Afscheid van Thailand

En dan ineens is het zover. De laatste week is de laatste dag geworden en voor je het weet loop je met je koffer het huis uit waar je 8 weken hebt gewoond. Wat een ervaring. Die neemt niemand me meer af. Nooit zal ik meer 8 weken achteréén op pad gaan voor een werkgever maar ondanks die lange tijd is en blijft dit een ervaring om nooit te vergeten.

Professioneel bekenen is de afgelopen opstart periode van PURAC Thailand één groot succesnummer gebleken. Alle, voorafgestelde, doelen zijn gehaald. Helaas heeft heeft er één veiligheidsincident plaatsgevonden waarbij iemand zijn vinger heeft gebroken. Maar alle andere doelen werden gehaald. Het is typich Nederlands om zelfs dan nog een beetje te blijven mokken. Plaatst het Nederlands elftal zich voor een groot voetbaltoernooi, dan loopt heel Nederland te klagen dat het niet mooi was of dat ze er niets te zoeken hebben. Hier was het de afgelopen week een beetje vergelijkbaar. Alle doelen waren gehaald maar ondertusssen heeft iedereen allang stilletjes allerlei, veel minder realitische, doelen in zijn hoofd geprent. En zo kon het dus gebueren dat we weer eens gebak hadden om een behaald doel te vieren en dat vooral de Hollanders een beetje zaten te mokken. 'Ja maar...... En dit en dat'. En ook ik hoor. Tuurlijk was de opstart goed maar stiekem verwacht je meer. Volkomen irrelevant want de baas zag dat het goed was, dus is het goed.

En dus was de afgelopen week een week van juichen en trots terugkijken. Een deel van het hoger management was hier aanwezig en pakte iedere gelegenheid aan om te zeggen dat het management van PURAC en de CSM uitermate tevreden is. OK, al ze het zo vaak zeggen, zal het wel waar zijn. Hopelijk zie ik het terug in mijn bonus ;-). Dus, een geslaagde opstart een mooie periode maar........................nee dus geen maar-en.


De laatste avond worden we door Mark en de Technology Groep meegenomen naar een restaurant. Buiten eten we voorlopig voor de laatste keer Thais. En zoals eigenlijk elke avond is het erg gezellig. We worden overladen met kado's en dankbetuigingen. En de gedachte dat er na nu even geen flied lice meer is, maakt het feest kompleet. Of ik inmiddels een beetje Thias spreek? Nauwelijks. Thais schijnt de 4e moeilijkste taal van de wereld te zijn. Als je denk dat je iets goed zegt, moet de klemtoon net weer ergens ander op. Kap is bedankt en Sadaweekap is goedendag. En dan ben ik er wel wat mijn Thais betreft. Want Sapperdieflapkap schijnt meer pipo-de-clowns-thias te zijn.


Bedankt Vorapat, Atipol, Anuwat, Pattinan, Mark, Gerwin en alle anderen voor jullie gastvrijheid.


Vrienden in Nederland, ik kom eraan! Alvast hele fijne kerstdagen.

Het laatste weekend hier

Na het feestje op vrijdag, is zaterdag een normale zaterdagse werkdag. En dus lig ik, na het werk, rond een uur of 4 bij het zwembad. Dit gaat een mens missen hoor. En na het eten, ga ik redelijk bijtijds naar bed. Het is twee avonden achter elkaar niet voor half 2 geweest dus maar even bijslapen.

Op zondag is mijn laatste kans om cultureel Thailand op te snuiven. Ik ga in mijn eentje naar een tempel in Pattaya. Anderen zijn hier al geweest in een weekend dat ik werkte. Deze tempel, the Sanctuary of Truth, is helemaal van hout en men is er nog steeds mee bezig. Wat dat betreft lijkt het een beetje op La Sacrada Familia in Barcelona. De bouw van deze houten tempel is in 1981 gestart. Een rijke Japanner huurde een paar honderd houtsnijders in en is begonnen met dit enorme project. Over een of 10 zal de tempel klaar zijn en dan zal men alweer moeten beginnen met de herstelwerkzaamheden want op sommige plekken is duidelijk al verval te zien.

Sanctuary of Truth betekent ‘Heilige plaats van de waarheid’ en het idee achter de tempel spreek mij wel aan. De tempel beelt de oosterse spiritualiteit uit tegenover het westerse materialisme. OK, het is gemaakt vanuit een oosters perspectief dus mag het misschien met een korreltje zout genomen worden. Maar wat mij wel heel erg opvalt hier is dat men hier veel meer bezig is met spiritualiteit dan met geld en macht. En dat geeft wel rust, althans het straalt bij mij wel rust uit.

Nadat ik een tijdje in en rond de tempel heb gelopen, loop ik op mijn gemakje naar het andere eind van Pattaya. Ik heb daar afgesproken met Anja, die daar nog een pak aan het passen is. Ik kan met de taxi dat stuk afleggen maar ik loop liever. Want er moet meer bewogen worden vind ik zelf. Op sommige plaatsen word ik namelijk wat ‘zacht’. Tijdens de anderhalf uur durende wandeling merk ik dat Pattaya meer is dan het moderne Sodom en Gomorra. Het is een grote stad met veel winkelstraten en leuke cafeetjes. Eenmaal op de boulevard aangekomen wordt mijn beeld weer wreed verstoord. Op het strand liggen veelal oude, dikke mannetjes met een jonge Thais meisje of jongen. Maar als ik een Starbucks zie, vergeet ik alles om me heen. In Amerika haalde ik regelmatig een Caramel Macchiato en dus herhaal ik dat kunstje hier ook maar weer. Op het terras, uitkijkend over de zee met een goeie bak koffie en een stuk cake. Soms lijkt het werkelijk net echt vakantie.

Als ik Anja heb ontmoet, rijden we samen naar het volgende strand waar we aanschuiven bij Arie die daar ligt te bakken. En zo pak ik vandaag dus ook nog even het strand mee. De laatste (!!) zondagavond hier is als alle voorafgaande zondagavonden: eten in Offshore. Dit Engels/Scandinavische restaurant serveert de beste hamburgers in de omgeving en je kan er ook nog eens live voetbal kijken. En na het zien van Liverpool – Man United en een paar potje pool, lig ik weer te laat op bed.

Maandagavond nemen we de chauffeurs mee uit eten. Ze rijden ons al weken overal heen. En we willen ze daar graag voor bedanken, ook al weten we dat ze zich hierdoor een beetje opgelaten zullen voelen. Het ligt namelijk niet in de aard van de Thai om op en voetstuk geplaatst te worden. En alhoewel onze vermoedens in het begin bevestigd worden, wordt het een hele gezellige avond. De heren, en wij ook (we zijn nog met zijn 8-en) vermaken ons best. Lekker vroeg naar bed deze avond. Om 10 uur gaat het ligt uit.

Op dinsdag is de eerste dag van de fabrieksstop. Ik heb in mijn hele leven al heel wat fabrieksstops meegemaakt maar de eerste uren op zo’n nieuwe dag blijven elke keer weer bijzonder. In tegenstelling tot alle voorgaande weken is het muisstil op de fabriek als ik aan kom. Je kunt zelfs vogels horen fluiten. Gelukkig voor de PURAC blijft het niet lang stil want naarmate de dag vordert wordt deze stilte ingeruild voor het geluid van hard werkende mannen en machines. Voor mij is het deze week tijd voor het schrijven van wat verslagen en het afronden van wat acties. Een rustig laatste weekje!

Jungle Fever

Vrijdagavond is er de PURAC Thailand New Years Party. Het wordt al weken van te voren aangekondigd en dagelijks verschijnt er wel mail over in de mailbox. Zo veel zelfs, dat bij mij na verloop van tijd alles ongelezen in de prullebak verdwijnt. Er is namelijk altijd wel iemand die het wel leest dus als er wat gewijzigd is in de planning, hoor ik het vanzelf.

Het thema is Jungle en we worden gevraagd om er een beetje jungle-achtig uit te zien. Uiteraard zegt iedereen gelijk om als Tarzan of Jane te gaan, inclusief bananenblad. Maar naarmate het feest dichterbij komt, worden de grote monden wat kleiner en komt dat plan te vervallen. Met Arie heb ik het plan opgevat om op zoek te gaan naar een Olifantkostuum waar we dan beiden in kunnen. Maar helaas. Thaien houden wel van een verkleedpartijtje maar dit is toch iets te veel van het goede. Uiteindelijk kopen we allemaal maar een olifantenpetje. Tja, veel is het niet maar later op het feest zou blijken dat dat al heel wat is. Al was het niet genoeg om in de prijzen te vallen.

Het feest is georganiseerd in een resort op ongeveer een uur rijden van PURAC. En als we binnenkomen blijken de organisatoren niet alleen erg druk geweest te zijn met het opstellen en versturen van mail maar aan de aankleding is veel gedaan. We worden ontvangen met een kado (wat overigens daar is achter gebleven; dus thuisblijvers geen rood kussen voor ons). Daarna wordt er gegeten, een soort loterij gehouden, veel gezongen (geen karaoke), gedansd en vooral gedronken. Ik geloof dat ik aan alle onderdelen heb mee gedaan. Aan het einde van de avond moet ik me zelfs nog even medisch laten verzorgen omdat een dronken Thaise tijdens het springen (voor dansen is mijn motoriek niet uitgelegd) mij onbedoeld een schop tegen mijn scheenbeen heeft gegeven. Auw! Mooie gapende bloedende wond. Gelukkig valt het allemaal mee mee maar de dader ‘moet’ natuurlijk wel even de schade zelf herstellen. Wat overigens tot een hoop hilariteit leidt. Want ten overstaan van een hele kring Thaien en Hollanders blijkt een pleiser plakken nog een hele klus voor als je van voor niet meer weet dat je van achteren nog leeft (en voor de goede orde: dan heb ik het niet over mezelf!). Om 11 uur is het feest afgelopen. En dat is misschien maar goed ook want op dat moment is zeker 90% van de Thaien al erg ver heen. Gelukkig wisten de EXPATS veel beter maat te houden......

Om half 2 zijn we weer thuis en de volgende dag moet er gewoon weer gewerkt worden. En dan komen de echte mannen en vrouwen bovendrijven. Dit keer geen deurposten die in de weg stonden (zie verhaal over de Botanical Garden) dus zo fris als een hoentje stap ik om half 7 uit mijn bed. De uren daarna druppelen anderen ook binnen op het werk. Iedereen heeft het overleefd en de schade valt alles mee. Oh ja, gelukkig nieuwjaar alvast!

Ik ben er klaar mee

Toen ik een jaar geleden gevraagd werd om naar Thailand te gaan om hier te helpen met de opstart, zei ik ‘das goed, voor een week of 6’. Nou ‘een week of 6’ werd 8 weken. Enerzijds omdat PURAC dat liever wilde anderzijds, en daar zal ik ook niet om liegen, zorgen die 2 extra weken ervoor dat het financieel nog iets aantrekkelijker wordt. Nu, 6 weken nadat ik hier ben aangekomen, blijkt echter wel dat 6 weken lang zat is. Het werk zit er zo goed als op en zolangzamerhand wil ik ook wel weer naar huis. Emma schijnt inmiddels te lopen en zelfs te praten, Rita heeft een nieuwe baan en Bram zit op ballet (!!). Ja, het wordt echt tijd dat ik weer eens naar huis kom. Maar nog niet dus. Nog 2 weekjes, minder dan 2 inmiddels zelfs. Dat komen we allemaal wel weer door.

De afgelopen week werd ik, ook hier, geconfronteerd met vreselijke nieuws vanuit Omaha. Ik las het om half 7 ’s morgens in het AD. Vreselijk! Westroads Mall is een winkelcentrum waar we heel vaak kwamen. Het is zo’n beetje het grootste winkelcentrum van Omaha met veel van onze favoriete winkels. En Von Maur, de winkel waar het drama zich afspeelde, ken ik ook erg goed. We kwamen er vaak. Het is gek om nu, ook dagen later nog, de getuigenverslagen en -video’s te lezen en te zien op Internet. Alles wat voorbij komt, ken ik. De ingang van de Mall, de lift naar de derde verdieping en de kinderafdeling waar de malloot is gaan schieten. Maanden geleden liepen wij er zelf nog om sportschoenen te kopen voor Bram. Kippevel liep ongetwijfeld bij iedereen over zijn rug bij het horen van het nieuws. Maar ik kan je verzekeren dat het nog wat meer impact heeft als je precies weet waar het was, als je er nog vrienden hebt wonen en als je eens te meer beseft dat er overal malloten zijn die zomaar een einde aan jouw leven kunnen maken. Gelukkig hebben wij geen vrienden bij dit drama verloren. Via mijn werk en via Rita heb ik gehoord dat bekenden van ons er niet bij betrokken waren. In de tijd dat wij in de States woonden, hebben we meer van dit soort drama’s meegemaakt (remember Virginia Tech in april jl.). Maar nooit van zo dicht bij. De brug in Minneapolis (al is dat van een totaal andere orde) en een schietpartij in een winkelcentrum in Kansas City waren al dichtbij maar dit was, bij wijze van spreken, in onze achtertuin (we woonden er 5 minuten vandaan toen we de laatste maanden in het appartement zaten). Maar denk niet dat het alleen in Amerika gebeurt want wij woonden ook 5 minuten bij die deur van die discotheek in Gorinchem vandaan toen daar 2 meisjes werden doodgeschoten. Zinloos.......

Minder zinloos was het werk deze week. Aan het einde van de week werd het officiële doel bereikt. We hebben het voor elkaar gekregen om 1000 kg goedgekeurd einproduct te maken. En dat is ruimschoots voor de deadline van 31 december. Hoe dit gevierd gaat worden weet ik nog niet maar het zal ongetwijfeld weer gepaard gaan met gebak. Net als de Amerikanen, vieren de Thaien alles met eten dus dat wordt weer smullen deze week. Al met al is de opstart dus heel erg soepel verlopen. Tuurlijk zijn er wel wat problemen maar die zijn er over 10 jaar nog dus onze primaire taak zit erop. En dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de komende tijd wat langzamer voorbij zal gaan dan de eerste periode. Want het werk zal nu vooral bestaan uit afronden en de puntjes op de i zetten. De laatste week dat ik hier ben is er zelfs een fabriekstop gepland dus dan is er helemaal weinig te doen. De laatste week wordt dus een hele brave 40-urige werkweek. En dat is ook wel weer eens lekker. Overigens betekent deze fabrieksstop, in mijn laatste week, niet dat ik eerder naar huis kom. Het is namelijk erg lastig om nog vluchten te reserveren dus is het al heel wat dat ik 1 dag eerder thuis kom. Dus zal ik zaterdag 22 december op Schiphol aankomen.

De avonden zijn niet veel anders dan een aantal weken geleden. Over het algemeen ga ik rond 7 uur naar een restaurant. Daar eten we wat met een groepje en dan scheiden onze wegen, al blijven we soms wel bij iemand plakken voor een biertje. Oh ja, nog zoiets waarom ik het zat begin te worden: rijst! Had ik de eerste maand nog maar 1 keer per week behoefte aan iets westers, nu wordt dat wel vaker. De rijst groeit echt zolangzamerhand echt overal uit. Flied lice, cooked lice het kan me niet meer bekoren. En garnalen, waar je me normaal voor wakker kan maken, ik ben er even klaar mee. Doe mij maar boerenkool met kerst.

Op een on-be-woond ei-ei-eiland…

Nou ja, helemaal onbewoond is Ko Samet niet maar erg veel vaste inwoners zal het ook niet hebben. Na 5 weken, bijna onafgebroken gewerkt te hebben, begin ik het een beetje zat te worden. Heel gezond, denk ik, dus heb ik besloten om eens een lang weekend weg te gaan naar een eilandje voor de kust: Ko Samet. De afgelopen weken zijn andere collega’s hier ook al geweest en hun meningen lopen uitéén van heerlijk tot vreselijk, al naar gelang de favoriete bezigheid van desbetreffende persoon.

Op vrijdagochtend brengt onze chauffeur me met de auto naar de haven. Deze rit duurt ongeveer 45 minuutjes en zo zie ik weer eens iets van Thailand, alhoewel het niet echt spectaculair is. Want cocos- en banenenbomen zijn inmiddels net zo gewoon om te zien als een conifeer in Nederland. Voor 100 Bath (ongeveer 2.5 Euro) koopt ik een retourticket voor de boot. Sommige dingen kosten hier echt helemaal niets. Al realiseer ik me, eenmaal op de boot, wel dat ze er ook niet veel meer voor kunnen vragen. Met ongeveer 30 mensen zitten we op een klein vissersbootje tussen alle groente leveranties van dat weekend. Ach, I-podje op en voor je het weet sta je op de aanlegsteiger op Ko Samet.

Ko Samet is een eiland van ongeveer 7 kilometer lang en 500 meter breed. Vooral die 7 kilometer lengte is een enorme verrassing voor me want ik heb een kaartje bij me waarop staat dat het slechts 700 meter is. Maar als ik na een half uur wandelen nog niet bij de zuidpunt van het eiland ben aangekomen, begrijp ik dat ik een wel erg dubieus kaartje van het Internet heb afgeplukt.Op het eiland rijden een paar taxi busjes die je langs de kustlijn rijden maar ik besluit om lekker te wandelen. Het is, hoe kan het ook anders, mooi weer. En na een uurtje wandelen vind ik een leuk bungalowparkje halvewege het eiland. Het kost ongeveer 40 Euro per nacht maar dan heb ik wel een eigen douche, airco en televisie. En dan.......kan de vakantie echt beginnen.

Voor diegenen die het nog niet wisten, ik ben een enorme strandverslaafde. Toen ik regelmatig vanuit Amerika naar Nederland kwam, was er altijd een dag dat ik naar het strand van Noordwijk, Katwijk of Scheveningen ging om even uit te waaien. Geef me een strand en dan heb ik verder niet veel nodig. Het weer maakt dan niet eens zoveel uit al geef ik uiteraard de voorkeur aan temperaturen boven de 25 C. En in dit geval is er een prachtig wit strand, een blauwe zee en heerlijk weer. Veel beter kan ik het niet wensen. Ik ben namelijk niet alleen een strandverslaafde (er zijn ergere verslavingen zullen we maar zeggen), ik kan ook als een soort wentelteefje in de zon liggen bakken voor langere tijd. En om nu een heel lang reisverslag erg kort te maken: dat is wat ik heb gedaan.

De vrijdag heb ik nog lekker een stuk langs de kustlijn gelopen maar zaterdag ben ik na het ontbijt op een strandstoel geploft, die ik vervolgens alleen maar heb verlaten om te gaan zwemmen in de zee, een ander boek te pakken omdat het eerste uit was, te lunchen, cocktails te bestellen en voor een massage. Heerlijk!! Wel goed opletten dat je je regelmatig insmeert anders zie je er de volgende dag uit als een kreeft. Gelukkig heb ik geleerd van het verleden en blijven de verbrandplekken achterwege. ’s Avonds eet ik op het strand in een lounche bar. Uiteren in je eentje is niet helemaal je-van-het maar ik geloof niet dat het eten er minder om smaakt.

Zondagochtend wandel ik nog een stukje, en plof ik vervolgens weer voor een paar uur in mijn stoel, waarna het ritueel van de dag ervoor zich herhaalt. En omdat ik de masseuse de dag ervoor een tip van 4 Euro heb gegeven, krijg ik vandaag een anderhalf uur durende massage inclusief gezichtsbehandeling voor maar 7 Euro. Beetje decadent is het allemaal wel maar ik heb besloten om ervan te genieten nu het kan. De volgende keer als ik op een dergelijke vakantiebestemming ben, ‘moet’ er één worden ingesmeerd, wil de ander voetballen en wil de derde samen met mij haar eerste zandkasteel bouwen. Ook heel leuk allemaal maar een stuk vermoeiender. Kortom, ik neem het ervan nu het kan.

In de loop van de zondagmiddag vertrek ik weer naar het vasteland. Ik heb een heel weekend niet aan werken gedacht dus wat dat betreft ben ik in de opzet geslaagd. Nog maar 3 weekjes. Kom maar op, ik ben er klaar voor!

Loy Krathong

Als ik op vrijdagavond een weblog in elkaar aan het draaien ben waarin ik schrijf dat het vanaf nu allemaal wel wat rustiger zal worden buiten het werk, omdat ik al een hoop heb gedaan, word ik alweer verrast. En grote groep van ‘ons’ is dit weekend naar Bangkok. Maar omdat ik daar al ben gweest en omdat er ook nog wel mensen moeten werken, blijf ik hier. Op zaterdag werk ik de hele dag en ‘s avonds is er en een festival. Ik had er al wel wat over gehoord in de afgelopen week maar dat het zo iets groots is. Dan toch maar een ander weblog verhaal plaatsen....

Op de derde zaterdag van de maand in november viert men hier Loy Krathong. Dit is het laatste weekend van de 12e maan-maand. Overigens hanteert men hier een andere jaartelling dan wij doen. Nieuwjaar wordt in april gevierd en we zitten momenteel in het jaar 2550. Goed, terug naar Loy Krathong. Als het aan het einde van de 12e maan-maand volle maan is, is het Loy Krathong festival. Op de avond van deze feestdag trekken miljoenen mensen in Thailand en in de buurlanden (Cambodja, Birma, Laos, Maleisie) naar het water. Het maakt niet uit welk water het is, als het maar stromend is. En daar laten ze hun Krathong te water. Een Krathong is een klein vaartuigje dat gemaakt is van verschillende, inmiddels milieuvriendelijke, dingen. Het bootje is gemaakt in de vorm van een lotus bloem en op de Krathong zitten bloemen, een kaars en 3 wierrookstaafjes. Loy betekent overigens varen en zo is wat de vertaling betreft ook alles weer uitgelegd.

Het bootje wordt te water gelaten en hoe langer het kaarsje blijft branden, hoe meer geluk je krijgt het komende jaar. Naast de Loy Krathong is er ook heel veel vuurwerk. Heel veel, heel erg langdurig en veeeelste hard (ik word een dagje ouder)! En dan is er nog iets dat echt bij Loy Krathong hoort: de Thaise heteluchtballon. Dit is een grote papieren balon waarin onderin een kaarsje hangt. De kaars warmt de lucht in de ballon op en vervolgens zweeft de ballon een heel eind de donkere lucht in. Op die avond van Loy Krathong, zie je dan ook echt duizenden lichtpuntjes aan de hemel.

Om 9 uur vertrek ik met Mark, Henk en Henk (in de volksmond hier gewoon Henk 1 en 2 genoemd) naar het stand van Palla Beach, wat op zo’n 10 minuutjes rijden van ons huis ligt. Ik ken deze heren al sinds ik bij PURAC werk. Mark kom ik zeer regelmatig tegen in alle Technology Platforms die PURAC rijk is (hij is nu Technology Manager van PURAC Thailand), en de Henk-en zijn mijn collega’s geweest in de tijd dat ik nog supervisor was. We kennen elkaar allemaal dus al jaren dus dat is wel leuk. Zodra we aan het strand zijn, kopen we allemaal een Loy Krathong en begeven we ons naar het water. Het is laag water dus moeten we een stukje lopen. Schoenen uit, broek opstropen en vervolgens met je Krathong de zee in. Best bijzonder. Ik heb het niet helemaal kunnen volgen maar laat ik maar van het beste uitgaan en dat mijn kaarsje helemaal is opgebrand op de zee.

Na dit ritueel lopen we langs de vele kraampjes en kermis-achtige tenten. Ook is er nog een miss verkiezing. Iets wat ook bij Loy Krathong schijnt te horen. Al denken wij gewoon dat de lokale mannen de lokale vrouwen wel eens op een podium wil hebben. Palla Beach is trouwens maar een heel klein dorpje maar het is heel erg druk. Het lijkt wel of iedereen in de omgeving vanavond aan het strand is. En navraag leert dat dat ook waarschijnlijk het geval is. Overal zitten hele families op kleden met heel veel eten, er staan tentjes waar mensen in slapen, er wordt muziek gemaakt en wordt gedansd. Je kan het zo gek niet bedenken of het is er. Wat er ook is, is heel veel bekijks. Want wij zijn zo’n beetje de enige blanken hier en met mijn 1.79 m ben ik zelfs al lang te noemen. Dat heeft wel iets. Eindelijk kan ik eens over de hoofden heen kijken. We worden dus regelmatig aangestaard. Henk 1 meet als enige van ons over de 1.85 meter en heeft daardoor, en waarschijnlijk ook dankzij zijn haarbos, het meest bekijks.

Als we de markt hebben afgelopen, gaan we nog een stapje verder in onze Loy Krathong viering. We kopen allemaal een Thaise heteluchtballon. En 1 voor 1 verdwijnen ze de lucht in. Om de avond kompleet te maken, ploffen we met een biertje op de kademuur en kijken we naar het vuurwerk. De zingende families om ons heen doen je gewoon vergeten dat je hier naartoe gekomen bent om te werken. Wat een bijzondere avond weer.

Botanical garden

Als ik op zondagochtend rond 9 uur, tegen in plaats van langs de deurpost loop, lijkt het me beter om nog even terug naar bed te gaan. Even maar want een uur later gaat de wekker omdat we, met een groep van 8 man, hebben besloten om naar de tropical botanical garden van Pattaya te gaan. Als ik even later beneden kom en een croissantje heb gepakt, leg ik die na 1 hap maar weer weg. Nu even niet.

Oef, zaterdagavond was wel erg gezellig in het Thaise bar/restaurant dat tegen 12-en omgetoverd werd tot discotheek. Erg gezellig en vooral net 1 biertje te veel. Maar ’s avonds een vent, ’s morgens een vent. Dus bijt ik die zondagochtend even door. En nadat we in de botanical garden zijn aangekomen en het zonnetje schijnt op mijn kop, gaat het al snel een stuk beter. Niet alleen met mij overigens want langzaamaan wordt de hele groep wakker (lees: nuchter). Op zaterdagavond zijn we uiteten geweest in een bar/restaurant waar we de enige niet Thaien waren. Heel erg leuk, mede dankzij een live band die heel behoorlijk speelde, ook al waren de Thaise nummers een beetje abracadabra. Maar Thailand zou Thailand niet zijn als op een paar schermen de tekst mee liep zodat iedereen kon mee karaoken. Heb ik hier al heel wat bijzondere dingen meegemaakt, op zaterdagavond was er ook weer iets wat ik jullie moet vertellen. Zodra je op het mannentoilet stond, kwam er een masseur achter je staan die je rug en nek begon te masseren. Heel raar hoor. Terwijl je aan ‘de ene kant’ staat te plassen, staat er aan ‘de andere kant’ iemand je te masseren. En als je vervolgens weer aangekleed bent (wat je gelukkig wel zelf mag doen), staat diezelfde man bij de wastafel al op je te wachten. De kraan wordt voor je opengedraaid en je krijgt afwisselend koude en warme doekjes voor je handen. En vervolgens wordt nog eens je rug en nek gemasseerd, waarna het geheel wordt afgeloten met een paar typische Thaise massage handelingen. Krak zeiden al mijn vingers, krak zei mijn nek en krak zeiden mijn armen maar al met al wel ontspannend, als je de eerste minuut tenminste even buiten beschouwing laat. Je legt 20 baht (50 cent) neer en je kan weer de zaal in, om vervolgens nog een paar keer terug te komen. Want bijzonder was het wel.

De botanische tuin is heel erg mooi en ik ben ervan overtuigd dat sommige lezers niet genoeg zouden hebben aan een bezoek 4 uur. Heel groot opgezet, prachtige bloemen, planten, tuinen en bossen. Schitterend gewoon, al was het vaak raden waarnaar we keken. Iedereen had gehoopt dat er iemand bij was die verstand had van bloemen en planten zodat we wat wijzer zouden worden. Maar na een half uurtje werd ieder op zijn beurt teleurgesteld want de hele groep bleek een leek te zijn op het gebied van flora. We vonden het al heel wat dat we de cactus en de palmboom herkenden. Maar naast flora ook veel fauna. Een vogelpark, waar ik maar niet in ben geweest omdat ik al moest niezen zodra de vogels in de buurt kwamen, een paar tijgers, apen, een schildpadden-kinderboerderij en het sluitstuk van de dag, een olifantenshow.

De olifantenshow werd vooraf gegaan door een show met traditionele Thaise dansen en Thaiboxen. Maar daar kwam niemand (er zaten zeker een paar honderd man te kijken) voor. Aan het einde van de eerste show wordt iedereen uitgenodigd om naar een klein stadion te gaan en daar blijken de olifanten te zijn. We zien olifanten basketballen, darten, bowlen, fietsen, schilderen en voetballen. Wel grappig natuurlijk, maar wat mij betreft zit dit in dezelfde categorie als de beren die ik vorig jaar in een circus in Omaha had zien fietsen. En na deze beren gezien te hebben, had ik mezelf voorgenomen om geen circussen of andere dieronterende voorstellingen meer te bezoeken. Helaas zit ik er, hoe leuk ook, nu dus weer bij één. Al is het verschil met de beren dat deze olifanten zo’n beetje de enige inkomstenbron is van de mens hier, wat het wel iets bergijpelijker maakt (de circusartiesten hadden nog vele andere en vooral leukere acts om hun geld mee te verdienen).

Na de tuinen, leidt onze chauffeur Khun Ong ons naar een tempelcomplex en de gouden boedha. Helaas is het al na vijven en zijn de tempels dicht. De gouden boedha, weergegeven in goud op een rotswand, kunnen we nog wel zien. Na dit culturele dagje vinden we het allemaal tijd om eens te zondigen. Geen rijst met troepies vandaag maar schnitzel, pizza, cordon blue en een dubbele hamburger. Die laatste ligt op mijn bord en het lijkt wel de lekkerste hamburger die ik ooit op heb. Gut wat is een mens snel tevreden na 3 weken ‘flied lice’.