Alles helemaal toppie

Afgelopen week moest Rita naar de doktor voor een endoscopie. Alhoewel ze er vreselijk tegenop zag en de pijn bijna weg was, is ze wel gegaan. De zenuwen waren voor niets, want omdat ze 'gewoon' onder zeil is gebracht door de dokter, heeft ze er niets van gevoeld. Na anderhalf uur was het onderzoek afgelopen en de uitslag was: Niets gevonden! Vermoedelijk is er tijdens de bevalling wel iets geraakt maar dat is vanzelf weer dichtgegroeid. Geen reden dus voor ongerustheid.

Grumpy

Toen Bram enige dagen oud was, noemden we hem Bram Pitt. Dit niet vanwege het feit dat zijn uiterlijk overéénkomsten had met Brad Pitt, maar veel meer omdat hij enorm veel Pitt had (en heeft!). Emma heeft, een paar weken na haar geboorte ook een bijnaam: Grumpy, oftewel mopperkont..

De eerste weken was het schema van Emma voorspelbaar: eten, slapen, poepen. Na een week of 3 is dat iets gewijzigd. Ze doet het uiteraard allemaal nog maar tussendoor is ze veel vaker wakker. En soms kan ze aardig mopperen. Ze huilt dan niet maar kreunt de hele boel bij elkaar. Vaak gaat dit wel over in huilen. Het zijn ongetwijfeld haar darmpjes die opspelen waardoor ze zo lekker moppert.

Maar verder gaat het met zowel Bram Pitt als Grumpy uitstekend. Emma heeft 's avonds na 7-en uitgeroepen als haar dagelijkse huiluurtje. Dat het wel iets meer is dan een uurtje, is soms wel 'naar' maar daar komen we ook wel overheen. 's Nachts komt ze 2 keer om te eten dus wat dat betreft gaat het ook allemaal toppie.

Tenneesh

Op vrijdag 22 september heeft Rita afgesproken met Rachel. Rachel heeft met haar vriendinnen afgesproken om Emma bij haar te komen bewonderen. Natuurlijk zeggen we daar geen 'nee' tegen. We willen haar graag aan iedereen showen, zoveel we kunnen.

Als je met Amerikanen een tijdstip afspreekt dan zeggen ze meestal “Tenneesh" of "fiveesh”(ongeveer 10 of 5 uur). Dat betekent dan niet precies om 10.00 uur, maar ergens tussen 10.00 en 10.30 uur. Zeker niet eerder! De afgelopen maanden hebben we sowieso gemerkt dat de Amerikanen niet echt van op tijd zijn. Eigenlijk zijn ze zelden op het afgesproken tijdstip aanwezig. Maakt niets uit, als je het zelf ook maar doet en niet iedere keer keurig netjes op tijd bent, zoals Rita met haar playdates. Ach, maar nu met 2 kids in de morgen wil het ook allemaal niet meer zo vlot gaan! Prima toch...geen haast meer.

Afijn 10.00 uur belt Rachel met de vraag waar Rita nu blijft. Rita zegt dat ze net op weg is en dat het nog lang geen “tenneesh” is! Zodra Rita bij haar binnen stapt, snapt ze waarom ze belde....de huiskamer staat vol met kadootjes en iedereen zit klaar voor hen. Rachel heeft een “babyshower" georganiseerd voor Emma. Ook heeft Rachel een taart laten maken met daarop de tekst “welcome to America, Emma”. Ze genieten die ochtend van een heerlijke zoete taart en het krijgen vam allerlei kleertjes voor Emma.

Wat een lieverds allemaal! We zijn nog steeds verbaasd over de Amerikanen en hun hartigheid en veelgevigheid. Mensen die we amper kennen geven ons, in onze ogen, dure kado’s en overspoelen ons met welgemeende gelukwensen.

Nogmaals willen we een ieder in Nederland bedanken voor de telefoontjes, emailtjes, postpakketjes en kaartjes!! Wij zijn jullie allemaal nog lang niet vergeten en zo te zien en te horen jullie ons ook nog niet!

Tornado's

We houden niet van American Football maar omdat de Husker spelen, willen wij ook wel even gaan kijken op televisie. Ze hebben de eerste 2 wedstrijden gewonnen en spelen nu tegen één van de toppers van het land in Los Angeles. Het eerste kwart missen we omdat zowel Emma als Bram in bad en naar bed moeten maar daarna gaan we er even voor zitten.

Als we net 10 minuten zitten te kijken, komer er onderin het scherm weerswaarschuwingen in beeld. Dit gebeurd vaker. Op deze manier word je op de hoogte gebracht van aankomende stromen en tornado’s. Maar het is nog ver weg. Na een kwartiertje, tijdens de reclame's die worden uitgezonden, komt een weerman live in beeld. Hij komt ons vertellen dat er thunderstorms en tornado’s richting Omaha drijven. Ach, zal wel denken we.....

Maar om half 9 wordt het echt serieus. De weerman neemt het tv scherm over en het football moet wijken. Nu gaan wij ook maar eens wat nauwkeuriger luisteren. Er zijn weerswaarschuwing uitgegeven voor het district waar wij wonen, Douglas County. En terwijl we op het scherm de weersradar zien met tonado’s, klinkt buiten het weersalarm. Dit is te vergelijken met het alarm dat iedere eerste maandag van de maand (is dat nog steeds zo?) klinkt in Nederland. Dit is het teken dat je een veilige plek in je huis moet opzoeken. Voorlopig lijkt ons dat nog wat voorbarig want het regent en waait weliswaar erg hard, maar het ziet er nog niet al te gevaarlijk uit. Daarbij zegt de weerman dat de tornado’s nog zo’n 25 km zuidelijker zijn.

Als we even de garagedeur open doen om het ‘natuurgeweld’ te zien, blijkt wel dat het serieus is. Het water loopt als een rivier door onze straat (we wonen onderaan een heuvel dus al het water komt hier voorbij), het onweert, het waait erg hard, het regent gigantisch en er komen af en toe behoorlijk hagelstenen naar beneden. Tim zet dus maar even snel de auto in de garage. We zien wel eens auto's rondrijden die tijdens een flinke hagelbui buiten hebben gestaan en dat is geen mooi gezicht. We doen de garagedeur weer dicht en gaan weer voor de tv zitten.

“Touch down” klinkt het op de tv. En dan gaat het niet over het football maar over een tornado die aan de grond is gekomen op nog geen 5 kilometer van ons huis. Het alarm gaat weer af en de regen en onweer nemen nog verder toe. Als de klappen van het onweer het huis zo doen trillen dat het lijkt alsof we met aarbevingen in plaats van onweer te maken hebben, pakken we de kids op uit hun bed en gaan we naar de basement. Dit is onze laagste plek in het huis en ook het enige gedeelte van het huis dat uit betonnen muren bestaat.

Omdat we beneden geen tv hebben, zetten we we het geluid van de televisie boven extra hard zodat we de weerman kunnen horen. Na een minuut of 10 is de bui overgedreven en wordt het rustiger. Er worden nog 2 tornado’s gemeld maar die zijn beiden ons huis voorbij gegaan. Emma en Bram kunnen weer naar bed en wij kunnen weer rustig boven zitten. Het regent nog steeds maar het wordt al snel rustiger. Na een half uur stopt de weerman er ook weer mee en wordt het football weer uitgezonden. Zo, dat was me een avondje wel. En dat na een zaterdag waarop het ‘gewoon’ 32 °C was.

Doktersbezoek

In Amerika gaat het allemaal net even anders dan in Nederland. De eerste dag nadat we thuis zijn uit het ziekenhuis na de bevalling, worden we gebeld door de assistente van de kinderarts. Ze stelt een aantal vragen over het aantal plas/poepluiers, of ze alert is, hoe de eerste nacht is gegaan en of ze meer geel ziet dan de dagen ervoor. Dat vinden we wel een beetje een rare vraag, want we zijn nu niet echt deskundigen op het gebied van constateren van geel zien bij pasgeborenen. Maar ach, bij twijfel kunnen we altijd direct weer terug naar de kinderarts om een ‘second opinion’ te krijgen. Daarna moet je wachten totdat je na 2 weken naar de kinderarts mag en haar groei/gezondheid wordt nagekeken. Er komt geen verloskundige of kraamhulp langs om dit soort zaken na te gaan. Gelukkig is Emma ons tweede kindje en weet je al iets meer, maar bij een eerste in Amerika zouden we toch meer onzeker zijn.

Deze week is het een week van doktersbezoeken. Rita, Bram en Emma gaan op dinsdag en woensdag naar de dokter. Eerst is Emma aan de beurt. Ze gaat dus voor haar tweede week “check”. Ze wordt grondig nagekeken; oren, ogen, lengte, schedelomtrek, reflexen en gewicht. Ze is weer op geboortegewicht, dus dat is fijn. Ze weegt nu ongeveer 2800 gram en 49 cm lang. Haar navel wordt nagekeken en even met alcohol schoongemaakt.

Daarna is Bram aan de beurt. Hij krijgt zijn tweede prik voor de Hepatitis B (hier in Amerika verplicht). Bram moet er totaal 3 krijgen. Hij zegt die morgen dat hij geen prikje wil maar gelukkig, ééenmaal bij de dokter blijkt het geen probleem. Hij doet zijn broek zelf naar beneden en gaat op een stoel zitten en houdt zijn been erg stil, zodat de zuster hem de prik kan geven. Daarna komen er even wat tranen , maar al snel herinnert hij zijn mama hem aan het feit dat hij nu een autootje bij de supermarkt mag kopen.

Ook Rita moet deze week voor haar controle naar de dokter. De hechtingen zijn inmiddels al verwijderd en er wordt kort even naar het litteken van de keizersnee gekeken. Alles ziet er prima uit en ze wordt over 4 weken weer verwacht voor een laatste controle.
De endoscopie die gepland was op dinsdag is niet doorgegaan. De pijn was volledig weg en dus geen reden voor dat onderzoek, vond Rita. Maar helaas is de pijn inmiddels weer teruggekeerd en gaat het onderzoek alsnog gebeuren. Wordt vervolgd......

Zo, dit was me een medisch weekje wel, maar gelukkig is alles voorspoedig verlopen. Verder zijn er deze week weer maaltijden gebracht en hoeft er nog steeds niet gekookt te worden. Van de tien maaltijden die zijn gebracht zijn er zeker 5 lasagne en 3 pastagerechten geweest. Maar je hoort ons niet klagen hoor, want niet koken en nauwelijks boodschappen hoeven doen, blijft geweldig!

Drukke dagen

Zo na de geboorte van een kindje, is het een flinke (nieuwe) drukte. Je bent inmiddels al jaren gewend aan het leventje met zijn 3-en en plotseling moet je weer op zoek naar nieuwe schema’s. Gelukkig maakt Emma het ons nog steeds makkelijk maar wennen is het wel.

Emma

Emma’s navelstreng is er begin vorige week afgevallen dus dat betekent dat ze inmiddels in bad mag. Ze vind het niks. Het badderen duurt daarom maar een minuut of 2 en dan pakken we haar weer snel in. In tegenstelling tot bij Bram houden we ons dit keer niet heel erg strikt aan een voedingsschema. We (dat wil zeggen Rita, de borstvoeding bij Tim wil nog niet echt op gang komen) proberen om de 3 uur te voeden maar soms wil Emma na 2 uur al en soms, vooral ’s nachts, kan het wel 4 uur duren. Maar het gaat allemaal vrij makkelijk. Zelfs het eerste flesje leverde geen probleem op.

’s Nachts zijn moeder en dochter alleen in de weer. De 2 mannen in het huis merken niet van wat er allemaal om hen heen gebeurd. Zowel Bram als Tim werden de eerste dagen nog wel eens wakker maar nu blijven deze doornroosjes roerloos liggen als Emma aan het eten is. Rita slaapt af en toe ’s middags even bij en in het weekend ‘mag’ ze uitslapen.

Afgelopen vrijdag was er weer een mijlpaaltje in het korte leven van Emma. We zijn voor het eerste naar buiten met haar gegaan. We hebben lopend (!) boodschappen gedaan. Bram op zijn fiets, Emma in de wandelwagen en wij naar de HyVee, die op 10 minuutjes van ons huis is. Dat de Amerikanen nauwelijks lopen blijkt wel uit het feit dat de stoep zo af en toe gewoon ineens stopt, zodat je door het gras of over de weg moet. Raar hoor.

Bram

Grote week voor Bram. Niet zozeer omdat hij aan het begin van de week alleen met papa naar de dierentuin is geweest. Nee, het was de week van zijn eerste schoolweek. Ja, kleine jongetjes worden groot. Vanaf deze week gaat Bram 2 middagjes naar preschool op dinsdag en donderdag. Hij vind het geweldig. Zonder schroom liep hij de klas in, ging in de kring zitten en na 2 uur liep hij weer vrolijk met een tekening en snoepjes de deur uit.

Rita

Het enige smetje op de bevalling en de afgelopen weken, is een pijnlijk maagstreek bij Rita. Enkele dagen na de bevalling, toen de verdoving uitgewerkt was, kreeg Rita last van haar maag. Ze heeft de hele week pijnstillers geslikt maar de pijn bleef. In eerste instantie dachten we dat het gewoon interne blauwe plakken waren maar omdat de pijn heviger werd, is Rita afgelopen vrijdag naar het ziekenhuis geweest. Na een scan is er geconstateerd dat het in ieder geval geen blauwe plekken zijn. Er lijkt een scheurtje te zitten in 1 van de ‘slangetjes’ rond de maag, lever en galblaas. Maandag 11 september en dinsdag 12 september moet Rita weer naar het ziekenhuis. Dan voor een bloedtest, een nieuwe scan en een endoscopie. Hopelijk weten we dinsdag dan wat er aan de hand is. Het lijkt allemaal niet al te ernstig, maar vervelend is het wel. Vooral het het endoscopie onderzoek is iets waar Rita niet echt naar uit kijkt (om maar eens een understatement uit de kast te trekken).

De kraamhulp

Kraamhulp Tim is inmiddels ontslagen op doordeweekse dagen. Hij is weer aan het werk gegaan. Overigens is hij te huur hoor dus 1 telefoontje naar Omaha en hij staat bij je op de stoep.

De rest van de wereld

De rest van de wereld draait natuurlijk gewoon door. Nieuws die onze regio in de greep heeft deze week: 9/11. Al de hele week zijn er veel documentaires op televisie en via de mail zijn we al gevraagd om onze Amerikaanse vlag (die we niet hebben) maandag buiten te hangen. De dood van Crocodile Hunter Steve Irwin. Heel erg veel aandacht hiervoor. Zijn Amerikaanse vrouw heeft hier ongetwijfeld iets mee te maken. Het American Football seizoen is weer begonnen en ‘onze’ Huskers zijn zeer goed begonnen en de US Open (tennis).

Kraamhulp

Emma is inmiddels een week oud en zolangzamerhand kunnen we dus de eerste verschillen zien tussen haar en Bram, toen die net zo oud was. En het is een wereld van verschil. Uiteraard heeft het er ook wel mee te maken dat je als ouder bij een tweede kindje iets meer ervaren bent dan bij een eerste, maar Emma maakt het ons wel erg makkelijk.

Omdat ze nog erg klein (de laatste weging gaf aan aan 2250 gram) is, moet ze om de 3 uur gevoed worden. En dit gaat allemaal heel makkelijk. We moeten haar bijna iedere keer ervoor wakker maken en vervolgens ligt ze rustig te drinken. Wat een verschil met Bram, waar het leek alsof die de hele dag wilde drinken. En ook nog eens nooit genoeg had.

Zoals alle baby’s slaapt Emma bijna de hele dag. Lekker rustig hoor. We nemen haar af en toe naar de huiskamer en ook heeft ze de box al ontdekt. Met grote ogen probeert ze haar kleine wereldje te ontdekken. Ze oogt heel erg tevreden en vindt het allemaal best. Bram is nog steeds haar grote vriend en hij zit dan ook dagelijks met haar op schoot.

Vrijdag is Ruth langs geweest om alle kleding uit te zoeken en op te bergen in de kasten. Daar was Rita nog niet aan toegekomen. En dan valt het ineens op dat zelfs maatje 56 wel erg groot is voor Emma. Tim, Rita mag de komende week nog niet het huis uit, zal dus de komende dagen een paar kleertjes voor hele kleine baby-tjes moeten kopen.

Met moeders gaat het ook goed. Zwangerschapstranen horen erbij en doen verdrietiger aan dan ze werkelijk zijn. Deze periode missen we jullie, in Nederland, meer dan ooit. We krijgen wel bijna dagelijks bezoek maar het liefst wil je toch je kindje aan familie en vrienden laten zien. Mailtjes, telefoontjes en berichtjes op de weblog vanuit Nederland doen ons erg goed hoor en zijn altijd welkom hoor. Al was het telefoontje van ome Dirk 's morgens half 7 wel wat aan de vroege kant.

Het grootste verschil tussen het krijgen van een kindje in Amerika en Nederland is kraamzorg en de hulp van buitenaf. In Nederland is het heel normaal dat je kraamhulp krijgt. Met Bram hadden we zelfs 2 meiden (1 stagiaire) rondlopen. Dit helpt je heel aardig op weg omdat je, vooral bij een eerste kindje, toch vaak geen idee hebt wat er gebeurt. Kraamhulp kennen ze hier niet en we moeten inmiddels bekennen (wellicht dat jullie je in Nederland nu afvragen of we een klap van de molen hebben gehad) dat de kraamhulp in Nederland ook wel een beetje overdone is. Kraamhulp bij een eerste kindje is geweldig en je kan bijna niet zonder. Maar bij elk volgende kind kan je het als ouders heel goed zelf en met de hulp van vrienden en familie kom je een heel eind. Dit gezondheidszorggeld kunnen we wellicht voor andere doelen gebruiken. Wellicht een ideetje voor een nieuwe regering?

Maar in Amerika dus helemaal geen kraamhulp. Wel is er het systeem van eten voor elkaar maken. Echt iedereen maakt eten voor je als je bent bevallen. Omdat Rita af en toe naar een Moms club in Blair is geweest, komen veel vrouwen van dat clubje eten voor ons brengen. Ruth heeft dit voor ons geregeld. Geweldig! En ook Rachel, andere vrouwen van Rita haar playdates en Johan komen eten brengen. Dit is echt iets heel moois. Je hoeft dus zelf bijna geen boodschappen te doen en koken hoeft al helemaal niet. En daarnaast wil ook iedereen Bram meenemen voor een middagje zodat moeder en kind kunnen uitrusten. Voorlopig is dat nog niet nodig omdat kraamhulp Tim nog vrij is maar vanaf volgende week zullen we ook van dit aanbod gebruik gaan maken. We hebben het wel eens eerder over de gastvrijheid van de Amerikanen gehad. En in deze periode blijkt dat maar weer eens. Ze zijn zo gek nog niet........................soms.