Grote voorjaarschoonmaak

We krijgen niet zo vaak bezoek uit Nederland maar als we het dan krijgen is dat gelijk weer het startsein voor een grote schoonmaak. Niet dat we nu zulke vuillakken zijn maar bezoek is altijd een mooie stok achter de deur.

Op maandag komt Rachel met de tapijtreiniger. De basement is hiervoor bijna helemaal leeggehaald. Dan zie je pas echt hoe vuil het tapijt hier is. Maar na 2 uur zwoegen is het weer als nieuw, net als de traptreden. Het ruikt weer heerlijk fris. Moet ook wel want dit wordt straks voor een aantal dagen een slaapkamer.

In de tuin is ook nog best veel te doen. Zo moet het deck worden gerepareerd dat een aantal weken geleden is verzakt. Dit is gelukkig een stuk minder werk dan vooraf gedacht. We kunnen er straks veilig met zijn achten op eten. Verder is het grasmaaiseizoen ook weer begonnen. Door alle regen en zon van de afgelopen tijd is het gras wakker geworden. En dat betekent dat het vanaf nu gewoon minimaal 1 keer per week maaien geblazen is. En dat is een voorzichtige schatting want vaak moet het na 5 dagen alweer.

En daarmee is het werk in de tuin nog niet gedaan. Tim maakt een grote zandbak op de plek waar we tot nu toe alleen maar modder hadden. Mooi in de schaduw van het dek en lekker groot. En dan is er nog het hek. Al anderhalf jaar willen we een hek naast het huis. De rest van de tuin heeft, dankzij alle buren, al een hek maar naast het huis hebben we nog niets. Het gebeurt dus regelmatig dat we bobbie aan de voorkant van het huis zien lopen. De belastingcentjes zijn een financiële meevaller dus huren we een ‘mannetje’ in. Dit ‘mannetje’ levert in 2 avondjes een prachtig hek af. Weer een klusje geklaard.Verder strooit Rita houtsnippers in de borders, zetten ze wat plantjes neer en ruimen zij en Bram de tuin een beetje op. Zo, de tuin is ook klaar.

In de loop van de week worden de slaap- en badkamers helemaal schoongemaakt. Uiteraard komen er ook dit keer weer gepaste foto's boven de bedden te hangen. Nog even een paar plintjes plakken, de garage wordt opgeruimd, de tuinstoelen gaan naar het deck en worden in de was gezet, de bbq mag weer gebruikt worden, een mooie nieuwe plant op tafel en dan zit deze voorjaarschoonmaak erop. We zijn klaar voor het bezoek.

Op zaterdagavond zullen Jos, Jaap, Esther en Mark met een camper vanaf Chicago naar ons toe komen. Ze blijven een paar dagen slapen waarna ze via YellowStone National Parc naar Salt Lake City gaan. Vanwaar ze, over 3 weken, weer naar Nederland vliegen. Een heel avontuur voor hun en harstikke leuk voor ons.

Hopelijk zijn de weergoden ons de komende dagen gunstig gezind. Want waar jullie in Nederland het ene hitte en droogte record na het andere halen, daar hebben wij van de week ook weer een record gebroken. Al hebben onze records tot nu toe alleen maar te maken met kou, sneeuw en wind. Wat hadden we nog niet gehad dit jaar? Juist, regen! Er is nog nooit zoveel regen in Nebraska gevallen op één dag als afgelopen dinsdag. Heel fijn! Maar het ziet er naar uit dat het ook hier zomer wordt. De voorspellingen zijn gelijk als aan die van Nederland dus ook wij gaan hier een warme Koninginnedag meemaken, al durven we niet te beloven dat we gaan koekhappen, zaklopen en spijkerpoepen.

En....................... inmiddels is het bezoek gearriveerd. En met hun ook gelijk de zon: 35 °C!!!

Sibling day and Fire trucks

Sibling day

Sibling- typisch zo’n woord dat wij anderhalf jaar geleden hoorden en waarvan we dachten ‘huh?’. En omdat sommigen van jullie dat nu wellicht hebben, vertalen we het even. Met siblings worden broers en zussen bedoeld. En afgelopen week had Bram ‘Sibling-day’ op zijn preschool.

Alle kindjes in Bram zijn klas namen kleine broertjes en zusjes mee. Alle grote broers en zussen moeten gewoon naar hun eigen school dus die waren er niet. En dus maakt zo Emma haar eerste schooldag mee. En hier hetzelfde commentaar als we regelmatig horen. ‘Wat lijken die twee op elkaar’ en ‘Van wie hebben ze allebei dat rode haar?’. Het eerste klopt wel, al wordt het wat minder nu Emma (nu 8 maanden bijna) wat ouder wordt. En van wie ze dat rode haar hebben? De kans dat het van Tim komt is groter dan dat het van Rita komt dus laten we Tim maar aanwijzen als ‘schuldige’.

Bram zit in een klas met 12 andere kinderen. Iedere dinsdag- en donderdagmiddag gaat hij naar school. En hij vindt het nog steeds geweldig om te gaan. Het kost dus geen enkele moeite om hem naar school te krijgen. De school is zo’n 5 minuutjes rijden van ons huis dus lekker dichtbij. Je zou zeggen 5 minuutjes kun je dus ook mooi lopen. Ja, dat zou kunnen, ware het niet dat er geen voetpaden zijn, dus je wordt wel gedwongen om met de auto te gaan.

Na de zomer gaat Bram 3 dagdelen per week naar school. Dit is veel minder dan in Nederland. Hier gaan kinderen namelijk pas met 6 jaar hele dagen naar school. Bram zal dus zeker wel een achterstand hebben als we weer in Nederland zijn. We zijn nog niet bezig om deze mogelijke achterstand nu al in te halen. Dat ligt er een beetje aan wanneer we weer terug gaan naar Nederland. Hierover weten we nog niets definitiefs, al worden de komende 2 maanden wel spannend wat dat betreft.

Miss Kathy en Miss Rose (zie foto) zijn Bram zijn juffrouwen. Het is een christelijke school dus regelmatig komt hij met geestelijke liederen en teksten thuis. Ach, daar is nog nooit iemand slechter van geworden. Iedere schooldag moet een kindje wat meenemen om te trakteren, de zogenaamde snack. Overigens is dit niet iets wat je in Nederland onder een snack verstaat. Geen patat of kroket maar ‘gewoon’ een koekje, snoepje of gezonde cracker. Tja, dat heeft dan weer alles met de Amerikaanse cultuur te maken dat alles ‘gevierd’ moet worden met eten, dus ook elke schooldag. Verder is er iedere donderdag ‘Show and Tell’. Op die dag moeten de kinderen wat meenemen om aan de anderen te laten zien. Maandelijks wordt er op school gewerkt met thema’s. Zoals vormen, kleuren, de bijbel, lente en dergelijke. En deze thema’s worden dan verwerkt in ‘show and tell’. De ene keer wordt door de juffrouwen aangegeven wat het moet zijn, de andere keer mogen de kinderen zelf wat meenemen. Zo moet er dus bijvoorbeeld in de week van St. Patricks day iets groens worden meegenomen en is er komende week een pyama-day. En als Bram zelf wat mee mag nemen, is het steevast zijn Power-Ranger. Ja......dit is echt iets waar je als ouder van denkt ‘neeeeeee, niet weer’. Vast heel herkenbaar voor sommigen.

Emma vermaakte zich uitstekend met de andere kinderen en na een uurtje is het bezoek weer over. Voorlopig hoeft zij nog niet naar school.

Fire-trucks

Met de vrijdag playdate gaan Rita, Bram en Emma naar een brandweerkazerne. Hier worden ze rondgeleid door de brandweer. Verleden jaar zijn ze hier ook al een keer geweest. Maar nu Bram wat ouder is, is het toch wat tastbaarder.

Behalve dat de kinderen overal in en op mochten klauteren, was het ook educatief voor de moeders. Zo werd informatie gegeven over de brandalarmen die iedereen hier verplicht in huis heeft, het gevaar van koolmonoxide vergiftiging en andere nuttige tips om brand te voorkomen.

Het was nog iets te fris om de waterspuiten aan te zetten. Maar van de zomer komt dat vast wel weer.

Katwijk, Rotterdam, Spijkenisse en Beekbergen

Het is alweer enige tijd geleden dat Tim in Nederland was, maar we willen jullie een paar foto's toch niet onthouden.

Oma was net jarig toen Tim in Nederland was. En als je oma 88 wordt, is het altijd leuk om daarbij te zijn. Na even met de familie over het strand gelopen te zijn, was het zondagmiddag feest vieren in Hotel Savoy in Katwijk aan Zee.

In Rotterdam en Spijkenisse was nog tijd om even een hapje mee te eten en zo zag Tim Laura en Femke ook steeds groter worden.









En uiteraard werd ook Beekbergen aangedaan. Pa en Corry gaan namelijk begin mei weer voor een paar maanden naar Noorwegen dus dit was een mooie gelegenheid om elkaar nog even te zien.





Uiteraard moest er ook nog gewerkt worden.....

Het debuut!

Op zaterdag 14 april is daar het debuut van Bram Veerman op de voetbalvelden. Hij voetbalt bij de YMCA van Omaha, dezelfde organisatie als waar hij Ji-Jutsuut. En nadat, vanwege erg veel regen, eerder 2 wedstrijden waren afgelast, gaat het nu dan wel door.

Bram zijn team is team Lightning. En ze spelen, hoe kan het ook anders, in het rood. Bram voelt zich gelijk thuis want 2 van zijn teamgenootjes heten Emma. De eerste wedstijd is tegen team Crush. Bram is ingedeeld in een competitie met allemaal 4 en 5 jarigen; jongens en meisje zijn gemengd. Hoe dit precies in Nederland is, weten we niet maar hier is voetbal veel meer een sport die door meisjes wordt beoefend dan door jongens. Het is dan ook niet gek dat het Amerikaanse damesvoetbal team tot de besten van de wereld behoort, waar de heren ver achterblijven.

In dit verband is het misschien leuk om jullie maar weer eens een typische Amerikaans gedachtekronkel te vertellen. Er bestaat hier, onder een groot deel van de bevolking, de opvatting dat voetbal een sport is voor kinderen en aanstellers (dit is niet de letterlijke vertaling van wat we hoorden maar een beetje sensuur op zijn tijd mag wel). Echt waar! Zodra je kinderen kunnen lopen, gaan ze voetballen maar zodra ze ouder worden, moet dat veranderen. Oudere meiden kunnen het wel blijven doen maar zodra jongens voor voetbal kiezen in plaats van het, door papa veel meer geliefde, American Football, dan zijn het aanstellers. Dat voetbal de grootste sport is in de rest van de wereld hebben ze, hoe kan het ook anders, geen enkel idee van. Ach, wij zijn Nederlanders en voetbal is onze sport dus Bram gaat....... Heerlijk soms die cultuurverschillen, al lijken we in essentie allemaal veel meer op elkaar dan we denken want vinden wij ‘Hollanders’ American Football geen sport voor aanstellers?

Afijn, terug naar het debuut van Bram. De eerste 20 minuten bestaat uit een training. Trainster Shelly leert de kids met een bal te dribbelen en ze mogen ook op het doel(tje) schieten. Omdat we vroeg waren, hebben we eerder al een wedstijdje gezien tussen 3 jarigen. En het verschil met deze groep is toch wel al groot hoor. Bram zijn groep heeft duidelijk door wat de bedoeling is en het struikelen over de veel te grote bal is ook een stuk minder.

Na de 20 minuten training is het dan toch echt tijd voor het debuut. Er wordt gespeeld op een klein veld (een achtste van een echt voetbalveld) met kleine doeltjes. Vlak voor de aftrap staan de kinderen in een cirkel samen met de trainers en scheidsrechter. Geen volkslied dit keer maar wel het uitspreken van een gebed. We staan er te ver vandaan om te horen wat er wordt gezegd maar het ‘Amen’ is duidelijk. Nu gaat het toch echt gebeuren.

Al na 5 minuten heeft het zoontje van de trainster, Nolan, aangetoond dat het hebben van een full time trainster zijn vruchten af kan werpen. Hij zet met 3 goals Crush al snel op een onoverbrugbare achterstand. Omdat het team uit 5 spelers bestaan er met 3 tegen 3 wordt gespeeld, wordt er ook voordurend gewisseld. Met nog 5 minuten te spelen loopt er een glunderend Hollands jongetje over het veld. Hij krijgt een high-five van zijn trainster want hij heeft zojuist de 4-0 gescoord. Crush scoort vlak daarna tegen en dan is het tijd om wat te drinken. Geen kleedkamers en thee hier maar gewoon een fles water. Bram komt even wat drinken en gaat dan weer gelijk naar zijn ploeggenootjes. Ja, socializen is nooit een probleem voor hem. De tweede helft (die ook zo’n 20 minuten duurt) is hetzelfde als de eerste. Nolan scoort nog 1 keer en als hij langs de kant zit, neemt Bram zijn rol over en zo eindigt zijn debuutwedstrijd met 3 doelpunten in een 8-1 overwinning.

Na de wedstrijd moeten de kids in een rij gaan staan en dan worden handjes geschud. En daarna wordt het eigenlijk alleen nog maar leuker. Ze krijgen allemaal een Spiderman snoepje en drankje en mogen dan de speeltuin in. Wat een mooi einde van een toch wel gedenkwaardige dag!

PS: Het moge duidelijk zijn; bovenstaand stukje is geschreven door een trotse vader die hoopt dat zijn zoon het verder schopt in de voetballerij dan hij het zelf heeft gedaan haha

Bezoek met Pasen

Als Tim terug is uit Nederland, is hij maandag vrij en omdat het rond de 30 °C is, gaan we lekker naar het park om wat van de zon te genieten nu het nog kan. Want vanaf dinsdag daalt het kwik enorm. ’s Nachts is het -10 °C en overdag blijft het ook onder het vriespunt. Is die winter nu eens nooit afgelopen? Raken ‘we’ 2 weken geleden nog warmte records voor de tijd van het jaar, op Paasochtend breken we een koude record.

Op donderdag komt een collega van Tim, Almer, uit Nederland over om een paar dagen aan een project te werken. Hij gaat samen met Tim 5 dagen lang bij PURAC Amerika aan een Energy project werken. Het uiteindelijke doel van dit project, waarvan Tim de project manager is, is natuurlijk om geld te besparen voor PURAC door minder energie (gas en electriciteit) onnodig te gebruiken. En de achterliggende gedachte is natuurlijk dat het in deze tijd een mooi streven is om zuiniger met energie om te gaan, zodat er genoeg overblijft voor onze kinderen. Alhoewel voor PURAC de centenkwestie veel belangrijker is, voelt Tim zich wel aangetrokken tot het project vanwege de tweede reden. Dus om meerdere redenen een mooi project.

Maar de komst van Almer betekent natuurlijk wel dat Tim weer wat meer van huis is. Maar gelukkig is het nu in Omaha en omgeving en dat is toch een stuk dichterbij dan Gorinchem.

De 'mannen’ werken van donderdagmidddag tot en met dinsdagmiddag, met uitzondering van de paaszondag. Tweede paasdag kennen ze hier niet. Dus dan wordt er, net als de zaterdag, ‘gewoon’ gewerkt. En zover als de tijd het toe laat, neemt Tim Almer mee op stap naar enkele typische Amerikaanse dingen.

Zo gaan ze op vrijdagavond met Bram, Rita, Johan en zijn vriendin Deirdre, Nabil (een andere Nederlandse collega die er voor een ander project is) en Bobbi-Jo (een Amerikaanse collega van Tim) naar een ijshockey wedstrijd. Hier waren we nog niet eerder geweest en de komst van Almer is een mooie gelegenheid om eens een ijshockey wedstrijd te gaan bekijken. Voor de wedstrijd wordt, uiteraard, het volkslied gezongen. Maar tot grote hilariteit van ons Nederlanders en tot grote schaamte van de Amerikanen, zingt het meisje in kwestie vreselijk vals, vergeet ze ook nog eens de tekst en moet ze halverwege het zingen zelf hard lachen. Wat een wanvertoning! Maar wat een lol voor ons. De wedstrijd is leuk om te zien al hebben we wel een beetje pech. Er wordt nauwelijks gevochten (toch één van de redenen waarom je naar een ijshockey wedstrijd gaat) en er wordt in 1 uur ook maar 1 keer gescoord. Maar eind goed, al goed. De Aksarben Knights (lees het achterstrevoren en je weet waar ze vandaan komen) winnen en plaatsen zich voor de play-offs. Bram heeft de grootste lol. Het publiek maakt een beetje te veel herrie, vindt hij, maar de hot-dogs maken alles goed.

Zaterdagavond neemt de familie Veerman Almer mee naar de Hollywood Diner. Een typisch Amerikaans restaurant waar voornamelijk burgers worden geserveerd. Deze prachtige glimmende keet hebben we inmiddels vaker bezocht en blijkt, vooral bij onze Nederlandse bezoekers, altijd erg in trek.

Wie ons een beetje kent, weet dat er bijna geen zondagen zijn zonder ‘Le Peep’ dus ook Almer wordt meegenomen voor ontbijt op deze Paaszondag. Tja, dit heb je toch niet in Nederland. En als je het al hebt, kan je je zeker niet voor minder dan €12 helemaal vol eten. We blijven er dus nog maar even van genieten zolang het kan. Overigens hebben we voor het ontbijt natuurlijk eerst een kleine egg hunt gehouden voor Bram. Dit was niets nieuws voor hem want de afgelopen week waren er, ondanks de vrieskou, al 2 egg hunts buiten georganiseerd.

’s Avonds vieren we Pasen bij Mark en Rachel. Alhoewel dit vieren van Pasen niet veel meer inhoudt dan wederom een egg hunt en een diner. De egg hunt kan nu buiten want het is heerlijk zonnig en rond de 5 °C en dat is bijna een verademing. Het diner is, volgens Mark en Rachel, een typisch Amerikaans Paas-diner: Ham en green-bean casserole.

Dinsdagmiddag zet Tim Almer weer op het vliegtuig. Het was een erg nuttige en leerzame week. En daarnaast blijken ze het ook nog eens erg goed met elkaar te kunnen vinden, al zullen ze het op voetbalgebied niet eens worden. Nog 3 weken tot het volgende bezoek uit Nederland: Jos, Jaap, Esther en Mark komen dan langs. Hopelijk knapt het weer een beetje op.

Pasen, razen en blazen

De afgelopen twee weken zijn (gelukkig) erg snel gegaan. Tim is voor zijn werk 2 weken naar Nederland geweest. Rita, Bram en Emma zijn hier in Omaha gebleven. Zodra de ander ver weg zit, wordt het verantwoordelijkheidsgevoel, dat je voor je kinderen hebt, opeens een stuk groter. Vooral ’s nachts als er weer eens een gigantische ‘thunderstorm’ over je huis raast. En de ramen trillen van de bliksem en de houten vloer trilt onder je bed! Gelukkig zijn er geen gekke dingen gebeurd en hebben Rita en de kids zich weer prima vermaakt.

Pasen

Het is hier al weken (direct na Valentijnsdag liggen de schappen vol) Pasen. De winkels liggen vol met snoepgoed, decoraties en paaskoekjes. De Amerikanen zijn gek op bakken van koekjes en op eten. Bijna iedere Amerikaanse moeder die we tegenkomen, bakt wel koekjes met haar kinderen. Dus.... deze Nederlandse moeder is daar nog niet mee begonnen, maar het kant-en-klare koekjespakket ligt hier ook al in de koelkast. Vanaf maandag ligt er voor Bram weer een (aangenaam) klusje klaar........paaskoekjes bakken en opeten! De ‘Egghunt’ vindt hier ook overal plaats. Woensdag is Bram zijn eerste zoektocht naar eieren. En dat zal zeker niet zijn laatste zijn.

Razen

Behalve het zoeken naar eieren, raast onze Bram gestaag weer door. Op woensdagavond gaat hij voor het eerst naar Jijutsu. Onze buurman Tyrone is leraar Jijutsu en geeft les aan kinderen op de YMCA.. Dit is een christelijke organisatie waarbij de verrijking van lichaam, verstand en geest voorop staan. Deze zin is gekopieerd vanaf het Internet want zelf zouden we dat niet kunnen bedenken. Je kan er bijna overal voor terecht en vooral sport voert de boventoon. Bram geniet die avond van zijn sport. Hij heeft alleen nog niet helemaal de discipline door, die hij moet hebben tijdens een Jijutsu-les. Hij blijft maar er door heen kletsen met de vraag “wanneer die nu eindelijk gaat vechten met andere kinderen”. En alhoewel de bewegingen wat te snel gaan en hij de coördinatie niet helemaal heeft met die lekkere spillepooten van hem, geniet hij van deze sport. Wordt dus zeker vervolgd.

Samen met Kristi, die sinds deze week (helaas) is verhuisd, lunchen we aardig wat af. We gaan naar de film, naar de dierentuin of zomaar gezellig bij elkaar thuis op visite. Ook past Kristi af en toe op Bram en Emma, zodat Rita lekker naar haar tennisles kan. Rita past ook op haar kids, zodat Kristi wat dozen in kan pakken voor haar verhuizing. Op deze manier helpen ze elkaar en kunnen ze zo af en toe lekker onze eigen gang gaan.

Krsiti is verhuisd naar Sioux City (zo’n 1 ½ uur rijden hier vandaan). Dus even snel bij elkaar op bezoek zit er niet meer in, maar we zullen elkaar vast nog regelmatig zien en spreken. Begin mei gaan we in ieder geval nog een weekendje naar Minneapolis. Brett en Krsiti hebben daar jaren gewoond en willen ons die mooie stad (waar we vorig jaar ook al zijn geweest) wel eens ‘goed’ laten zien. Als we daar toch zijn, bezoeken we gelijk een baseball wedstrijd van de Minnesota Twins tegen de Boston Red Sox.


Blazen

Op deze manier vermaken Rita, Bram en Emma zich best. Maar gelukkig halen ze zondagmiddag om 15.30 uur Tim weer op van het vliegveld. En kan Rita weer even uitblazen en op adem komen. Emma is namelijk de laatste dagen erg verkouden en is daardoor ’s nacht veel in de weer. Kunnen we het vanaf nu weer lekker samen (het bed uit gaan dus) doen! Zodra Tim terug is, wijkt Bram niet meer van zijn zijde. De laatste 2 dagen is het voortdurend “papa moet dat doen” of “ ik wil net als papa zijn”.

Als klap op de vuurpijl krijgt Emma plotseling 2 eerste tandjes. Hiermee is ze een maandje later dan Bram destijds. Ze lijkt er niet veel last van te hebben, al is dat moeilijk te controleren, nu ze ook wat last heeft van een verkoudheid en oorpijn.

Tenslotte, willen we het toch nog een keer over het weer hebben. Een paar dagen geleden liepen we langs een groot meer met korte mouwen en ruim 25 °C. Maar vanmorgen (4-4) zijn we met winterjassen en handschoenen aan bij - 4 °C graden een Egghunt gaan doen! Wat een land hè?