De details

Afgelopen zaterdagavond zijn we naar autoraces geweest. Hier rijden allerlei soorten auto’s in een grote zandbak rondjes en uiteraard gaat het erom welke auto als eerste over de streep komt. Het was nogal lawaaierig zodat we allemaal oordopjes droegen. Allemaal, behalve........ juist, kleine Emma. En misschien is ze door de herrie zo geschrokken dat ze vervolgens dacht ‘bekijk het maar, ik kom eruit’.

Dus nadat we waren thuis gekomen en zijn gaan slapen, werd Rita rond 1 uur ’s nachts wakker met iets dat dat wel weeën moesten zijn. Bij Bram had ze deze niet gehad dus het was nog even twijfelachtig wat het was. Maar ze kwamen zo regelmatig dat het wel bijna weeën moesten zijn. Om 2 uur de dokter gebeld en die zei dat Rita maar veel water moest drinken want het was vast wat anders. Het was immers, met 36 weken, nog wel erg vroeg. Maar nadat de weeën zich vervolgens keurig om de 2 minuten aandienden, hebben we maar weer de dokter gebeld. Hij begreep nu dat het serieus was en dirigeerde ons direct naar het ziekenhuis.

Nadat we Mark hadden gebeld, kwam hij 15 minuutjes later Bram ophalen. En om half 6 waren we in het ziekenhuis. Gelukkig hadden we al een introductietour gehad een paar weken geleden dus we wisten waar we heen moesten.

Rita werd gelijk aan de apparaten gelegd en verder leek het heel erg op het Beatrix ziekenhuis toen Bram op het punt van geboren worden stond. Dokter Kent Siemers, die mits een paar jaar jonger niet zou misstaan in Grey’s Anatomy’s volgens 'de kenners' (en dan doelen we niet op de mans acteerprestaties), had alles al in gereedheid gebracht voor een keizersnee. Dokter Kent is Rita haar gynaecoloog de laatste 7 maanden dus die is volledig op de hoogte van het dossier. Als je hier in het verleden als eens een keizersnee hebt gehad, zijn ze er niet zo happig op om je daarna natuurlijk te laten bevallen. Men is er bang voor rechtzaken voor als dit fout gaat. Daarnaast lag Emma vorige week nog in een stuit dus moest het ook om deze reden een keizersnee worden. Maar tijdens het laatste onderzoek, vlak voor de operatie, bleek dat Emma de afgelopen dagen was toch nog gedraaid. Maar het besluit stond vast het zou een keizersnee worden.

Om half 8, na wat kleine onderzoekjes, mochten we de operatiekamer in. Rita kreeg een ruggeprik en om kwart voor acht ging ‘het mes erin’. En 8 minuutjes en wat getrek en gesjor later kwam Emma ter wereld: 27 augustus 2006 om 7:53. Emma weegt 2750 gram bij de geboorte en is 45 cm. Ze is heel klein. Echt een lief klein popje. Maar ze is groot genoeg om niet in de couveuse te hoeven.

De naam Emma was een aantal jaren geleden al gekozen toen we nog niet wisten of Bram een jongen of een meisje zou zijn. Christa is de naam van Rita's overleden moeder en Catharina is de naam van Tim zijn moeder. Het feit dat de naam Emma hoog staat op alle lijstjes met meisjesnamen vonden we wat minder leuk, je wilt immers het liefst een unieke naam hebben, maar dat vonden we toch geen reden om van gedachte te wisselen. Zoals ook Emma van Aldwin en Jessica, die 3 maandjes eerder werd geboren, geen reden was om de naam alsnog te veranderen. Het was Emma, het is Emma en het zal Emma blijven.

Terwijl Rita wordt opgelapt, gaat Tim met Emma mee. Emma is wat koud en wordt daarom onder een warmtelamp gelegd voor een aantal uur. Haar bloedsuiker blijkt ook wat te laag maar dat komt weer goed na het drinken van wat suikerwater. Ook krijgt ze antibiotica zalf in haar oogjes. Terwijl ze daar ligt, wordt ze voorzien van een paar bandjes met streepjescode. Dit is voornamelijk voor de herkenning. Maar één bandje is anders. Dit is een anti-diefstal bandje. Ja, je leest het goed. Beetje (heel klein beetje natuurlijk) te vergelijken met de kleding bij de V&D. Loop je de winkel uit zonder te betalen, dan gaat het alarm af. Loop je hier met een kind het ziekenhuis uit maar haar code komt niet overéén met die van jou, dan gaat er een groot alarm af. Wij dragen dus ook allebei een bandje. Wel een veilig idee. Al doet het wel weer erg Amerikaans aan.

Nadat moeder en kind een beetje zijn bekomen van de bevalling, komen we in de ziekenhuiskamer. Het is een prachtige grote kamer waar Rita alleen ligt. Emma ligt naast haar in een wieg maar mag ook weg gereden worden naar de Nursery. Maar omdat ze, in tegenstelling tot Bram destijds, echt heel erg stil en rustig is, kan ze gewoon op de kamer blijven slapen.

Een paar uur na de geboorte van Emma kunnen we pas met het thuisfront bellen. Want tot grote frustratie (daar kan je je dan toch nog wel boos over maken ondanks dat je net een kindje hebt gekregen), zijn de telefoonkaarten pas vanaf ’s middags te koop. In Nederland en Noorwegen is de familie net zo blij verrast als wij.

Aan het einde van de middag kan Bram zijn kleine zusje komen bewonderen. Hij had er al heel veel zin in de afgelopen weken en hij blijkt een baby vriend te zijn. Emma gaat gelijk op schoot en wordt overladen met kusjes. Rachel is ook gelijk meegekomen om Emma te bewonderen. Tja, dat is gelijk de grootste verandering ten opzichte van bevallen in Nederland. Stonden in Nederland direct de opa’s en oma’s, andere familie en vrienden aan het bed, hier zijn het nog relatief onbekenden die Emma als eerste bewonderen.

De eerste 24 uur doet Emma het uitstekend. De borstvoeding komt gelijk goed op gang en Emma is de rust zelve. Wat een verschil met Bram, die we al vanaf dag 1 Bram Pitt noemden vanwege zijn pit. Net als Bram heeft Emma niet veel haar maar in tegenstelling tot haar broer lijkt het meer donkerblond dan rossig maar dat kan natuurlijk nog veranderen. In de eerste 24 uur van haar leventje maakt Emma ook gelijk al een verjaardag mee want op 28 augustus wordt Tim 36. Lekker gepland! Wel fijn voor familie en vrienden natuurlijk want die kunnen de komende jaren 2 vliegen in 1 klap slaan. De verjaardag wordt nog wel gevierd hoor. 's Morgens gaat Tim uit ontbijten met Bram. Lekker luxe. De 2 mannen vermaken zich uitstekend met een pancake en een Belgische wafel. Rita had vorige week al gebak besteld dus dat eten we nu gewoon op in het ziekenhuis. Er zijn zelfs kado’s en er wordt gezongen. ’s Avonds worden Tim en Bram meegenomen door Mark en Rachel en de kids naar een restaurant en daarna heeft Johan Jason en Wim opgetrommeld om nog even ergens een biertje te gaan drinken.

De dinsdag verloopt ook voorspoedig. Emma wordt voor de eerste keer gewassen. Ze mag niet in bad omdat anders de navelstreng nat wordt. Dit is volgens ons anders dan in Nederland, waar dit wel mocht. De hulp in het ziekenhuis is geweldig. Ze rennen voor je zodra je de hulpknop indrukt en ze zijn dolenthousisast. Dat we ook nog uit een ver land komen, is helemaal wel interessant. Misschien ook daarom dat we een Italiaanse en een Okraiense zuster toegewezen krijgen. Vandaag komen Ruth en de kinderen en Kristi en Darwin ook al even kijken. ’s Avonds, want het leven gaat gewoon door, zit Tim samen met Bram op de introductie avond van Bram zijn preschool. Vanaf volgende week donderdag gaat hij daar 2 middagjes in de week heen.

Ondertussen is ook het nodige papierwerk ingevuld. Emma zal als heuse Amerikaanse door het leven gaan. In ieder geval de eerste jaren. Zodra we weer in Nederland wonen, kunnen we dit wisselen als we dat willen. Hier hebben we nog niet serieus over nagedacht dus voorlopig zal deze meid geen Nederlands donkerrood paspoort maar een Amerikaans donkerblauw paspoort hebben.

Woensdagochtend mogen Rita en Emma naar huis. Alles is goed en er is geen reden om nog langer in het ziekenhuis te blijven. Na wat laatste instructies en medicijnen worden ze ontslagen. Emma gaat naar huis, naar haar eigen nieuwe kamer, waarin 16 uur voor haar geboorte nog hard werd geklust.

We willen nu al iedereen bedanken voor de lieve reacties. Want zolangzamerhand druppelt het nieuws ook door in Nederland. De weblog blijkt nog steeds zeer goed gevolgd te worden.

Emma Christa Catharina

Geboren op 27 augustus 2006 om 7:53 in de ochtend (lokale tijd). Emma was 2750 gram en 45 cm bij de geboorte.

Moeder en dochter maken het uitstekend en komen woensdag weer thuis.

Corn

Zeg je Nebraska, dan zeg je corn, of wel mais. ‘s Winters liggen de eindeloze landerijen er verlaten bij. Alles wat je op het land ziet zijn oude maisbladeren en takken die liggen te bederven en modder, heel veel modder. In het voorjaar wordt het nieuwe mais geplant. Hiervoor verwijderen ze eerst de oude taken en bladeren die de maanden ervoor de grond vruchtbaarder hebben gemaakt. Zodra het nieuwe mais is gezaaid, komen regen en zon hun werk doen. Binnen een aantal weken zijn de zaadjes uitgegroeid tot een 1 meter hoge planten en binnen 2 maanden zijn het volwassen planten met enorme maiskolven.

Het suikermais, voor onze consumptie, wordt dan al vroeg geoogst. Dit is echter maar een heel klein deel van het mais dat verbouwd wordt in Nebraska. Het overgrote deel staat nu nog steeds op de landerijen en dient voor de industrie. Een deel wordt gebruikt als veevoeder en een ander deel wordt opgekocht door de grote industrie die er allerlei additieven voor de voedingsmiddelenindustrie van maken. Eén van die bedrijven is Cargill. Dit is een heel groot Amerikaans concern waar PURAC een samenwerkingsverband mee heeft. PURAC staat dan ook op het fabrieksterrein van Cargill. Zij halen Dextrose uit de mais en die Dextrose wordt dan vervolgens door PURAC gebruikt om weer melkzuur van te maken.

Het suikermais is het hele jaar verkrijgbaar in de supermarkt maar het meeste aanbod is wel vanaf augustus. Overal langs de weg zie je kraampjes waar je mais kan kopen. Het is te vergelijken met de Franse boeren die hun fruit verkopen in stalletjes langs de weg. In Nederland aten we nooit mais. Vooral omdat, iedereen die wel eens mais heeft geprobeerd zal het beamen, het eten van mais nog nooit een onuitwisbare indruk had achtergelaten. Maar hier? Tja, hier moet je wel mais eten, al is het maar één keer. Maar na die eerste keer mais waren we verkocht. Het smaakt uitstekend. Zowel mais van de bbq, als mais dat gekookt is in water is heerlijk zoet. En als je dan de kolf ook nog eens een beetje in smeert met boter en bestrooit met wat peper en zout, dan is het helemaal kompleet. Bram smult er ook iedere keer van. Wekelijks eten we dan ook mais en ook als we bij anderen, of uit gaan eten staat er vaak mais op het programma. En vervelen gaat het nog niet. Mais, mais, mais, veel meer is er niet in Nebraska zeggen veel Amerikanen. Deels klopt deze bewering wel maar we genieten ervan zolang het kan.

Resort Villa Veerman

Na de hartelijke ontvangst door Rita en Bram op de luchthaven van Omaha zijn we naar Villa Veerman gereden. Wauw wat een geweldig huis. Gelijk de korte broeken aan en buiten op de veranda gaan zitten. Wat een heerlijk weer hier. Als Tim thuis komt, gaan we gezellig naar Downtown Omaha, alwaar we lekker eten en nog een rondje lopen door the old market. Leuke stad.

Na eindelijk eens een goede lange nacht hebben we onze eerste mall experience. Maar weer eens gelunchd bij een heus foodcourt. Net als op tv. Rita en Bram gingen naar huis voor een tukkie en wij hebben wat boodschappen gedaan voor de bbq ’s avonds bij Amerikaanse vrienden van Tim en Rita. Deze bbq was geweldig. We hebben Omaha’s nr. 1 corn gegeten.

Donderdag nog maar eens een paar shops bezocht en naar de Wal-mart voor wat boodschappen. Een broodje bij de Subway meegenomen om lekker thuis te lunchen. ’s Avonds zijn de 3 meiden naar een zeer indrukwekkende movie geweest. World Trade Center. Een echte aanrader als hij ooit in Nederland draait.

Vrijdag heeft Bram een playdate. Wij gaan natuurlijk mee. Na kennis gemaakt te hebben met de moms, gaan wij maar weer eens de mall in. Daarna met een mom heerlijk gelunchd bij Rita’s favoriet Panera Bread. Was inderdaad een toppertje! Na een rustig middagje heeft Rita ons meegenomen naar de garage sales. Wij snappen waarom ze het zo leuk vindt. Jammer dat wij alles in een koffer moeten stoppen, anders hadden ook wij zeker wel iets gekocht. Na de garage sales snel weer naar Tim en Bram, want we gaan steaks eten. ’s Avonds gezellig met de fakkels op het balkon gezeten.

Voor zaterdag staat er een bezoek aan de grote farmers market op het programma. Daar aangekomen, zien we 3 stalletjes met wat mais, tomaten en meloenen. Niet de moeite waard om uit te stappen dus. Toen maar doorgereden naar de Target. Alweer zo’n heerlijke grote winkel. Na de lunch zijn wij nog 1 x naar een supermarkt gegaan voor de laatste aankopen. Na koffie/thee met een soort Amerikaanse bolus zijn we in de auto gestapt naar DeSoto. Een waanzinnig natuurpark, waar we vooral veel deers en turkeys hebben gezien. Echt super.

Toen ons laatste avondmaal in Amerika........ Dit hebben we bij een echt Amerkaans uitziend restaurant genuttigd. Meatloaf, steaks en natuurlijk hamburgers. En niet te vergeten de geweldige deserts. Wat we niet opkrijgen, neem je hier dus echt gewoon mee naar huis.

Zondagochtend zijn we uitgenodigd om te gaan ontbijten met Amerikaanse vrienden van Tim en Rita. Dit was erg leuk, lekker en veel te veel. We hebben dus nog een box meegenomen met een pancake. Deze eten we strax nog op voor we door de familie Veerman naar het vliegveld worden gebracht.

Hier eindigt dan onze onvergetelijke reis door de U.S.A. Met heel veel goede herinneringen stappen wij dan weer op het vliegtuig terug naar Nederland.
Wat hebben wij het hier geweldig naar ons zin gehad. Zowel in Resort Villa Veerman, als in de rest van Amerika.

We’ll be back!

Bedankt familie Veerman!

Liefs,
Jasmijn en Janien

Baby shower

Afgelopen zondag heeft Rita een lunchafspraak gehad met de vrouwen van de vrijdagclub. Ze noemen dit een Moms-Day-Out. Dit keer was het een lunch bij “Mimi’s Cafe”. Dit is een soort bistrootje waar je heerlijk kan ontbijten, lunchen en avondeten. Deze vrouwen doen dat ongeveer 1 keer per maand en daar zijn dan geen kinderen en mannen bij. De mannen zijn thuis bij de kinderen en de vrouwen kunnen dan even lekker kletsen met elkaar. De ene keer gaan we ergens lunchen en een andere keer is het naar de film of bijvoorbeeld naar een pedicure. Het is een leuke manier om elkaar wat beter te leren kennen en wel zo lekker om eens geen kids om je heen te hebben, die tijdens een gesprek je regelmatig kunnen onderbreken.

Afijn, deze zondag hadden we dus een lekkere lunch voor de boeg. Maar zodra Rita op het afgesproken tijdstip komt, ziet ze dat alle andere vrouwen feestelijke tasjes bij zich hebben. Er blijkt ook gereserveerd te zijn voor “Wendy’s Party”. Eén van de vrouwen heet namelijk Wendy en blijkbaar is er op haar naam gereserveerd. Rita denkt direct bij zichzelf “wat ben ik nu weer vergeten?”. Is Wendy jarig vandaag of is ze jarig geweest?. Rita begint een beetje aan zichzelf te twijfelen en wat lullig te voelen, want ze heeft als enige geen presentje bij zich. Gelukkig ziet Rita al gauw een glimp van een luierverpakking en het blijkt dus een “Diaper shower” voor haar zelf te zijn! Wat lief van ze.

Een paar weken geleden had Rita namelijk al een baby shower meegemaakt met één van de andere vrouwen en hun blijken elkaar altijd luiers te geven. Een zeer handig en nuttig cadeau vinden we. Amerikaanse vrouwen doen de baby showers altijd voor de bevalling, zodat ze op deze manier aan hun spullen voor de baby komen. Ze kennen geen kraamfeesten naderhand, zoals in Nederland.

Na de heerlijke lunch en een voorraad luiers rijker sluiten we de middag af en spreken we weer voor de volgende vrijdagochtend af bij het zwembad.

Janien en Jasmijn

Dinsdagmiddag is het dan eindelijk zover. Janien en Jasmijn zijn aan hun eind gekomen van een rondreis door Amerika en eindigen gezellig bij ons, om een paar dagen bij te komen van de reis. en om Omaha te zien. Rita en Bram halen ze op van het vliegveld en het volgende “avontuur” kan weer beginnen!

Whatever!

Deze week echt gebeurd:

Tim liep op zijn werk even het laboratorium in om wat troep op te ruimen. In het lab waren op dat moment 3 anderen aanwezig, die druk aan het praten waren. Dat wil zeggen 2 waren aan het luisteren en 1 was druk aan het praten. Het klonk allemaal heel gewichtig en het leek zelfs alsof er één van de grootste problemen van de wereld werd gesproken. De spreekster sprak, al gebarend, vol passie. Tim deed net of hij niks hoorde maar omdat, vooral de intonatie van de woorden, zijn nieuwsgierigheid wekte, ruimde hij treuzelend op zodat hij ook kon horen wat er nu allemaal aan de hand was. Maar wat werd er dan wel besproken? Hieronder een hele korte samenvatting van het gesprek.

“What does she do? Does she really thinks that…..yeh, you know, it’s really….yeh. It’s so…. So they were down there and, you know, that’s so….. Can you imagine? I thought…yeh…..whatever! And it’s not that it’s, you know, it’s just about…well you know. Oh shit, whatever! How can you do something without even…..yeh, how can that be? But OK, you know, on the other hand…..oh yeh whatever”

En bovenstaande is dus echt gebeurd. Uiteraard is dit een samenvatting maar het gesprek duurde zeker 5 minuten en in die 5 minuten is Tim er op geen mogelijkheid achter gekomen waar het over ging. Het valt zelfs te betwijfelen of beide toehoorders er iets van begrepen want 1 verliet het gesprek na 2 minuten en de ander kwam niet verder dan ‘Huh? Yeh? Whatever!.

Soms is net alsof je bij Oprah of een andere talkshow bent binnen gestapt. Want dit soort gesprekken hoor je vaker hier hoor. Vooral gesprekken onder de jeugd zijn nauwelijks te volgen door ons omdat het doorspekt is met ‘yeh’, ‘you know’ en vooral het inmiddels onmisbare ‘whatever’. Eén van de vooroordelen die wij, Europeanen, hebben over Amerikanen is dat ze oppervlakkig zijn. Tja, soms doen ze ook wel erg weinig moeite om ons op andere gedachten te brengen hoor.

Vrij vertaling van het gesprek op Tim zijn werk (voor de lezers die geen Engels begrijpen en die denken dat Tim zijn Engels waarschijnlijk ook gewoon niet goed genoeg is om een dergelijk gesprek te volgen):

“Wat doet ze? Denkt ze echt dat.....ja, weet je, het is zo....ja. Het is zo... Dus ze gingen daarheen en, weet je, dat is zo... Kan je het je voorstellen? I dacht....ja...wat dan ook.! En het is niet dat het, weet je, het gaat over...nou ja, weet je. Oh shit, wat dan ook! Hoe kan je zoiets doen zonder....ja, hoe kan zoiets? Maar goed, weet je, aan de andere kant......oh ja, wat dan ook”........ Ja, zo is het ineens een stuk duidelijker!

Weer naar de dingen van alledag

Na een heerlijke vakantie is het ‘gewone’ leventje weer aangebroken. Tim gaat naar zijn werk en Rita loopt weer wat play dates af.

PURAC America doet het de laatste tijd wat minder goed dan de laatste jaren, wat productie betreft, en dus moeten de Proces Technologen, waaronder Tim, het grootste deel van de dag in de fabriek rondbrengen om ervoor te zorgen dat er meer wordt geproduceerd. Op zoek naar verbeteringen op korte termijn en tegelijkertijd voor het bijspijkeren van de operators. Hopelijk is dat maar voor korte duur want dit werk heeft Tim in Gorinchem al jaren achteréén gedaan en dat is nu net niet de reden dat hij naar Amerika is gegaan. Op een gegeven moment heb je er niet zo veel zin in om steeds hetzelfde trucje te doen. Maar goed, voorlopig leidt de inzet van de Technologen wel tot een hogere productie dus het heeft wel nut.

Rita heeft na een paar dagen al haar vriendinnen hier weer gezien en ook Bram speelt er weer lustig op los met zijn vriendjes. Het is wel duidelijk dat hij een tijd in Nederland is geweest want hij spreekt nog nauwelijks Engels. Overigens blijkt hij dat na een paar dagen ook wel weer snel op te pikken. Rita en Bram gaan deze week onder andere naar een waterfestijn in een straat. Omdat het zo warm is, organiseert de brandweer iedere dag in een andere straat een waterfeest. Ze sluiten slangen aan op de waterkranen en spuiten zo de straat en de kinderen nat. Bram vindt het geweldig. En als hij dan ook nog eens vriendjes wordt met de brandweerbaas, mag hij ook nog in de fire truck kijken. Drie keer raden wat hij vanaf deze week later wil worden.......

In de eerste week gaan we ook weer eens naar de Omaha Zoo. 's Avonds is het niet zo warm en omdat de dierentuin in de zomer ook 's avonds open is, is dat dus een leuk uitje. Aan het begin van het jaar hebben we een jaarkaart gekocht voor de diertuin dus kost het ons nauwelijks iets (een jaarkaart kost minder dan $ 40,- voor een heel gezin!). Omdat we (Rita en Bram) er regelmatig komen, hoeven we niet de hele dierentuin door maar kunnen we selectief zijn. Na een uurtje of 2 is het dan ook wel weer genoeg.

In het eerste weekend nadat Bram en Rita zijn teruggekeerd naar Omaha, is er een picnic georganiseerd door Tim zijn werk. In een groot park in Fremont (20 minuutjes rijden van Omaha) staat een springkussen en is er een grote bbq. Natuurlijk kan een clown ook niet ontbreken. En uiteraard is het een clown van echt Amerikaans formaat. Die heeft het dus dubbel zwaar met dit weer. Want naast wat kilootjes te veel, is ze ook nog eens van top tot teen aangekleed om de kids te vermaken. We krijgen bijna medelijden........bijna. Er zou ook gesoftbald worden maar omdat het rond de 40 °C is, is het daarvoor een beetje te warm. De kinderen vermaken zich uitstekend met een waterkraan. Bram ziet hier zijn vriendjes Mas, Bente, en Hunter weer. Na de picnic halen we Mark, Rachel en de kinderen op van Eppley Airfield. Ze hebben een paar maanden in Gorinchem gewoond en keren nu weer terug. We gaan uiteraard met allebei onze auto’s en het past maar net. Nadat we ze thuis hebben afgezet is de zaterdag voor ons ook weer voorbij.

Zondagochtend gaan we met zijn 3-en naar de sportschool. Bram gaat naar de playground, Rita gaat zwemmen en Tim gaat weer 5 mile lopen. Tim is sinds een week op dieet dus er moet gesport worden. s’ Middags gaan we nog even bij Mark en Rachel langs om te kijken en te horen hoe ze het hebben gehad. De kids spelen in het zwembad en wij zitten binnen want het is nog altijd 40 °C.

De rest van de week blijft het dit weer. Het is zo warm en vochtig dat wij zelfs niet buiten zitten tijdens het eten. Het is gewoonweg te warm. Gelukkig is het vanaf afgelopen woensdag werkelijk heerlijk weer. Het is al een paar dagen 30 – 35 °C, niet vochtig en er waait een heerlijk frisse wind. Zo houden we het wel uit tot eind oktober.

Ondertussen is Janien, samen met Jasmijn, vanuit Rotterdam vertrokken voor een rondreis door de VS. De reis zal beeïndigd worden met een paar dagen Binney Street. Via mails houden ze al haar vrienden op de hoogte van hun bevindingen. Leuk om te lezen wat Amerika doet bij mensen die er nog nooit zijn geweest. Inmiddels zijn ze van NY naar LA gereisd. Nog anderhalve week, dan zijn ze hier. We hebben er zin in!