Corn

Zeg je Nebraska, dan zeg je corn, of wel mais. ‘s Winters liggen de eindeloze landerijen er verlaten bij. Alles wat je op het land ziet zijn oude maisbladeren en takken die liggen te bederven en modder, heel veel modder. In het voorjaar wordt het nieuwe mais geplant. Hiervoor verwijderen ze eerst de oude taken en bladeren die de maanden ervoor de grond vruchtbaarder hebben gemaakt. Zodra het nieuwe mais is gezaaid, komen regen en zon hun werk doen. Binnen een aantal weken zijn de zaadjes uitgegroeid tot een 1 meter hoge planten en binnen 2 maanden zijn het volwassen planten met enorme maiskolven.

Het suikermais, voor onze consumptie, wordt dan al vroeg geoogst. Dit is echter maar een heel klein deel van het mais dat verbouwd wordt in Nebraska. Het overgrote deel staat nu nog steeds op de landerijen en dient voor de industrie. Een deel wordt gebruikt als veevoeder en een ander deel wordt opgekocht door de grote industrie die er allerlei additieven voor de voedingsmiddelenindustrie van maken. Eén van die bedrijven is Cargill. Dit is een heel groot Amerikaans concern waar PURAC een samenwerkingsverband mee heeft. PURAC staat dan ook op het fabrieksterrein van Cargill. Zij halen Dextrose uit de mais en die Dextrose wordt dan vervolgens door PURAC gebruikt om weer melkzuur van te maken.

Het suikermais is het hele jaar verkrijgbaar in de supermarkt maar het meeste aanbod is wel vanaf augustus. Overal langs de weg zie je kraampjes waar je mais kan kopen. Het is te vergelijken met de Franse boeren die hun fruit verkopen in stalletjes langs de weg. In Nederland aten we nooit mais. Vooral omdat, iedereen die wel eens mais heeft geprobeerd zal het beamen, het eten van mais nog nooit een onuitwisbare indruk had achtergelaten. Maar hier? Tja, hier moet je wel mais eten, al is het maar één keer. Maar na die eerste keer mais waren we verkocht. Het smaakt uitstekend. Zowel mais van de bbq, als mais dat gekookt is in water is heerlijk zoet. En als je dan de kolf ook nog eens een beetje in smeert met boter en bestrooit met wat peper en zout, dan is het helemaal kompleet. Bram smult er ook iedere keer van. Wekelijks eten we dan ook mais en ook als we bij anderen, of uit gaan eten staat er vaak mais op het programma. En vervelen gaat het nog niet. Mais, mais, mais, veel meer is er niet in Nebraska zeggen veel Amerikanen. Deels klopt deze bewering wel maar we genieten ervan zolang het kan.