescholden’ voor beren.

Zo sluiten wij ook weer eens aan bij een peleton spotters en heel ver in de verte is iets bruins waar te nemen. Veel mensen met grote lenzen en verrekijkers. Wij ook dus. Want met hulp van Rinus hebben wij vorig jaar ook een hele mooie verrekijker, absoluut onmisbaar in een vakantie als deze, aangeschaft. Iedereen tuurt naar het bruine ding. Langzaam gaat geroezemoes op want het lijkt toch verdacht veel op een beer. Totdat de meest professionele spotter van iedereen, degene met de ‘grootste’, zegt ‘no, it’s a bison!’. Iedereen pakt, een illusie armer, zijn boeltje weer. Waarschijnlijk heeft het iets met de tijd van het jaar en de drukte in het park te maken want zowel ma als Jos hadden wel een beer gezien.

En alsof het nog niet mooi genoeg is in het park, worden we ook nog getrakteerd op een prachtige zonsopgang, -ondergang en een schitterende dubbele regenboog.

PS: Dit verhaal is een paar pagina’s en vele foto’s ingekort om het een beetje interessant te houden voor de lezer. Wie de andere 500 foto’s wil zien, is hierbij bij ons thuis uitgenodigd.