De koek is op!

Het laatste stukje voor deze weblog schrijven we noodgedwongen op de avond voordat we weer terug naar Gorinchem gaan. Terug naar de plaats waar alles twee en half jaar geleden is begonnen. Want daar in Gorinchem was het dat Tim’s toenmalige baas hem vertelde dat PURAC America Tim graag zou willen inlijven voor een paar jaar. Het laatste weblog verhaal is helaas zonder foto’s omdat die spullen inmiddels ook alweer zijn ingepakt.

Dat we dit laatste verhaal voor de verhuizing schrijven heeft te maken met het feit dat we de komende maand geen internet thuis hebben. De KPN is namelijk erg snel met het aansluiten van de telefoon maar internet aansluiten kost ze aanzienlijk meer tijd. Dus vanuit Beekbergen het laatste verhaal voor deze weblog. Beekbergen en Nederland zijn ons overigens erg goed gezind geweest de afgelopen weken. Afgezien van een paar buitjes hebben we een prachtige herfst mee gemaakt hier. De kleuren zijn in deze tijd van het jaar werkelijk prachtig. Het verblijf is ons uitstekend bevallen. Pa en Cory, BEDANKT!!

Het afgelopen weekend stond al in het teken van de verhuizing en van de aankomende ‘Tim-loze’ maanden. Er moesten nog wat dingen geregeld worden. En één van die dingen is het kopen van een nieuwe auto. De Ford Escort doet het nog best maar is wel zo langzamerhand aan vervanging toe. En alhoewel we nog niet direct plannen hadden, stonden we wel al open voor een nieuwe auto. En juist op dat moment bereikt ons het bericht dat we via via een Ford Focus Stationwagen kunnen kopen. Een prachtige blauwe auto uit 2005. Nog maar 30.000 km gereden en alles erop en eraan. We besluiten deze Ford (onze 6e Ford!) Focus te kopen. De reden voor de verkoop, waar we verder niet op in zullen gaan, is een hele trieste maar gelukkig kunnen wij op deze manier toch nog voor een kleine glimlach zorgen. En niet in de laatste plaats bij onszelf want we hebben weer een hele mooie auto. Nadat deze is gekocht, moeten we ons nog ontdoen van de Escort. Want twee stationwagens in één familie is een beetje te veel van het goede. En omdat we de afgelopen jaren wel gewend geraakt zijn aan twee auto’s (wat een snobben!), besluiten we de Escort tegen een kleinere auto in te ruilen. En al snel vinden we een hele leuke auto voor Rita. Een glimmende gele Suzuki Alto. Ze krijgt de auto één dag na haar verjaardag dus als jullie vanaf 1 november een gele bliksemschicht voorbij zien snellen.......

Op zondag gaat Rita, nadat de op vrijdag een ouderwetse ‘meidenavond’ had gehad, weer even squashen. Het is misschien een beetje raar om twee uur in de auto te gaan zitten voor één uur squash maar het is wel erg lekker. En dan is het maandag, de dag van de sleuteloverdracht met de verhuurder en de vorige huurders van de Elect van Luikstraat. Tim is een paar uurtjes in het huis bezig en haalt al de nodige boodschappen in huis. Voor Rita is het nog altijd een groot vraagteken want die ziet het huis morgen pas, als de verhuizers bezig zjn.

Dinsdag komen de verhuizers en vanaf dat moment wonen we weer in Gorinchem. Woensdag zullen we dan nog wat spullen uit de opslag halen en dan wordt het tijd om het alles weer in te ruimen en het ons eigen te maken.

En dan maken we ons weer op voor de volgende stap: Tim naar Thailand. Op zaterdagavond zal Tim voor twee maanden naar Thailand vertrekken. Een paar dagen voor de kerst is hij weer terug. Hij zal deze weblog niet voortzetten maar zal wel proberen om zo nu en dan eens een soort mini-weblog rond te sturen. Of dat gaat lukken? Geen idee maar hij gaat zijn best doen.

Ons adres vanaf 23 oktober:

Elect van Luikstraat 34
4205 GL Gorinchem
0183 – 62.77.54

Het is wat lastig te vinden maar met jullie TomTom’s en andere routeplanners bereiken jullie het vast zonder problemen. En je kan natuurlijk altijd even bellen als je het niet kan vinden.

We wilen jullie allemaal heel erg bedanken voor het lezen en meeleven de afgelopen twee jaar. Het was geweldig om te ervaren dat we niet zijn vergeten en het is geweldig om nu weer te merken dat er eigenlijk niets is veranderd. Deze twee jaar hebben, ook danzij jullie, een onvergetelijke indruk op ons gemaakt. We vonden het fijn om met jullie te delen. Daarbij was het ook erg leuk om de weblog bij te houden. We moeten nu weer op zoek naar een nieuwe hobby...

Tot ziens!!!!!!!

Lijstjes

De afgelopen maanden liggen er verschillende lijstjes in ons huis (huizen is hier beter op zijn plaats haha). Zouden we geen lijstjes maken, dan zou het een chaos worden. We horen de laatste tijd wel ‘Hoe doen jullie dat allemaal? Ik zou het niet kunnen?’ Nou, hier is het geheim: lijstjes, lijstjes, lijstjes! En dankzij deze lijstjes en een beetje discipline komt het allemaal goed.

Deze week was weer een week dat er erg veel van de lijstjes is afgestreept. Maar voor de belangrijkste gebeurtenis van de week hadden we natuurlijk geen lijstje nodig. Want Bram zijn eerste schooldag vergeten we natuulijk niet. Op maandag neemt Tim Bram om 7 uur ’s morgens mee van Beekbergen naar Gorinchem. Gezellig hoor, zo samen in de auto ’s morgens vroeg. En praten dat hij doet. Bram doet bij het opstaan zijn mond open en die gaat pas weer dicht als hij gaat slapen. We komen keurig op tijd aan bij school en na enig zoeken vinden we zijn klaslokaal. Eigenlijk vinden we niet zozeer zijn klaslokaal alswel Anouk. Met haar lange rode haar staat ze al te glunderen als Bram door de gang aan komt lopen. Juffrouw Nathalie wijst Bram zijn plek en alsof het de normaalste zaak van de wereld is, gaat hij in de kring zitten. Omdat hij deze week zogenaamde wen-dagen heeft, haalt Rita hem tussen de middag weer op. Bram vind het geweldig. En hij heeft al een vriendje. Toeval of niet maar er blijkt een Amerikaans jongetje, Devon, in zijn klas te zitten en ze hebben elkaar dan ook al snel gevonden. Volgens Bram praten ze Engels met elkaar, benieuwd wat de andere kinderen daarvan vinden.

Maar een heleboel andere dingen staan dus wel op lijstjes en soms loopt het allemaal niet zoals gehoopt. Zo gaan we op maandag de Ford Escort weer overschrijven van Rinus naar Tim. Maar bij het postkantoor blijkt dit niet te gaan omdat we nog niet staan ingeschreven in de gemeente. Lastig allemaal want we willen komende een nieuwe auto kopen. Dus maar snel inschrijven in de gemeente Gorinchem. Een beetje ‘fraude’ plegen we hiermee natuurlijk wel mee want officieel wonen we nog niet in de gemeente Gorinchem. Maar omdat Tim over anderhalve week weg gaat en we dit nog graag willen afhandelen, doen we maar net of we gek zijn. Hopelijk kunnen we deze week een bewijs van inschrijving krijgen waarmee ook de RDW zijn goedkeur kan geven. Waarmee wij de Ford Escort en de nieuwe auto in ons bezit kunnen krijgen.

Maar er is meer. Zo heeft Rita een sollicitatiegesprek bij haar oude baas maar ze wordt jammerlijk afgewezen. Ze moet dus de komende tijd weer flink aan de (solliciteer)slag. Tim krjgt zijn vaccinaties en regelt een visa voor Thailand. De telefoon en internet worden geregeld, digitale televisie, de post, brieven aan onze Amerikaanse vrienden, de verhuizing, diverse oppassen voor de kids enzovoort enzovoort. En ondertussen ‘mogen’ we ook weer langzamerhand onze spullen inpakken want we gaan Beekbergen weer verlaten. Dus de koffers en dozen staan weer klaar, net als de poetslappen en sopjes want het huis moet wel netjes worden achtergelaten. We zijn wel blij dat we nu eindelijk sinds vier maanden weer eens een eigen plekkie krijgen. Al is dit ‘we’ natuurlijk relatief want we is in dit geval alleen Rita en de kids. Voor Tim duurt het nog 2 maanden. Want ondanks dat zowel Latvian Village als ‘Beekbergen’ hele goede onderkomens waren en zijn, is niets lekkerder dan je eigen stekkie. En daar komt ook nog eens bij dat we momenteel meer dan 1000 kilometer per week per auto rijden. Het is mooi geweest, we gaan terug naar Gorinchem.

Maar gelukkig hebben we ook nog tijd voor ontspanning. In het weekend bezoeken we het strand en het bos. We worden deze weken getrakteerd op heerlijk weer. Ja, we hebben het wel druk maar het is een georganiseerde drukte dus het is goed te doen. En vergeleken met de komende week is het nu nog erg rustig te noemen...

Allochtoon in eigen land

Op het moment dat je op Schiphol aankomt, na 2 jaar in het buitenland gewoond te hebben, is het net of je juist dan pas in het buitenland komt. De taal is al anders. Want alhoewel je het natuurlijk wel verstaat, is het raar om iedereen ineens die taal te horen spreken. En je moet natuurlijk ineens erg oppassen wat je zegt want iedereen verstaat het. 'Leuke jurk mevrouw' als er een vrouw in een veredeld keukengordijn je tegemoet komt, kan natuurlijk niet meer. Voor Bram levert het nog niet echt problemen op want die gaat gewoon door waar hij in Amerika was gestopt. Om de één of andere reden wil Bram graag weten wat de naam is van alle mensen die hij tegen komt. En dus vraagt hij steevast aan iedereen die hij tegenkomt 'What's your name?'. En tot nu toe is de reactie vaak 'ach wat lief, dat jongetje spreekt Engels'. Dus inmiddels kennen wij de Richards, Joeps, Norma's en Sabine's van Nederland.

Na een weekje wordt het Nederlands al meer gewoon, al blijven sommige uitdrukkingen nog altijd wat makkelijker in het Engels. En voor Bram geldt dat hij feilloos Nederlands spreekt, totdat hij moe wordt of heel druk in een spel bezig is. Dan is het ineens vlekkeloos Engels.Maar de taal is niet het enige dat wennen is.

Nummer 1 op de lijst 'What is different?' is, hoe kan het ook anders, het verkeer. Het is werkelijk ongehoord wat er op snelwegen in Nederland plaats vindt. Vijf dagen door Nederland rijden hebben ontelbare bumperklevers, snelheidsduivels, baan-switchers, intimiderende blikken en ander opgefokt gedrag laten zien. En tijdens al deze ritten hebben we niet 1 keer de politie gezien. Echt ongekend. Wellicht dat we ons er over een paar maanden ook niet meer zo over opwinden maar er is echt iets mis op de weg in Nederland. Dat het druk is, is niet fijn maar het gedrag van, een inmiddels vrij grote groep, automobilisten maakt autorijden in Nederland tot een noodzakelijk kwaad. Zo.....dat zijn we even kwijt.

En dan zijn er van die alledaagse dingen die gewoon anders zijn hier. Zo is boodschappen doen nog wat vreemd. De prijzen vallen ons erg mee maar de krappe paden vallen ons wel ineens op. En je kan wachten tot je een ons weegt, maar boodschappen inpakken doet niemand voor je. De drukte op straat is ook zoiets dat we in Omaha niet hadden. Op een mooie najaars zaterdag in Gorinchem kan je bijna over de hoofden lopen. Druk maar wel heel erg gezellig.

Maar al met al vinden we onze weg wel weer. Het is bijna niet te geloven dat we twee weken geleden nog in Omaha woonden. We schakelen allemaal redelijk snel om en dat is maar goed ook want dat maakt het allemaal wel zo makkelijk. Bram had het vandaag voor het eerst over Hunter. Tja, dat zijn dan wel rotte momenten. Al heeft hij al bewezen dat zijn vriendschappen met Thijs, Isa en Laura, om er maar eens een paar te noemen, niet vergeten zijn.

Maar we zijn er natuurlijk nog niet. Momenteel zijn we druk bezig om de voorlopig laatste verhuizing te regelen. Het ziet er naar uit dat we vanaf dinsdag 23 oktober wonen in:

Elect van Luikstraat 34
4205 GL Gorinchem

En als voorbereiding daarop moeten nog wat voor de handliggende, maar o zo tijdrovende, dingetjes worden geregeld. Een huisarts, de verhuizers, telefoon, ADSL maar ook moesten we nog een nieuwe wasmachine kopen want de vorige hadden we aan Dirk gegeven. En alsof het nog niet genoeg is, zijn ook de voorbereidingen voor de reis van Tim naar Thailand in volle gang. Op zaterdag 27 oktober vertrekt Tim voor 8 weken naar Thailand. Overigens is Tim sinds het afgelopen weekend ook weer mobiel:

Tim 06 – 41.39.48.52
Rita 06 – 4.34.14.550

Maken jullie om ons vooral geen zorgen, wij vermaken ons wel......

Afscheid Omaha adventure

Mark, Rachel, Josh, Kate en Ben brengen ons naar Epley Airfield, het vliegveld van Omaha. Het inchecken duurt lang maar dat komt vooral omdat de baliemedewerkster erg onder de indruk is van alles wat ze moet doen. Maar alle papieren zijn in orde dus alle 9 koffers, 2 autostoelen, een buggy, 2 huisdieren met benches en wijzelf kunnen zonder problemen mee. We eten nog wat op het vliegveld en nemen dan afscheid. Aan Mark en Rachel hebben we heel erg veel danken. Ze hebben ons met heel veel dingen geholpen en hebben ons vooral de goede kanten van Amerika en de Amerikaan laten zien. Het afscheid is warm en hopelijk geen vaarwel maar een tot ziens.

Het duurt even voordat het vliegtuig naar Minneapolis vertrekt maar als we eenmaal in de lucht zijn, valt Emma snel in slaap en beseffen wij echt dat we Omaha na 2 jaar achter ons laten. Het overstappen op Minnapolis verloopt ook zonder problemen en dan gaan we op weg naar Nederland. Ons avontuur in Amerika zit erop; het ‘Omaha Adventure’ is ten einde.

We hebben een behoorlijke rugwind waardoor de vlucht sneller gaat dan verwacht. Sowiezo lijkt het sneller dan verwacht want Emma slaapt bijna de hele vlucht waardoor wij zelfs tijd hebben om een film te kijken. Bram is het laatste uur misselijk en geef een paar keer over. Omdat hij niet veel heeft gegeten, valt het overgeven erg mee maar erg smakelijk is het niet. We denken dat hij een beetje luchtziek is want ook de laatste vliegreis was hij al niet zo lekker. Veertig minuten eerder dan gepland landen we op Schiphol. En.......het miezert. Heerlijk, we zijn weer thuis!

Nadat we allemaal naar de wc zijn geweest en ons een beetje toonbaar hebben proberen te maken voor de spiegel, gaan we naar de douane. Emma krijgt weer een mooie stempel in haar Amerikaanse paspoort en de rest van de familie mag zo doorlopen. Als we alle bagage van de band hebben gehaald, lopen we naar de glazen schuifdeuren die ons nog scheiden van familie en vrienden.

Wat een warme welkom!! We zullen bekennen dat we hadden gehoopt dat er mensen ons zouden verwelkomen, maar zo veel? Heel erg bedankt voor deze heerlijke warme douche. We vergaten op slag dat we het toch best wel moeilijk vonden om 2 jaar Omaha zo achter ons te laten. Heerlijk om iedereen weer te zien en even te spreken, ook al was het kort. Bedankt voor jullie komst naar Schiphol en een speciale dank aan diegenen die ons naar Beekbergen hebben vergezeld.

En dan is het dus echt over. Geen Omaha meer, geen Amerika meer maar ‘gewoon’ Nederland. Maar dus ook geen weblog meer want een ‘Omaha-Adventure’ dat gewoon vanuit Nederland wordt geschreven, slaat natuurlijk nergens op. En daar komt ook bij dat jullie nu veel makkelijker kunnen kontroleren wat we werkelijk doen. De afgelopen jaren konden we soms de prachtigste verhalen en avonturen gewoon verzinnen, niemand had het in de gaten. Want de weblog was geen dagboek maar een verslag van hoe wij het beleefden of zouden willen beleven. Fictie, non-fictie? Misschien liepen ze gewoon door elkaar heen de afgelopen jaren. Al kunnen we over Emma eerlijk zijn, die is echt.

De komende weken gaan wij ons weer settelen in Nederland. En omdat sommige lezers en wij ook toch wel een soort verslaafd zijn geraakt aan het lezen en het maken van de weblog, hebben we besloten om een ‘afkickperiode’ in te lassen. De komende 4 weken, totdat Tim voor 2 maanden naar Thailand vertrekt, zullen we deze weblog nog bijhouden. Daarna is het echt over. Maar omdat de titel van de weblog ‘Omaha-Adventure’ is, zullen we ons wel beperkt houden tot de dingen die nog iets te maken hebben met ons afgelopen avontuur. Afspraakjes bij de tandarts, de dagelijkse boodschapjes, werkperikelen bij PURAC en de plannen voor een nieuw huis zullen we jullie dus besparen.

De komende 3 weken zitten we in het huis van Tim zijn vader en Corry in Beekbergen. Ons telefoonummer daar is 055-50.50.887. Jullie zijn van harte welkom om eens langs te komen. Maar als de schrijver van dit stuk een suggestie mag doen: belangrijker nog dan nu langs komen, is langskomen in november of december als Rita en de kids alleen zijn in Gorinchem. Een extra bezoekje kunnen ze dan wel gebruiken.