Bram ontmoet nieuwe mensen

Deze gehele week wordt Bram geconfronteerd met allerlei nieuwe dingen: zijn eerste avond met een (Amerikaanse) oppas, zijn eerste dag naar de dagopvang en samen met Rita op stap naar een nieuwe groep moeders en hun kinderen.

Via een collega van Tim ontmoeten we Britney. Zij is een leidster van een crèche in Omaha en de oppas van Jonah en Elijah. We vragen haar of ze op Bram wil passen. We vertellen haar dat Bram wel moeite heeft met de Engelse taal, maar dat vindt ze geen probleem. Ze vraagt zelfs of we wat Nederlandse woorden opwillen schrijven en hard op willen zeggen, zodat ze de belangrijkste woorden zoals eten, slapen, drinken, spelen en natuurlijk, snoepjes van Bram weet. Nou, dat was een goeie van d’r!! Extra bonuspunten voor de nieuwe oppas. Maandagavond was het dan zo ver. Britney at eerst met ons mee en daarna gingen we weg. Maar dat is raar.......opeens een avondje weg samen zonder Bram. We hadden niet echt plannen gemaakt voor die avond, omdat het maar voor een paar uurtjes zou zijn. Alleen om te kijken hoe Bram dit zou oppakken. Dus gaan we maar wat shoppen voor Bram zijn verjaardag. Vol goede moed komen we na 2 uur weer thuis. Ze heeft die avond niet gebeld op de mobiele telefoon, dus dat is goed! We gaan naar binnen en....Britney zit op de bank televisie te kijken zonder Bram. Bram ligt in zijn bed te slapen. “No problem”, zegt Britney. Bram en Britney zijn geslaagd! Ze heeft Bram zelfs in bad gedaan. Ja hoor, Britney (overigens op geen enkele manier te vergelijken met haar beroemde naamgenote, mejuffrouw Spears) mag blijven!

Woensdagochtend gaat Bram voor het eerst naar crèche bij iemand in huis. Je hebt hier veel “homedaycares” naast de gewone crèches bij instellingen. Via de makelaar zijn we aan dit adres gekomen. Ongeveer 2 weken geleden hebben we kennis gemaakt met Deb. Deb maakt een goede indruk en we besluiten dat Bram voorlopig twee dagen in de week daar naar toe gaat. Vol goede moed en wat gespannen brengt Rita Bram die ochtend naar Deb. Er zijn nog 7 andere kinderen die dag. Alweer laat Bram zien dat hij een kanjer is en weinig moeite heeft met de Engelse taal (in tegenstelling tot 8 weken geleden). Na een uurtje belt Deb op dat hij het heel goed doet. Hij had wel even gehuild, maar hij liet zich door Deb al snel troosten op schoot en deed daarna weer mee met de andere kinderen. Toen Rita hem om 15.00 uur ging ophalen, wilde Bram niet met haar mee. Hé, dat was een goed teken! Bram had die dag alles opgegeten wat hij op zijn bord kreeg. Dit vond Deb echt “amazing”, dit zag ze niet vaak bij de kinderen die ze op haar opvang had. Nou, berg je eten maar goed op, want Bram eet nog steeds wat los en vast zit.

De laatste beproeving is donderdagochtend. Niet alleen voor Bram,maar ook voor Rita. Ze heeft zich opgegeven via internet bij een club (werkend/niet werkende) moeders van Omaha. Hier heeft ze zich aangesloten bij een playgroep. Dit is een fenomeen wat je veel ziet in Amerika. Samen met andere ouders (vooal moeders) vorm je een “speelgroep” en ga je met elkaar ergens naar toe of spreek je af bij iemand in huis. Kinderen kunnen daar met elkaar spelen en zelf kun je kletsen over allerlei dingen. Op deze manier komen Bram en Rita het huis uit en ontmoeten ze nieuwe Amerikanen. Het kost een hoop energie om naar al die nieuwe plaatsen te gaan en mensen te ontmoeten en ze te verstaan!! En af en toe is het doodeng, om ergens heen te gaan en je niet weet wie je daar zal ontmoeten en hoe mensen reageren op het feit dat je engels wat gebrekkig is, maar..........Bram is die ochtend weer geslaagd en...........Rita ook weer!

We merken dat Bram veel meer oppikt dan we denken. Als mensen tegen hem praten en wij niet reageren of vertalen voor hem, antwoordt hij of volgt hij de aanwijzingen gewoon op. Alleen als wij direct naast hem zitten vraagt Bram aan ons wat die mevrouw of meneer nu zegt. En oh ja.......Bram telt tot tien in het Engels! En dat is opmerkelijk want in het Nederlands is het nog altijd 1,4,5,8,7,9,10!

Televisie

Dit keer geen belevenissen van ons maar even een kort stukje over de Amerikaanse televisie. Om te beginnen hebben we zo’n 300 zenders. Je kan er nog veel meer hebben maar dan moet je je daarop abonneren. En dat hebben wij niet gedaan want wij hebben wel genoeg aan 300 zenders, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat er wel erg veel ‘crap’ (rotzooi) wordt uitgezonden hoor.

Er zijn een groot aantal locale zenders. Hierop wordt de hele dag het locale nieuws vertoond. Klinkt leuk en handig maar dat is het niet altijd. Ze nemen namelijk maar een keer of 4 per dag een nieuwe uitzending op. Dus zit je de rest van de tijd naar oud nieuws te kijken. Ze vertellen dus om 13:00 s’ middags vrolijk dat het heerlijk weer wordt. Terwijl het op dat moment gewoon koud en grauw is omdat je naar het, inmiddels verouderde, weerbericht van 8:00 uur ’s morgens zit te kijken. Ach, verder zijn die locale zender wel handig om de stad een beetje te leren kennen.

Er zijn hier allerlei soorten kanalen. Variërend van nieuwszenders, weerskanalen, kindernetten tot aan hobbykanalen, eetkanalen (staan ze de hele dat te eten en te koken) en nog meer zinnige en vooral onzinnge kanalen. Gelukkig hebben we ook de grote landelijke zenders zoals NBC, ABC en CBS. Dit zijn de zenders waar de grote tv-shows op worden uitgezonden omdat bij deze kanalen het meeste geld zit.

Veel programma’s die in Nederland worden uitgezonden komen uit Amerika, dus veel programma’s zijn hetzelfde, al lopen wij hier waarschijnlijk 1 of 2 seizoenen voor. Series als Lost, alle CSI’s, Desperate Housewifes, Sex and the City, Grey’s Anatomy kunnen wij hier dus ook zien. Veel oude series worden hier ook nog eens 100 keer herhaald. Dus kunnen we kijken naar A different World, the A team, Mash, Friends, The Cosby show en veel veel meer. Soms leuk maar heel vaak erg gedateerd hoor. Uiteraard is er een groot filmaanbod. En er zijn een paar nieuwe series waarvan vooral ‘In Justice’ een serie is die ook wel overwaait naar Nederland de komende jaren. Deze één uur durende serie gaat over tot doodveroordeelden die onterecht in de gevangenis zitten. De hoofdrolspelers vormen het buro dat het bewijs voor hun onrecht moet aandragen. Het aanbod voor Bram is ook enorm. SpongeBob, Tom & Jerry, Thomas the Train, Bob the Builder, Arthur en vooral Clifford (the little red puppy) zijn wel zijn favorieten.
En natuurlijk is er vreselijk veel sport op tv. Momenteel domineert het American Football alle kanalen omdat het seizoen op zijn eind loopt. Ook zijn de Australian Open (tennis) momenteel uitgebreid op tv. En binnenkort zullen we ook de Olympische Winterspelen voorgeschoteld krijgen, al zal er voor schaatsen vermoedelijk maar weinig zendtijd worden ingeruimd. Het Europeese voetbal is te zien op een speciaal Soccer kanaal. Maar helaas wordt Nederland daar niet behandeld dus zijn we daarvoor aangewezen op het Internet.

Tussen alle uitzendingen door is er gelukkig nog voldoende ruimte voor reclame. Sterker nog, tussen alle reclame door is er gelukkig nog wat ruimte vrijgelaten voor series. In een eenvoudige uitzending van CSI zitten toch al gauw 5 – 6 reclameblokken. Een Football uitzending (die al gauw 3 uur duurt) wordt bijna iedere 2 minuten onderbroken voor 1 of 2 commercials. En geloof maar niet dat die Amerikanen zo creatief zijn met hun reclames als de Nederlanders. Nee, zo slecht zijn de reclames nog niet in Nederland.

Tot slot heel even iets over Idols. Afgelopen week is hier de 5e serie gestart. Het is niet ons programma maar het kijkt lekker weg als je moe bent. Het commentaar in Nederland is dat de jury zo hard is voor de kandidaten en dat dat eigenlijk allemaal niet kan. Inmiddels weten wij dat de Nederlandse juryleden watjes zijn vergeleken met hun Amerikaanse collega’s. Ze maken de kandidaten, die er soms echt niks van kunnen, met de grond gelijk. Meiden en jongens mogen soms gewoon maar 1 noot zingen en dan is het al voorbij. Of een jongen wordt geadviseerd zich om te laten bouwen tot vrouw omdat hij daar beter mee zou scoren. Maar het hoogtepunt van de eerste aflevering kwam toen een erg dikke Afro-Amerikaanse jufvrouw de auditiekamer in kwam. Zij ging voor de jury staan en één van de juryleden keek haar aan en zei alleen maar ‘I didn’t know we had a bigger stage this year’.......einde oefening. Wij gaan komende week zeker weer kijken!!

Sesame Street

De afgelopen dagen waren ingevuld met echte MSH (Moms who Stays Home)aktiviteiten. MSH is ook een groep moeders die contact hebben met elkaar via een vaste site op internet. Hierop praten ze over allerlei dingen. Gelukkig niet alleen over kinderen, maar je kunt er ook terecht met al je vragen over wonen in een vreemd land en stad. De meeste vrouwen weten genoeg plaatsen waar je heen kunt met kleine kinderen, zoals Bram. En de meeste moeders hebben, voor hun komst van hun kind, ook gewerkt. Ze zijn het niet gewend om hele dagen thuis te zijn, net als Rita. Dus op deze manier leer je ook wat meer van de Amerikaanse moeders, hun ideeën en de stad Omaha..

Bram en Rita zijn 2 dagen op stap geweest met Kristi en Hunter(2 jaar). Kristi is de vrouw van Brett, weer een collega van Tim. Maar eigenlijk hebben Rita en Kristi elkaar leren kennen via Ruth en de site op internet.

Donderdag 12 janauari zijn B&R naar het kindermuseum geweest. Dit museum ligt in de binnenstad van Omaha en het is ongeveer 20 minuten rijden. We waren hier al eens eerder met zijn drieën geweest. Het is een grote gebouw, onderverdeeld in een boven,- en een benedenverdieping. Het is een museum voor kinderen van 1 t/m 12 jaar. Bij binnenkomst is er een grote speelkamer voor de wat kleinere kinderen. Er zijn puzzels, treintjes, blokken, glijbanen en allerlei ander speelgoed. Bram vermaakt zich hierin prima. Een stukje verder is er een boerderij nagebouwd met allerlei dieren, een huisje en een tractor. Dit is duidelijk Bram zijn favoriet. Wat dit nu is met Bram en tractors, weten we echt niet. Dit is niet iets wat we stimuleren hoor! Maar ja, wie weet wordt hij een echte boer.Verder is er nog een echte brandweerauto neergezet, een winkel nagebouwd en een soort grote ballenmachine, die de ballen door de plastic pijpen blaast. Het bezoek aan het kindermuseum wordt typisch Amerikaans afgesloten: een lunch buiten de deur. We eten een “gezond” broodje bij “Penara Bread”. Gelukkig heeft Kristi geen zin in fastfood, want dat is iets wat de meesten wel eten hier.

Vrijdag 13 januari gaan Kristi, Hunter, Bram en Rita naar Sesame Street Live in het Qwest center (een soort Ahoy, waar ook allerlei concerten van onder ander U2, afgelopen december, en sportwedstrijden plaatsvinden). Elmo, Big Bird (Pino is hier geel en niet blauw, wel even schrikken hoor!), Bert, Ernie en iedereen van Sesamstraat komen voorbij in de 1½ uur durende show. Er wordt gedanst en gezongen. Bram en Humter vermaken zich prima, terwijl Rita het wel na een uurtje heeft gehad. Daarna gaan we allen vermoeid naar huis en doen we een tukkie.

Zaterdag 14 januari staat in het teken van het kopen van onze tweede auto (tot nu toe rijdt Tim mee met Johan, zoals jullie allemaal wel inmiddels weten). We spreken om 9.00 uur af om een proefrit te maken met een auto die we op internet hebben gevonden. Johan gaat die ochtend met ons mee, omdat Tim en Rita helemaal geen verstand hebben van auto’s. Wij weten alleen hoeveel geld we ervoor uit willen geven en hoe oud de auto moet zijn. Verder komen we helaas niet, maar daar hebben we Johan voor. Johan blijkt een liefde voor auto’s te hebben en zelfs meer dan dat, hij is echt een groot lefhebber. Het wordt direct de eerste auto die we gaan bekijken: een VOLVO 850 uit het jaar 1994. Nu nog een dokterskoffertje erbij en we kunnen visites gaan rijden. Volgende week kunnen we de auto ophalen en kan Tim met zijn eigen auto naar zijn werk en kan Rita ook het huis uit als ze wilt. Alhoewel, die ochtendgesprekken over het Nederlandse nieuws (Tim leest ieder ochtend het nieuws op de AD site) tussen Tim en Johan, zullen toch wel gemist gaan worden.

Zondag 15 januari begint met heerlijk weer. Zoals we wel vaker verteld hebben is het weer in Nebraska erg veranderlijk. De ene dag schijnt de zon en de volgende dag is het koud en kan het vriezen of zelfs sneeuwen. Deze zondag is het echt geweldig: vollop zon en 17 °C! Bram speelt wat in de tuin, Rita leest een boek en Tim gaat die ochtend naar de Fitnessclub. ’s Middags hebben we afgesproken met Brett, Kristi en Hunter. We worden uitgenodigd om American Football te komen kijken en een hapje te eten. Tijdens dit duel wordt ons de regels van Football uitgelegd en eten we chili. Dit is een traditie die zij hebben tijdens het kijken van een grote Football wedstrijd. Alhoewel het totaal anders is dan ons voetbal, gaat het spelletje wel wennen. Vandaag kijken we al onze 4e wedstrijd. We zijn in training want over 2 weken is het SuperBowl Sunday. Op deze dag is de finale van het professionele Football en dit wordt gezien als hét grootste sportevenement van het jaar. Na de wedstrijd en wat nagekletst en nagegeten te hebben, gaan we naar huis en is er weer een einde gekomen aan het weekend. Op weg naar huis om 9 uur is het nog altijd 15 °C (NOTE: een dag later is het 2 °C en sneeuwt het!!).

Kansas City

Afgelopen weekend zijn we naar Kansas City geweest. Het is zo’n drie uur rijden naar het Zuiden. Kansas City ligt een deel in de staat Missouri en een deel in de staat Kansas. Het grootste gedeelte ligt in Missouri. De rivier “Missouri” loopt dwars door het noorden van “downtown”. Het is een stukje groter dan Omaha en er wonen dan ook over een miljoen mensen in deze stad. Van Omaha naar Kansas City is qua afstand ongeveer te vergelijken als van Gorinchem naar de grens van Luxemburg. Maar alleen de afstand is vergelijkbaar, de verkeersdrukte is op geen enkele manier te vergelijken!

Op de weg naar Kansas toe zien we tientallen aangereden, dode dieren langs de kant van de weg liggen. Zelfs na 2 maanden went dat nog niet. De platte egels en konijnen uit Nederland zijn ingeruild voor heel veel aangereden reeën en racuns (wasbeertjes) en ook af en toe een vos en andere, door ons nog niet geïndentificeerde, dieren. Al deze dieren willen vooral tijdens de schemering en ’s nachts de wegen oversteken met deze dodeljke gevolgen. Het rijden hier is heel erg ontspannen omdat de cruise control van de auto het meeste werk doet en omdat files niet bestaan op deze lange wegen van stad naar stad. Maar zodra de schemering optreedt is het dus opletten geblazen.

Zodra we Kansas binnen komen zien we de skyline van de stad. Prachtig om dit te zien. We pakken direct onze nieuwe videocamcorder en leggen dit vast. Het ritje (jaaah...de Amerikanen zeggen dat dit geen afstand is, het gemiddelde ligt op 8 uur rijden) van drie uur heeft in ieder geval nu al zin gehad.

Zodra we de stad inrijden gaan we op zoek naar de “City Market”. Dit is een markt zoals we die ook in Europa kennen, inclusief kraampjes. De markt is geplaatst tussen gebouwen en winkels die dateren uit het jaar 1930. Op de markt zijn allerlei groenten, fruit en andere lekkernijen te koop. Als we net 10 minuten over de markt lopen, zien we “Dutch Flowers” staan. Het is een bloemenwinkeltje met daarin een nederlandse vrouw als eigenaar. Haar man staat voor het winkeltje stroopwafels te bakken en te verkopen. Hij hoort al snel dat we nederlanders zijn en vraagt of we even kennis willen maken met zijn vrouw. Zij zelf staat in de winkel en we maken kennis met haar. Ze is hier komen wonen vanwege haar man. Ze vertelt dat ze al haar spullen voor de winkel uit Nederland importeert. Verder geeft ze ons de tip om naar de PLAZA te gaan. We lopen nog wat over de markt en bezoeken wat winkeltjes. Daarna gaan we op zoek naar de PLAZA. We weten eigenlijk helemaal niet waar we naar op zoek gaan, maar volgen het advies van onze nederlandse dame.

De PLAZA blijkt een grote winkelstraat te zijn, dat Europees aan doet. De winkels liggen allemaal naast elkaar en je kunt het lopend doen. We hebben de afgelopen weken niet zoveel gelopen als deze 2 dagen! Wel lekker hoor. Daarna blazen we even uit in een park. Daar vindt net een demonstratie plaats van tegenstanders van Bush. Er zijn allerlei sprekers verzameld in een grote groep met boxen en een luidspreker. Bram vermaakt zich ondertussen met een andere kindje tussen de bladeren. Tim en Rita zitten op een bankje, zonnetje in hun gezicht en 16 °C en luisteren naar wat de Amerikanen te vertellen hebben. Regelmatig rijden er auto’s langs die goedkeurend toeteren zodra ze de posters en spandoeken zien. Eigenlijk de eerste keer dat wij in Amerika kritiek zien op Bush.

Als we een beetje uitgerust zijn, gaan we op zoek naar een slaaplaats. Een reden om in Kansas City te blijven slapen, naast het feit dat we nog naar de Zoo (dierentuin) willen, is het feit dat we liever niet in het donker terugrijden als het niet persé hoeft (zie eerste deel van dit stukje). Niet ver van de Zoo vandaan vinden we een simpel SUPER8 motelletje. We gaan eerst nog wel even kijken waar de dierentuin precies is, zodat we de volgende dag er in een keer heen kunnen. Op weg naar de dierentuin stappen we even uit om nog een stukje te wandelen.We belanden in een park met heel veel mensen die aan het frisbieën zijn. Ja......een ontmoetingsplaats waar alle liefhebbers van deze sport bijeenkomen. Als wij aankomen gaan er net een heleboel huiswaarts. Wij worden aangesproken door 3 amerikaanse mensen. Een vrouw met kind en 2 mannen. Ze vragen of we “dutch” spreken. Ze zeggen de taal te herkennen. Eén van de mannen was wel eens in Nederland, en wel in Rotterdam, geweest bij een vriend “John Noteboom”, een Rotterdams kunstenaar. Hij vraagt of wij hem kennen waarop Tim volmondig “ja tuurlijk” zegt. Rita denkt op dat moment:”nog nooit van gehoord” (achteraf blijkt Tim ook niet hoor!) maar luistert vrolijk mee. Geweldig vinden ze dat. Ook vragen ze of we bekend zijn met “Radio Rijnmond”. “Maar natuurlijk”, zeggen we. Ze vinden het echt geweldig dat ze nu echte Nederlanders ontmoeten in hun stad. En ook hier blijkt weer eens de enorme hartelijkheid van Amerikanen. We krijgen hun email-adres en we worden uitgenodigd bij hun thuis voor als we ooit nog een keer in Kansas City zijn en een slaaplaats nodig hebben. Bij het afscheid krijgen een echte amerikaanse omhelzing (hug) en blijven ze ons uitzwaaien. Dit is echt raar hoor. Dit kennen we toch niet in Nederland. Wat sommige dingen betreft moeten we ons beeld van Amerikanen nu al aanpassen. Hier stonden we echt versteld van. Raar, maar wel grappig. Overigens zeggen de Amerikanen in dit soort situaties “different”. Zodra je iets vertelt en een Amerikaan zegt “hm, that’s different”, dan betreft het iets dat hij heel erg raar en ongewoon vindt. Inmiddels maken wij Nederlands hier al te pas en te onpas “that’s different”-opmerkingen dat de Amerikanen er zelf om moeten lachen.

We hebben de gehele dag nog niet veel gegeten en gaan op zoek naar iets te eten. Nu is dat niet zo moeilijk in Amerika. Alleen blijkt die avond dat veel restaurants een wachttijd hebben van een uur. Daarom besluiten we eerst nog even naar een hele grote sportzaak, Cabela’s, te gaan. Een gigantische showroom van 180.000 square-foot(17.000 m2) met vis-, jacht- en andere outdoor gerelateerde spullen. Binnenin de zaak is er een hertenmuseum met opgezette herten.

Al deze herten zijn geschonken door jagers in de afgelopen jaren. Verder zijn er in de zaak opgezette beren, olifanten, leeuwen en nog vele andere grote dieren. Ook een groot aquarium dat niet zou misstaan in Blijdorp, een schiettent en een restaurant. Afijn, weer groot en overweldigend. Of we het allemaal ook leuk vinden (we moeten nog erg wennen aan het feit dat jagen hier iets heel normaals is) dat is een tweede. Maar “different” is het wel.

Na dit ‘museumbezoek’ waar we als rechtgeaarde Hollanders alleen maar gekeken hebben en dus niks hebben gekocht, gaan we op zoek naar een restaurant. We eten een paar kilometer verderop. Het is al laat en het eten smaakt ons zeer goed. Voor $ 30 eten en drinken we ons helemaal vol. En ook hier zijn we weer verbaasd over de enorme vriendelijkheid van het bedienend personeel. Alhoewel we er na 2 maanden wel gewend aan zouden moeten zijn, blijven ze ons in positieve zin verbazen. Na het eten gaan we naar het hotel en na een bak koffie en thee duiken we gedrieeën het king size bed in.

De volgende dag gaan we na het ontbijt het motel al weer uit. Het ontbijt. Ttja dat is iets dat de Amerikanen nog niet echt onder de knie hebben. We krijgen mini muffins, een droge bagel en koffie en thee. Gelukkig zitten we nog vol van de avond ervoor. Na het ontbijt rijden we naar de 2 grote stadiums die de stad Kansas City rijk is. Eerst het CHIEFS KAUFFMAN STADION, het stadion van de American Footballers uit Kansas (voor de kenners, zij spelen in de beroemde NFL). Dit is een reusachtig stadium dat eerder lijkt op een ruimteschip dan op een football stadium. Naast dit stadion ligt het Stadion-ROYALS. Dit is een baseball stadium. Ook erg groot maar dit is redelijk te vergelijken met ‘ons’ Rosenblatt baseball stadium in Omaha. Nadat we even wat foto’s hebben gemaakt en Bram de ganzen brood heeft gevoerd, gaan we naar de dierentuin van Kansas City. We zijn 5 minuten na de openingstijd en er blijkt nog niemand bij de loketjes te zitten maar alles is wel open. We lopen dus gewoon gratis naar binnen zonder dat we ook maar iemand tegenkomen. Gedurende de wandeling (ja ja...alweer lopen), blijkt de helft gesloten te zijn vanwege de winter. Maar dat geeft niets. Er is nog genoeg te zien want met gemak blijven we 3 uur in de dierentuin. Deze dierentuin heeft een heel groot Australie gedeelte dus we hebben erg veel kangaroos gezien.

Na een heerlijke lunch (Mexicaanse wraps), gaan we voldaan weer terug naar huis. Terwijl Bram en Tim al snel in slaap vallen in de nieuwe auto rijdt Rita, onder het luisteren naar Joss Stone en REM weer terug naar Omaha. Dit was het eerste ‘ontdek Amerika’ weekendje. Eens kijken wanneer we ons volgende tripje organiseren.

Oud en Nieuw

In het begin van het jaar 2005 hadden we toch echt niet gedacht dat we nu in Amerika zouden zitten. Helemaal aan de andere kant van de wereld. Wat kan het toch raar lopen in een jaar hè?

Allereerst willen we iedereen nog bedanken voor alle kaarten en emailtjes die zijn opgestuurd tijdens onze “move” naar Amerika en gedurende de kerstdagen. Dank jullie wel!!! Hierbij willen wij iedereen dan ook een gelukkig, gezond en geweldig 2006 toewensen. Hopelijk brengt het jaar 2006 voor ons een nieuwe kijk op Amerika. We willen een boel gaan bezichtigen in dit land. Natuurlijk houden wij jullie op de hoogte van onze avonturen in de USA. En nogmaals, als er nog andere suggesties, ideeën of wensen zijn betreft onderwerpen die jullie de revue gepasseerd willen zien, laat het ons weten. Trouwens, erg leuk om jullie reacties(comments) op onze weblog te lezen.

Op oudjaarsdag hebben we bij Johan in zijn garage oliebollen gebakken. Ja......met de oliebollenmix die we vanuit Nederland opgestuurd hadden gekregen! Zo hebben we toch een beetje nederlandse traditie meegenomen naar Amerika.

Op maandag 2 januari hebben we dit nogmaals gedaan. Dit keer hebben we het beslag zelf gemaakt (oom Wout bedankt!) en tientallen bollen gebakken voor alle collega’s van Johan, Wim en Tim. Wat een stank zeg...........gelukkig bij Johan in zijn garage (hihihihihihi).

Over Oud & Nieuw gesproken, dat gaat hier heel anders dan in Nederland. Klokslag 00.00 uur is er geen vuurwerk. In ieder geval niet veel. Ergens in de verte zie je een paar strepen in de lucht, dat is alles. De Amerikanen zijn het niet gewend om op deze dag vuurwerk af te steken. Zij doen dit erg uitgebreid met “the 4th of July”. Wel zijn we, samen met Johan, het vuurwerk gaan bekijken in “Downtown”. Dit was al om 19.00 uur. Iedereen was verzameld op een groot grasveld en er werd overal gratis warme chocomel “with cream”(natuurlijk) uitgedeeld. Het vuurwerk was prachtig en veel. Daarna zijn we naar ons huis gegaan en hebben we het rustig aan gedaan.

Ondanks de gezellige avond, was dit wel de eerste keer dat we echt terug moesten denken aan de fijne tijd die we altijd hebben met Oud&Nieuw in Nederland.