Dat was één!

Het komende jaar gaan we 4 keer verhuizen. En dit was de eerste keer. En al met al is het best goed gegaan. Het is een heel georganiseer maar het eerste traject zit erop.

De verkoop van een huis hier stelt niet erg veel voor. Je zet je huis in de verkoop, de koop wordt gesloten en vervolgens hoor je een paar weken niks. Een paar dagen voor de officiële ovedracht, hier 'the closing’ genoemd, word je gebeld om wat papieren te tekenen. Wie ons weblogverhaal van de aankoop van het huis nog weten te herinneren, weten misschien nog wel dat dat gepaard ging met het zetten van vele handtekeningen. Verkopen is een stuk makkelijker. Met een handtekening of 10 is het gebeurd.

De dag voor de overdracht is de ‘final walkthru’. Dit betekent dat de kopers voor het laatst met de makelaar door het huis gaan om te zien of er veranderingen zijn aangebracht de laatste maanden. Alles blijkt piekfijn in orde. En als we ook Ernie, die juist nu een paar dagen de benen had genomen, eindelijk te pakken hebben, sluiten we dinsdagavond 31 juli voor het laatst de deur van de Binney Street af. Het appartement bevalt nog altijd goed, al moeten er nu ook wel weer wat dingen geregeld worden. En dan komt de Amerikaanse regeltjes en procedure cultuur boven. Nederland het land van regels? De Amerikanen kunnen er ook wat van hoor. En als iets niet in de regels of procedures staat, kan het allemaal best lang duren om wat geregeld te krijgen.

Zoals we al eerder gemeld hadden, kunnen we vanuit het appartement alleen maar met de rest van Omaha bellen. De rest van de wereld is vooralsnog onbereikbaar. Onhandig, dus hebben we een wereldwijd bereik aangevraagd. In eerste instantie lijkt alles goed te gaan maar na een paar dagen komt de aap uit de mouw. Het is maar lastig allemaal want het staat niet in de procedure. En in dat geval zegt de Amerikaan dat het geregeld gaat worden maar in werkelijkheid gebeurt er niets. Ze denken gewoon ‘niets doen, het waait wel over’. Klinkt wat gek natuurlijk maar dat hebben we vaker ervaren. Het is ook zo als we iets niet helemaal lekker uitspreken of als we even de vertaling niet kennen. Ze knikken vriendelijk en zeggen dat ze je begrijpen maar in werkelijkheid begrijpen ze er niks van en gebeurt er dus niets. Om een veel te lang en vooral saai verhaal kort te houden, we kunnen nog altijd niet naar Nederland bellen (naar ons bellen lukt wel op het tijdelijke nummer). Er is ons beloofd dat het vanaf vrijdag 3 augustus geregeld is en dat ons nummer 402-989-9304 is. Maar zeker weten doen we het pas als het werkt.

Nog even wat non-verhuisnieuws. Het instorten van de brug in Minneapolis is hier bijna de hele dag op televisie. Op woensdagavond werden alle televisie programma's ervoor onderbroken. En alhoewel wij natuurlijk niet in de Twin Cities (zoals Minneapolis en St. Paul hier genoemd worden) wonen, is dit voor ons toch ook wat specialer dan ander Amerikaans nieuws. Want ook wij zijn vele malen over deze brug gereden tijdens onze 2 bezoeken aan Minneapolis. Onderstaande foto maakten we afgelopen mei. Alhoewel het lastig te zien is, is de brug in verte de snelweg 35West, die deze week is ingestort.