Ik heb er wel oren naar

Tim was deze maand voor zijn werk weer 2 weken in Nederland. En alhoewel tijdens dit verblijf onze terugkeer naar Nederland is afgehandeld, was dat natuurlijk niet het doel van de reis. Doel van de reis was zijn baan die hij in Nederland heeft voor PURAC. Zoals al eens eerder vermeld in deze weblog, heeft Tim 2 banen bij PURAC. Voor 50% is hij werkzaam voor PURAC America en voor de andere 50% is hij werkzaam als Project Manager voor een research afdeling die onder de PURAC divisie valt. En omdat deze laatste baan een grotere uitdaging biedt voor de toekomst en omdat men Tim daar graag voor 100% wilde hebben, is besloten om het contract om te zetten. Uiteraard hebben onze persoonlijke wensen daarbij ook een rol gespeeld. Want alhoewel we het hier prima naar ons zin hebben en we absoluut veel dingen zullen gaan missen (het weer om er maar eens één te noemen), wil Rita ook wel weer graag in Nederland aan het werk en zijn we ook wel weer blij dat we jullie straks weer veel dichterbij ons hebben.

Maar goed, genoeg over werk en over onze verhuizing. Terug naar de titel van dit stuk. Die overigens wel zou kunnen slaan op de vraag of we eerder terug willen komen naar Nederland maar in dit geval kan hij letterlijk genomen worden.

Emma was heel erg verkouden, een week voordat Tim naar Nederland vertrok. Het ging allemaal aan Tim voorbij tot één dag voordat hij in het vliegtuig stapte. Les 1 als je gaat vliegen: stap nooit snotverkouden in een vliegtuig. Maar ja, als je een ticket hebt en je hebt afspraken in Nederland, moet je toch gaan. Tijdens de vlucht is de verkoudheid overgeslagen naar oorpijn en zelfs naar griep. Gedurende de eerste week was Tim grieperig maar dat is redelijk snel hersteld. Van zijn oren bleef hij last houden en het heeft 5 dagen geduurd voordat er eindelijk één oor open ‘plopte’. Het andere oor bleef, zo we nu weten, nog een week lang dicht.

Het ‘open ploppen’ van het oor leek goed nieuws. Echter een aantal dagen later vertelde de dokter in het ziekenhuis dat dit niet zulk goed nieuws was want het 'ploppen' was waarschijnlijk het trommelvlies dat scheurde. Daarnaast hadden beide oren onderhevig aan een middenoorontsteking. Met antibiotica en druppels moest het wel beter gaan. En dat klopte. Het ging goed genoeg om weer op het vliegtuig te stappen. Of het door de ongewone hoogte kwam (het vliegtuig vloog anderhalve kilometer hoger dan normaal vanwege turbulentie) of dat het gewoon door het vliegen kwam, weten we niet maar Tim kreeg wederom last van zijn oren. Jammer want het leek grotendeels weg.

Thuis wederom naar het ziekenhuis gegaan en daar bleek dat beide oren wederom flink onstoken zijn en dat nu beide trommelvliezen gescheurd zijn. Auw! Mocht je kind ooit een ooronsteking hebben (en welk kind heeft het niet gehad)...auw auw auw. Tim zit dus nu weer aan de antibiotica, druppels en pijnstillers. En omdat hij nogal duizelig is en de oorontsteking gepaard gaat met nek- en hoofdpijn, is hij ook maar niet gaan werken.

Tot zover een, van zelfmedelijden doorspekt, stukje voor de weblog. Heerlijk als je even kunt klagen. Ach, het komt vast allemaal goed maar momenteel heeft Tim dus helemaal nergens oren naar.