Wat een circus

De afgelopen week is, voor het eerst in 7 weken, boven het vriespunt En dan kan het zelfs ineens warm kan aanvoelen. En als het dan plotseling ook nog 16 graden wordt, dan kan je je wel voorstellen dat wij het idee hadden dat het lente was geworden. De sneeuw verdween, hoe kan het ook anders, als sneeuw voor de zon. Het gras werd al wat groener en we kwamen weer buiten. Klaar voor de lente. Wat zou dat toch mooi zijn...

Zaterdagmiddag gaan wij naar de Creighton Blue Jays. Dit college basketbal team, waar we vorig jaar ook al zijn wezen kijken, doen het dit jaar heel goed en we zijn dus niet de enige in het Qwest Center. Samen met 17.000 anderen zitten we naar een basketbal wedstrijd te kijken. Met ons, zijn ook Johan, Megan (een collega van Tim) en haar vriend mee gegaan. Voordat de wedstrijd begint is daar natuurlijk eerst het volkslied. Iedereen gaat staan, hand op het hart en zingen maar. Het is niet de eerste keer dat we dit meemaken maar nog altijd heeft het voor ons een beetje rara bijsmaak. Aan de ene kant is het indrukwekkend en is het mooi om te zien hoe ongelofelijk trots Amerikanen zijn op alles wat Amerikaans is. Maar met onze Europese houding ten opzichte van Amerika en zijn ideeën hebben wij toch wat moeite met deze patriotische daad. De wedstrijd is leuk om te zien maar verre van spannend. ‘Wij’ (hoezo we passen ons snel aan) winnen dik en gemakkelijk.

De weersvoorspellingen voorspelden niet veel goeds de laatste dagen. En eigenlijk willen we redelijk op tijd thuis zijn, zodat Britney, die bij ons thuis op Emma en Bram past, nog voor het slechte weer naar huis kan. Als we het stadion uitkomen, is het een beetje aan het regenen en hagelen. Maar het valt allemaal nog erg mee dus besluiten we om nog even wat te gaan eten ‘downtown’. En omdat het centrum nog geen kilometer van het Qwest center ligt, zitten we dus snel te eten. Maar we zitten nog geen 10 minuten en we kunnen door de ramen zien dat het weer zich van zijn slechtste kant laat zien.

De sneeuw komt werkelijk met bakken uit de hemel, terwijl het heel hard waait. ‘Blizzards’ worden ze wel genoemd; grote sneeuwstormen die over het land trekken. We eten snel door en gaan dan naar huis te gaan. Over een stuk waar we normaal gesproken 25 minuten over doen, doen we nu dik een uur. Er ligt al binnen een uur meer dan 10 cm en er is niet tegenaan te schuiven en te strooien. Omaha is, voor het geval dat we dat nog nooit hebben vermeld, een erg heuvelachtige stad. Je rijdt van de ene heuvel naar de andere. En juist die heuvels geven nu erg veel problemen. Want de sneeuw maakt het bijna onmogelijk om boven te komen voor veel auto’s. Alle pick-ups, terreinwagens en SUV’s rijden rustig heuvel op en heuvel af maar de ‘normale’ personenauto’s strandden bijna allemaal stuk voor stuk halverwege de heuvel nadat ze eerst al een stukje naar beneden zijn gegleden. Gelukkig zijn wij met Tim zijn auto gegaan vanavond dus wij zijn wel in staat om de heuvels en de sneeuw te bedwingen.

Thuis gekomen, maakt Britney zich niet zo’n zorgen over de sneeuw. Dus die vindt het niet zo erg dat we wat later zijn. Als we zondagochtend wakker worden, lijkt het alsof we op de Noordpool zijn aanbeland. Niet zo koud maar net zo wit. In een paar uur is er rond de 20 – 30 cm sneeuw gevallen. Hadden we een aantal dagen geleden nog het idee dat het lente ging worden, konden we nu de oprit weer sneeuw vrij maken.

Zondagmiddag gaan we met zijn vieren naar het circus. Het is voor ons allemaal de eerste keer dus dat is wel speciaal. Voor Bram is het helemaal geweldig. Er lopen heel erg veel clowns rond waar hij een praatje mee kan maken en als we naar onze plaatsen lopen, blijken we op de tweede rij te zitten. Wat willen we nog meer. In 2 uur zien we clowns, acrobaten, paarden, gochelaars, olifanten, tijgers en beren voorbij komen. Bij het zien van de laatsten krijgen we een beetje misselijke smaak. Een beer op een fiets is toch niet helemaal normaal. Maar ja, dat is het circus. Al moeten we bekennen dat we wel begrijpen waarom er protesten zijn tegen dierenleed voor de uitgang van het circus.

Volgende week vertrekt Tim voor 1 week naar Brazilië. Hij zal de sneeuw dus snel zijn vergeten. Voor de achterblijvers is het te hopen dat de lente nu toch echt eens gaat aanbreken.

Valentijnsdag

Als jullie denken dat Valentijnsdag in Nederland een groot (commercieel) festijn is, moeten jullie hier eens naar toe komen. Vanaf 2 januari liggen alle schappen in de winkels vol met rode en roze harten, meters lange rekken met kaarten, snoepgoed en........bloemen! Normaal gesproken zijn bloemen al duur. Maar rond deze tijd zijn ze extra duur en kosten ze gemiddeld, schrik niet, $50,-. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het is er. En dat allemaal voor die ene grote (anonieme) liefde.

Op Bram zijn pre-school doen ze natuurlijk ook aan Valentijn. De kinderen moeten voor alle klasgenootjes een kaartje, met daarop een Valentijnsgroet, meenemen. Omdat op dinsdag Bram zijn school dicht is, vanwege heftige sneeuwval (het sneeuwt zo'n 16 uur achteréén), heeft Bram op donderdag dubbel feest. Niet alleen viert hij dan Valentijnsdag, maar ook mag hij trakteren in de klas voor zijn verjaardag. Hij komt die dag thuis met wel 15 valentijnskaartjes en weer met een zak vol snoep.

Bram en Rita bakken die middag Valentijnskoekjes om het helemaal compleet te maken. Verder houdt de familie Veerman, ook dit jaar weer, de dollars op zak.

Bram 4 jaar

Bram begint nu toch echt te beseffen dat hij jarig wordt. En natuurlijk helpen zijn ouders een aardig handje door hem daar regelmatig op te wijzen. Zo hangt er op de koelkast een kalender waarop hij de dagen kan afstrepen tot zijn verjaardag. En iedere ochtend is dat het eerste wat hij doet: een dag doorstrepen. Hoe konden zijn ouders het plannen. Precies in een hele drukke verjaardagen-periode, valt die van Bram. Op donderdag is neefje Mark jarig, op vrijdag Oom Dirk, op zaterdag opa Broem-Broem, samen met hem op zondag tante Jacqueline. En met de verjaardag van tante Marjan op Valentijnsdag, wordt de hele serie afgesloten.

Zondagochtend 11 februari om 7:15 uur begint de dag. De slaapkamer deur gaat zachtjes open. En alhoewel papa zich slapend probeert te houden, kan Bram de spanning niet langer verbergen. Zachtjes fluistert hij ‘Ik ben jarig, ik ben nu 4 jaar. Ik heb de slingers en de ballonnen al gezien, en mijn stoel is ook versierd. Nu moeten jullie zingen’, en bij het uitspreken van deze laatste zin is het fluisteren (flui-te-ten noemt Bram het) overgegaan in enthousiast gezang. Uit volle borst zingen we het ‘lang zal die leven’. Amerika of niet, het verjaardagslied blijft in het Hollands.

Tijd voor kadootjes! Echt een verrassing is het niet want van diversen mensen hebben we geld gekregen, waar we kadootjes voor hebben uitgezocht. En dus zijn we in de week voor zijn verjaardag met zijn vieren een uur lang in de Toys-R-Us geweest, om wat uit te zoeken. En dat ging heel goed. Met zachte hand konden we hem wijzen op hele leuke en leerzame kado’s. En daarbij had hij vooral het idee dat hij alles zelf had uitgekozen. Dus wat wil je nog meer.

Van Opa Koekie krijgt hij een hele mooie computer om mee te tekenen en te leren schrijven. Opa en oma Broem-broem zijn goed voor een grote Lego Ferarri, Opa en oma Poesie Miauw geven een Lego politie auto en een prentenboek. Van Tante Jos en oom Jaap krijgt hij een Dora bordspel en een PowerRanger, van Emma 3 Playstation spelletjes en van papa en mama een Playstation2. Bram is hier nog iets te jong voor, maar het afgelopen half jaar is gebleken dat hij helemaal gek is van computer spelletjes. Ongelofelijk hoe snel kinderen zoiets oppikken. Dus nu een stapje hoger, een echte Playstation 2. En ja (voordat iemand anders het gaat zeggen) ook heel leuk voor papa. Verder zijn er nog meer kadootjes van mensen die iets hadden meegegeven vanuit Nederland, dus hij is weer enorm verwend. Tot slot krijgt hij ook nog een nieuwe pyama van papa en mama. Tis maar goed dat hij niet weet wat papa iedere zondagochtend moet doorstaan als hij naar de Nederlandse radio luistert...

Na het ontbijt is het tijd voor telefoontjes en taart. Bij de Hy-Vee komt de Superman taart vandaan. En terwijl Bram met afwisselend papa en mama het Lego in elkaar zet, worden de voorbereidingen getroffen voor het kinderfeestje.

Om 3 uur komen Josh, Kate, Ben, Elijah, Jonah, Naomi, Hunter en Darwin met hun ouders om Bram zijn verjaardag te vieren. Weer wordt Bram overladen met kado’s. Uiteraard gebeurt dit ook in Nederland met Nederlandse kinderen maar het is wel te merken dat al het speelgoed hier net een stukje goedkoper is. Dus klein speelgoed is er niet bij. Nadat we allemaal (een veel te blauw en veel te zoet) stuk taart hebben gekregen, gaat Rita met de moeders en de kinderen de basement in om te knutselen.

Speciaal voor de gelegenheid heeft ze houten bouwpakketjes gekocht om in elkaar te zetten en te beschilderen. De kinderen genieten en, verrassend genoeg, blijven tapijt en tafel verstoken van verf en lijm. Vol trots komen de kids hun bouwwerken aan de vaders laten zien die, op zijn Amerikaans, bij dit soort gelegenheden volkomen gescheiden zijn van de moeders en kinderen. Naast het feit dat dit wel Amerikaans is (op verjaardagen is er een vrouwen- en een mannengroep), is er vandaag ook nog een andere reden voor deze ‘scheiding’. De vaders hebben de zorg op zich genomen over de allerjongsten dus hebben Naomi, Darwin en Emma het voorrecht om naar de stoere mannen verhalen te luisteren.

Na het knutselen is het tijd om Hollandse pannenkoeken versieren. De Amerikanen noemen dit crêpes, wat logisch is gezien de dikte van hun eigen pancakes (minimaal 1 cm). Met Hollandse rijstesnoepjes, spekjes, hagelslag, muisjes en aangevuld met Amerikaanse M&M’s en slagroom, wordt het een waar snoepspektakel. En ook weer hier, hulde voor de kids. Op een verdwaalde M&M na, blijft alles keurig op tafel en in de monden. Nergens muisjes of slagroom op de muren.

Als de kinderen vervolgens hide and seek gaan spelen, is het tijd voor beide ouderroepen om samen te smelten. In de keuken eten we de restjes snoep en pannenkoeken op. Verder heeft Rita groentensoep gemaakt, die in goede aarde valt. Heel relaxed eindigt Bram zijn verjaardag. Het is niet druk maar met Mark & Rachel, Krist & Brett en Gail & Jason hebben we wel gelijk de Amerikanen hier, waar we het echt goed mee kunnen vinden. Om 7 uur is iedereen weer weg en gaat Bram zijn kadootjes tellen. En als we op de bank zijn geploft komen Johan en zijn, Amerikaanse, vriendin Deirdre ook nog even langs met een gigantische afstandbestuurbare auto. Bram laat gelijk zien dat hij al een echt race monster is. Al met al is Bram zijn verjaardag weer een groot feest. Het laatste kado voor hem komt straks in april, als hij voor het eerst van zijn leven lid zal worden van een echte voetbalclub.

Bedankt voor alle telefoontjes en kaartjes!

Hoezo de aarde warmt op?

Vrijdag 2 februari was het weer Groundhog Day. Vorige jaar schreven we hier al over, dus de achtergrond bij deze speciale dag zullen we dit keer achterwege laten. Afgelopen vrijdagochtend kwam de Groundhog weer uit zijn holletje gekropen en hij zag zijn eigen schaduw niet omdat het bewolkt was. Dit kan maar 1 ding betekenen: Het wordt heel snel lente!!

We willen deze legende graag geloven want het is al weken bar winter weer hier. Op de dag dat wij naar Nederland vertrokken, is de eerste sneeuw gevallen en sindsdien is het wit hier. Er liggen weliswaar geen meters sneeuw maar alles is wit, vooral op parkeerplaatsen, waar het sneeuw weggeschoven is, zijn bergen sneeuw van zeker 2 meter te vinden. De weken dat wij in Nederland waren, was het vooral sneeuw dat Nebraska teisterde, sinds een week is dat de kou. En sinds afgelopen week is Nebraska het centrum van de kou in Amerika. Er zijn al meerdere weerswaarschuwingen geweest waarin wordt geadviseerd om niet naar buiten te gaan. En als je denkt dat het al koud genoeg is, blijkt een dag later dat het nog kouder kan.

De week voor Groundhog Day is het ’s morgens vaak rond de –20 °C en overdag - 10 °C. Wind chill (gevoels-) temperaturen liggen tussen de - 20 en –25 °C. Maar zoals gezegd, als je denkt dat het niet veel kouder kan, wordt het nog een graadje gekker. In het weekend zijn de weerwaarschuwingen niet van de lucht. De gevoelstemperatuur ligt rond de -30 °C. En dat lijkt niet alleen koud, dat is het ook.

Tim’s grote held deze dagen is Ryan McPike. Hij is, zoals al eens eerder gezegd, de Piet Paulusma van Omaha. Deze weerman komt geregeld op radio en televisie om de voorspellingen te doen en om te zeggen dat we vooral binnen moeten blijven. En als hij niet op radio en televisie is, dan blijkt Tim zijn rol feilloos over te nemen. Op elk moment van de dag weet hij de temperatuur en hij staart geregeld naar de lucht op zoek naar sneeuw. Als het niks wordt bij PURAC, kan hij vermoedelijk zo aan de slag bij het KNMI.

Uiteraard komen we met deze temperaturen nauwelijks buiten. Even tanken is al bijna niet te doen. De wind waait dwars door je kleding heen. Boodschappen moeten wel gedaan worden maar dat hebben we inmiddels beperkt tot 1 keer per week zodat Rita er met de kinderen niet persé uit hoeft. De auto’s leveren gelukkig geen problemen op, al hebben we wel een dikke deken in de auto’s gelegd voor het geval dat. Thuis is het heerlijk warm te stoken dus daar valt het allemaal mee. Wat niet mee zal vallen is de gasrekening voor deze maand maar dat zien we dan wel weer. Uiteraard komen de hond en de kat nauwelijks buiten. Ook zij vinden het veel te koud. Al met al is het koud maar heel goed uit te houden. Pas als er ijsberen door de straat lopen, moeten we ons zorgen gaan maken.

In gedachten nog even terug in Nederland (2)

Uit het weblog-dagboek 21 tot en met 25 januari

Maandag wordt het geleidelijkaan wat kouder en lijkt de winter nu toch eindelijk ook in Nederland aan te komen. Omdat Tim ’s avonds (weer) gaat uiteten met zijn werk, gaan Rita en de kids alleen op stap. Overdag blijven ze lekker thuis en komen Marjoke met dochter Silke langs en Jolanda met Bas en Inge. ’s Middags gaan ze even bij Pa op bezoek en ’s avonds staat oom Dirk ze in de Beverwaard al op te wachten. Nadat ze patat en wat snacks hebben gegeten en even hebben bijgekletst gaan ze weer naar Zevenhuizen waar Tim even later ook weer is.

Dinsdag neemt Rita Bram en Emma mee naar het Beatrix Ziekenhuis in Gorinchem. Er zijn nog voldoende collega’s die Rita kennen dus het is een gezellig uurtje. Mary, Margo, Daantje, Sabine en natuurlijk ‘Pleunie’ (Tim’s heldin) maken allemaal wat tijd vrij om Rita te spreken. Dinsdagmiddag komen Pa en Corry ook weer langs. En na een soepie, knakworsten, brie, salades, ei (hoezo de voorraad moet op?) nemen we afscheid van ze want het zal wel weer even duren voordat we hun zien.

Woensdag loopt Tim zijn werk op zijn einde. Het is al duidelijk dat het een druk jaar gaat worden maar het is leuk druk. Overigens wordt het vermoeden steeds sterker dat we eind dit jaar weer definitief terugkomen naar Nederland. Er zijn al wat gesprekken gevoerd binnen PURAC en voorlopig lijkt niemand een bezwaar te hebben tegen een vervroegde terugkeer. En mocht blijken dat deze nieuwe functie Tim en PURAC goed bevallen, dan is het niet erg logisch dat we in Amerika blijven wonen. We houden jullie op de hoogte. ’s Avonds eten we met Janien en Jasmijn in het restaurant van het vakantiepark. Van buiten ziet het er niet uit maar van binnen blijkt het een heel mooi en vooral heel erg goed restaurant te zijn. Leuk om Jasmijn ook weer eens te zien. De laatste keer was tijdens haar bezoek aan ons in Omaha. Bram kent haar duidelijk ook nog want hij geeft haar een dikke knuffel. Bram krijgt voor zijn verjaardag alvast kadootjes van 'the J's', wat attent!

Donderdag pakt Rita alles alvast in en is het Tim zijn laatste werkdag. ’s Avonds eten we bij Ma en Rinus heerlijke vispotje en brengen we de Ford Escort weer terug naar Peter. Leuk dat we hierbij Jacqueline en Mandy nog even zien zodat we die ook nog even gedag kunnen zeggen. Het zit er weer op. Vier weken Nederland, het was weer geweldig. Rita heeft niet zo veel zin om terug te gaan. Dat heeft zeker ook te maken met het feit dat ze zolangzamerhand wel weer zin krijgt om te werken. Nou, als alles mee zit, kan dat volgend jaar dus weer in Nederland. Tim heeft eigenlijk voor het eerst juist wel weer zin om naar Amerika te gaan. De laatste 2 weken met werk en ‘prive-dingen’ waren toch wel erg druk. Het vooruitzicht dat het de komende weken een stuk rustiger is (lees: meer slaap*) is wel een prettige. Al kan Tim dit natuurlijk makkelijker zeggen dan Rita want hij is over een kleine 2 maanden alweer in Nederland.

* 3 februari 2007: Dit leek een mooi vooruitzicht. De werkelijkheid was echter totaal anders. Dagen hebben, zowel Bram als Emma lopen spoken ’s nachts. We moesten dus wel om 9 uur ’s avonds naar bed ‘moeten’ om nog enigszins aan onze slaapuren te komen.