Nog 1 nachtje

Op de dag dat wij naar Nederland vliegen, overlijdt Tim zijn oma. Soms zitten geluk en verdriet wel erg dicht bij elkaar.

Dit laatste nachtje voordat we in Nederland zijn, zullen we in het vliegtuig doorbrengen. Alles is geregeld, alles is ingepakt en alles is afgerond. We komen er aan. Tot straks!

Vanaf zaterdagmiddag zijn we bereikbaar op 06-434.14.550

Nog 2 nachtjes

Op 27 september is het nog steeds 27 oC. Heerljk hoor. ’s Morgens gaat Tim dus naar Lincoln en gelukkig levert dat geen al te grote problemen op. Ernie en Bobbie zijn goedgekeurd, al zijn we pas echt gerustgesteld als we allemaal in het vliegtuig naar Amsterdam zitten.

Als Tim terug is, gaan we naar een zwemparadijs dat van de week is geopend. Het ligt op 5 minuten rijden van ons huis dus dat is wel lekker. Het kost enorm veel geld ($60) en het is behoorlijk klein als we het vergelijken met het Tikibad. Maar het is wel erg leuk. Zeker omdat Bram voor heel veel dingen precies de juiste leeftijd heeft dus kunnen we hem redelijk vrij laten. Voor ons zijn er een paar grote slides (glijbanen) dus wij vermaken ons ook wel best. Weer even jong! En Emma dobbert overal lekker tussendoor dus die heeft ook een geweldige tijd.

Na een, voor Hollandse begrippen, late MSN met mejuffrouw Klos, gaan wij naar het UpStream restaurant voor het afscheidsdiner van Tim zijn werk. We waren hier afgelopen maandag ook al met Mark en Rachel en nu dus weer. Maar dat is geen straf hoor, gezellig restaurant met heerlijk eten.

De collega’s waar Tim het meest mee heeft gewerkt, komen langs en Rita kent ze inmiddels ook allemaal. Verder zijn Brett en Kristi en Wendy en haar man Richard ook nog speciaal gekomen om afscheid te nemen. Dit is toch echt wel een afscheid. Wetende dat je velen nooit meer zal zien maar hopende dat je met bepaalde personen toch nog wel contact zal kunnen houden. We hebben ons dan ook wel voorgenomen om hier zeker de komende jaren nog eens terug te komen want de afgelopen dagen hebben wel geleerd dat we veel om sommige mensen zijn gaan geven. En zij om ons. De Amerikanen oppervlakkig? Ja, als je ze net of maar kort kent wel maar wij hebben hier een paar echte vriendschappen gemaakt. Het afscheid tussen Hunter en Bram is snel gedaan met een dikke knuffel, hun beide moeders kost het wel wat tranen.

Als we in de auto zitten op weg naar huis zegt Tim ‘Zo, dat was het dan. De koek is op’. Vanaf de achterbank horen we ‘Heb jij het laatste koekje opgegeten, ik wil er ook nog één’. Heerlijk ontwapenend soms die kinderlogica........

Nog 3 nachtjes

Op de dag dat Tims collega’s in Nederland een wel erg grote reorganisatie op hun dak krijgen (heeft vooralsnog geen gevolgen voor Tim zijn baan), neemt Tim afscheid van zijn collega’s in Amerika. Morgen is er nog een afscheid in een restaurant maar vandaag is de traditionele ‘cake and ice-cream’, al is het stiekem toch wat minder tradioneel door het ontbreken van het ijs.

Na wat vriendelijke praatjes over en weer, het eten van de cake, het inleveren van de spullen en het inpakken van de dozen, sluit Tim voor het laatst zijn deur van zijn kantoor. Bijna 2 jaar..... Het lijkt pas geleden dat hij voor het eerst het terrein op liep en nu zit het er alweer op. Al met al is de tijd gevlogen.

Rita regelt vandaag de gezondheidsverklaring voor de dieren. Dit is geen probleem want na een inspecie van 5 minuten zijn ze allebei goedgekeurd. OK, even het papiertje tekenen en weer weg. Zou je denken... We zijn één dingetje vergeten te vermelden in de lijst van gisteren. Nederland een burocratisch land? Valt reuze mee vergeleken met de US. De dierenarts is niet bevoegd om te tekenen. Ja, hij keurt de dieren goed maar mag er niet officieel voor tekenen. Dat moet gebeuren door de State Veterinary Service. Faxen of mailen van het document mag niet, het moet persoonlijk gebeuren. ‘Goed, als het zo is, is het zo. Waar zit die dienst? In Lincoln. Lincoln? Ja mevrouw en de dienst is open van 9 tot 2. Hoe laat is het nu? Half 2?’ Om een lang verhaal kort te maken, Tim gaat morgenochtend naar Lincoln. Dik een uur heen en dik een uur terug voor 2 handtekeningen. Maar goed dat we niet in het westen van Nebraska wonen. Ach, het kan niet allemaal op rolletjes lopen.

De rest van de dag ruimt Rita de koffers in en komt ze tot de ontdekking dat het weer erg proppen wordt. What’s new? Bram is weer naar school en Emma is koortsvrij maar nog wel wat zeurderig. Ze heeft vast geen zin om haar vaderland te verlaten.

’s Avonds heeft Rita weer een afscheidsetentje. Dit keer van de Thursday Playgroup. In deze playgroup zit Karen (rechts naast Rita) die, net als Kristi en Rachel echte vrienden zijn geworden van Rita.

Nog 4 nachtjes

De TOP 13

Wat gaan we straks zeker niet missen?

American Football
Linsay Lohan, Paris Hilton, Britney Spears
Brood
Vrachtwagens (rijden 140 km/uur)
Amerikaanse vlag
Slechte wasmachines en stofzuiger
Overdreven hygiëne ‘gedoe’
Aanklagen van iedereen
Patriotisch gedrag
Grote auto’s
Fast food op elke hoek
Kledingkeuze van de gemiddelde Amerikaan
Radiozenders

Wat gaan we straks missen?

Het klimaat
Supermarkten
Uiteten
Gastvrijheid
Kindvriendelijkheid
Goedkope kleding
Halloween
Playgroups
‘Flip the house’ (tv programma)
Live bastketbal kijken
Drive-in (pinnen, apotheek etc)
Autorijden zonder files
Service in winkels en restaurants

Wat hebben we de afgelopen 2 jaar niet gemist?

Hans Kraaij jr.
Kleine tuinen
Files
Verjaardagen met kaas en worst
Regen
Onbeschoft winkelpersoneel
Betalen voor parkeren en toiletgebruik
Haasten
Lange rijen voor de kassa
Te veel betalen voor benzine
Winkelsluitingswet
Hondenpoep
Veel te duur uiteten

En waarvoor komen we terug?

Frikandellen, Shoarma & Saté
Hollandse humor
Feyenoord
Kamperen
Betaalde baan
Sporten
Fietsen
Terrasjes
Strand
Meidenavond
Vissen
Brood met oude kaas
JOU!

Nog 5 nachtjes

's Morgens gaat het al een stuk beter met Emma. De koorst is grotendeels weg en ze is alweer een stuk levendiger. Tim is aan zijn laatste werkweek begonnen terwijl Bram aan zijn laatste schoolweek is begonnen.

Omdat ons uitje met Mark en Rachel afgelopen zaterdag niet door kon gaan, is het vandaag 'Family Gusse' dag. Aan het einde van de ochtend gaat Rita al naar Elkhorn. Mark en Rachel wonen in dit plaatsje net ten westen van Omaha. Overigens noemt iedereen het nog Elkhorn terwijl eigenlijk ook gewoon Omaha is. Het is namelijk 3 maanden geleden geannexeerd door het grote Omaha.

Bram speelt de hele middag met Josh, Kate en Ben terwijl Emma even een tukkie doet. Aan het einde van de middag gaan Rita, Bram en Emma vervolgens weer naar Karen en haar boys. Dit is namelijk de laatste mogelijkheid dat Bram met Garisson en Logan kan spelen en die gelegenheid wordt met beide handen aangegrepen. Na 2 uur is het tijd voor afscheid en met een ‘bye, I see you never again’ nemen de jongens lachend afscheid van elkaar. Gelukkig maar dat het zo makkelijk gaat.

s’ Avonds ontmoeten we met zijn allen dan de Gusse’s weer in een restaurant in Omaha. Met beide gezinnen beleven we een afscheidsdiner, ook al zien we hun nog wel een aantal keer deze week. Hier dus na het eten nog geen ‘Goodbye’. Tussen al deze bedrijven door is Tim nog even na zijn werk naar de dokter gegaan om zijn oren te laten controleren. Tim had immers twee gescheurde trommelvliezen enige tijd geleden en met oog op de vlucht is het wel goed om te weten hoe het er nu uit ziet. En daar krijgt Tim de verrassing van de week te horen. Ondanks dat hij nergens last van heeft, blijkt hij wederom een dubbele oorontsteking te hebben. Hopelijk helpt de flinke dosis medicijnen de komende week. Het goede nieuws van de dag is overigens dat Emma weer flink is opgeknapt.

Nog 6 nachtjes

Op zondagochtend wordt de hele familie niet voor half 8 wakker. Wat een luxe! En Emma heeft, ondanks haar koorts, ook niet lopen 'spoken' midden in de nacht. Dat ze verre van fit is, blijkt echter al snel na het opstaan. Flinke koorts en een half uurtje uit bed is eigenlijk al te veel. Wat het is, weten we niet. Wellicht gewoon een griepje. Wat het ook is, we moeten alle plannen voor vandaag afzeggen. Dus gaan we niet naar Tim zijn werk voor een rondleiding en gaan we ook niet bbq-en bij Kees-Jan, Ruth, Mas, Bente en Kjell in Blair. In plaats daarvan is het een dagje thuis. Beetje op- en alvast inruimen.

's Morgens gaan Tim en Bram naar de sportschool. Tim gaat wat rennen en zwemmen om het eten van de afgelopen dagen kwijt te raken terwijl Bram naar de kinderopvang gaat. En als zij thuiskomen, gaat Rita naar de manicure/pedicure en schuiven Tim en Bram voor de televisie om de NASCAR race te kijken. Ondertussen is Emma nog altijd niet lekker maar slapen doet haar goed.

Omdat we de afgelopen dagen vooral erg veel maar niet zo erg gezond hebben gegeten, gaan we daar nog maar even mee door. We halen eten van McDonalds waarna Tim en Bram nog even het zwembad induiken. Inmiddels heeft Emma een ware opleving dus die kan er ook nog wel om lachen. Rond half 8 gaat vervolgens wel weer het licht bij haar uit. Benieuwd hoe ze morgen is want dan is er weer een vol (afscheids)programma.

Vliegreis

De tickets zijn geboekt en aanstaande vrijdag gaan we dus weg. We vertrekken vrijdag 28 september om half 7 's avonds vanuit Omaha. En via een tussenstop in Minneapolis, komen we zaterdagmidddag aan in Amsterdam. Zin om ons te verwelkomen? Leuk! We zullen in ieder geval niet gelijk na aankomst Schiphol verlaten want een 'Hollands bakkie pleur' gaat er altijd wel in.

Flight# 56

Minneapolis -> Amsterdam

Aankomst Amsterdam 29 september om 12:40 pm

PS: we schamen ons dit keer een beetje voor de foto's maar ja.....de waarheid is soms hard.

Nog 7 nachtjes

Op vrijdag heeft Tim een dagje vrij omdat hij zijn vrije dagen op moet maken, gaat Bram naar school en gaan Emma en Rita naar de bibliotheek om naar kinderverhalen te luisteren. ’s Middags zijn we weer samen en gaan we met zijn vieren naar de tennisbaan om nog één keer een paar ballen te slaan. Bram probeert het ook maar ontdekt dat tennis toch net even wat moeilijker is dan voetbal, baseball en minigolf.

Nadat we vervolgens nog wat bankzaken hebben geregeld, gaan we naar Johan en Deirdre waar we voor het laatst bbq-en. En een paar heerlijke steaks en ribs verder, bekijken wij hun vakantiefoto’s van Alaska en hun die van ons van YellowStone. Alaska, het is misschien niet een land waar je als Nederlander snel zal komen maar mocht je de mogelijkheid hebben: doen! Overigens kan je ook met Noorwegen beginnen want beide landen lijken op het eerste gezicht wel wat op elkaar. Met dat verschil dat Alaska wel erg veel ijs, gletsjes en beren heeft.

Op zaterdagochtend gaan we voor het laatst met Kristi, Brett, Hunter en Darwin uit ontbijten bij, hoe kan het ook anders, Le Peep. Zoals altijd is het eten heerlijk en vooral erg veel. En ook de kinderen eten hun vingers erbij op. Na het ontbijt gaan we met zijn achten naar een Pumpkin patch. Deze zaterdag zjn de Pumpkin patches weer begonnen en het is een mooie gelegenheid om de hele dag met Brett en Kristi door te brengen. Wat een Pumpkin patch is, hebben we vorig jaar al uitgelegd dus dat scheelt voor nu wat lees- en tikwerkt. Het heeft in ieder geval heel veel te maken met de oogst van de pompoenen en Halloween (31 oktober). De patch waar we nu heen gaan, is Rita vorige jaar al eens geweest met de toen net geboren Emma, Bram en Oma poesie mauw. Het is één van de grootste Pumpkin patches in Omaha en omgeving. En we vermaken er ons, toch wel onverwachts, met gemak een uur of vier. En het weer zit, in tegenstelling tot het bezoek vorig jaar, enorm mee. De hele dag straalt de zon en is het 30 oC. Ja, als je ons zou vragen wat we het meest hier gaan missen, is het misschien wel het weer. Zes maanden van het jaar is het boven de 25 oC. Dat is toch wel erg lekker hoor.

s’ Avonds zouden we gaan uiteten met Mark en Rachel. Maar een uur voordat we hebben afgesproken, belt Rachel. Zoon Ben heeft een plank op zijn vingers gekegen en ze moeten naar de eerste hulp. Omdat Britney waarschijnlijk al onderweg is, besluiten wij om dan maar gewoon met zijn tweetjes te gaan eten. En terwijl Bram, Emma en Britney voor het laatst samen zijn, zitten wij voor het laatst in ons favoriete Italiaanse restaurant. Van Britney horen we dat Bram het toch wel wat raar vindt dat hij haar nooit meer ziet. Hij mag dus extra lang opblijven. Emma is wel al lang naar bed want die heeft ineens vrij hoge koorts gekregen. Als wij later op de avond terug komen, liggen beide kids al op bed en nemen wij ook afscheid van Britney. Over een maand krijg ze haar eerste kindje. We geven haar dus nog een kadootje en na de laatste knuffels stapt ze op. Na Jiska en Fabiola in Nederland, was Britney onze derde oppas. En wederom hebben we daar een hele goeie aan gehad. Waar zouden we zijn zonder opppas?

Overigens gaan we na het eten nog even bij Mark en Rachel langs voor koffie met breadpudding. Met Ben gaat het alweer een stuk beter. Eén van zijn vingers is behoorlijk gehavend maar als de nagel er over een tijd af is, zal het allemaal wel goed komen.

Nog iets meer dan een week

Bram gaat deze weken nog gewoon naar school. Op maandag, woensdag en vrijdag gaat hij ’s morgens een paar uur naar preschool. En het verschil met vorig jaar is wel al duidelijk. Was het vorig jaar vooral zingen, dansen en spelen. Nu gaan ze een stapje verder. Tekeningen hebben duidelijk een doel en de letters van het alfabet worden geleerd. En belangrijker, Bram heeft het reuze naar zijn zin. We hadden ook kunnen besluiten om hem de laatste weken hier niet naar school te laten gaan maar Bram vindt het geweldig. En dan maakt het niet zo veel uit dat hij volgende week hier voor het laatst naar school gaat en na de herfstvakantie in Nederland naar school gaat. Bram gaat straks in Gorinchem naar de Floris van Dalemschool en daar komt hij zijn vriendinnetje van het kinderdagverblijf, Anouk, weer tegen.

Emma gaat niet meer naar de kinderopvang dus is zij hele dagen samen met Rita terwijl Tim zijn laatste werkdagen bij PURAC America afmaakt. En ondertussen is het na een frisse week weer heerlijk gaan zomeren dus de korte broeken zijn weer uit de kast.

We zitten dagelijks aan de telefoon en op de email met Nederland om alles te regelen. Zo is er al een boodschappenlijstje gestuurd, zijn de afspraken voor het afhalen van Schiphol geregeld, hebben we regelmatig kontakt met Gerben en Mariska in verband met het huurhuis waar we eind oktober intrekken, is de sleutel van Beekbergen opgehaald, zijn tandartsafspraken al gemaakt en zijn zelfs alweer de eerste twee etentjes bij de ouders in de agenda gezet. Ja, het gaat nu toch echt gebeuren.

Een tijdje terug zeiden we nog dat we niet echt excited waren om terug te gaan. Inmiddels is excited misschien een groot woord maar we willen wel weer erg graag naar huis. Ons verblijf zit er hier, in meerdere opzichten op. Het is mooi geweest. Al wordt het vooral de komende maanden niet persé rustiger voor ons. Eerst 3 weken Beekbergen, dan naar Gorinchem en eind oktober gaat Tim voor 8 weken naar Thailand. Nee, rustiger wordt het niet maar we zijn weer THUIS!

Auto's, appels en afscheid

Afscheid

In de eerste week na onze terugkomst van de vakantie is de ‘afscheidstournee’ al in volle gang. Wat dat betreft lijkt het heel erg op twee jaar geleden toen we de andere kant op verhuisden. Met natuurlijk wel een groot verschil. Namen we destijds afscheid met de wetenschap dat we een paar jaar later weer terug zouden zijn, nu nemen we afscheid met de wetenschap dat we de meeste mensen en plaatsen nooit meer zullen zien. Overigens betekent dit niet dat dit afscheid daardoor moeilijker is. Wat dat betreft is onze intensiteit van de vriendschappen hier wel wat anders dan dat in Nederland is. Al zijn er gelukkig een paar uitzonderingen.

Verhuizen en afscheid nemen is in een stad als Omaha heel normaal. In Omaha huizen de allergrootste bedrijven van Amerika. Waarschijnlijk omdat Omaha zo centraal is gelegen. Maar het gevolg hiervan is wel dat er veel mensen louter naar Omaha komen om er te gaan werken (komt bekend voor). En als er vervolgens iets anders op hun pad komt, vertrekken ze weer. De afgelopen jaren hebben wij dus ook vele mensen zien vertrekken en dus ook al vele afscheidsetentjes en feestjes gehad. En nu zijn wij dus aan de beurt. Erg leuk allemaal, al moet je er natuurlijk niet al te veel bij stil staan dat sommige dingen de laatste keer zijn.

Op zondag heeft Rita een afscheidsetentje van de vrijdag playgroup: Wendy, Michelle, Carri, Tammy en Patti. En op maandagmiddag gaan Rita, Bram en Emma naar Karen en de boys. Rond etenstijd komen ook Tracy en Tim erbij en dus eten we gezellig met zijn tienen pizza. Met Karen hebben we gelijk iemand genoemd waar Rita het heel erg mee kan vinden. Absoluut iemand die erg gemist gaat worden. En Bram zal Karen en Tracy’s oudtse zoons Logan en Garison, waar vele PowerRanger gevechten mee zijn uitgevochten, erg missen.

Appels

In Nebraska City, een uur rijden ten zuiden van Omaha, is in september altijd een appel-festival. Dit feest is ter ere van de appeloogst. Vorig jaar was Emma net geboren en konden we er niet heen. Dit jaar wilden we dus zeker wel gaan.

Op zaterdag, is het on-zomers koud. Het is niet meer dan 14 oC en het is dus voor het eerst in lange tijd dat in ieder geval Emma en Rita weer eens een lange broek aan hebben. Het hele festival valt ons een beetje tegen. Er is een groot schoolplein ingericht met kinderaktiviteiten zoals springkussens, een doolhof en een mini-golf baan. Als we het daar voor gezien houden, gaan we naar de parade kijken. Deze optocht gaat door de hoofdstraat van Nebraska City (metertje of 200). Bram kijkt zijn ogen uit want er rijden heel veel raceauto’s mee in de parade. Maar na 45 minuten optocht vinden we het wel goed. We vertrekken weer uit Nebraska City. Het festival leek op internet leuker dan het in wekelijkheid was. Of....... of hebben wij misschien gewoon niet goed opgelet.

Als we maandag bij Karen en Tracy zijn, horen we dat hun ook geweest zijn. Dolenthousiast zijn ze. ‘Echt? Die auto’s en die clowns vonden jullie leuk?’. ‘Nee, die waren een beetje saai maar het echte appel-festival in de boomgaard was geweldig’. Huh? Aan het andere eind van het stadje bleek de apelboomgaard te zijn en daar was een heleboel te doen voor jong en oud. Om nog even wat extra zout in de wonden te wrijven laat Tracy ons alle foto’s zien. Tja, pijnlijk. Maar wel weer een leuk verhaal voor de weblog.

Auto’s

Bram is helemaal gek van auto’s en van racen. Een jaar geleden maakte het nog niet zo uit welke auto’s er werden gekocht. Eigenlijk was het, hoe groter, hoe beter. Maar dat is de afgelopen maanden veranderd. De grotere auto’s zijn ingeruild voor kleinere autootjes. En er wordt bijna de hele dag geracet. En sinds een paar weken gaat zijn gekte nog wat verder en wordt het nog wat specifieker. De coureurs uit de NASCAR NEXTEL serie zijn Bram zijn helden. Voor diegenen die niet bekend zijn met NASCAR. Dit zijn de rallyauto’s die 300 rondjes rijden in een oval. De courreurs zijn helden in Amerika en in Europa kreeg NASCAR wat extra aandacht omdat Formule 1 courreur Pablo Montoya overstapte naar deze raceklasse.

Bram is inmiddels in het bezit van een paar miniatuur NASCARs. En niet alleen kent hij de nummers maar ook sommige coureurs kent hij inmiddels. En zo leren wij met hem mee. Waren een paar maanden geleden Jimmie Johnson, Dale Earnhardt Jr en Jeff Gordon nog onbekenden, nu zijn het ook onze helden. Afgelopen zondag was er weer een race op televisie (ze rijden 36 races in een jaar). Bram kijkt vol bewondering een uur lang naar de rondrijdende auto’s en speelt het ondertussen mee op tafel. En terwijl hij dat doet, vertelt hij ons wat er gebeurt tijdens de pitstop en wie er voorop rijdt. ’s Avonds blijkt er ook nog een dragrace op televisie te zijn. Deze race, waarbij racemonsters een paar honderd meter vooruit schieten, mag ook op Brams belangstelling rekenen. Reken maar dat hij zich, onder leiding van oom Peter, het komend jaar zal ontwikkelen als een ware Formule 1 volger. Drie keer raden wat hij later wil worden?

Nebraska wereldnieuws

Op maandagavond kijken we naar het lokale nieuws en het nieuws van de dag is dat senator Ernie Chambers God gaat aanklagen wegens misdaden tegen de mensheid. We reageren waarschijnlijk net als iedereen op het moment dat we het horen. Is Amerika nu echt helemaal gek geworden? Maar als we vervolgens het interview zien met de man die een eigen televisiekanaal heeft in Nebraska, begrijpen we het een stuk beter.

Senator Chamber protesteert op deze manier tegen het feit dat iedereen elkaar maar aanklaagt in Amerika om de meest vreemde redenen. Schreven wij iets soortgelijks ook al niet enige tijd geleden? Hulde dus voor de man. En dat in een staat als Nebraska. Overigens is deze senator hier behoorlijk populair. Hij vecht voor de minderheden en komt regelmatig in het nieuws omdat hij het in zijn eentje opneemt tegen het grote Amerika. Waarschijnlijk vond hij het tijd voor de volgende stap.

En een dag later is dit nieuws de hele wereld over. Ineens zijn 'we' wereldnieuws!

Aspen Colorado

Deze plaats in de Rocky Mountains staat bekend als het high society skioord van Amerika. ’s Winters staan hier de BA’s (of wel de bekende Amerikanen) op de ski’s. En omdat dit op onze weg terug naar Omaha ligt, willen we hier wel even een dagje rondkijken.

Aspen ligt midden in de Rocky Mountains op zo’n 12 uur rijden van Omaha. Als we aankomen aan het einde van de ochtend is het heerlijk weer. Nu is het onze beurt om eens rustig aan te doen. Als we de auto hebben geparkeerd in een parkeergarage, lopen we direct een groot voetbalveld op. Gewoon midden in de stad een prachtig voetbalveld, toegankelijk voor iedereen en zelfd netten in de doelen. Daarnaast een skateboardbaan en basketbalveld. Allemaal vrij toegankelijk en zonder grafiti. Ja, sommige dingen zijn zo gek nog niet hier in Amerika. We gaan dus eerst maar eens lekker voetballen en basketballen. Zodra we in Nederland zijn, moeten we maar snel op zoek naar een voetbalclub voor Bram want hij vindt dit toch wel een erg leuke sport. Emma kruipt ondertussen vrolijk overal tussendoor en vermaakt zich ook best.
Aspen was ook de stad van John Denver. We zijn geen grote fans maar net als veel anderen kennen wij wel een aantal van zijn songs. En dus volgen we het bordje waarop staat dat er een gedenkteken is voor deze zanger. Beetje cultuur op zijn tijd kan geen kwaad. En ook hier weet iets wat in Nederland (of zijn we nu een beetje te negatief?) moeilijk denkbaar is. Ergens in het gras staan een paar grote stenen met songteksten van John Denver. En verder overal bloemen. Zo is het ooit eens neergezet en zo staat het er nog steeds. Geen enkel teken van vandalisme.

Als we zeggen dat we het rustig aan doen, dan doen we het ook rustig aan. Dus slenteren we verder wat door het gezellige Aspen. Eten we een veel te groot ijs, voetballen we weer eens wat en pakken we een terrasje. En dit alles bij meer dan 30 oC. Het lijkt waarachtig wel vakantie!!

Na een dagje mensen bekeken te hebben die allemaal denken dat ze net wat meer waard zijn dan mensen in de rest van de wereld (we hebben geen BA’s gezien hoor maar het is allemaal net wat meer ‘gebakken lucht’ dan elders) zoeken we ons laatste hotel op van de vakantie. En een dag later zijn we weer in Omaha en zit deze prachtige vakantie erop. We hebben in totaal 3861 miles gereden in 18 dagen. Dit komt overéén met 6215 kilometer. Best veel.... Om het een beetje tastbaarder te maken; in Europa zou dit een rondje Rotterdam, Barcelona, Rome, Berlijn, Kopenhagen, Parijs, Rotterdam zijn. Maar we moeten het natuurlijk wel in het juiste perspectief blijven bekijken. Wij hebben in geen enkele file gestaan want rijden in de States is vaak een genot.

Het appartement staat er gelukig nog en een dag later blijkt het met de beesten, die in een kennel hebben gezeten, ook helemaal goed te zijn. Inmiddels zijn de laatste 2 weken Amerika zijn aangebroken.

De rode bergen

De vakantie is nog niet voorbij. Dat wil zeggen in werkelijkheid wel natuurlijk (we zitten immers alweer een week thuis) maar op de weblog gaan we nog even verder met onze reis. Dus terwijl wij ons thuis klaar maken voor de grote reis naar Nederland kunnen jullie hier nog even ‘met’ ons op vakantie.

Na Grand Teton hadden we het natuurgebied Green River gepland. Dit ligt net onder Grand Teton National Parc en paste netjes in ons reisschema. Maar wie weet nu eind juni, als we de hotels gaan boeken, dat er een groot regenfront in Jackson aankomt op de dag dat wij hier nog zouden willen zijn? Op het moment dat we dat dus op de televisie zien, besluiten we om het reisschema om te gooien. We zeggen de laatste nacht af, net als het hotel dat we geboekt hebben in Green River en om half 6 ‘s morgens vertrekken we naar het zuiden. We vertrekken zo vroeg omdat de kinderen dit het prettigst is voor de kinderen. Aan het einde van de middag zijn we allemaal misschien wat vermoeider maar dan zijn we tenminste al op de plaats van bestemming.

We rijden via Wyoming naar Idoha en vervolgens naar Utah. En de weerman had gelijk. Het regent, regent en regent. Eigenlijk zijn we wel een voorstander van het bezoeken van grote Amerikaanse steden. Maar als we op de rondweg van Salt Lake City rijden, regent het nog steeds en is het 10 oC. Het bezoekje aan deze mormonen stad gaat dus niet door. We rijden verder en aan begin van de middag zien we het landschap veranderen. Bijna een uur lang zien we niet één gebouw. En terwijl we rijden, loopt de temperatuur snel op. Het is een hele rare gewaarwoording om in 20 minuten tijd de temperatuur 25 oC te zien stijgen. We zijn net een gebergte door gereden als we op een lange kaarsrechte weg komen. En dan begint het ons te dagen. De reden dat het hier zo warm is, is omdat we in de woestijn rijden. Vooraf hadden we niet echt op de kaart gekeken waardoor we nu verrast zijn. Maar het heeft wel wat. Het is weer eens wat anders na al het groen van de afgelopen weken.

We slapen in Moab, een plaatsje aan de voet van Arches Parc. En als we nog niet een echt vakantiegevoel hadden, krijgen we dat wel als we het zwembad van het hotel zien. Een mooi groot bad, lekkere strandstoelen en 37 oC.

Bram heeft ieder gedeelte van de vakantie een naam gegeven. Zo zijn de Badlands de witte bergen, Big Horn de groene bergen, Yellowstone de gele bergen, Grand Teton de grijze bergen en Arches Park en Canyonland, waar we nu zijn, de rode bergen. Deze laatste twee parken liggen midden in de woestijn en dat is te merken. Het is behoorlijk warm, droog en stoffig. Maar belangrijker dan dat, het is weer prachtig. Het doet een heel klein beetje denken aan Garden of the God’s (Colarado) waar we vorig jaar oktober waren. En net als in het vorige weblog stuk geldt dat foto’s meer zeggen dan lappen vol met tekst dus laten we de foto’s voor zichzelf spreken.