Minneapolis

Minneapolis is na Chicago, Kansas City en uiteraard Omaha, de vierde grote stad van Amerika die we bezoeken. Minneapolis ligt in de staat Minnesota en vorm samen met St. Paul de zogenaamde Twin Cities. Twin Cities genoemd omdat beide steden eigenlijk in elkaar overlopen. Minneapolis is het moderne broertje terwijl St. Paul het meer wat rustigere oudere broertje is van de twee.

Vanaf Omaha rijden naar het oosten naar Des Moines in Iowa. En vervolgens buigen we af naar het noorden, recht op Minneapolis af. Het is precies 5 uur rijden. Dat lijkt erg veel maar het valt reuze mee. De auto staat op de cruise control, de dvd staat aan voor Bram en met wat eten en drinken gaat de tijd snel voorbij. Dat is maar goed ook, want vooral Iowa lijkt wel de meest saaie staat van de VS te zijn. Ook al kennen we natuurlijk nog maar weinig staten. Iowa is een stuk platter dan Nebraska. Waar het in Nebraska de hele tijd omhoog en omlaag gaat, daar lijkt Iowa veel meer op Nederland alleen dan......saai. Zodra we de grens van Minnesota passeren, verandert ook gelijk het landschap. Hier ligt nog wat sneeuw van de sneeuwbuien van een week geleden en er wordt zelfs nog geskied. Weliswaar niet op hele hoge bergen maar het heeft wel wat weg van de Ardennen.

Als we in Minneapolis zijn aangekomen, gaan we op zoek naar een hotel want het is inmiddels rond 8 uur ’s avonds. Het kost wat moeite omdat er net dit weekend college basketbal finales in Minneapolis zijn. De hotels zitten dus voller dan normaal. We wijken een paar kilometer naar het zuiden uit en betrekken een kamer in het Hilton. Dat klinkt heel erg duur maar in werkelijkheid valt dat reuze mee. Het is duurder dan een motelletje langs de weg maar zeker niet duurder dan alle andere hotels in de buurt van de grote stad. Nadat we zijn ingecheckt, eten we in een nabij gelegen restaurant. We eten weer veel te veel! Om 9 uur ploffen we dan ook met z’n 3-en op bed.

Zaterdagochtend genieten we van een heerlijk continentaal ontbijt. We weten gelijk weer waarom we gekozen hebben voor het Hilton. Om half 10 stappen we in de auto en gaan we naar het hoofddoel van de reis: MOA ofwel de Mall of America. Het grootste overdekte winkelcentrum van Amerika. De parkeergarage is al enorm dus dat belooft veel. En parkeren is ook gratis. Dat is iets waar de Nederlandse winkelcentra nog iets van kunnen leren. Je gaat natuurlijk liever naar een winkelcentrum waar je geen parkeergeld hoeft te betalen dan naar een winkelcentrum waar je een paar € betaalt per uur. Als we de MOA binnenstappen is duidelijk dat dit geen Zuidplein is. Nee, het is minstens 2 keer zo groot. In het midden van de mall is een kleine kermis inclusief reuze achtbaan en diverse draaimolens voor Bram. Bram springt gelijk een paar attracties in. Terwijl hij zich vermaakt, stellen wij ons idee al bij. De MOA is zeker 3 keer zo groot als Zuidplein.

Omdat Bram uiteraard niet meer uit de draaimolens te krijgen is, spreken we af (zover als dat gaat natuurlijk) dat we iedere keer 1 verdieping af lopen en dat we dan weer naar het middenterrein gaan. Alsof Bram dat begrijpt. Wat denken we nu wel? Maar het werkt redelijk.

De volgende uren lopen we winkel na winkel, verdieping na verdieping, en kermis na kermis af. Eigenlijk kopen we niet eens zoveel. Halveweg de dag wordt 3 keer zo groot als Zuidplein al snel 4 en zelfs 5 keer zo groot. Het geld dat Opa Koekie voor Bram zijn verjaardag had gegeven, hadden we nog even bewaard. Daar kopen we nu veel LEGO voor in de LEGO winkel. Verder kopen we schoenen en wat kleine prullen. Om 5 uur houden we het wel voor gezien. Het was leuk en indrukwekkend groot. Als we de Mall uitlopen zijn we eruit. Met zijn meer dan 520 winkels waaronder de allergrootste winkelketens van de VS, 70 restaurants, een bioscoop, een onderwatermuseum, 11.000 medewerkers, 12.500 parkeerplaatsen, 7,5 kilometer winkels, een dinosaurus museum, een kermis en de totale bouwkosten bedroegen $ 650 miljoen, is het wel 10 keer zo groot als Zuidplein!!

Na de MOA zijn we nog niet uitgeshopt en duiken we de naastgelegen IKEA in. IKEA is niet heel erg groot in de States. In totaal zijn er maar 3 of 4 vestigingen. In Minneapolis staat de nieuwste. En het is erg grappig want waar je de IKEA ook tegenkomt, ze zijn allemaal hetzelfde. Dus niet super groot maar ‘heel gewoontjes’ en prima te vergelijken met IKEA Barendrecht. Zelfs de produkten zijn hetzelfde. We kopen uiteraard het één en ander en dan is de shop-dag voorbij. Onze voeten gaan het zolangzamerhand begeven.

In downtown Minneapolis besluiten we om te gaan eten. Op goed geluk zoeken we een restaurant. En we belanden in de Spaghetti Factory. Heel groot en druk. Omdat het al vrij laat is, is Bram al behoorlijk moe. Maar hij houdt zich uitstekend. Tot we gaan zitten. Hij zet zijn hand verkeerd neer op één van de banken en valt op zijn neus, met een bloedneus tot gevolg. Wat er dan gebeurt, kan alleen maar in Amerika. Nog voordat we zelf doorhebben dat Bram een bloedneus heeft, staan er 4 mensen om onze tafel, waaronder de bedrijfsleider. Binnen een paar tellen ligt zijn visitekaartje op onze tafel, staat er een ijsje voor Bram zijn (bloed)neus en heeft de bedrijfsleider gevraagd of we het restaurant aansprakelijk stellen voor de bloedneus. Hij vraagt letterlijk (in het Engels natuurlijk!)‘zal ik even een formulier halen waarmee u een aanklacht tegen ons in kunt dienen?’. Onze mond valt open van verbazing. Zo word je dus rijk hier. We zeggen dat het niet nodig is en de bedrijfsleider haalt zichtbaar opgelucht adem. Raar volk, die Amerikanen. De bloedneus is al snel gestelpt en met Bram gaat het ook weer snel goed. Na het eten gaan we weer naar het hotel om onze voeten rust te geven.

Zondagochtend hebben we nog een paar uur voordat we terug gaan naar huis. We besluiten om de binnenstad (downtown) even te gaan bekijken. Minneapolis is de stad van Prince. Maar helaas komen we hem niet tegen. Wel weer veel basketbal fans. We lopen even tussen de wolkenkrabbers door en drinken een bakkie in het Hardrock Café. Minneapolis heeft te veel te bieden om nu, in zo’n korte tijd, nog te bekijken dus we komen hier de komende jaren zeker nog wel eens. Langs de Mississippi rijden we de stad uit. Naast de Missouri, die langs Omaha stroomt en een aftakking is van de Mississippi, hebben we nu dus ook de Mississippi gezien. Niet heel erg bijzonder hoor. Gewoon een smalle Merwede!

De rit naar huis gaat ook weer soepel. Het is heerlijk weer. Nog wel wat fris met 10 °C maar de zon schijnt volop. Om half 8 zijn we weer thuis. Minneapolis kan ook weer worden aangekruist op de levensgrote kaart van Amerika die we in de basement hebben hangen.

Tim eventjes in Nederland

Tis alweer even geleden maar 2 weken geleden was Tim voor 6 dagen even terug in Nederland. Hij moest er zijn voor zijn werk. Tim zit, samen met Technogen van PURAC’s vestigingen uit Spanje, Brazilië en Thailand, in een Technology Platform. En dit Platform komt 2 keer per jaar bij elkaar. En dit keer was Nederland de ontmoetingsplaats. Na 4 lange dagen van vergaderen en plannen smeden stonden er 2,5 miljoen Euro aan besparingen voor PURAC op papier. Niet gek. Snel verdiend in een paar daagjes! Ondertussen kreeg Tim ook nog even te horen dat hij, begin april, 2 weken naar Brazilië ‘moet’ om daar een installatie op te starten. Ook heel erg leuk natuurlijk. Zeker met een weekendje Copa Cobana in het vooruitzicht. Maar ook druk en heel vermoeiend.

Naast werk was er weinig tijd om alle vrienden en bekenden te ontmoeten. Maar gelukkig was er wel tijd voor een heerlijke hutspot, een ouderwets lekkere macaroni, een goeie pot squash en een bezoekje aan Oma. Het was kort maar intens. Eigenlijk was er helemaal niks veranderd……gelukkig! Een paar dingen waren wel weer erg welkom en herkenbaar zoals dat bruine broodje oude kaas, dat gepraat over het weer de hele dag, de middelvinger die je regelmatig in het verkeer krijgt, het Nationale Songfestival op televisie, Hollandse bands op de radio en de fles Sanex onder douche.

Met een koffer vol met stroopwafels en andere Hollandse lekkernijen vertrok het vliegtuig weer richting Omaha.

Rita en Bram een weekje samen

Tim is zaterdagavond 11 maart vertrokken naar Nederland voor zijn werk. En natuurlijk zal hij zijn bezoek aan Nederland combineren met familiebezoek. Rita en Bram brengen hem naar het vliegveld. Tim zal samen gaan vliegen met Mark, die een aantal maanden in Nederland zal blijven. Hieronder volgt een korte beschrijving van de dingen die Bram en Rita hebben gedaan die week.


Maandagochtend gaan Rita en Bram naar Kristi. Kristi is net 2 maanden geleden bevallen van een zoon. Haar kindje heeft een aantal weken in het ziekenhuis gelegen vanwege een hartprobleem. Dit gaat gelukkig nu beter en hij is zich volledig aan het herstellen. Bram vermaakt zich prima met Hunter, het andere zoontje van Kristi, en Rita kletst wat bij met Kristi. Krsiti blijkt in haar studententijd veel gereisd te hebben in Europa. Ze is bekend met Frankrijk, Italie, Duitsland en Engeland. Dit is erg leuk om te horen, want de gemiddelde inwoner van Omaha weet geeneens dat Nederland bestaat en al helemaal niet waar het ligt. We sluiten de middag af met een luch bij Kristi en gaan daarna naar huis. De rest van de middag vermaken we ons in huis.
Tussendoor bellen Tim en Rita met elkaar. Tim heeft inmiddels op zondag een bezoekje afgelegd bij Ma en Rinus, samen met Rita d’r vader. Ze heeft lekkere hutspot gemaakt en Rita hoort dat d’r vader en de anderen er erg van genieten. Echt Nederlandse kost!! Tim zijn vlucht is erg goed gegaan en is hem erg meegevallen. Op maandagochtend zijn zijn vergaderingen begonnen en wordt het een week van lange en intensieve dagen. Op maandagavond, voor Bram en Rita is het dan maandagmiddag, zit Tim bij zijn Pa en Corry. We spreken elkaar via de webcam. We kunnen elkaar dus ook eventjes zien! Grappig hoor de manier van communiceren in deze tijd. Geweldig.

Dinsdagochtend probeert Rita het logeerbed van IKEA in elkaar te zetten. We hebben dit bed over laten verschepen toen we naar Amerika kwamen. He valt allemaal reuze mee en binnen twee uurtjes staat het bed zo waar in elkaar. Bram en Rita kunnen er ook nog op liggen. Ze zakken er niet doorheen! Zo......dat bed staat alvast klaar voor Ma en Rinus, die eind mei zullen komen. We kijken er allemaal erg naar uit.

Dinsdagmiddag spreken we af met Ruth, Mas en Bente. Ook hier vermaakt Bram zich samen met de andere kinderen en spelen ze in de tuin. Het weer is aangenaam en ze spelen wel een uur of twee buiten. Ruth laat me haar babykamer zien, want ze is over drie weken uitgerekend en heeft het erg leuk ingericht. Ruth heeft haar studie afgerond als binnenhuisarchitecte en dat kun je wel zien hoor!

Woensdag gaat Bram naar zijn wekelijkse oppas. Hij gaat er iets later heen dan normaal want zijn oppas had iets die ochtend. Terwijl Bram bij de dagopvang zit, gaat Rita proberen haar rijbewijs te halen vandaag!! Rita heeft een aantal uren geoefend op de computer via internet. Het is erg grappig om te zien hoe dit gaat in Amerika. Ze doet een theorieexamen van 10 minuten. Zodra ze deze heeft gehaald wordt ze na 15 minuten opgeroepen voor haar praktijkexamen. Ze gaan met de auto van Rita, werkelijk waar, een blokkie om van 10 minuten. Ze moet een speciale verrichting doen (die Tim, Johan en Ruth ook hebben moeten doen, precies dezelfde!) en dat is de auto aan de kant zetten alsof je pech hebt. We komen terug op de parkeerplaats en de examinatrice zegt.....’Gefeliciteerd. U bent geslaagd!!’. Ze gaat daarna naar binnen, betaalt $ 24, laat een foto maken en na 5 minuten............heeft Rita haar Amerikaanse rijbewijs.

Woensdagavond gaat Bram naar Jason, waar Britney op hem past en gaat Rita met Tim zijn collega’s mee uit eten. Johan weet dat Rita alleen is en vraagt of ze zin heeft om mee te gaan en dat slaat Rita niet af hoor! Om 21.30 uur zijn we weer thuis en gaan Bram en Rita samen hun bed in.

Donderdag wordt het een rustig dagje thuis en vermaken we ons prima in huis.

Vrijdagochtend gaan we naar één van onze playdates en wordt er afgesproken in PLAYDAZE. Dit is een grote hal met allerlei activiteiten als klimtoestellen en kussens overal. Ook zijn er van die apparaten waarop je kan gaan zitten en er een muntje in kan doen en dat die dan beweegt. Ja, hoe noem je zoiets in het kort. Geen idee, maar hopelijk begrijpen jullie wat we bedoelen.
Vrijdagavond is het de avond van de OPERA. Jajaja....Rita gaat naar een opera. Ze is nog niet eerder geweest, wat Rita erg nieuwsgierig maakt. Ze gaat naar de opera “Madame Butterfly”. Als Rita haar vader die dag belt en zegt dat ze naar een opera gaat, vraagt hij direct of ze naar Madame Butterfly gaat. Hij vertelt dat Rita d’r moeder erg vaak naar deze opera is geweest en het een hele mooie opera vond. Dit maakt Rita nog nieuwsgieriger. De opera wordt gespeeld in Omaha’s theater “Orpheum Theater-Slosburg”. Het is een mooi oud theater. Eerst wordt er die avond een uitleg gegeven over het verhaal van de opera, wat wel wat duidelijkheid geeft over het verhaal. De opera wordt namelijk in het Italiaans gezongen en in het Engels vertaald via een computergestuurde ondertiteling. Ja.......het was een indrukwekkende voorstelling. In het begin was het wat lastig te volgen en een beetje te langdradig voor d’r, maar na de pauze kon ze wel geboeid blijven en was het een nieuwe ervaring voor Rita. Het avondje uit en OPERA was geslaagd!

Zaterdag....eindelijk was het weer zover. Papa (Tim) komt weer thuis. Het was een drukke, maar gezellige week. We zijn benieuwd naar de verhalen van elkaar, alhoewel we elkaar goed op de hoogte hebben gehouden via de telefoon.

Ik ben................

................ een rode Kardinaal. Janien, Pa & Corry van harte gefeliciteerd. Jullie hadden het goed. Janien, als prijs krijg jij een paar overnachtingen in Omaha inclusief bbq-en in de tuin. En de Veermannen gaan we komend jaar bezoeken in Noorwegen. Ook een hele mooie prijs, lijkt ons. De orginaliteitsprijs gaat absoluut naar Sabine uit Rotterdam. Want haar gok dat het wel wel eens een rood pandabeertje kon zijn, doet ons inmiddels heel belangstellend naar onze bomen kijken.

De rode kardinaal dus!Op bovenstaande foto staat het mannetje afgebeeld en, hoe pijnlijk voor de dames ook, ook dit exemplaar is vele malen mooier dan zijn vrouwelijke wederhelft. Waar het 'rood' in zijn naam vandaan komt weten we niet helemaal maar het kardinaal gedeelte is wel duidelijk door zijn muts, die wel wat weg heeft van de mijter van Sinterklaas.

De rode kardinaal zie je in bossen, landerijen, steden, woestijnen en moerassen. Eigenlijk kan je hem overal tegen komen. Zo bijzonder is het dus ook weer niet dat wij hem in onze tuin zagen. Alhoewel........

..........uit het kaartje blijkt dat onze tuin wel erg op de grens van zijn habitat staat dus toch een beetje bijzonder. De Red, of Northern, Cardinal zoals hij hier genoemd wordt, komt alleen maar voor in Noord en Midden Amerika. Vooral in Mexico is het een veel voorkomende vogel.

De rode kardinaal voedt zich met insecten, fruit en zaden en is een vaak geziene gast op cowboy ranches.

Durham Western Heritage Museum

Afgelopen weekend zijn we naar een treinmuseum geweest. Eerst zijn we even door het centrum/downtown van Omaha gelopen. Het was precies lunchtijd en dus moet er ook wat gegeten worden. We lunchen bij een weer typisch Amerikaans restaurant. Allemaal grote stoelen en banken, televisies aan het plafond en het interieur ziet eruit als een garage. Autobanden aan het plafond naast de televisies, gereedschap en autobanden aan de muur. De lunch smaakt prima en we gaan op weg naar het museum.

We kiezen ervoor om dit maar eens lopend te doen. Eigenlijk lopen we hier helemaal niet zoveel meer. Voor iedere winkel, museum of restaurant is er wel een parkeergelegenheid. Ja....daar zorgen de Amerikanen goed voor. Afijn, de zon schijnt en we lopen een stukje (niet meer dan ongeveer 1 kilometer hoor). Wat is dat lekker zeg, zeggen we tegen elkaar. Eindelijk weer eens buitenlucht!

Als we het museum binnen gaan, zien we een hele mooie stationshal. Een prachtige vloer met mooie mozaikstenen en een prachtig plafond. In de hal zijn allerlei loketten geplaatst en staan er bronzen beelden in de vorm van mensen. Bram is uiteraard geïnteresseerd en loopt naar die beelden toe. Op het moment dat hij ze aanraakt beginnen ze met praten. Bram is erg verrast (wij ook) en gaat op deze manier alle beelden af.

Nadat alle beelden een handje hebben gekregen, gaan we met de lift naar beneden. Daar staan allerlei (echte) treinen. Er staan treinen uit ‘30, ’40 en ’50. Je mag er naar binnen en er doorheen lopen om een beeld te krijgen hoe die treinen er destijds uitzagen. Verder zijn er nog kleine modeltreinen die rijden. Bram ziet zowaar “Thomas the Train”. Die hebben ze voor de grap ertussen gedaan. Tenslotte is er nog een tentoonstelling met allerlei verschillende aspecten van treinen in die jaren en de geschiedenis van Omaha/Nebraska.

Zo, wij hebben weer een stukje historie opgedaan en cultuur gehad dit weekend. Na ongeveer 2 uur gaan we weer naar huis en brengen we onze geleende televisie (de onze ging al na 4 maanden kapot) terug naar Rachel en Mark. Vandaag is het zeker dat zij naar Nederland toe gaan voor 4 maanden. Mark gaat bij Purac Nederland assisteren. Ach ja, zo blijft Purac zijn mensen uitwisselen!

Wie ben ik?

Ineens zit ik daar. Een beetje schuw met mijn rug naar ze toe. Heel af en toe durf ik naar binnen te spieken. Maar ik zie niets anders dan een paar verbaasde ogen. Kijk ze eens denken "wat zit er nu in onze boom?'. Ik ben niet echt groot. Groter dan een merel maar weer kleiner dan een duif. Maar ik ben wel erg rood!

Ra-ra-ra wat ben ik?

PS: Inmiddels weten wij het. Maar weten jullie het ook? Volgende week de uitslag.