Amerikaans uiteten

Op vrijdag, de dag voordat Tim voor 2 weken naar Nederland gaat, gaan we met zijn allen naar een typisch Amerikaans kinderrestaurant: Chuck-E-Cheese's. Dit is een grote Amerikaanse keten waar je pizza kan eten terwijl je tussen de speelautomaten zit. Heerlijk voor kinderen en ook voor ouders. Want is het gezegde niet 'als de kinderen het maar naar hun zin hebben'?

Rita en Bram waren al 2 keer met een playdate naar dit restaurant geweest maar nu leek het Tim wel eens leuk om te gaan. Zeker omdat we elkaar straks weer 2 weken niet zien.

Chuck-E-Cheese's ligt op ongeveer 15 minuten rijden van ons huis. En nadat we heel veel muntjes hebben gekocht, gaan we van speelautomaat naar speelautomaat. We zijn er rond vijf uur en dan is het nog redelijk rustig. Tegen zessen is het al behoorlijk druk en moet je vaak wachten op je beurt om wat te doen. Dus we waren heerlijk op tijd.

Na een uur spelen, Emma hobbelt rustig mee in de draagzak, bestellen we pizza en salade en gaan we eten. En daarna zoeken we weer voor een half uurtje de spellen op. Al met al een leuk avondje. We zullen er niet wekelijks heen gaan (zelfs niet maandelijks) maar we hebben ons best vermaakt.

‘Wat doe je nu eigenlijk?’

Na anderhalf jaar Amerika wordt het misschien wel eens tijd om te vertellen wat nu het hoofddoel van ons tijdelijk verblijf in Omaha is. Want als je zo alle verhalen op de weblog leest, zou je bijna vergeten dat er ook nog gewerkt wordt. En juist nu is het wel leuk om wat over het werk bij PURAC te vertellen want Tim is de afgelopen week bij de Braziliaanse vestiging van PURAC geweest. En daarnaast heeft Tim er sinds 1 januari jl ‘een nieuwe baantje bij’ dus is dit een mooi moment te gaan proberen uit te leggen wat Tim nu eigenlijk doet. In tegenstelling tot alle andere weblog verhalen is deze voor een keer in de ‘ik-vorm’ geschreven.

Bijna iedereen heeft het al eens gevraagd ‘Wat doe je nu eigenlijk?’. Tja, dat is niet zo 1,2,3 uit te leggen. Zeker niet als je zelf niet in een soortgelijke technische sector werkzaam bent. Maar ik ga een poging gaan wagen.

Mijn 2 officiele titels zijn sinds 1 januari Process Engineer en Project Manager bij PURAC. PURAC is onderdeel van CSM en derhalve een Nederlands, maar ook internationale, ondernemning. PURAC is nog altijd marktleider in de productie van melkzuur en aanverwante producten. En hier begint het al wat vager te worden voor de leek. Want wat is melkzuur? Ondanks wat de naam doet vermoeden, heeft het helemaal niets met melk te maken. Tim hoeft dus niet iedere ochtend de koeien te melken om melk te winnen voor de productie.

Iedereen heeft wel eens te maken met melkzuur. Denk je maar eens in dat je een stukje gaat joggen (voor de een kost dit inbeelden vast iets meer moeite dan voor de ander). Op een gegeven moment word je moe maar je gaat toch nog een stuk door. Na verloop van tijd gaan je kuiten zwaar voelen en krijg je een soort krampverschijnselen: Melkzuur! Melkzuur wordt dus door ons eigen lichaam geproduceerd. En dit doet PURAC dus in het groot, alleen dan zonder het joggen. Melkzuur ontstaat dankzij melkzuurbacteriën. Deze bacteriën zetten het suiker om in melkzuur tijdens een fermentatieroces. En dit melkzuur wordt vervolgens in diverse procestechnische stappen gezuiverd tot een kleur- en geurloos product, niet smaakloos. Melkzuur, de naam zegt het al een beetje, is heel erg zuur.

http://www.purac.com

Als eindproduct wordt melkzuur in kleine hoeveelheden toegevoegd aan onder andere vlees, frisdrank, sausjes, snacks, snoep, shampoo en vele andere cosmetische en technisch toepassingen. Kijk maar eens op het etiket van veel producten. Grote kans dat E330 (voedingszuur) melkzuur van PURAC is.

Melkzuur is niet te vergelijken met andere zuren zoals zoutzuur en zwavelzuur. Als je melkzuur over je hand krijgt, moet je het uiteraard wel afspoelen maar doe je dat maar snel genoeg, dan hou je er niets aan over. Het komt wel eens voor dat er ergens in de fabriek melkzuur op je hand terecht komt zonder dat je het echt in de gaten hebt (bijvoorbeeld bij het nemen van een monster). In dit geval zal het na een tijd een beetje gaan jeuken en is een rood plekje het gevolg. Maar dat is het dan ook wel. Niet echt gevaarlijk dus al blijft het werken in een fabriek altijd oppassen en gelden er strenge veiligheidsmaatregelen.

Naast een fabriek in Gorinchem en Blair (USA) staan er ook fabrieken in Montmeló (vlakbij Barcelona, Spanje) en Campos (3 uur rijden van Rio de Janeiro, Brazilië). En de vijfde melkzuurfabriek wordt momenteel gebouwd in Thailand, op een paar uur rijden van Bangkok. Daarnaast zijn er wereldwijd diverse verkoopkantoren.

Leuk verhaal maar nu weten we nog niet wat ik doe als ik doe als ik niet aan het sneeuw schuiven of gras maaien ben. Vorige weekend was een belangrijk onderdeel van mijn werk, het ondekken van de Copacabana in Rio de Janeiro. Voor een project moest ik naar de fabriek in Brazilië maar omdat alles al volgeboekt was, ‘moest’ ik al voor het weekend weg. En hierdoor had ik dus ineens een heel weekend vrij in Rio de Janeiro.

Samen met 2 Amerikaanse collega’s, mijn baas Scott en mede technoloog Chris, en later ook Aldwin uit Nederland heb ik me uitstekend vermaakt. Het was mijn tweede keer in Brazilie maar de eerste keer in Rio dus dat maakte het wel bijzonder. Raar hoor als je ineens op dat wereldberoemde strand loopt en in die zee zwemt. En wat je op televisie wel eens ziet, klopt helemaal. 80% van de vrouwen loopt in string, 99% van de mannen gelukkig niet, maar die voetballen wel allemaal. Er is geen strand te wereld waar meer gevoetbald wordt dan hier. Niet gek dus dat de grote voetballers als Romario en Ronaldinho hier hebben leren voetballen. Alles in Brazilië straalt voetbal uit. Het land is erg arm en voetbal is alles wat ze hebben. Het is van het volk. Hoe arm de mensen ook zijn, je ziet altijd wel kinderen in het kanarie gele voetbal shirt van Brazilië lopen. Arm en crimineel, dat hoort bij Rio en Brazilië. Je wordt heel erg gewaarschuwd om niets waardevols mee te nemen zodra je naar buiten gaat. En ga niet het strand op als het donker is en kom zeker niet in de buurt van de favella’s (sloppenwijken). Roofovervallen en moorden zijn er aan de orde van de dag.

Na anderhalve dag Rio met heel veel zon (wat natuurlijk wel een erg grote overgang is als je net een meter sneeuw uit je tuin hebt staan scheppen), zee en strand is het dan toch tijd om te gaan werken. Op zaterdagavond pikken we overigens nog een mooi natuurverschijnsel mee want vanaf het strand zien we de eclips van de maan. Maar nu zijn we dan toch echt wel aanbeland bij wat ik voor PURAC doe.

Ik werk sinds 1-1-1998 voor PURAC en sinds 1-11-2005 voor PURAC America. En hier ben ik onderdeel van de Technology Group. Omdat mijn mijn baas, Scott, ongeveer 6 maanden per jaar over de wereld reist voor PURAC, ben ik inmiddels verantwoordelijk voor het dagelijkse reilen en zeilen van de Technology Group. En hiertoe horen dus het begeleiden van de andere 3 technologen, maken van project planningen, overleggen met management en productie en het vast stellen van de prioriteiten. Uiteraard gaat alles in nauw overleg met Scott maar ik word erg vrij gelaten. De eerste taak van de Technology Group is het ondersteunen van productie. Productie zijn de mannen in de fabriek die de processen besturen en controleren, 24 uur per dag. We kunnen de mooiste projecten afleveren maar als het geen productie oplevert, levert het geen geld op. Dus eerst moet er voldoende melkzuur geproduceerd worden voordat we aan de volgende stappen kunnen gaan werken. Bij grote problemen in de fabriek komen de Technologen om te trouble shooten (het vinden van normale Nederlandse woorden is some erg lastig in dit werk). Wat zoveel inhoudt als proberen te acherhalen waarom bepaalde processen niet doen wat we verwachten. En vervolgens moeten er oplossingen worden gezocht.

Daarnaast ben ik veel bezig met het modificeren en vereenvoudigingen van huidige processen, wat uiteindelijk maar één doel heeft en dat is zo goedkoop mogelijk melkzuur produceren. Verder is het ontwerpen van geheel nieuwe onderdelen ook een onderdeel van het werk. En zodra de fabriek moet worden uitgebreid, ben ik onderdeel van het uitbreidingsteam. Maar alhoewel ik dus voor PURAC America werk, zit ik ook in een wereldwijd PURAC Technology team. En met dit team moest ik dus afgelopen week naar Brazilië. In de fabriek daar zijn een paar nieuwe installaties neergezet en dievoldoen nog niet aan de verwachtingen. En omdat ik een dergelijke installatie al heb opgestart in Nederland ben ik, samen met een aantal andere ervaringsexperts gevraagd om eens naar Brazilië te komen.

Dit is echt een heel erg leuk deel van werk. Gedurende een aantal dagen werk je dus met de meest ervaren technologen samen op zoek naar oplossingen. Leerzaam voor PURAC Brazilië maar ook zeker voor jezelf. Zo vaak komt het niet voor dat we met elkaar werken en als het dan kan is dat eigenlijk één groot feest, zeker als het succesvol is, zoals afgelopen week.

Nu krijg je misschien het idee dat ik de hele dag met veiligheidhelm, -bril, -schoenen en oorbescherming door de fabriek ren. Nee, dat is inmiddels niet meer zo. Zo is het uiteraard wel begonnen maar inmiddels hebben anderen dat overgenomen. Ook al gebeurt het nog wel regelmatig hoor, zoals afgelopen week. Maar ik ben vaak op kantoor te vinden. Verder help ik bij het opstellen van het budget en het bewaken van de verbruiken van grondstoffen, zodat we ook zo goedkoop mogelijk blijven produceren. Ook geef ik zo nu en dan cursussen zoals een half jaar geleden aan nieuwe technologen die bij PURAC Thailand gaan werken. En een heel groot deel van het werk van een Process Engineer is het berekenen van besparingsopties en bepalen of dit de moeite is om een nieuw project door te zetten (project justificatie). Want uiteraard is het de bedoeling dat het melkzuur op een goedkopere manier geproduceerd wordt en daarbij moeten ook de nieuwe installaties nog eens worden terugbetaald binnen een aantal jaar met deze besparing.

Al dit bovenstaande doe ik dus voor 50% van mijn tijd. De dag begint meestal rond half 7 en eindigt rond half 5. Veertig-urige werkweken kennen we niet in dit vak, al worden we wel maar voor 40 uur betaald. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik goed betaald wordt hoor dus maak je over ons geen zorgen.

De andere 50% van de tijd vul ik met het werk voor een Research groep in Nederland. Deze groep doet ontwikkelingswerk voor PURAC wereldwijd. En in tegenstelling tot de fabrieks technologen, is dit werk meer gericht op de middellange termijn. Ik werk hier aan projecten met een looptijd van 1 – 2 jaar. In deze research groep ben ik 1 van de Project Managers. Sinds 1 januari heb ik hier 2 projecten onder mijn hoede. Eén project heb ik zelf aangedragen. En dat is vervolgens door het PURAC management goedgekeurd, wat al iets heels moois is op zich. Het andere project is me toegewezen. Beide projecten samen moeten voor meer dan 2 miljoen Euro besparingen gaan zorgen. Een hele uitdaging maar als je er niet zelf in gelooft moet je er niet aan beginnen. Hier bestaat het werk vooral uit het, met de projectleden, verzinnen en uitwerken van mogelijke oplossingen, het verdelen en monitoren van het werk, het bewaken van het budget, het zo efficient uitvoeren van het project door een goed overzicht op alle verschillende onderdelen te behouden en het begeleiden van de projectleden.

Het is een heel verhaal geworden maar dat mag ook wel na bijna 1,5 jaar. Hopelijk heeft iedereen een beetje een idee van wat ik nu eigenlijk doet. Sinds 1 januari is er erg veel ten goede van het werk veranderd dus ik vermaak me opperbest. Al hoop ik wel dat deze dubbele functie maar voor een jaar is want het is erg druk. Het reizen probeer ik wel tot een minimum te beperken maar vooral in de maand maart worden er weer veel Air Miles binnen gehaald want volgende week ben ik weer voor 2 weken naar Nederland.

Kan het gekker?

Het bijhouden van de weblog is soms nog een hele organisatie. Want wat is nou leuk om te vertellen? En vooral ook, wat vinden we leuk om later zelf nog eens terug te lezen. Vaak hangt er een post-it briefje bij de computer met wat onderwerpen. Zo hangt er nu nog een briefje met ‘kou’, ‘Bram 4’, ‘Valentijnsdag’, ‘Circus’ en ‘Tim werk’. Voor de vaste volgers is het dan dus duidelijk welk verhaal nu zou moeten komen. Zou moeten komen.......

Maar soms, gelukkig maar, gebeurt er iets geheel onverwachts waar we echt over moeten en willen schrijven. Ook als we het al vaker besproken hebben. Dus het onderwerp van deze keer: Sneeuw, sneeuw, sneeuw en sneeuw!

Afgelopen zaterdag hadden we al te maken met heel veel sneeuw en heel veel wind. De rit vanuit downtown naar huis was een pittige. En dan denk je ‘dit kan niet gekker’. Maar vandaag is gebleken dat het altijd gekker kan. Vandaag hebben we het ergste winterweer meegemaakt van de afgelopen 25 jaar in Nebraska. Dat wij onder de indruk zijn, valt te verwachten. Zo vaak zien we in Nederland immers geen sneeuw. Maar als men in Nebraska en Iowa onder de indruk is, moet er wel heel wat gebeuren.

Donderdagochtend om 4 uur begint het met sneeuwen. Omdat dit werd aangekondigd in de weersverwachting op woensdag, heeft Tim ervoor gekozen om vroeg naar zijn werk te gaan. Als hij om 6 uur bij PURAC aan komt, sneeuwt het al behoorlijk, maken de sneeuwstormen het autorijden best lastig en zorgt het onweer nog voor een extra moeilijkheidsfactor. Maar het rijden gaat heel best en behalve één spookrijder en één auto in de greppel was er niet veel bijzonders aan de hand.

En terwijl Tim aan het werk gaat, wordt Rita langzaamaan wakker. De dokter, waar Rita vandaag heen moet voor haar laatste controle belt al af, Bram zijn school is dicht, de playdate gaat vanwege de sneeuw niet door. Op Tim zijn werk belt de één na de ander af. Op televisie en radio is ondoorbroken het weer te zien en te horen. Om 8 uur zijn sneeuw en storm op zijn hevigst. Op de radio wordt opgeroepen om vanaf nu niet meer te reizen, veel snelwegen worden gesloten en ook stoppen de sneeuwschuivers met het schoonhouden van de wegen. En naarmate de ochtend vordert komen steeds meer berichten binnen van ongelukken en afgesloten wegen.

Rita, Bram en Emma kunnen geen kant op en moeten zich thuis vermaken. Dit lukt uitstekend maar het maakt de wereld wel erg klein. Want al wat je buiten ziet is wit, wit en wit. Het sneeuw waait op tegen de ramen waardoor het zicht alleen maar minder wordt. En op Tim zijn werk, is het halen van een bak koffie (de koffieautomaat staat in een ander gebouw) al een heel avontuur.

Vanaf 12 uur wordt iedereen bij PURAC geadviseerd om naar huis te gaan. Er zijn maar 50% van alle mensen op komen dagen vandaag, maar ook de rest wordt geadviseerd om naar huis te gaan. Het is te gevaarlijk vandaag om met het donker naar huis te gaan.

Tim heeft dus ook een vroegertje vandaag. En er is niets gelogen van de berichten op de radio. De wegen zijn nagenoeg onbegaanbaar omdat er niet meer geschoven wordt. Wat ben je op zo’n moment blij dat je een lekkere zware auto onder je kont hebt. Het zicht is soms minder dan 10 meter en de sneeuw blaast over de landerijen en de wegen. Na verloop van tijd vinden de auto’s elkaar en rijdt men in een lange stoet van Blair naar Omaha. Onderweg tientallen auto’s die in de greppel zijn gegleden en af en toe moet de stoet stoppen omdat er auto’s dwars op de weg staan. Ook vrachtwagens hebben het moeilijk. En vooral de 2 vrachtwagens met varkens die van de weg zijn geleden doen wat zielig aan.

In Omaha blijkt dat het nagenoeg onmogelijk is om de straat in te rijden. Op goed geluk rijdt Tim de heuvel af. En terwijl hij 2 auto’s passeert die op een plaats staan waar je normaal geen auto parkeert (één overdwars vlak voor ons huis), geeft hij gas en rijdt hij de auto zo goed en kwaad als het kan onze eigen oprit op. Hij komt niet ver maar in ieder geval is de auto van de openbare weg.

Thuisgekomen is het gelijk tijd om te scoopen (scoopen is ’s winters sneeuw ruimen, zomers is het hondenpoep ruimen; nu dus sneeuw ruimen!). En dan heb je pas door hoe erg het heeft gesneeuwd. Op de oprit ligt minimaal een halve meter sneeuw en in de achtertuin hebben we zelf heuvels van meer dan een meter. Met zijn drieën scopen we de oprit en graven we de auto uit, die Tim in een grote berg sneeuw heeft ‘geparkeerd’. Na 2 uur is alles zover weg dat de auto de garage in kan.

Ondertussen gaat het op radio en televisie nog even door. Maar het ergste lijkt nu wel achter de rug. ‘Kan het gekker dan zaterdag?’, ja dus! We hebben veel sneeuw meegemaakt in Oostenrijk, maar dit sloeg alles. Komend weekend schijnt er nog wat sneeuw te vallen. Voor sommige mensen hier wordt het nu wel irritant, maar ach wat maakt het uit, Tim ligt dan aan het het Braziliaanse strand!