Colorado (deel I)

Vlak voordat het winter wordt, gaan we een lang (Thanksgiving)weekend naar Colorado, de staat van de Rocky Mountains. We vertrekken op de dag dat in Nederland de tweede kamerverkiezingen zijn. Wij mogen niet mee stemmen omdat we dit al in september hadden moeten aanvragen bij de ambassade. Maar dat wisten wij, en alle anders Nederlandse PURAC-ers hier niet, dus stemmen we voor het eerst niet.

Het is de bedoeling dat we pas na Tim zijn werk vertrekken. Maar omdat Tim besluit de Volvo die ochtend total loss te rijden, kunnen we eerder weg. Over dit ‘spectakel’ meer in een later weblog-stuk. Om iedereen voor nu even gerust te stellen, Tim zal alleen in de auto en mankeert niets. Omdat het Thanksgiving weekend is, de dagen waarop het meest wordt gereisd in de US, hebben we al de hotels al eerder in de week via internet gereserveerd. Dat is iets dat we nu makkelijker doen dan in Nederland. We gebruiken het internet echt voor bijna alles. Zonder het internet zou het allemaal een stuk lastiger zijn.

De eerste nacht overnachten we in Kearney, wat slechts 250 kilometer ten westen ligt van Omaha. Maar ja, in de originele planning gingen we pas aan het begin van de avond weg. Het eten is bij Chinees buffet restaurant is het beste Chinese eten wat we tot nu toe in de States hebben gehad. Vergeleken met Nederland valt het Chinese eten hier een beetje tegen. En dat zeggen niet alleen wij, met onze vooroordelen. Maar ook Amerikanen die in Nederland Chinees hebben gegeten, vinden de Nederlandse Chinees beter dan de Amerikaanse Chinees. Benieuwd hoe de Chinese Chinees smaakt.....

Met zijn drieën in één hotelkamer hadden we al vaker gedaan. We zijn dan ook inmiddels gewend aan het getandenknars van Bram, wat overigens een stuk minder is dan een jaar geleden. Maar met zijn vieren is weer een nieuwe uitdaging. Emma lijkt ook wat dat betreft op haar broer. Ze slaapt onrustig en houdt ons allemaal wakker. Overigens blijkt een paar dagen later waarom.

Op Thanksgiving, als alle Amerikanen bij familie kalkoen gaat eten en spelletjes zit te doen, rijden wij via Gothenburg en Sydney naar Colorado Springs. Het lijkt een enorme omweg om via Zweden en Australie te rijden maar in werkelijkheid valt erg mee. De afstand Gothenburg Sydney kost ons slechts een uurtje. Vanwege Thanksgiving is bijna alles gesloten. Dat wisten we van te voren maar we hoopten eigenlijk wel dat de fast food ketens hun klanten niet in de steek zouden laten, zodat we tussen-de-middag wat konden eten. Maar McDonalds stelt ons enorm teleur en die besluiten we dus ook om in het vervolg te boycotten. Hoe zwaar zo’n boycot telt, blijkt een aantal dagen later.... Zijn buurman, de Burger King is gelukkig wel open dus na 2 salades en een friet voor Bram kunnen we weer door. Emma is nog altijd niet in haar nopjes. Ze is erg verkouden en huilt daardoor veel.

Het noord-oosten van Colorado is niet heel anders dan Nebraska. Dat valt in één woord samen te vatten: saai. Maar na een half uurtje wordt het glooiender en op een gegeven moment dienen zich ook de wereldberoemde Rocky Mountains aan. Met de Rocky Mountains en Denver rechts van ons rijden we naar Colorado Springs. We willen niemand jaloers maken maar op dit soort momenten mis je het ritje Gorinchem Rotterdam, met alle wegopbrekingen en kantoren links en rechts, niet echt. Colorado Springs is bekend van de vele ski-wedstrijden die hier in de winter worden gehouden. Aan het einde van de middag lopen we door Colorado Springs waar ook alles dicht is vanwege de belangrijkste feestdag van het jaar, na de kerst uiteraard. Gelukkig blijkt er één restaurant zijn deuren geopend te hebben, want om nu weer een chinees buffet op te zoeken gaat wat ver. Het is een heel chique restuarant maar omdat we vroeg zijn, is er nog wel plek aan de bar. We eten heerlijk en, verrassend genoeg, erg goedkoop. Uiteraard eten we vandaag kalkoen en cranberries. Doen wij toch ook nog wat aan deze Amerikaanse traditie.

Op Black Friday, de dag na Thanksgiving wordt zo genoemd omdat de winkels om 5 uur ’s morgens open gaan om op koopjes te jagen (achteraf blijkt dat de gemiddelde Amerikaan vandaag rond de $ 300 heeft uitgegeven), trekken wij Colorado in om te genieten van het moois. Al vroeg zijn we in de ‘Garden of Gods’. Dit natuurgebied is zeldzaam mooi maar is ondanks dat niet uitgeroepen tot nationaal natuurmonument omdat het in privébezit is. En gelukkig is het in het bezit van een familie van echte natuurliefhebbers. Het park is gratis en alles is nog in z’n oorspronkelijke staat. Dus geen souvenierwinkeltjes of keurige uitkijkpostjes. Wel een mooi wandelpad waar we, ondanks de kou (0 °C) dankbaar gebruik van maken. Natuurlijk willen we graag een stukje wandelen maar het is vooral Bram die ons meesleurt. Hij vindt het geweldig om over de rotsen en door de bosjes te klauteren. En als we dan ineens ook nog een groep herten zien, dan is het helemaal prachtig. We lopen en rijden een dik uur door het relatief kleine park maar het is nu al één van de hoogtepunten van Amerika voor ons.
Na de ‘Garden of Gods’ rijden we door naar Santa’s Workshop. Dit ligt 10 kilometer verderop. Northpole - Home of Santa’s Workshop is een thema pretpark (3 keer raden wie de hoofdfiguur is) voor kinderen van 3 – 12 jaar. Bram vindt het helemaal te gek. Afwisselend gaat of papa of mama met hem mee in een attractie. Santa’s huis staat er ook. Maar Bram hoeft Santa niet te zien want die heeft hij net toevallig 3 dagen eerder al gezien in een Mall in Omaha. Het is wel on-Amerikaans duur. Voor een uurtje of 3 in het pretpark inclusief wat eten en drinken zijn we al snel $ 60 kwijt. Maar wat is ‘kwijt’ als je zoon zich iedere minuut heeft vermaakt. Emma hobbelt lekker mee in de maxi cosi en brengt het grootste deel slapend door.

Na Santa is het weer tijd voor natuur: Pikes Peek. De weg naar de top van deze reus van 4300 meter begint direct na Santa’s Workshop. De entree kost $20 maar er wordt on geadviseerd om niet helemaal naar boven te gaan. Gezien de hoogte is het zuurstofpercentage lager en voor een baby van 3 maanden kan dit gevaarlijk zijn. We zijn niet erg bang aangelegd maar gaan natuurlijk geen onnodig risico nemen. We betalen maar tot 3500 meter. Het begin van de klim is makkelijk en gaat over asfalt. Als de weg eenmaal behoorlijk begint te klimmen, verandert het asfalt in grind en blijkt er ook behoorlijk wat sneeuw te liggen. De weg omhoog is wel erg mooi. Precies uit de boekjes; bergen, bergen, bomen en bomen. Als we bij ons eindpunt aangekomen zijn, blijkt het om meerdere redenen goed dat we niet doorgaan. Het is inmiddels berekoud met een gevoelstemperatuur van rond de – 10 °C, het is mistig en er is al behoorlijk wat sneeuw gevallen. Dit maakt de laatste kilometer omhoog niet erg aantrekkelijk. Als echte Hollanders zijn we dan ook erg tevreden met onszelf dat we niet voor de hele tocht hebben betaald. Langzaam rijden we weer omlaag en we rijden direct door naar het noorden, op naar ons volgende hotel.

We rijden linksom Denver heen en gaan via een prachtige weg dwars door de voorlopers van de Rocky Mountains. Werkelijk adembenemend mooi. We rijden door diepe kloven met afwisselend rode en grijze rotsen. Jammer dat het halverwege deze rit al donker wordt en dat terwijl het pas half 5 is. Van het dorpje Nederland zien we dan ook niet veel. Er schijnen rond de 8000 mensen te wonen maar die zien we niet. Nederland slaapt waarschijnlijk al want het is aardedonker. Ons hotel staat in Boulder, 30 kilometer ten noorden van Denver. Ook dit hebben we al een week eerder via internet geboekt. Zelf vinden we het overdreven om vooraf alles te boeken maar het scheelt nu wel zoeken. Tja, wat is wijsheid?

All American Girl

Emma is sinds deze week een echte Amerikaanse. Twee weken geleden kregen we haar officiële geboortebewijs binnen en toen konden we een paspoort gaan aanvragen op het postkantoor. Normaal duurt dit 8 weken maar omdat we al binnenkort naar Nederland willen, hebben we besloten om voor de versnelde procedure te gaan. Dit kost wel $ 80 maar dan heb je het paspoort binnen 14 dagen in huis. Met de post kwam Emma’s paspoort in de brievenbus. Wel raar hoor, zo’n donkerblauw ‘ander’ paspoort. Een echt Amerikaantje is het nu. Zelf zal ze het niet beseffen maar voor ons is het wel ‘different’.

Tegen de tijd dat we ons weer in Nederland gaan vestigen, zullen we moeten uitzoeken of ze een zogenaamd dual citizenship kan hebben. Met andere woorden, kan ze 2 paspoorten hebben. En zo niet, waar kiezen we dan voor? Hier hebben we nog niet over nagedacht maar dat is op dit moment ook nog niet zo belangrijk. Dat het, later als ze ‘groot’ is, voordelen kan hebben dat ze als Amerikaanse door het leven gaat, is duidelijk (werken in Amerika zal voor haar heel envoudig zijn) maar het kan ook nadelen hebben want de Amerikanen zijn nou niet het meest geliefde volk op aarde. Ach, we zien wel. In ieder geval hebben we wel recht op kinderbijslag voor Emma dus ze zal ook wel al ergens de Nederlandse nationaliteit hebben. Misschien moeten we de komende tijd het internet maar eens raadplegen op zoek naar de antwoorden.

Emma is inmiddels bijna 3 maanden en ze doet het uitstekend. De verschillen met Bram, onwillekeurig ben je toch de hele tijd aan het vergelijken, zijn groot maar er zijn ook veel overéénkomsten. De grootste overéénkomst is toch wel dat ze erg op elkaar lijken met hun rode haren en blauwe ogen. En daarnaast ontpopt Emma zich ook meer en meer als een echte lachebek. Ze kraait zelfs sinds deze week.

Emma slaapt sinds haar 8e week al door. Dat is natuurlijk erg netjes en lekker voor Rita, die ’s nachts nog altijd de borst geeft. Uiteraard wordt ze nog wel eens wakker midden in de nacht omdat ze honger heeft, maar het komt ook geregeld voor dat ze keurig van 9 tot 7 slaapt. In totaal zit ze nu op 6 voedingen. En alhoewel we ons veel minder aan een vast schema houden dan bij Bram, zit er toch wel een zekere regelmaat in. Meestal slaapt ze ’s morgens een uurtje of 2 en ’s middags nog eens 3 uur. Haar huiluurtjes heeft ze, al sinds haar geboorte, tussen 6 en 8. Daarna valt ze wel in slaap en ergens tussen 9 en 10 komt ze dan weer om te eten. Rita geeft nog wel borstvoeding maar minder dan met Bram. Emma krijgt minimaal 1 keer per dag flessenvoeding omdat ze nu eenmaal meer eet dan mama aanmaakt.

Bram vindt het nog altijd geweldig. Geen onvertogen woord. Haar huilen hoort hij niet en hij wil het liefs de hele dag knuffelen. En Emma? Die vindt het best. Zodra Bram in haar buurt komt en hij begint te praten, begint ze te glimlachen. Dat komt wel goed met die 2!

Bijna kerst

De Amerikanen leven van de ene feestdag naar de andere. Dit zie je het best aan de aankleding van de winkels. Zo wordt aan dagen als the 4th of July en Halloween erg veel aandacht besteed in de winkels. In de periode voor die dagen vind je overal respectievelijk Amerikaanse vlaggetjes en Oranje/zwart gekleurde attributen.

Maar uiteraard gaat, net als in Nederland, de meeste aandacht uit naar de kerst. Vanaf 1 november, de dag na Halloween, begint de aankleding voor de kerst. Met de week wordt alles een beetje meer aangekleed. Langzaam is er steeds meer kerstmuziek op de radio te horen en langzaam worden ook de huizen weer aangekleed met lichtjes. En tussendoor (donderdag 23 november) 'moet' er dan ook nog Thanksgiving worden gevierd. Deze periode wordt dan ook wel het Holiday season genoemd vanwege de ongekend vele vrije dagen die de Amerikanen hebben in november en december.

Voor ons komt het allemaal een beetje erg overdreven over hoor om vanaf 1 november alles al in het teken te zetten van de Kerst. Wij doen er dus ook nog maar niet aan mee. Vandaag is Sinterklaas aangekomen in Middelburg. Dat is ons feest! Kerst en Santa komen daarna wel weer aan de beurt.

Lachen met Bram

Bram zijn leeftijd momenteel is misschien wel de grappigste als het gaat om gedachtegangen en het combineren van begrippen en uitspraken. Er bestaat alleen maar iets als letterlijk. Figuurlijke begrippen bestaan nog niet voor hem. En waarschijnlijk kunnen vele anderen, met kinderen van zijn leeftijd, dit beamen.

Helaas vergeet je de meeste grappig uitspraken al weer snel maar soms ben je slim genoeg om ze op te schrijven, zodat hij er zelf later ook om kan lachen.

Afgelopen zondag aten we zuurkool (heerlijk Hollands!). En na het eten wilde hij vechten en voetballen met papa. Maar omdat Tim nog niet gelijk zin had om met een volle buik te gaan ‘sporten’ zei hij ‘Nee joh, nu nog niet. Het eten moet nog even zakken’. Wat dat precies betekende wist Bram nog niet maar hij begreep dat er nog niet direct gevoetbald zou worden.

Na een minuut of 10, Tim en Bram zaten samen op de bank, zei Bram dat zijn eten nu wel was gezakt. En terwijl hij dit zei, wees hij aan waar het nu zat: ergens tussen zijn knieën! Tja, probeer dan je lachen maar eens in te houden. Daar had Tim niet van terug maar omdat hij nog steeds niet heel erg veel zin had om te voetballen, zei hij tegen Bram ‘Dat gaat dus niet, dan kan je niet goed schoppen. Het moet er eerst uit’. Bram, he-le-maal niet dom, loopt hierop naar de wc en 2 minuten later horen we ‘papa, de zuurkool is eruit, het is gezakt’.

Bram wint die avond met 6 – 1 van zijn vader.

Tip van de dag: sport nooit met een volle maag!

Vandaag precies 1 jaar in Amerika

FF wandelen

Op één van de waarschijnlijk laatste mooie dagen van het jaar, besluit Rita om naar het ’lake’ te gaan. Het is zo’n 25 °C en er staat een zacht windje. Heerlijk!

Zo gezegd zo gedaan. Emma heeft net haar voeding gekregen, dus die kan er weer even tegen aan. Rita heeft inmiddels het onderstel van de wandelwagen in de kofferbak van haar Volvo gelegd, de ligbak past daar helaas niet bij en dus gaat dat op de stoel naast de bestuurdersstoel. Bram zijn speelauto(die hij altijd al meenam, ook voordat Emma er al was) gaat daar nog eens boven op. Tenslotte nog de kinderen en natuurlijk de hond Bobbie. Bobbie is al een oudje (12 jaar inmiddels alweer) en gaat niet meer veel uit. En ze maakt zeker niet meer van die lange wandelingen als voorheen.

Hé, geen plek meer voor Bobbie. Die zat altijd in de kofferbak, met een speciaal luikje dat open kan en uitkijkt op de achterbank. Maar dat gaat nu niet meer vanwege de (te grote?) wandelwagen. Dus Bobbie dan maar tussen de kids.

Afijn....Bram geholpen met zijn schoenen. Helaas zijn zijn nieuwe schoenen, schoenen met veters! Bram en zijn papa vonden deze “puma” schoenen zo stoer, dat Bram ze echt “moest’ hebben. “Moeders” twijfelde al een beetje. Omdat zij wel raden kan wie ze de hele week mag aantrekken(en dus ook op zo’n dag als we naar het lake gaan).

Zo...Bram naar de auto gestuurd om alvast te gaan zitten en zijn gordel zelf vast te maken. Handig hè, zo’n 3 jarige die al aardig zelfstandig wordt en zijn moeder een handje kan helpen. Nu nog Emma in de autostoel leggen en vastklikken (in Amerika heb je weer een heel ander systeem om de autostoel te bevestigen) in de auto. Prrrrrrrrrrrrt........hoort Rita en ja hoor...Emma poept haar luier vol. Net als we willen vertrekken, na zo’n 20 minuten van inladen, moet mevrouw nog even haar darmen ontluchten. Gelijk heeft ze. Rita verschoont snel Emma nog even, stopt haar weer in de autostoel en zet haar vast in de auto. Oeps, bijna de riem van Bobbie nog vergeten. Snel nog even naar boven rennen en de riem pakken. Hè hè, kunnen ze nu dan eindelijk weg?

Even nog checken: wandelwagen mee voor Emma, auto van Bram, Bobbie, riem, Emma, Bram....we hebben alles. Rita gaat in haar auto zitten en......... de sleutel hangt nog boven in de kast aan het haakje. Weer gaat Rita naar boven en pakt de sleutel.

Maar nu gaat Rita dan toch eindelijk naar het lake. De kinderen hebben er zin in, de hond helemaal. Rita zit er alleen wat uitgeblust bij achter het stuur. Maar vol goede moed rijdt ze naar het lake wat zo’n 5 minuten rijden is.

Uiteindelijk is Rita langer bezig geweest met het inladen van de spullen, de hond en de kinderen dan de hele wandeling bij elkaar. Maar ach, dit was zomaar een dag met onze 2 kids en zo zijn er velen! Het was in ieder geval een heerlijke wandeling op een zeer mooie dag. Oh ja, Tim? Die was gewoon aan het werk hoor.

Cold front

We hebben het al vaker over het weer gehad dat erg plotseling kan omslaan hier. Deze week maakten we daar weer wat van mee.

Het weekend voor Halloween was het heerlijk weer. Zaterdag was het nog 25 °C en zondag zelfs 29 °C dus we konden nog wat bij-bruinen op het deck. Maandagochtend was het nog keurig een graadje op 16 °C en tegen 1 uur was het kwik alweer opgelopen tot 24 °C. Heerlijk najaarsweer. Iedereen liep in t-shirtjes en met zonnebrillen.

Maar dan. Maandagmiddag rond een uur of 2 zie je het in de richting van Canada al helemaal donker worden. En langzaam trekt dat donkere pak naar ons toe. Het is een heel mooi gezicht. Het begint eerst heel erg ver en het komt steeds dichterbij. Het gaat ook steeds harder waaien. De bomen, die al bijna kaal waren, verliezen nu echt hun allerlaatste blaadjes. En langzaam wordt het kouder en kouder.....

Om half 5 is het 4 °C! Dit hebben we echt nog nooit meegemaakt. Een daling van 20 °C in minder dan 3 uur. Het is gelijk ijzig koud want volgens de radio ligt de gevoelstemperatuur al beneden het vriespunt. Lekker hoor als je in je t-shirtje loopt. Het is niet uniek voor Nebraska want dit schijnt wel vaker voor te komen maar het is, volgens de insiders, iedere keer weer erg mooi. En dat kunnen we inmiddels beamen.

Dinsdag en woensdag is het 's morgens rond de - 10 °C en wordt het overdag niet warmer dan 3 °C. Donderdag klimt de temperatuur langzaam weer en dit weekend worden weer temperaturen van tussen de 20 en 25 °C voorspeld. Het kan raar lopen hier. Maar zolang het nog mooi weer blijft, gaan wij de zon in. Binnen zitten kan volgend weekend weer want dan schijnt het te gaan sneeuwen en dan start de winter pas echt volgens de locale 'Piet Paulusma'.

Halloween

Eindelijk is het dan zo ver! Al weken geleden zijn de winkels hier oranje/zwart gekleurd. En naarmate Halloween steeds dichter bij komt, komt het dagelijks leven steeds meer in teken te staan van Halloween. De spanning wordt langzaam opgevoerd. Iets dat misschien nog het beste te vergelijken is met de tijd voor Sinterklaas in Nederland. De commercie doet er alles aan om de kinderen naar een absoluut hoogtepunt te stuwen, wat moet resulteren in bergen snoep op de avond van Halloween.

Hier uit de aanloop naar Halloween zich in pompoenen die je echt overall kan kopen, in rekken vol met verkleedkostuums, in feestjes voor kinderen op boerderijen (de zogenaamde Pumpkin-Patches), in Halloween menu’s in restaurants, in grote hoeveelheden snoep in supermarkten, in versiering voor huizen, in oranje/zwarte vlaggen op gebouwen, in Scary movie nights op televisie. Je kan het echt zo gek niet verzinnen of het is er. In Nederland wordt Halloween ook al wel gevierd maar zo groot als het hier is, is het nog niet. Het is hier echt een ware gekte. Maar wat is Halloween nu eigenlijk? Waarom vieren we het?

De naam Halloween komt van het Engelse "All Hallows Eve". Dit betekent de vooravond van de Allerheiligen. Er wordt beweerd dat op deze avond alle doden tot leven komen. En op de avond van 31 oktober willen de mensen zich beschermen tegen al deze enge dingen die dan staan te gebeuren. Dit doen ze al jaren door bij de deur uitgeholde pompoenen met enge griezel gezichten met een kaarsje erin neer te zetten. In de loop van de jaren is dit uitgegegroeid tot een echt kinderfeest. Iedereen, de ouderen doen vaak vrolijk mee, is verkleed als griezel, monster of als een en andere engerd. Al lijkt deze traditie ook overboord te zijn gegooid de afgelopen jaren want tegenwoordig zie je ook goedaardige types als Sneeuwwitje, Superman, Sponge Bob en de Pink Panter voorbij komen. Op de avond van Halloween gaan de kinderen langs de huizen. Ze bellen aan en maken allemaal enge griezelgeluiden onder het roepen van ”Trick or Treat”. En uiteraard is het dan de bedoeling dat je geen trucje uit gaat halen maar dat je hun zakken volgooit met snoep.

Tot zover de geschiedenis en wat er van ons wordt verwacht. Zoals jullie konden lezen, zijn we een aantal weken geleden al naar een Pumpkin Patch geweest. En ook had Bram al een paar verkleedpartijtjes gehad op Playdates in de weken voorafgaand aan de echte Halloween. En uiteraard vindt hij het verkleden geweldig. Hier is een echte carnavalsganger geboren denken we.

Op dinsdag de 31ste oktober is het dan zover. Rita wordt 35 maar daar besteed verder niemand aandacht aan hier. Gelukkig zijn er wel veel kaarten en telefoontjes uit Nederland. Tim werkt gewoon maar al met al heeft Rita toch nog een beetje verjaardagsgevoel. Ze is de laatste van het gezin die haar verjaardag in de States viert. Maar ondanks de verjaardag, staat vandaag toch veel meer in het teken van Halloween en het verdrijven van de geesten.

Om 5 uur ’s avonds gaan we naar Mark, Rachel en de kinderen waar we onze eerste Halloween-night zullen beleven. Als we in Elkhorn, 5 kilometer bij ons huis vandaan, aankomen, zien we al dat ook de huizen hier zijn versierd. Bij veel huizen hangen lampjes, staan er pompoenen en staan er poppen in de tuin die de geesten moeten verdrijven. Bij Mark en Rachel is het wat rustiger aan gedaan voor het huis. Net als bij ons staan er wat pompoenen maar dat is het wel.

Voordat we gaan ‘Trickertreaten’, eten we eerst. Dit lijkt ons wel slim want als we eerst de snoep gaan ophalen, eten de kinderen dit waarschijnlijk gelijk op omdat ze honger hebben. Rita’s verjaardagsmaal bestaat uit Lasagne, chili en brocolli. Heerlijk maar geloof nu niet dat de kinderen veel door hun keel krijgen. Zoals al vermeld, doet deze tijd het beste denken aan de tijd voor Sinterklaas. De kinderen zijn dus gewoon veel te opgewonden om te eten. Het is een drukte van jewelste en de 4 kids (Emma is de wijste; ze mengt zich niet in het gewoel) hitsen elkaar de hele tijd op. Je kan als ouder roepen wat je wilt, maar het komt gewoon niet aan.

Na het eten begint de verkleedpartij. Bram gaat als Piraat, inclusief ooglapje. Hij is wel een dik piraatje want het weer is volledig omgeslagen gisteren. Het is inmiddels iets onder het vriespunt om 6 uur ’s avonds. Over deze plotselinge weersomslag zullen we de komende week ook nog wat schrijven want dat was wel erg bijzonder. Kate is ook uitgedost als Piraat, maar dan in het roze. Josh is een Karate-Kid en Ben is een Cowboy. Emma is zichzelf wat natuurlijk een plaatje op zich is. Overigens is Emma niet helemaal top vandaag. Ze huilt veel en heeft duidelijk ergens last van. Ze lijkt ook wat verhoging te hebben maar gelukkig is het nu ook weer niet zo ernstig dat ze niet in de maxi-Cosi mee kan.

Eenmaal helemaal aangekleed en uitgerust met een snoepzak, gaan de kids op stap. Ze lopen van huis naar huis en bellen overal, waar licht brandt, aan. De groep kinderen wordt steeds groter, net als de groep ouders die mee loopt. Het is Bram zijn eerste Trick or Treat maar dat weerhoudt hem er niet van om als eerste overal aan te komen. Hij rent naar een huis, met in zijn kielzog de rest van de kinderen. Hij is nog te klein om aan te bellen dus begint hij gewoon te roepen ‘tricke trea - tricke trea’. En vervolgens wacht hij geduldig tot één van de grotere kinderen op de bel drukt. Vervolgens gaat de deur open en wordt het snoep uitgedeeld. Bram staat er als eerste en gaat als laatste weer weg. Gelukkig betekent dit niet dat je daardoor veel meer snoep hebt dan de rest want er wordt gewoon een gelijke hoeveelheid uitgedeeld aan ieder kind. Na een paar huizen heeft Bram dat ook door dus zodra zijn mandje is gevuld rent hij weer door. Hij heeft de tijd van zijn leven. Koud? Terwijl Rita het hele stuk met haar handen in haar zakken loopt, en Tim de capuchon van zijn trui heeft opgezet, blijven de kinderen rennen. Ze voelen geen kou.

Na een kwartiertje begint de vermoeidheid toe te slaan. Omaha is geen Gorinchem of Rotterdam waar alles vlak is en waar de huizen dichtbij elkaar staan. Hier staan de huizen verder van elkaar en moet je dus wat meters maken voordat je bij het volgende huis bent. Maar de heuvels maken het nog wel het zwaarst voor de kleinsten. Is Bram nog rennend begonnen, langzaamaan gaat het tempo omlaag en na een tijdje loopt hij als een mak lammetje met de allerkleinsten en hun ouders mee. Aangekomen bij het volgende huis, de oudere kinderen hebben de opdracht gekregen om te wachten op de kleintjes zodat ze toch allemaal te gelijk bij een huis aankomen, is Bram weer uitgerust. Dus hij kan het dan weer opbrengen naar de deur te rennen.

Bij het laatste huis waar we komen, zit een heuse heks. Wel bijzonder hoor. Bram schrikt eerst maar als hij ziet dat de heks ook snoep heeft, overwint hij zijn angst. Niets lijkt het krijgen van snoep in de weg te staan vanavond.

Na een klein uurtje houden we het voor gezien. Als we dan thuis komen zijn de kinderen een stuk minder uitgelaten. Het snoep wordt geteld en ze mogen ook een snoepje eten. En 1 snoepje is wel genoeg want dit wordt gevold door de verjaardagstaart die we natuurlijk wel hebben. Om een uur of half 9 gaan we naar huis.

In de auto zit Bram vol verhalen en de Sinterklaas-cd in de auto is zelfs even niet meer belangrijk. Als we 10 minuutjes later thuis komen, ligt Bram al bijna te slapen. Weer een ervaring rijker.

Zelf zijn we ook wel moe maar omdat Emma niet helemaal top is vandaag, kunnen wij nog niet gaan dromen van al het snoep en de heksen. Gelukkig doet een pijnstiller zijn werk en na een uurtje is voor ons ook onze eerste Halloween voorbij. Op naar Thanksgiving!