Hoe oud?

Stond op de voorkant van een kaart die Tim voor zijn verjaardag, één dag na Emma’s verjaardag, kreeg. Nou om heel eerlijk te zijn dat gaat jullie he-le-maal niets aan. Oud genoeg in ieder geval om kaal en grijs te worden, al weet Tim dat al jaren heel goed te camoufleren. En ook al oud genoeg dat het zijn moeder er zelfs al toe laat verleiden om te zeggen dat de 40 nu wel erg dichtbij komt. Kortom, ergens in de 30. Laten we het daar maar op houden.

De kids wekken papa al om kwart voor zeven. Dit is natuurlijk niet erg feestelijk maar het voordeel is dat je verjaardag lekker lang duurt. Na het zingen van de liedjes, die we gisteren ook al hadden gezongen mag Tim de kaarten open maken die vanuit Omaha mee op vakantie zijn gegaan. Bedankt! En op het moment dat we naar en restaurant rijden om te gaan ontbijten, bellen Pa von Henning en Pa en Corry om te feliciteren. Even later zitten we in de bergen van Big Horn Mountains en blijkt de telefoon voor het eerst deze vakantie geen bereik te hebben. Later zien we dat er 4 voicemail berichten zijn. Wie het ook waren: bedankt! Het bericht zullen we echter nooit horen want Tim, niet zo handig met techniek als je wel zou denken voor een Engineer, is al bijna anderhalf jaar het wachtwoord van zijn voicemail kwijt. Dus de berichten afluisteren is er helaas niet bij. Was misschien wel handig geweest als we dat even hadden vermeld een aantal weblog verhalen terug. Oeps....sorry.

We ontbijten hoog in de bergen in een hele gezellige houten berghut waar een heerlijk ontbijt wordt geserveerd. Tim krijgt van de kids souveniers van de vakantie en van Rita een jasje. Overigens wordt het misschien wel tijd voor een ‘bekentenis’ op een dag als je verjaardag. Sommigen weten het, maar velen vast niet. Tim spaart borrelglaasjes, al is sparen een groot woord hoor maar dat zeggen vast alle mensen die zich eigenlijk een beetje schamen om te zeggen dat ze iets niet alledaags verzamelen. Al vanaf dat Tim een jaar of 12 is spaart hij ze. De verzameling is begonnen met, hoe kan het ook anders, een borrelglaasje van Feyenoord en vandaag krijgt hij zo ongeveer zijn 400ste glaasje. Ach, iedere gek zijn gebrek. Overigens is Tim vorige week voor het eerst van zijn leven iemand tegen gekomen met dezelfde kronkel. Matt, een collega van Tim, heeft ook een hele verzameling thuis staan.

Na het ontbijt rijden we uren door het werkelijk prachtige Big Horn National Park, waarover we later meer zullen schrijven. We besluiten de avond met het favoriete eten van Tim, pizza van de Pizza-hut. En als de kids om 7 uur, een keer lekker vroeg, op bed liggen, tikken wij dit verslag in de auto. Want het nadeel, van met zijn allen in één hotel- of motelkamer slapen, is dat de kinderen erg lastig in slaap vallen als de ouders nog niet naar bed gaan. Gaan we in hotels even in de lobby zitten met de baby phone (typisch Nederlands woord overigens hebben we pas ontdekt, hier heet het een baby monitor), nu staat de auto voor de motelkamer en zitten we koffie te drinken in de auto. Het is net alsof we aan het kamperen zijn en we niet buiten kunnen zitten omdat het regent.

Na vorig jaar, weer een niet alledaagse verjaardag. Volgend jaar zijn jullie weer van harte welkom hoor voor koffie, taart en een kringgesprek...