Wat vliegt de tijd als je lekker bezig bent

We zijn hier al weer bijna 2 jaar en we leren aardig ‘onze’ stad Omaha kennen. Er zijn hier voldoende activiteiten te doen voor kinderen en hun ouders. Bram, Emma en Rita worden door hun ‘contacten’ werkelijk overal mee naar toe ‘gesleept’.

Berry Farm

De Berry Farm in Papilion (helemaal aan de zuid-oost kant van Omaha) is een grote boerderij, helemaal uitgezet met honderden aardbeien- en bessenplantjes. Je kunt hier met je gezin, je vriendenclub of net als Rita met haar “Momsclub” een tocht op de tractor krijgen met afsluitend aardbeien plukken voor $6,-. In de maand oktober (Halloween) wordt deze boerderij weer gebruikt voor o.a. een Pumpkin Patch.

VBS (Vacation Bible School)

De gehele zomer worden er activiteiten georganiseerd voor kinderen in alle kerken in Omaha. Bram gaat 5 avonden van zes tot half negen naar St. Andrew church. Emma is nog wat te jong dus gaat zij iedere avond gezellig met papa en mama op stap die steeds meer spullen kopen om mee terug naar Nederland te nemen. Bram geniet enorm van de avonden waarop hij kan knutselen, zingen en spelen met andere kinderen. Toevallig blijkt collega Anne van Tim Bram zijn teacher te zijn deze week. Of hij ook iets heeft meegekregen van de ‘boodschap’ van de kerk weten we niet want daar was Bram niet zo duidelijk in. Maar gelukkig kunnen we dit zelf op zondag checken...

Want na anderhalf ‘kerkloos’ Omaha voor ons, stappen wij dan ook eindelijk een keer om kwart voor negen de auto in om naar de kerk te gaan. Voor 95% van Omaha is dit een wekelijks terugkerend gebeuren, voor ons is dit toch een soort van avontuur.

Al bij aankomst worden we positief verrast. Waar we deze maanden overal en altijd mannen en vrouwen in shorts zien, daar blijkt nu iedereen toch keurig in zijn zondagse kloffie te lopen. Emma kan terecht in de nurcery (babyopvang) en dus hoeven we ons daarover even geen zorgen te maken. Met Karen (van de donderdag playgroup) en haar man Stacey gaan we in de kerk zitten. Bram zit samen met 350 (!!!) kinderen op en rond het grote podium. In eerste instantie weten we niet helemaal of het gepast is om foto’s te nemen maar al snel zien we vele ouders met camera’s dus dan durven wij ook wel.

De kerk zit bomvol. Normaal gesproken zijn er ’s ochtend twee diensten maar die zijn nu tot één gesmolten vanwege de VBS. Als iets typisch Amerikaans is, is het wel dat mensen hier gewoon bijna altijd te laat komen. Het is dan ook helemaal niet vreemd dat er 15 minuten na het begin nog steeds mensen binnen komen.

De kinderen dansen en zingen liedjes en laten ons zien wat ze hebben geleerd de afgelopen week. Ja hoor, wel degelijk is er verteld over Jezus. Gelukkig maar! Bram kent zijn liedjes en de daarbij toebehorende bewegingen erg goed en doet, zoals gewoonlijk, erg enthousiast mee.

Onze ervaring met de kerkgang beperkt zich vooral tot een ver verleden van Tim en een paar sporadische bezoekjes van Rita. We kunnen (=willen) dus niet erg veel zeggen over de verschillen tussen de Nederlandse en Amerikaanse manier van het geloof beleiden. En daarbij willen we deze weblog ook niet gebruiken om eens een discussie over het geloof op te starten. Een discussie over het geloof, die overings wel werd opgestart door een collega van Tim eerder deze week. Tim werd door een collega behoorlijk doorgezaagd over het geloof in God. De discussie zullen we jullie besparen maar wat wij ons wel afvragen is waarom ‘gelovigen’ altijd aan ‘niet gelovigen’ vragen waarom ze niet geloven maar is het zelden andersom?

Goed, nog even terug naar de kerk. Het was eigenlijk één groot feest. Tuurlijk was het grote aantal kinderen hier debet aan maar in grote lijnen was het niet anders dan anders werd ons verteld. Gezellige liederen, een dansje, een cabaret act en als klap op de vuurpijl een wel erg toepasselijke preek. ‘Er moet meer gelachen worden. Neem het leven, en ook het geloof, niet altijd serieus. In de bijbel staan ook veel voorbeelden beschreven waaruit blijkt dat humor belangrijk is. Of denken jullie dat Jezus en de discipelen alleen maar hele dagen onder een pijnboom zaten en het geloof bespraken? Maak ervan wat je wilt maar lach wat meer!’. En dit is bijna de letterlijke vertaling van wat door één van de pastoors (er waren er twee) wordt verteld.

Nou, daar konden ook wij ons prima in vinden dus al met al een leuke ochtend. Nogmaals we starten hier geen discussie op maar de hele sfeer was echt niet te vergelijken met de sfeer die wij kennen uit de Nederlandse kerk. Waar kan je ’s avonds naar de kerk gaan om samen met de pastoors pizza te gaan eten? Top toch?

MOMS day out

MOMS day out betekent zoveel als dat mama een dagje vrij heeft. Op deze dag gaan de kinderen 6 uur naar school en heeft mama tijd voor haarzelf. Omdat we Emma graag onder andere mensen willen laten komen, hebben we besloten om haar 2 dagen per week naar de kinderopvang te doen. Bram, die niets liever doet dan naar school gaan, gaat één dag in de week. Beiden vinden het geweldig. Emma leek een aantal weken geleden een beetje éénkennig. Maar ze vindt de opvang geweldig en huilt eigenlijk nauwelijks. En ze gaat met haar lach ook steeds vaker haar grote broer achterna die ook een gulle lach voor iedereen over had (heeft?). Goed om te weten dat het zo goed gaat op de opvang want vanaf januari gaat ze ook weer naar de kinderopvang in Nederland.

Ook laten we Britney vanaf vorige week iedere week één avond komen. Op die avonden zijn de kids met Britney en dat geeft ons tijd om even rustig te shoppen en om nog even snel wat restaurants uit te proberen in Omaha. De hele lijst met restaurants krijgen we niet bezocht maar we gaan ons best doen.

Taste of Omaha

Dit is een eetfestijn van 3 dagen vindt plaats in downtown Omaha. In een groot park staan werkelijk tientallen eettentjes met de meest lekkere probeerseltjes van verschillende restaurants in Omaha. Ook is er een soort kleine kermis waar Bram zich weer goed vermaakt, samen met de andere kinderen van de vrijdagspeelgroep. Krsiti is voor deze gelegenheid ook naar Omaha gekomen en samen met Rita verblijven ze daar de gehele ochtend.

Het huis

Inmiddels is ons wel duidelijk dat we ook voor Amerikaanse begrippen een record hebben gevestigd met de verkoopperiode van ons huis. Het geheim? We kunnen er alleen maar naar raden. Maar feit dat ons huis niet al te groot is, een mooie grote tuin heeft en een laminaat vloer door het hele huis, heeft zeker geholpen. Inmiddels zijn de verhuizers opgetrommeld, die eind juli de boel weer inpakken en richting Nederland sturen. Vanaf eind juli zitten we zelf in een gemeubileerd appartement ergens aan de andere kant van Omaha. Hoogtepunt van de aankomende weken voor Rita wordt ongetwijfeld de garage sale die ze nu zelf mag organiseren.

Pool

Dit is gewoon een zwembad hoor, bij één van de meiden van de donderdagspeelgroep. Bram, Emma en Rita worden uitgenodigd om lekker te komen zwemmen. En dit aanbod wordt natuurlijk gretig geaccepteerd. Voor Emma is het de eerste keer dat ze in een echt groot zwembad 'zwemt' maar ze doorstaat de test met glans. Het is al een echte waterrat. Ondertussen vermaakt Bram zich uitstekend met Logan en Garisson, twee van de vier zoons van Karen. Speciaal voor de gelegenheid heeft Bram een duikbril aangeschaft. Hij vindt het geweldig. Het kijken onderwater gaat hierdoor ineens perfect. Het ademhalen onder water wil echter niet zo best is hem inmiddels opgevallen ;-).

Ziek

Nog even een update met betrekking tot Tim zijn oren. De dubbele ooronsteking is genezen. De trommelvliezen zullen een week of 10 nodig hebben om weer dicht te groeien maar eigenlijk heeft Tim daar niet al te veel last meer van. Wat wel een tegenvaller was, was dat Tim allergisch bleek voor de antibiotica. Dit is niet voor het eerst dus wist Tim direct wat het was. Net als 10 jaar geleden was netelroos het gevolg. Grote rode plekken, veel jeuk en pijnlijke gewrichten waren het gevolg. Maar dankzij Prednison en een anti-histiminica is dat ook allemaal weer over.

Eerste stapjes...

En jawel hoor. Een paar dagen voordat Emma 10 maanden is, doet ze haar eerste stapjes langs de tafel. Zonder vrees ‘stapt’ ze vrolijk zeker een meter langs de tafeltjes. En nu ze dit heeft ontdekt, gaat ze overal staan en wil ze overal langs lopen. Dus nu kruipt ze niet alleen door het hele huis maar gaat ook al voorzichtig stappen. Het moet wel heel raar lopen als ze jullie straks niet op Schiphol tegemoet komt lopen.

Weer

‘Wat gaan jullie hier het meeste missen?’ is een veel gestelde vraag. Behalve de ongelofelijke vriendelijkheid van de mensen is het weer iets dat we heel erg zullen gaan missen. Al weken is het hier 25 – 35 °C en daar gaat de komende weken (maanden) ook geen verandering in komen.

Eénmaal, andermaal, VERKOCHT!

Precies 5 dagen nadat het 'te koop' bord in de tuin werd gezet door de makelaar, hebben we het verkoopcontract getekend. En hiermee hebben we ons persoonlijke record, wat betreft de verkoopperiode van een huis, gebroken. In Gorinchem kosste het ons al slechts 14 dagen, hier is het met 5 dagen nog minder. Zou in Amerika dan toch echt alles groter, beter en vooral sneller zijn?

Op maandagmiddag ging het huis officieel in de verkoop. Dinsdag hadden we 1 bezichtiging, woensdag 2 en donderdag weer 2, waarbij de laatste voor de tweede keer kwam kijken. Donderdagavond lag het eerste bod er en vrijdag kwamen we terug met een tegenbod. Het daaropvolgende bod van de koper deed ons, en onze makelaar vermoeden dat de kopers dachten dit huis wel even voor een 'prikkie' te kunnen krijgen. Dit omdat de verkopers van het huis af moesten omdat ze naar Europa terug gingen. Hierop hebben wij ons, nauwelijks gewijzigde, eindbod neergelegd waarbij we gezegd hebben dat er in deze fase niet meer te onderhandelen was. Gewaagd of niet, het was voldoende. Voor $ 149,000 ruilt het huis van eigenaar met ingang van 1 augustus.

Vanaf 1 augustus tot 1 oktober zullen we hier in Omaha een gemeubileerd appartement moeten vinden. Daar gaan we deze week maar eens achteraan. Zo blijven we lekker bezig maar tot op heden verloopt het voorspoedig. Te voorspoedig misschien?

Ik heb er wel oren naar

Tim was deze maand voor zijn werk weer 2 weken in Nederland. En alhoewel tijdens dit verblijf onze terugkeer naar Nederland is afgehandeld, was dat natuurlijk niet het doel van de reis. Doel van de reis was zijn baan die hij in Nederland heeft voor PURAC. Zoals al eens eerder vermeld in deze weblog, heeft Tim 2 banen bij PURAC. Voor 50% is hij werkzaam voor PURAC America en voor de andere 50% is hij werkzaam als Project Manager voor een research afdeling die onder de PURAC divisie valt. En omdat deze laatste baan een grotere uitdaging biedt voor de toekomst en omdat men Tim daar graag voor 100% wilde hebben, is besloten om het contract om te zetten. Uiteraard hebben onze persoonlijke wensen daarbij ook een rol gespeeld. Want alhoewel we het hier prima naar ons zin hebben en we absoluut veel dingen zullen gaan missen (het weer om er maar eens één te noemen), wil Rita ook wel weer graag in Nederland aan het werk en zijn we ook wel weer blij dat we jullie straks weer veel dichterbij ons hebben.

Maar goed, genoeg over werk en over onze verhuizing. Terug naar de titel van dit stuk. Die overigens wel zou kunnen slaan op de vraag of we eerder terug willen komen naar Nederland maar in dit geval kan hij letterlijk genomen worden.

Emma was heel erg verkouden, een week voordat Tim naar Nederland vertrok. Het ging allemaal aan Tim voorbij tot één dag voordat hij in het vliegtuig stapte. Les 1 als je gaat vliegen: stap nooit snotverkouden in een vliegtuig. Maar ja, als je een ticket hebt en je hebt afspraken in Nederland, moet je toch gaan. Tijdens de vlucht is de verkoudheid overgeslagen naar oorpijn en zelfs naar griep. Gedurende de eerste week was Tim grieperig maar dat is redelijk snel hersteld. Van zijn oren bleef hij last houden en het heeft 5 dagen geduurd voordat er eindelijk één oor open ‘plopte’. Het andere oor bleef, zo we nu weten, nog een week lang dicht.

Het ‘open ploppen’ van het oor leek goed nieuws. Echter een aantal dagen later vertelde de dokter in het ziekenhuis dat dit niet zulk goed nieuws was want het 'ploppen' was waarschijnlijk het trommelvlies dat scheurde. Daarnaast hadden beide oren onderhevig aan een middenoorontsteking. Met antibiotica en druppels moest het wel beter gaan. En dat klopte. Het ging goed genoeg om weer op het vliegtuig te stappen. Of het door de ongewone hoogte kwam (het vliegtuig vloog anderhalve kilometer hoger dan normaal vanwege turbulentie) of dat het gewoon door het vliegen kwam, weten we niet maar Tim kreeg wederom last van zijn oren. Jammer want het leek grotendeels weg.

Thuis wederom naar het ziekenhuis gegaan en daar bleek dat beide oren wederom flink onstoken zijn en dat nu beide trommelvliezen gescheurd zijn. Auw! Mocht je kind ooit een ooronsteking hebben (en welk kind heeft het niet gehad)...auw auw auw. Tim zit dus nu weer aan de antibiotica, druppels en pijnstillers. En omdat hij nogal duizelig is en de oorontsteking gepaard gaat met nek- en hoofdpijn, is hij ook maar niet gaan werken.

Tot zover een, van zelfmedelijden doorspekt, stukje voor de weblog. Heerlijk als je even kunt klagen. Ach, het komt vast allemaal goed maar momenteel heeft Tim dus helemaal nergens oren naar.

House for sale

http://www.cbshome.com/Listing/ListingDetail.aspx?Search=9234c97d-633a-49c5-b885-414a194017f8&Listing=22735955&IRPAgentID=10273&Image=1&First=31&Last=40&pagesize=10&SearchType=geographic&ListingDistrictTypeID=&FirstLetter=&Sort=1&Cookies=

Margriet Eshuijs zong het al eens maar nu is het dan voor ons ook echt zo. Binnen 2 jaar staat voor de tweede keer een huis van ons in de verkoop. Was het 2 jaar geleden nog ‘gewoon’ te koop, nu is het echt ‘For Sale’.

Het hing al enige tijd in de lucht natuurlijk maar de afgelopen weken is het officieel geworden. In de weken dat Tim voor zijn werk in Nederland was, zijn de laatste hobbels weggenomen en is het contract dat ons met PURAC America bond tot 1 juli 2009 ontbonden en omgezet in een contract tot 1 oktober 2007.

Afgelopen maandag is het bord officieel in de tuin gezet maar de zaken hiervoor hadden we 2 weken geleden al geregeld. Makelaar Jody Schott, die ons ook heeft geholpen toen we hier gingen wonen, is op een ochtendje langs gekomen en binnen 20 minuten waren alle papieren getekend en kon het huis op de markt. Omdat wij nog even wilden wachten op een officieel ‘Ja’ van PURAC, is het bord er pas afgelopen maandag gekomen.

Dit op de markt zetten van je huis gaat er hier iets anders aan toe dan in Nederland. Theoretisch kan het hier met 15 minuten gebeurd zijn. Een ander groot verschil met Nederland wat betreft het verkopen van je huis zijn klusjes. In Nederland knap je je huis op als je het betrekt. Hier knap je het huis op als je het wilt verkopen. Er staan hier zoveel huizen te koop, dat je door het nog even op te knappen hoopt uit te stijgen boven de grijze massa. Zo hadden we dus al hekken rondom het huis geplaatst en het deck geschilderd, afgelopen maandag is ook het tapijt in de basement vervangen. We zijn er dus helemaal klaar voor. Hopelijk gaat het snel. Winst hoeven we er niet op te maken, het hebben van geen verlies is wat dat betreft belangrijker.

En met de verkoop van het huis begint dus de grote verhuistruc weer. De komende tijd zullen we weer veel lijstjes af moeten werken van de verhuizer tot het vinden van een dokter in Nederland. Twee niet geheel onbelangrijke dingen zijn al geregeld. Tim is tijdens zijn bezoek aan Nederland langs gegaan bij ‘onze’ oude makelaar. Deze bleek één huis in de verhuur te hebben maar het was onduidelijk wanneer dat vrij zou komen. Diezelfde avond ontmoet Tim Gerben, een squashmaatje. Laten hij en Mariska nou de mensen zijn die dat huis hebben gehuurd. Tim gaat het huis even bekeken en zo is alles snel geregeld. Vanaf ergens in oktober (dat ligt aan de oplevering van het nieuwe huis van Gerben en Mariska) wonen we dus weer in Gorinchem. En dat brengt ons bij het tweede item dat al geregeld is. Bram gaat vanaf oktober/november naar de Merwedonk op Gorinchem-Oost. Dit is een hele grote basisschool met kinderopvang dus staat Emma daar ook alvast ingeschreven.

Ach, het wordt een drukke tijd maar uiteindelijk komt het allemaal wel weer op zijn pootjes terecht.