T-ball

Nadat Bram in het voorjaar al heeft gevoetbald, is hij daarna gaan T-ballen. T-ballen is de voorloper van Baseball (honkbal). Voetbal vond hij helemaal geweldig maar ja, het seizoen was na 8 wedstrijdjes over en dan begint de volgende sport.

Met 8 andere 3 – 4 jarigen meldt hij zich iedere zaterdag op het grote grasveld, waar eerder ook al de voetbalcompetitie werd afgewerkt. Met het T-ball gaat het iets anders. Want in tegenstelling tot voetbal, is T-ball voor de 3-4 jarigen nog wel erg moeilijk. Ballen gooien gaat nog net maar een bal vangen is wel erg lastig. Er is dus geen sprake van een wedstrijd. Wel is er natuurlijk weer een heuse coach. Bram zijn coach is Joe.

Als iedereen op het veld is aangekomen, wat over het algemeen 10 minuten na de afgesproken tijd is (iets waar we ons eigenlijk steeds meer aan gaan ergeren; het wordt dus tijd dat we weer naar het pucntuele Nederland gaan haha), beginnen beide teams met de warming up. Er wordt wat rondgerend en met de ballen gegooid. En als iedereen warm is, waar niet erg veel voor nodig is want ’s morgens om 9 uur is het al 25 °C, worden de teams opgesteld. Eén team gaat in het veld staan en het andere team is aan slag.

De coach legt de bal op een paal en vervolgens slaat de slagman of –vrouw de bal van de paal. En hier kan je nog wel eens verrast worden. Er zijn kinderen die die bal zo’n knal geven dat je er bijna jaloers van wordt. Maar er zijn ook kinderen die er finaal 5 keer overheen slaan. Bram zit er ergens tussen in. Als de bal wordt weggeslagen, loopt de slagman snel naar het eerste honk. En met het wegslaan van de bal worden er ook zo’n 10 andere ballen het veld ingegooid door ouders. Zo hoeven de kinderen niet met zijn allen achter dezelfde bal aan en heeft iedereen een kans om een bal naar de thuisplaat te gooien. Vervolgens komt de volgende slagman en zo rouleert het lekker door.

Na een half uurtje is het officieel afgelopen. Maar tegen die tijd zitten er al minstens 4 kinderen weer bij hun ouders bij gebrek aan enthousiasme. Bram, die tot nu toe iedere wedstrijd helemaal uitspeelde, besloot zaterdag ook maar om er eerder mee te stopen. ‘I’m tired’. ‘Don’t you wanne play anymore?’. ‘No, I like soccer better’. Ja, we gaan hem niet dwingen hoor. Als hij het niet leuk vindt, moet hij er lekker mee stoppen. We proberen alles en merken uiteindelijk wel wat hij het leukste vindt, al moet hij het natuurlijk wel even wat langer proberen. Zo zijn we na een paar maanden ook al gestopt met JiJutsu. Inmiddels is dat heel erg duidelijk. Als we in Nederland zijn, gaat Bram dus lekker voetballen.

Na het T-ball krijgen alle kids een snack en is er nog even tijd om in de speeltuin te spelen. En dat is eigenlijk leuker dan T-ball zelf. Overigens is het wel grappig om de ouders te zien. Waar ze tijdens het voetbal allemaal een vrij ongeïnteresseerde indruk maakten omdat de gemiddelde Amerikaan niets met voetbal heeft. Daar staan ouders nu druk mee te doen en aan te moedigen. Misschien mist Bram dat wel want de gemiddelde Europeaan (waar wij toch echt bijhoren) heeft erg weinig met honkbal en maakt daardoor misschien een vrij ongeïnteresseerde indruk haha. Lands wijs, lands eer zullen we maar denken.

Afgelopen zaterdag gingen Bram en Tim samen naar het T-ball. Want beide dames hebben buikgriep. Emma was al een paar dagen bezig en ze heeft uiteindelijk haar moeder er ook mee opgezadeld. En zo zijn we dus bijna allemaal ziek, zwak en misselijk geweest de afgelopen tijd. De T-baller onder ons blijkt het fitste (even afkloppen)!!