Kraamhulp

Emma is inmiddels een week oud en zolangzamerhand kunnen we dus de eerste verschillen zien tussen haar en Bram, toen die net zo oud was. En het is een wereld van verschil. Uiteraard heeft het er ook wel mee te maken dat je als ouder bij een tweede kindje iets meer ervaren bent dan bij een eerste, maar Emma maakt het ons wel erg makkelijk.

Omdat ze nog erg klein (de laatste weging gaf aan aan 2250 gram) is, moet ze om de 3 uur gevoed worden. En dit gaat allemaal heel makkelijk. We moeten haar bijna iedere keer ervoor wakker maken en vervolgens ligt ze rustig te drinken. Wat een verschil met Bram, waar het leek alsof die de hele dag wilde drinken. En ook nog eens nooit genoeg had.

Zoals alle baby’s slaapt Emma bijna de hele dag. Lekker rustig hoor. We nemen haar af en toe naar de huiskamer en ook heeft ze de box al ontdekt. Met grote ogen probeert ze haar kleine wereldje te ontdekken. Ze oogt heel erg tevreden en vindt het allemaal best. Bram is nog steeds haar grote vriend en hij zit dan ook dagelijks met haar op schoot.

Vrijdag is Ruth langs geweest om alle kleding uit te zoeken en op te bergen in de kasten. Daar was Rita nog niet aan toegekomen. En dan valt het ineens op dat zelfs maatje 56 wel erg groot is voor Emma. Tim, Rita mag de komende week nog niet het huis uit, zal dus de komende dagen een paar kleertjes voor hele kleine baby-tjes moeten kopen.

Met moeders gaat het ook goed. Zwangerschapstranen horen erbij en doen verdrietiger aan dan ze werkelijk zijn. Deze periode missen we jullie, in Nederland, meer dan ooit. We krijgen wel bijna dagelijks bezoek maar het liefst wil je toch je kindje aan familie en vrienden laten zien. Mailtjes, telefoontjes en berichtjes op de weblog vanuit Nederland doen ons erg goed hoor en zijn altijd welkom hoor. Al was het telefoontje van ome Dirk 's morgens half 7 wel wat aan de vroege kant.

Het grootste verschil tussen het krijgen van een kindje in Amerika en Nederland is kraamzorg en de hulp van buitenaf. In Nederland is het heel normaal dat je kraamhulp krijgt. Met Bram hadden we zelfs 2 meiden (1 stagiaire) rondlopen. Dit helpt je heel aardig op weg omdat je, vooral bij een eerste kindje, toch vaak geen idee hebt wat er gebeurt. Kraamhulp kennen ze hier niet en we moeten inmiddels bekennen (wellicht dat jullie je in Nederland nu afvragen of we een klap van de molen hebben gehad) dat de kraamhulp in Nederland ook wel een beetje overdone is. Kraamhulp bij een eerste kindje is geweldig en je kan bijna niet zonder. Maar bij elk volgende kind kan je het als ouders heel goed zelf en met de hulp van vrienden en familie kom je een heel eind. Dit gezondheidszorggeld kunnen we wellicht voor andere doelen gebruiken. Wellicht een ideetje voor een nieuwe regering?

Maar in Amerika dus helemaal geen kraamhulp. Wel is er het systeem van eten voor elkaar maken. Echt iedereen maakt eten voor je als je bent bevallen. Omdat Rita af en toe naar een Moms club in Blair is geweest, komen veel vrouwen van dat clubje eten voor ons brengen. Ruth heeft dit voor ons geregeld. Geweldig! En ook Rachel, andere vrouwen van Rita haar playdates en Johan komen eten brengen. Dit is echt iets heel moois. Je hoeft dus zelf bijna geen boodschappen te doen en koken hoeft al helemaal niet. En daarnaast wil ook iedereen Bram meenemen voor een middagje zodat moeder en kind kunnen uitrusten. Voorlopig is dat nog niet nodig omdat kraamhulp Tim nog vrij is maar vanaf volgende week zullen we ook van dit aanbod gebruik gaan maken. We hebben het wel eens eerder over de gastvrijheid van de Amerikanen gehad. En in deze periode blijkt dat maar weer eens. Ze zijn zo gek nog niet........................soms.