Thanksgiving 2005

Op donderdag 24 november is het feest in Amerika: Thanksgiving. Behalve dat we weten dat dit betekent dat Tim 2 dagen vrij is, weten we er verder niet zoveel van. Het internet leert ons het volgende:

“Thanksgiving Day is een nationale feestdag in Noord-Amerika. Traditioneel is dit de dag waarop dank wordt gezegd voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen. Thanksgiving wordt gevierd met de hele familie en men legt grote afstanden af om bij elkaar te kunnen zijn. Het eten speelt een grote rol: het is traditie om kalkoen te eten en de dag staat ook wel bekend als Turkey day”

Alhoewel grote afstanden afreizen bij Thanksgiving hoort, is dat in ons geval toch een beetje te veel van het goede. Maar we willen het integratieproces wel helemaal beleven dus er is ook een soort Thanksgiving voor ons. Al blijven wij wel verstoten van onze familie, de kalkoen staat wel op tafel. Van de vrouw van een Amerikaanse collega van Tim heeft Rita te horen gekregen hoe de Turkey bereid moet worden. Daarnaast krijgt ze ook nog tips over dat wat je er dan bij eet dus ons diner op Thanksgving bestond uit:

- a 6 lb Turkey

- a green beans, unions and mushrooms casserole

- mashed potatoes and garlic

Als toetje is er natuurlijk een emmer ijs (waar wij vermoedelijk een heel jaar over gaan doen om dat allemaal weg te eten). Het smaakt allemaal uitstekend. Een andere Amerikaanse traditie, na het nuttigen van het diner wordt de kerstverlichting opgehangen rondom het huis, laten we even achterwege. Dit was weer voldoende inburgering voor een dag.

De dag na Thanksgiving staat in de States bekend als de dag waarop de meeste aanbiedingen zijn in de winkels. Het is dan ook vreselijk druk op de weg en in de winkels maar...............hier doen wij dus niet aan mee. Deze dag slaan wij over als shopping day.

PS: Van diversen van jullie horen/lezen we dat het op dit moment in Nederland vreselijk winterweer is. Rot zeg! Hier is het bijna 15 °C en zon!!!

Het eerste bezoek aan de dokter

In Nederland had Bram al last van een infectie achterop zijn hoofd. Dit is echter alleen maar erger geworden. En het feit dat het enorm jeukt zorgt ervoor dat Bram het ’s nachts helemaal open krapt. Op vrijdag in week 1 blijkt er naast een grote wond ook sprake te zijn van flinke bulten tot in zijn nek. Nu worden we toch wel wat nerveus en dus zoeken we de dokter op. Deze stelt ons gerust maar komt wel met de conclusie dat het een staphylococcen infectie betreft. Dat klinkt toch best wel ernstig. We krijgen een antibiotica en dit zal Bram 10 dagen moeten slikken. Na 3 dagen is al een grote verbetering te zien dus dit gaat ook wel weer over.

Overigens is het niet zo dat je hier een huisarts hebt. Je hebt diverse klinieken waar je binnen kunt lopen. Wij hebben gekozen voor een kliniek die is aangesloten bij het kinderziekenhuis van Omaha. Het ziekenhuis is 20 minuten van ons huis maar deze zit op 5 minuten rijden dus best dicht bij. Je hebt geen vaste huisarts maar je kijkt gewoon wie er is en daar wordt je door geholpen. De rekening moeten we zelf betalen en daarna opsturen naar de verzekering in Nederland. We hadden al gehoord dat de ziektekosten duur zijn in de States. En dat blijkt ook wel want een consult van 15 minuten en een antibiotica drankje kosten ons $ 120. Zo........de komende 3,5 jaar maar niet ziek worden!

Onze eerste week in de States

De eerste dagen in Omaha zijn erg koud! De eerste dag lijkt het allemaal heel mooi en zonnig maar al op dag 2 is het -10 °C (19 ° Fahrenheit) en het er ligt sneeuw. Nog niet heel erg vaal maar al snel een cm of 10. De wanten en sjalen mogen direct uit de koffer. Het ontbijt in het hotel is echt even wennen. Waarschijnlijk zal het nooit ons ding worden. Donutsen, cornflakes (serials), en een soort brood (wat alleen getoost eetbaar is).

Op maandag doen we al een hoop aankopen, want het voltage is hier anders dan in Nederland. We kopen onder andere een waterkoker, fohn, koffiezetapparaat, stofzuiger, computer, televisie en heel veel andere dingen. Althans..........we willen het kopen. Het lukt niet allemaal in 1 keer want op Tim zijn creditkaart blijkt nog altijd een studenten credit limit te staan. En tja zelfs hier doe je met $ 1000 niet zo veel. Dus moeten we maar gewoon erg veel pinnen en alles kontakt betalen. Kan natuurlijk ook gewoon al is het iets meer rompslomp. In de winkels kijken we echt onze ogen uit. Wat zijn die winkels groot! En dan vooral die supermarkten. De eerste keer dat we “gewone” boodschappen deden, zijn we 1 ½ uur bezig.

De verhuizing


Op dinsdag de 15e komen de verhuizers. Het sneeuwt vreselijk als ze bezig zijn maar het zijn bikkels dus na 3,5 uur staat alles op zijn plaats. We hebben ervoor gekozen om zelf alle dozen uit te pakken omdat we anders wel erg moeten zoeken naar alle spullen. En eigenlijk is dat ook nog wel leuk. Je moet toch wat de eerste dagen. Het uitpakken van de dozen is een hele klus en kan nog wel dagen zoniet weken duren. Aan het einde van de grote verhuisdag gaan we naar het hotel om daar de laatste nacht door te brengen. Het kan al wel in het huis maar het is net ff wat makkelijker in een hotel. Ook vanavond eten we weer uit. Op aanraden van Bram pizza vandaag.

De rest van week 1

De sneeuw en kou zijn na 2 dagen alweer verdwenen en het is heerlijk weer geworden. De zon schijnt de hele dag en het is een graadje of 15 °C. We steken veel tijd in het ontdekken van diverse winkels, het doen van verdere inkopen en het regelen van meer officiele zaken zoals verzekeringen en een social security number. Dit laatste verloopt niet helemaal zoals gewenst. Het nummer voor Tim levert geen probleem op. De aanvraag is al snel in behandeling genomen en dit jaar zal het nummer er zijn. Zonder SSN ben je hier eigenlijk niks. Belangrijkste is nog wel dat je geen bankrekening kunt openen en dus.......geen salaris krijgt. Maar goed, de komende weken zonder salaris overleven we wel. Maar de SSN’s voor Rita en Bram gaan wat minder soepel. Het lijkt erop dat de heren van de immigratiedienst op het vliegveld van Mineapolis hebben een foutje gemaakt. Op onze visa waver staat niet duidelijk dat Rita en Bram bij Tim op het visa staat bijgeschreven. En daardoor lijkt het dat Bram (!) en Rita ook kostwinner zijn. Nou ja, moeilijk verhaal. Maar we moeten de komende weken nog een keer terug naar immigratie om het allemaal rech tte zetten. En als dit niet lukt, zal PURAC even bij moeten springen.

Verder bestaat deze week uit veel ‘oh’, ‘ah’ en vooral ‘nou jaaaaaaaaaaaaaaa......wat een volk’. Maar over dit laatste zullen we ongetwijfeld de komende tijd nog meer schrijven.

Gorinchem uit, Omaha in!

De laatste uurtjes voor vertrek

En daar gaan we dan echt! Alle koffers staan klaar om ingepakt te worden en wij (Pa Veerman, Corry, Pa von Henning, Ma, Rinus, Marco, Sylvia, Bobbie, Ernie, Bram, Tim en Rita) zijn klaar voor het echte vertrek. Shit!!!!!!!!!!!...............alle deuren zijn dicht gedaan en de sleutels zijn ingeleverd en wat zijn we vergeten???.................de bench van Bobbie staat nog in de kelder. Gauw wat noodnummers gebeld, maar dat mag niet baten. Typisch een zondagochtend. Niemand te bereiken. Via een sleutel van de buren kunnen we de hoofdingang van de kelder binnen en toen…….KEDENG!!!. Tim en Marco trappen de kelderdeur in. De bench hebben we en om 9.45 uur kunnen we dan uiteindelijk vertrekken. Pfffffffff…. Dat was even stressen hoor!

Schiphol

De reis naar Schiphol verloopt voorspoedig en ook de incheckablie is snel gevonden. En dan.......tringgggggg……Rita’s telefoon gaat. Gitte is aan de telefoon. Ze vraagt bij welke balie we staan. Surprise! De meiden van de HBO-J, Jolanda, Mirjam, Gitte en kids zijn naar schiphol gekomen om ons uit te zwaaien. Wat een schatten.

We zijn een uur bezig met het inchecken van de koffers, hond, kat en onszelf. Intussen kletsen we wat met familie en vrienden. De kriebels in onze buiken zijn nu aardig te voelen....... Na een emotioneel afscheid van onze dierbare ouders en vrienden, gaan we nu dan echt naar de United States of America. Here we come!

De vlucht

De vlucht verloopt prima. De eerste vlucht gaat naar Mineapolis en duurt ongeveer 10 uur. Bram vermaakt zich prima met zijn speelgoed, met ons en met de Turkse studente voor ons! In Mineapolis aangekomen, moeten we even naar Bob en Ernie kijken van de vluchtleiding. Dit is verplicht. Ze moeten even uit hun bench. Zo te zien gaat het goed met ze. Het blijkt dat ze tussendoor toch worden uitgelaten en ze krijgen water onderweg. De bench wordt gecheckt en daarna moeten ze weer terug. Bobbie dacht eindelijk uit de bench te mogen. Sorry meid…. nog even terug. Ze blaft en piept wat en dus gaan wij er maar snel vandoor. Omdat we een ruime overstaptijd hebben, hebben we wat tijd om wat te eten en te drinken.

Bram vindt het vliegen prachtig. Vooral het “wiebelen” bij het opstijgen en landen, zoals Bram dat zegt. In Mineapolis nemen we de volgende vlucht naar Omaha. Het is een kleiner vliegtuig, maar de reis duurt gelukkig maar 5 kwartier. Een Nederlandse collega van Tim, Johan, haalt ons op van het vliegveld. We waren al eens eerder met Johan naar Amerika gevlogen. Destijds om te kijken of Omaha iets voor ons was. Als Bram en Rita staan te wachten op Tim, die de auto aan het halen is, gebeurt er iets grappigs. Op het vliegveld staat een negroïde man met veel kroeshaar en een mooie muts. “Zwarte piet, zwarte piet” roept Bram......oeps. Gelukkig verstaat deze “zwarte piet” het niet.

Nadat de auto is gehaald en helemaal volgestopt is met dieren en koffers rijden we naar ons nieuwe huis. Omdat onze auto helemaal vol zit, rijden Rita en Bram met Johan mee. Het is de bedoeling dat we achter elkaar aanrijden richting de andere kant van Omaha, waar we gaan wonen. Maar dit lukt maar 3 minuten. Dan raken Tim en Johan elkaar kwijt. Gelukkig weet Tim ons huis nu al feilloos te vinden dus een half uur later staan we voor ons nieuwe huis. Bram is inmiddels in slaap gevallen in de auto (het is inmiddels 9 uur plaatselijke tijd). We lopen even door ons huis en droppen de kat, Ernie, in de garage met voldoende eten, drinken, een kattenbak en een banch. Dit lijkt ons beter dan haar mee te nemen naar het hotel, waar wij de eerste 3 nachten zullen verblijven. Om 10 uur ’s avonds vallen we in slaap. Tis nu dan toch echt begonnen.

Daar gaan we dan!

Als we op dinsdag 8 november onze visa daadwerkelijk hebben weten we wat dit betekent. Nu gaan we dus echt! En eigenlijk is het vanaf dat moment een gekkenhuis. Want niet alleen moeten we nu tickets gaan regelen, een hotel, een auto voor in Omaha. Maar ook hier moeten nog heel veel dingen worden afgehandeld waarbij vooral de oplevering van de Herman Gorterstraat nog het meeste werk oplevert.

Dinsdag 8 november

Met Bram nemen we afscheid van Isa. Isa krijgt een wasmachine van Bram en Bram een computertje van Isa. Hoe rolpatroonbevestigend! Het afscheid zegt beide koters gelukkig weinig. Daarna wordt de dag vol gemaakt met telefoontjes. Heel veel telefoontjes. Naar instanties in Nederland en ook in Amerika. Zo weten we dat volgende week dinsdag onze meubels aankomen bij ons huis en op woensdag zal de telefoon, tv en computer worden aangesloten. Ook nog even bij Pa van H. langs geweest. Onze ouders zien we gelukkig vaak deze week. Maandagavond zijn we ook al uit eten geweest met (O)pa en (O)ma Broem-Broem uit Beekbergen.

Woensdag 9 november

Om 8 uur staan de verhuizers in de HG-straat om de laatste spullen in te pakken. Dit zijn de spullen die in de Nederlandse opslag blijven voor 4 jaar. Voor Bram is dit een gedenkwaardige dag. Alhoewel…….voor zijn ouders! Het is de laatste schooldag van Bram op de Speeldoos. Bram trakteert op, hoe kan het ook anders, popcorn. Van zijn grootste vriendin Anouk krijgt hij een heel leuk shirt met daarop een foto van Bram en Anouk. Gelukkig hebben Marleen en Lisandra foto’s gemaakt zodat wij ook nog wat meekrijgen van het feestje. Weer een afscheid achter de rug.


Donderdag 10 november

Eindelijk ook Tim’s laatste werkdag. Rita gaat met Bram nog eens een keer naar de huisarts omdat de uitslag achter op zijn hoofd niet over wil gaan. En omdat we niet gelijk in Omaha naar de dokter willen, doen we het hier nog maar even. Verder weer heel veel geregel en gebel vandaag. ’s Middags gaat Bram naar (O)pa en (O)ma Poesie-mauw in Rotterdam. Hij blijft daar een nachtje slapen zodat wij de HG-straat helemaal schoon kunnen maken. Aan het einde van de donderdag valt Tim om 9 uur in slaap. Het licht gaat uit. Rita geniet nog even van de Hollandse televisie, iets wat we echt wel gaan missen hoor.

Vrijdag 11 november

Als Rita met Bobby en Ernie naar de dierenarts gaat voor een gezondheidsverklaring, die nodig is om te mogen vliegen, gaat Tim nog 1 keer naar zijn werk om de reorganisatieplannen aan te horen die ingezet worden bij PURAC Nederland. Als hij daar is, belt Sjanie met het goede nieuws. De tickets zijn geregeld. Dat was de afgelopen week nog spannend. Heel even leek het er zelfs op de Bobby pas later mee naar Amerika kon maar gelukkig is het toch nog goed gekomen. Zondag 13 november om 14:10 uur gaan we de lucht in met KLM. ‘s Middags is de overdracht van de HG-straat. Nog niet officieel (dat is 1-12) maar wel onofficieel. De kopers zijn uitermate tevreden en we hoeven niets aan te passen. Zo, weer wat afgerond. Als we Bram weer op gaan halen bij Opa en Oma staan daar heerlijke Noorse wafels met room en jam voor ons klaar. Heerlijk zeg. Zo is afscheid nemen wel leuk!! ’s Avonds speelt Rita haar laatste squash competitie wedstrijd en komen Bram en Tim even kijken. Weer een afscheid, van Ann, Xandra, Esther en de squashvereniging in Driebergen.

Zaterdag 12 november

Bram en Rita gaan ’s morgens naar de intocht van Sinterklaas in Gorinchem kijken en Tim doet de laatste boodschappen. En straks? Straks is er nog veel te doen…………….heel veel. Maar het zal allemaal goed komen. Zondag zullen onze ouders en Marco en Sylvia ons naar Schiphol brengen. En als jullie allemaal liggen te slapen zullen wij Omaha intrekken en dan……..

Eindelijk…………………..de visa!

Dankzij de hulp van Manuela van PURAC en een mysterieus Belgisch bemiddelingsbureau, hadden we op vrijdag 4 november weer een afspraak op het Consulaat. Vol goede moed trokken we voor de 3e keer naar Amsterdam. Het zou nu toch wel goed komen?

Bram hoefde alle keren niet mee naar het consullaat dus ook nu gingen we weer met zijn tweeën. Dit keer was Bram achtergebleven bij opa en oma Broem-Broem in Beekbergen. Eerder al waren het dagverblijf en opa en oma Poesie-mauw in Rotterdam bereid gevonden om op hem te passen.

Het voordeel van een paar keer binnen een aantal weken op dezelfde plek komen, is dat je het allemaal een beetje begint te kennen. Dus ook nu waren we weer vrij vroeg en dus ook nu trokken we het café in voor een koffie/thee en een kwarktaart. Niet dat we iets te vieren hadden maar we ontbijten eigenlijk nooit en op een gegeven moment krijg je wel trek. En dan is een kwarktaart een welkome versnapering.

Om 10:00 uur mochten we dan het consulaat binnen. Nadat we waren aangemeld en doorgestuurd, begon het wachten. Na een uur werden we aan de balie geholpen. Exact dezelfde dame als de vorige keer hielp ons. Ze kon ons zelfs nog herinneren. Tja, is dat goed? Toen ze aan de vingerafdrukken had gezien dat we inderdaad dezelfde waren als de vorige keer, pakte ze onze stapel application forms……… Boem, boem, boem….daar gingen de stempels. Een andere officier, diegene die enkele weken geleden juist vakantie had, had er zijn goedkeuring al aangegeven en met haar laatste stempels was het officieel: de visa zijn geregeld. Met de mededeling dat we ze de komende week met de post thuisbezorgd krijgen, gingen we opgelucht naar huis. Eindelijk kan het beginnen.

Nu weten we ook ineens veel meer want nu valt alles samen. We vliegen zondag 13 november richting Omaha. Een precies tijdstip weten we nog niet maar dat wordt de komende week allemaal duidelijk. De voorlopig laatste week in Nederland is aangebroken. Komende week worden de laatste dingen geregeld, de laatste keer vrienden en familie bezocht en veel, heel veel spullen ingepakt.

Om even bij te komen van de visa onzekerheden, zijn we naar het van Gogh museum geweest. Niet dat we van die cultuur freaks zijn maar met het museum om 100 meter van het consulaat is een bezoekje bijna wel verplicht. En als echte Hollanders moet je toch wel weten wie de ‘aardappeleters’ en de ‘zonnebloemen’ heeft geschilderd. De Amerikanen chauvinistisch? Nee hoor ,wij kunnen er ook wat van.