South Dakota: Great Faces, Great places (deel 3)

Crazy Horse in de Black Hills

Na het Custer State Park gaan we naar het Crazy Horse monument. Crazy horse was een indiaan die de Amerikanen hier verdreven heeft in een ver verleden. Helaas mocht dat niet baten en zijn de indianen veel later toch wel verdreven maar Crazy horse is hier een held onder native Americans. En vooral in deze omgeving zijn er veel native Americans ofwel Indianen. In Nebraska zijn ook een aantal reservaten. De Amerikanen schamen zich er stuk voor stuk voor omdat de indianen zijn weggestopt in woonwagen ver weg van de bewoonde wereld. Als je door een nederzetting rijdt, zie je de indianen lopen. Uiteraard zonder verentooi en paard maar heel erg herkenbaar door hun uiterlijk.

Om Crazy Horse te eren is de beeldhouwer Korzac Ziokowski in 1949 begonnen aan een immens standbeeld van de krijger. Het standbeeld wordt, net als de presidentskoppen, uitgehakt uit een grote rots. In tegenstelling tot de presidenten zal Crazy Horse wel helemaal rondom uitgehakt worden. Zal uitgehakt worden.......het is dus niet af? Nee, de kunstenaar stierf in 1984 en nu maken zijn kinderen het af. Maar de familie wil niet gesubsidieerd worden door de regering en daarom is men afhankelijk van het geld dat binnenkomt door bezoekers van het bezoekerscentrum. Hoe mooi het beeld ook, hoe goed het doel ook, we blijven Hollanders. $20 vinden we een beetje te gortig. Wij bekijken de indiaan wel van een afstandje en komen wel weer eens terug als het af is. Overigens is de kans hierop heel erg klein want het uiteindelijke beeld moet de krijger op een paard worden. Op dit moment is slecht de kop en een deel van de arm af.

Het noorden van de Black Hills

We rijden via slingerende wegen naar het noorden van de Black Hills. Het blijft een beetje Zuid Frans aandoen. Mooie wegen, steile rotswanden en heel veel naaldbomen. Via 2 stadjes die beroemd zijn geworden om hun goudmijnen, Lead en Deadwood rijden we richting Spearfish. Lead is nog redelijk bruisend. Deadwood, de naam doet het al vermoeden, is redelijk ingeslapen. Waren het vroeger goud, casino’s en hoeren waarvoor de mensen naar Deadwood kwamen, nu zijn alleen de casino’s nog over. En alhoewel dat heel succesvol kan zijn (zie Las Vegas), is dat voor Deadwood niet het geval.

De weg naar Spearfish is heel erg mooi en ook ruig. Het is hier te zien dat de natuur veel ongerepter is dan het deel van de Black Hills waar we eerder waren. Watervallen en krijtsteen rotsen is het wat hier de natuur bepaald. Omdat het heerlijk weer is, eten wij ergens aan een pick-nick tafel. Het lijkt wel vakantie.

De terugreis

Na Spearfish, dat het verst van Omaha ligt waar we tot nu toe in de VS zijn geweest, rijden we weer richting huis. Dit keer wel via de snelweg. We overnachten in Chamberlain, ergens halverwege de Black Hills en Omaha.

Op de treugweg naar Omaha bezoeken we nog het Corn Palace in Mitchell. Ze adverteren met ‘Dit is het enige corn palace in de wereld’. Nou, daar mogen we blij mee zijn want het stelt erg weinig voor. Het is een, op een paleis lijkende, culturele hal. Verder niets bijzonders. Aan de buitenkant ziet het er leuk uit maar de mais tentoonstelling binnen spreekt niet echt tot de verbeelding.

Na dit uitje, bezoeken we ook nog een archelogische opgraving in Mitchell. Hier ontdekken we iets over de indianen die hier vroeger leefden. Leuk om eens te zien. Bram steelt er helemaal de show met zijn rode haar, lach en kuif. Omdat het niet druk is in het centrum focussen de vrijwilligers zich helemaal op hem. Hij krijgt snoepjes, mag overal rond rennen en speciaal voor hem halen ze de wapens van de indianen uit de kast waarmee hij een hert mag neer steken. Dit klinkt overigens veel bruter dan het is hoor. Het piepschuimen hert heeft weinig verweer.

Na deze educatieve uitjes rijden we naar huis. Deze korte vakantie zit erop. Kort in tijd maar niet kort in kilometers uiteraard. In totaal hebben we zo’n 2500 kilometer gereden. Teruglezend is dat wel raar om zo’n eind in 4 dagen te rijden maar dat is nu eenmaal heel normaal hier als je wat wilt zien.

Nu gaan we onze vakantie naar Nederland en Noorwegen voorbereiden.

Vanaf 3 tot en met 15 juli zijn we in Nederland.

South Dakota: Great Faces, Great Places (deel 2)

De Black Hills

Het grootste verschil tussen de Black Hills en de veel bekendere Rocky Mountains schijnt de commercie te zijn. De Black Hills zijn geen erkend Nationaal Park terwijl de Rocky Mountains dat wel zijn. Hierdoor heeft de commercie een behoorlijke vinger in de pap gehad in de Black Hills. Tegenwoordig wordt dat sterk terug gedrongen maar door de commercie is het hier veel minder ongerept dan de Rocky Mountains. Dit heeft ook wel voordelen omdat er zo naast natuur ook nog veel meer andere dingen zijn te beleven.

Na het diner zoeken we een hotel in Custer. Dat zoeken valt nog niet meer want het is al schemerig en er lopen tientallen herten op de weg die we keer op keer moeten ontwijken. Custer ligt midden in de Black Hills en van hieruit kunnen we de Black Hills ontdekken. De eerste indrukken zijn al mooi. Het is in niets te vergelijken met Badlands. Hier staan namelijk heel erg veel bomen. Zo op het eerste gezicht zijn de Black Hills makkelijker te vergelijken met natuurgebieden in Europa.

Aktiviteiten in de Black Hills

Naast veel natuur is er in de omgeving ook heel veel voor kinderen georganiseerd. Niet gek want heel Amerika is heel erg ingesteld op kinderen. Elke woonwijk heeft minimaal 1 speelplaats, in restaurants krijg je steevast een kleurplaat met krijtjes en in supermarkten kunnen kinderen gewoon gratis een koekje halen bij de broodafdeling.

We bezoeken een reptielentuin, een kinderboerderij en een zwembad. In de reptielentuin wonen we een slangenshow bij. Bram begint al te huilen voordat de eerste slang getoond wordt maar zodra hij ziet hoe een slang eruit ziet, heeft hij de grootste lol. Hij mag zelfs een hele grote witte wurgslang aanraken. Naast slangen zijn er 150 jaar oude schildpadden, aligators, krokodillen, spinnen en de onafscheidelijke Bald Eagle (dit is uiteraard geen reptiel maar een vogel!), het symbool van Amerika. De kinderboederij bevalt Bram niet zo goed. Hij mag wel een paar pasgeboren lammetjes aaien en de speeltuin is fun maar met de geitjes en het paard is hij minder goede vriendjes. De geiten gaat bokken terwijl hij er pal naast. Bram kan 1 hoorn niet meer ontwijken. Gelukkig doet het niet veel pijn maar hij moet wel vluchten. En het paard hapt iets te enthousiast het gras van zijn hand. Dus niet alleen gras maar ook een pink werd gehapt. Dit doet wel pijn. Tranen met tuiten. Natuurlijk kan het paard er niet veel aan doen maar Bram is waarschijnlijk vanaf nu net zo bang voor paarden als zijn vader.

We gaan ook nog zwemmen. De reclameblaadjes doen vermoeden dat we naar een groot subtropisch zwemparadijs gaan. Aangekomen blijkt het echter een heel gewoon 25 meter bad te zijn met 2 glijbaantjes. Het bijzondere is dat het water warm is omdat ze hier in Hot Springs, in het zuiden van de Black Hills, een natuurlijke warm water bron hebben. We blijven een uurtje maar al met al zijn de kinderuitjes in de Black Hills dus niet echt een succes. Bram doet in het zwembad ook nog eens letterlijk een (warme) duit in het zakje door te vergeten dat hij geen luier draagt. Gelukkig voor ons is hij wel zo slim om het bad uit te gaan dus een ronddrijvende ‘bruine jongen’ blijft ons bespaart.

Mount Rushmore in de Black Hills

Terug naar de natuur. Zeg je Black Hills, dan zeg je Mount Rushmore. Dit is de rots waaruit de 4 presidentskoppen zijn gehakt. We rijden richting Mount Rushmore via een hele boel haarspeld bochten en deels door het Custer State park, één van de natuurreservaten in de Black Hills. Het is een prachtige rit. Tussen de bomen door zie je af en toe hele grillige rotspartijen en de weg is zo aangelegd dat je ieder keer, als je door een bocht komt of uit een tunnel komt, de presidentskoppen al in de verte ziet liggen. Onderweg komen we weer veel herten, prairiehondjes, bizons, coyotes en pronghorns (de Nederlandse vertaling hiervan moeten we schuldig blijven. Het lijkt op een een hert maar het gewei is anders) tegen.

Mount Rushmore is natuurlijk de trots van de VS, het blijft dus niet bij alleen maar de presidentskoppen in een rots, er is een heel bezoekerscentrum omheen gebouwd. Het bezoekje hieraan kost $ 8 maar daarvoor krijg je wel alle vlaggen van alle staten te zien, en kan je een stukje geschiedenis van de Amerikaanse presidenten voorgeschoteld krijgen. Dit laatste laten wij aan ons voorbij gaan. Wij bekijken de koppen van Washington, Jefferson, Roosevelt en Lincoln. Het startsein voor het uithakken van de koppen werd gegeven in 1927, 14 jaar later waren ze voltooid. Dat wil zeggen, de beelden zijn nooit helemaal voltooid. Het geld was namelijk gewoon op om het helemaal af te maken. Dus kon er niet meer begonnen worden aan een gallerij bustes van belangrijke Amerikanen en een opslagplaats voor de belangrijkste Amerikaanse documenten. Deze Hall of Records staat inmiddels wel weer op het verlanglijstje van Amerika dus wie weet wordt het nog eens gebouwd.

Custer State park in de Black Hills

Custer State park een groot natuurreservaat midden in de Black Hills. We hebben gehoord dat er bij zonsopgang en zonsondergang de meeste bedrijvigheid is in het park wat dieren betreft dus rijden wij om kwart over 6 ’s morgens het park in. Het heeft geregend die nacht dus de wegen zijn nat. Als we het park inrijden zien we de mist nog boven de meren hangen. De eerste 10 minuten zien we nog geen dieren maar als snel zien we heel veel white tale dears lopen. Dit zijn de meest voorkomende herten die we ook veel in Omaha zien.

Als we op grotere vlakten rijden zien we gelijk al meer dieren. Een kalkoen is misschien niet echt bijzonder maar het is wel eens leuk om er een paar te zien die nog een kop en veren hebben en die hun pootjes niet met touwtjes bijelkaar gebonden zien. Ook hier weer pronghorns. Eerst maar 1 maar na een tijdje zien we hier ook meerdere van lopen. Nadat we ook een paar Mule dears (deze lijken op elanden maar dan iets kleiner) zien grazen, komen we een hele kudde wilde ezels tegen. Speciaal voor deze ezels hebben we worteltjes meegenomen. Eerst benaderen ze ons nog voorzichtig maar als snel steken 2 ezels hun kop in de auto om de worteltjes op te komen halen. Tijd om een beetje meer gas te geven.

Als we een uurtje in het park rijden, rijden we de echt grote vlaktes op. En dan zien we waar we voor zijn gekomen. Hele kuddes bizons (ook wel buffalo’s) lopen heuvel op en heuvel af. Zoals je in zuid Europa kudden geiten en koeien op de weg ziet, zo zie je hier kuddes Bizons. We moeten geregeld op ze wachten omdat ze moeten oversteken. Middels borden word je gewaarschuwd voor het gevaar. Want zeker nu, er lopen heel veel kleine bizons bij, zijn ze best gevaarlijk.

Na 3 uur houden we het park voor gezien en gaan we in een restaurant uitgebreid ontbijten. Dat hebben we wel verdiend. En na een ontbijt is het weer tijd voor een potje voetbal want Bram moet zijn energie ook zo af en toe eens kwijt. Het is het ook geen pretje. Half 6 op staan omdat je ouders bizons willen zien. Bram doet het echt uitstekend! Hij gaat laat naar bed, is vroeg op, slaapt tussen de middag niet maar hij vindt het allemaal geweldig.

South Dakota: Great Faces, Great Places (deel 1)

Twee weken voordat de eerste bezoekers uit Nederland komen, gaan wij naar South Dakota. Deze staat ligt ten noorden van Nebraska en vooral zomers komen hier veel toeristen vanwege zijn natuur en bijzondere monumenten. De titel van dit stuk verwijst naar de zin waarmee de staat zich identificeert. De ‘Great Faces’ slaan op de presidentskoppen die zijn uitgehakt in de rotsen van Mount Rushmore.

Deze reis zullen we in 3 stukken op de weblog zetten omdat het anders wel erg veel leesvoer in 1 keer is. Veel leesplezier!

De heenreis
De Black Hills, liggen zo’n 900 kilometer van ons huis. En omdat we buiten de omgeving van Omaha nog maar weinig van Nebraska hebben gezien, besluiten we om dwars door ‘onze’ staat naar North Dakota te rijden. Dit duurt wel wat langer dan via de snelweg die om Nebraska heen gaat, maar het geeft ons de mogelijkheid om Nebraska ook een beetje te verkennen. De Nebraskianen denken dat we gek zijn maar ja, die kennen Nebraska natuurlijk al, dus die kiezen allemaal voor de snellere weg die leidt door South Dakota en Iowa.

Via Blair rijden we naar het noorden en dan helemaal naar het westen. De eerste uren is de omgeving hetzelfde als rond Omaha maar langzaamaan verandert dat. De stadjes waar we doorheen rijden worden steeds kleiner en het landschap wordt steeds minder heuvelachtig. Op een gegeven moment lijkt het zelfs erg op Nederland. Er lopen zelfs koeien. Alleen zijn ze hier helemaal zwart in plaats van zwart wit. En het is ook wel duidelijk dat de koeien hier er vooral zijn om te zorgen voor de steaks. Soms lopen ze in hele kuddes op vlaktes waar geen grasspriet staat.

Na een paar uur rijden verandert niet alleen het landschap maar ook het weer. Het gaat waaien en soms valt er een bui. Het kwik is zelfs gedaald van 22 tot 10 °C. Maar in de auto merk je daar gelukkig weinig van. De luchten zijn prachtig. Wolken die we kennen van Nederland. In het noorden van Nebraska zijn de SandHills, ofwel ‘duinen’. Weer iets wat we van Nederland kennen. We rijden tussen de duinen door steeds verder van Omaha af. Best een rare gewaarwoording, urenlang tussen de duinen doorrijden. De duinen zijn bedekt met gras maar verder groeit er nauwelijks iets. Het is behoorlijk kaal. Koeien en paarden lopen er wel rond maar verder lijkt dit het einde van de wereld. Dorpjes zijn er steeds minder en meer dan 5 auto’s per half uur kom je niet tegen.

South Dakota is al niet veel anders. Het landschap blijft duinachtig. Als we 1 uur in South Dokota zijn, rijden we 1880Town in. Dit is een nagebouwd western dorpje. Naast een tentoonstelling over Dances with Wolves, die grotendeels in deze omgeving is opgenomen, wandelen we door het stadje. Je kan het het best vergelijken met Den Gammle By in Denemarken of Archeon in Nederland. Ook dit zijn stadjes waarin is te zien hoe de oorsponkelijke inwoners woonden. Leuk om eens een echte saloon binnen te lopen. Gelukkig geen Lucky Luke in de buurt die je neerknalt.

Een uur ten westen van 1880Town ligt Wall. Dit stadje aan de voet van Badlands is bekend om de Wall Drug. Nee, dit is geen ‘koffieshop’ maar een groot restaurant, winkelcentrum, speelhal en museum. Het ontstaan van Wall is leuk om te vertellen. In 1931 woonden Ted en Dorothy Hustead in Wall. Ze beheren samen een drugstore, zoiets als een winkel waar alles te krijgen is. Ze waren beiden hoog opgeleid maar wilden gewoon het liefst een zaak runnen. Maar omdat Wall echt in de middle of nowhere lag, kwam er geen kip. De snelweg liep wel langs Wall maar niemand die Wall ook in ging. De man en vrouw gaven zichzelf 5 jaar om succesvol te worden. Na 5 jaar zouden ze naar de grote stad terugkeren om hun oude beroepen weer op te pakken. Jaren gingen voorbij en nog steeds kwamen er nauwelijks mensen. In de zomer van het 5e jaar kwam de vrouw met een idee: ‘plaats grote borden langs de snelweg waarop staat dat ze in Wall Drug gratis ijswater kunnen halen’. Dit moest aanslaan want in de zomer is het hier zinderend heet. Zo gezegd zo gedaan. De man plaats de borden en nog voordat hij terug is bij zijn bar staat er een hele rij mensen. En vanaf dat moment is het niet meer rustig geworden. Zomers komen er per dag zo’n 20.000 mensen eten en drinken.

In Wall is eigenlijk maar 1 ding, de Wall Drug. Zo zie je maar, als je echt ergens in gelooft zal het lukken........ Overigens heeft deze vrouw hiermee ook de billboards uitgevonden. In no time schoten de billboards langs de snelwegen uit de grond maar op een gegeven moment heeft president Ford aan deze wildgroei een einde gemaakt (het gerucht gaat dat zijn vrouw zich er aan ergerde). Dit verbod op grote billboards langs snelwegen is algemeen aangenomen behalve in South Dakota, de staat van de Wall Drug. Hier zie je dan ook nog honderden borden langs de weg staan die je werkelijk op alles attend maken. Geen gezicht die borden in die mooie natuur maar, toegegeven, wel erg handig want zo ontdekten wij 1888City.

Badlands

Nadat we Wall Drug hebben verlaten, rijden we de BadLands in. Misschien kent niet iedereen de naam, maar de foto's herkent vast wel iedereen. Miljoenen jaren geleden was op deze plaats een zoutwater zee. Vulkanen hebben de zee verdrongen en daarvoor in de plaats zijn kale valkanische rotsen ontstaan. Dit is adembenemend mooi. Op sommige momenten is het alsof je op de maan rijdt, al is dat natuurlijk een beetje rare bewering omdat we daar nog nooit zijn geweest en niet precies weten hoe het er daar uit ziet.

De bergen zijn kaal en varieren in kleur, veroorzaakt door diverse mineralen. Het is niet raar dat dat hier weinig tot niets groeit. We rijden uren door dit park dat in 1978 werd omgedoopt tot Nationaal Monument. Regelmatig om foto’s te maken, om een stukje te filmen of om gewoon even de benen te strekken. Ook zijn we een wedstrijd begonnen: wie ziet het eerst een nieuw dier. Tim ontdekt de Prairiehond, de Jackrabbit, de Coyote en het Hert. Rita doet daar nauwelijks met de ontdekking van..................een Konijn.

Prairiehondjes hadden we nog niet eerder gezien maar het zijn grappige beestjes. Ze lijken een beetje op grote hamsters en ze staan de hele tijd rechtop. We zien er zeker 1000! Maar het kopstuk waren toch wel de Bizons. Wat een gevaartes! Deze schijnen redelijk gevaarlijk te zijn maar gelukkig kwamen wij alleen maar grazende bizons regen die geen vlieg kwaad deden. Na meer dan 4 uur Badlans houden we het voor gezien en gaan we richting de Black Hills.

Garage sale

Zodra de lente begint in Omaha, beginnen ook de “garage sales”. Dit is een typisch amerikaans fenomeen. Mensen zetten hun garage open en verkopen al hun tweedehands spullen. Ieder huis heeft een garage, dus je ziet hele wijken met hun garagaedeur open en hun oprijlaan volgestald met (oude) spullen. Als je door de verschillende wijken heen rijdt, zie je kleine bordjes met daarop de aanwijzingen welk huis een garage sale heeft.

De garage sales beginnen in mei en zijn er het gehele jaar door. De verkoop van deze spullen begint vaak op donderdag en eindigt op zaterdag. Afgelopen weekend heeft onze buurt “Seven Pines” een garage sale gehouden. Weken van te voren, weet je als buurt, dat je in dat betreffende weekend je spullen buiten kan gaan zetten. Bram en Rita zijn op donderdag al allerlei garage sales afgegaan. En zaterdag is Tim ook meegegaan om ook eens een garage sale van dichtbij mee te maken. De uiteindelijke ‘schade’ bedraagt $ 45. Er zitten een paar nuttige spullen bij (zoals een ‘nieuw’ messenblok en een babybadje) en natuurlijk een boel leuke ‘rotzooi’ voor Bram.

Het pronkstuk van de sale is de auto. Op één van de garage sales heeft Rita haar Volvo in kunnen ruilen voor een hipper modelletje!

Regen, regen, regen en Koninginnedag

De afgelopen week heeft Nebraska ons laten zien dat het hier niet als tijd zonnig is. De Piet Paulusma van Omaha, Ryan McPike genoemd, heeft dagelijks zijn voorspellingen bijgesteld. Op woensdag vertelt hij ons nog dat het een mooi weekend wordt maar op donderdag moet deze weerpiet dit weer behoorlijk bijstellen want het is hondenweer, al dagen! Ach, goed voor de tuin zullen we maar denken.

Tijd om jullie even bij te praten over de afgelopen week. Op maandag moet de Ford van Tim naar de garage. Omdat het een leaseauto is, moet deze bijna iedere 2 maanden naar de garage om gecontroleerd te worden. Beetje overdreven natuurlijk maar ja, de zaak betaalt en dus gaat de auto braaf iedere keer naar de garage. Dat is ook wel weer even wat anders dan in Nederland. Een afspraak maken hoeft niet en na een uur kan je je auto weer ophalen.

Op woensdag komt hier altijd onze vuilnisman. Weer een verschil met Nederland. Je hebt hier verschillende trash companies (vuilnisophaaldiensten). Als nieuwe bewoner zoek je gewoon een maatschappij uit die je het best (lees in ons geval goedkoopst, we blijven Nederlanders) lijkt en die komen vervolgens voor $ 15,00 per maand iedere week je vuilnis ophalen. Het kan dus voorkomen dat in 1 straat 4 verschillende bedrijven het vuilnis op komen halen. Aan de ene kant heel vreemd natuurlijk maar aan de andere kant is er zo een gezonde concurrentie op deze markt en meer werkgelegenheid. Maar in Nederland zou zoiets toch niet zo makkelijk zijn hoor. Stel je eens voor dat er 2 vuilniswagens door dezelfde kleine straat zouden rijden, niet erg praktisch. Maar deze week was de vuilnisman er dus weer. We hadden erg veel afval vanwege het laminaat leggen van het weekend ervoor. De rollen tapijt en stukken laminaat lagen op onze oprit naast de container voor ons normale afval. ‘s Morgens was het nog heerlijk weer en dus fietst Bram lekker buiten. Rita is in de buurt maar let niet voortdurend op Bram. Op een gegeven moment komt Bram naar de achtertuin omdat hij klaar is is met fietsen. De ochtend gaat voorbij en dan ineens staat Bram voor het raam in de huiskamer en roept naar Rita ‘mama, mamma, fiets in de vuilnisman’. Rita begrijpt niet helemaal wat hij bedoelt maar gaat toch maar maar even bij het raam kijken. Wat blijkt? Toen Bram klaar was met fietsen had hij zijn fiets keurig tegen de vuilniscontainer geparkeerd. En nu staat een vuilnisman met die fiets in zijn handen, 1 meter verwijderd van vuilniswagen. Gelukkig kan de fiets nog gered worden. De vuilnisman zei al dat hij het een beetje raar vond dat die mooie fiets weg moest. Bram vond zijn actie geweldig en vertelt het nu iedere keer in geuren en kleuren als hij op zijn fiets springt.

Aan het einde van de ochtend is Bram bij Jonah en Elijah spelen. Britney is hun nanny en het maakt haar niet uit als Bram ook zo af en toe langs komt. En het kwam nu goed uit want Rita moest naar de OB (verloskundige). Hierover over een paar weken wat meer. Dan zal er namelijk een echo gemaakt worden waaruit zal blijken of het een jongetje of een meisje zal zijn. Dan valt er veel meer te vertellen. Dit keer was het een kort bezoek. Rita haar bloeddruk is wat laag en dat verdient wat aandacht maar verder geen bijzonderheden.

Laat in de middag gaan Rita en Bram even bij Ruth op bezoek. Vorige week is daar zoon Kjell geboren. Na het werk komen ook vader Kees-Jan en Tim langs zodat het een ‘officieel’ kraambezoek wordt. Helaas onbreken de muisjes maar ja, die kennen ze hier niet. Kjell was 2 weken ‘te laat’ maar is een gezonde Amerikaanse jongen.

Tim heeft op donderdag en vrijdag een cultural training op zijn werk. PURAC is namelijk een fabriek aan het bouwen in Thailand en een deel van de Thai-en worden in de fabriek van Tim opgeleid. Het is dus belangrijk om wat te leren van beide culturen zodat de opleiding zonder al te veel culturele verschillen verloopt. Dit is ook om een andere redden nuttig want op deze manier leren Tim en zijn Amerikaanse collega’s ook iets over elkaars cultuur. Want dat er verschillen zijn tussen Nederland en Amerika mag wel duidelijk zijn na al onze verhalen op de weblog.

Vrijdagmiddag krijgt Rita last van haar buik en dat is vervelend genoeg om Rachel en de kinderen af te zeggen, die zouden komen eten. Rita belt even met de OB en die zegt dat ze moet gaan liggen en veel water moet drinken. Na een paar uur gaat het wel weer redelijk en gaat Tim nog even de deur uit om met wat collega’s wat te gaan drinken. Weer een verschil met Nederland. Hier zijn collega’s je vrienden. Buiten werk en kerk heb je maar weinig andere vrienden. Dus gaan collega’s hier vaak met elkaar weg en komen ze vaak bij elkaar op bezoek. Dit verschilt nogal met Nederland waar we onze collega’s het liefst onze collega’s laten en niet ze direct als vrienden aanmerken. Gelukkig hebben wij wel vrienden onder onze (ex)collega’s maar het is toch moeilijk voor te stellen dat je in Nederland zeer regelmatig met een grote groep collega’s weg gaat.

Zaterdagochtend is het even droog en hebben we even bijgepraat met Rachel. Ze vertrekt woensdag voor 2 maanden met de kids naar Mark in Nederland. Wij hebben dus nog wat tips gegeven onder het eten van doughnuts en muffins. Rita haar buik is inmiddels weer helemaal in orde dat is dus weer een zorg minder.

Zondag komen Kristi, Brett (weer een collega!), Hunter en Darwin eten. Het is vandaag Koninginnedag. In Nederland is dat een dag eerder al gevierd. Hier wordt het uiteraard niet gevierd (het merendeel van Nebraska weet niet eens waar Nederland ligt, laat staan dat ze een koningin hebben) maar bij ons hangt op zondag de vlag uit. Niet dat we erg koningsgezind zijn maar zo af en toe willen we ons wel afzetten tegen al het gevlag van de Amerikanen. Vrijdag 5 mei gaat de vlag dus weer uit!