De details

Afgelopen zaterdagavond zijn we naar autoraces geweest. Hier rijden allerlei soorten auto’s in een grote zandbak rondjes en uiteraard gaat het erom welke auto als eerste over de streep komt. Het was nogal lawaaierig zodat we allemaal oordopjes droegen. Allemaal, behalve........ juist, kleine Emma. En misschien is ze door de herrie zo geschrokken dat ze vervolgens dacht ‘bekijk het maar, ik kom eruit’.

Dus nadat we waren thuis gekomen en zijn gaan slapen, werd Rita rond 1 uur ’s nachts wakker met iets dat dat wel weeën moesten zijn. Bij Bram had ze deze niet gehad dus het was nog even twijfelachtig wat het was. Maar ze kwamen zo regelmatig dat het wel bijna weeën moesten zijn. Om 2 uur de dokter gebeld en die zei dat Rita maar veel water moest drinken want het was vast wat anders. Het was immers, met 36 weken, nog wel erg vroeg. Maar nadat de weeën zich vervolgens keurig om de 2 minuten aandienden, hebben we maar weer de dokter gebeld. Hij begreep nu dat het serieus was en dirigeerde ons direct naar het ziekenhuis.

Nadat we Mark hadden gebeld, kwam hij 15 minuutjes later Bram ophalen. En om half 6 waren we in het ziekenhuis. Gelukkig hadden we al een introductietour gehad een paar weken geleden dus we wisten waar we heen moesten.

Rita werd gelijk aan de apparaten gelegd en verder leek het heel erg op het Beatrix ziekenhuis toen Bram op het punt van geboren worden stond. Dokter Kent Siemers, die mits een paar jaar jonger niet zou misstaan in Grey’s Anatomy’s volgens 'de kenners' (en dan doelen we niet op de mans acteerprestaties), had alles al in gereedheid gebracht voor een keizersnee. Dokter Kent is Rita haar gynaecoloog de laatste 7 maanden dus die is volledig op de hoogte van het dossier. Als je hier in het verleden als eens een keizersnee hebt gehad, zijn ze er niet zo happig op om je daarna natuurlijk te laten bevallen. Men is er bang voor rechtzaken voor als dit fout gaat. Daarnaast lag Emma vorige week nog in een stuit dus moest het ook om deze reden een keizersnee worden. Maar tijdens het laatste onderzoek, vlak voor de operatie, bleek dat Emma de afgelopen dagen was toch nog gedraaid. Maar het besluit stond vast het zou een keizersnee worden.

Om half 8, na wat kleine onderzoekjes, mochten we de operatiekamer in. Rita kreeg een ruggeprik en om kwart voor acht ging ‘het mes erin’. En 8 minuutjes en wat getrek en gesjor later kwam Emma ter wereld: 27 augustus 2006 om 7:53. Emma weegt 2750 gram bij de geboorte en is 45 cm. Ze is heel klein. Echt een lief klein popje. Maar ze is groot genoeg om niet in de couveuse te hoeven.

De naam Emma was een aantal jaren geleden al gekozen toen we nog niet wisten of Bram een jongen of een meisje zou zijn. Christa is de naam van Rita's overleden moeder en Catharina is de naam van Tim zijn moeder. Het feit dat de naam Emma hoog staat op alle lijstjes met meisjesnamen vonden we wat minder leuk, je wilt immers het liefst een unieke naam hebben, maar dat vonden we toch geen reden om van gedachte te wisselen. Zoals ook Emma van Aldwin en Jessica, die 3 maandjes eerder werd geboren, geen reden was om de naam alsnog te veranderen. Het was Emma, het is Emma en het zal Emma blijven.

Terwijl Rita wordt opgelapt, gaat Tim met Emma mee. Emma is wat koud en wordt daarom onder een warmtelamp gelegd voor een aantal uur. Haar bloedsuiker blijkt ook wat te laag maar dat komt weer goed na het drinken van wat suikerwater. Ook krijgt ze antibiotica zalf in haar oogjes. Terwijl ze daar ligt, wordt ze voorzien van een paar bandjes met streepjescode. Dit is voornamelijk voor de herkenning. Maar één bandje is anders. Dit is een anti-diefstal bandje. Ja, je leest het goed. Beetje (heel klein beetje natuurlijk) te vergelijken met de kleding bij de V&D. Loop je de winkel uit zonder te betalen, dan gaat het alarm af. Loop je hier met een kind het ziekenhuis uit maar haar code komt niet overéén met die van jou, dan gaat er een groot alarm af. Wij dragen dus ook allebei een bandje. Wel een veilig idee. Al doet het wel weer erg Amerikaans aan.

Nadat moeder en kind een beetje zijn bekomen van de bevalling, komen we in de ziekenhuiskamer. Het is een prachtige grote kamer waar Rita alleen ligt. Emma ligt naast haar in een wieg maar mag ook weg gereden worden naar de Nursery. Maar omdat ze, in tegenstelling tot Bram destijds, echt heel erg stil en rustig is, kan ze gewoon op de kamer blijven slapen.

Een paar uur na de geboorte van Emma kunnen we pas met het thuisfront bellen. Want tot grote frustratie (daar kan je je dan toch nog wel boos over maken ondanks dat je net een kindje hebt gekregen), zijn de telefoonkaarten pas vanaf ’s middags te koop. In Nederland en Noorwegen is de familie net zo blij verrast als wij.

Aan het einde van de middag kan Bram zijn kleine zusje komen bewonderen. Hij had er al heel veel zin in de afgelopen weken en hij blijkt een baby vriend te zijn. Emma gaat gelijk op schoot en wordt overladen met kusjes. Rachel is ook gelijk meegekomen om Emma te bewonderen. Tja, dat is gelijk de grootste verandering ten opzichte van bevallen in Nederland. Stonden in Nederland direct de opa’s en oma’s, andere familie en vrienden aan het bed, hier zijn het nog relatief onbekenden die Emma als eerste bewonderen.

De eerste 24 uur doet Emma het uitstekend. De borstvoeding komt gelijk goed op gang en Emma is de rust zelve. Wat een verschil met Bram, die we al vanaf dag 1 Bram Pitt noemden vanwege zijn pit. Net als Bram heeft Emma niet veel haar maar in tegenstelling tot haar broer lijkt het meer donkerblond dan rossig maar dat kan natuurlijk nog veranderen. In de eerste 24 uur van haar leventje maakt Emma ook gelijk al een verjaardag mee want op 28 augustus wordt Tim 36. Lekker gepland! Wel fijn voor familie en vrienden natuurlijk want die kunnen de komende jaren 2 vliegen in 1 klap slaan. De verjaardag wordt nog wel gevierd hoor. 's Morgens gaat Tim uit ontbijten met Bram. Lekker luxe. De 2 mannen vermaken zich uitstekend met een pancake en een Belgische wafel. Rita had vorige week al gebak besteld dus dat eten we nu gewoon op in het ziekenhuis. Er zijn zelfs kado’s en er wordt gezongen. ’s Avonds worden Tim en Bram meegenomen door Mark en Rachel en de kids naar een restaurant en daarna heeft Johan Jason en Wim opgetrommeld om nog even ergens een biertje te gaan drinken.

De dinsdag verloopt ook voorspoedig. Emma wordt voor de eerste keer gewassen. Ze mag niet in bad omdat anders de navelstreng nat wordt. Dit is volgens ons anders dan in Nederland, waar dit wel mocht. De hulp in het ziekenhuis is geweldig. Ze rennen voor je zodra je de hulpknop indrukt en ze zijn dolenthousisast. Dat we ook nog uit een ver land komen, is helemaal wel interessant. Misschien ook daarom dat we een Italiaanse en een Okraiense zuster toegewezen krijgen. Vandaag komen Ruth en de kinderen en Kristi en Darwin ook al even kijken. ’s Avonds, want het leven gaat gewoon door, zit Tim samen met Bram op de introductie avond van Bram zijn preschool. Vanaf volgende week donderdag gaat hij daar 2 middagjes in de week heen.

Ondertussen is ook het nodige papierwerk ingevuld. Emma zal als heuse Amerikaanse door het leven gaan. In ieder geval de eerste jaren. Zodra we weer in Nederland wonen, kunnen we dit wisselen als we dat willen. Hier hebben we nog niet serieus over nagedacht dus voorlopig zal deze meid geen Nederlands donkerrood paspoort maar een Amerikaans donkerblauw paspoort hebben.

Woensdagochtend mogen Rita en Emma naar huis. Alles is goed en er is geen reden om nog langer in het ziekenhuis te blijven. Na wat laatste instructies en medicijnen worden ze ontslagen. Emma gaat naar huis, naar haar eigen nieuwe kamer, waarin 16 uur voor haar geboorte nog hard werd geklust.

We willen nu al iedereen bedanken voor de lieve reacties. Want zolangzamerhand druppelt het nieuws ook door in Nederland. De weblog blijkt nog steeds zeer goed gevolgd te worden.