Onze eerste week in de States

De eerste dagen in Omaha zijn erg koud! De eerste dag lijkt het allemaal heel mooi en zonnig maar al op dag 2 is het -10 °C (19 ° Fahrenheit) en het er ligt sneeuw. Nog niet heel erg vaal maar al snel een cm of 10. De wanten en sjalen mogen direct uit de koffer. Het ontbijt in het hotel is echt even wennen. Waarschijnlijk zal het nooit ons ding worden. Donutsen, cornflakes (serials), en een soort brood (wat alleen getoost eetbaar is).

Op maandag doen we al een hoop aankopen, want het voltage is hier anders dan in Nederland. We kopen onder andere een waterkoker, fohn, koffiezetapparaat, stofzuiger, computer, televisie en heel veel andere dingen. Althans..........we willen het kopen. Het lukt niet allemaal in 1 keer want op Tim zijn creditkaart blijkt nog altijd een studenten credit limit te staan. En tja zelfs hier doe je met $ 1000 niet zo veel. Dus moeten we maar gewoon erg veel pinnen en alles kontakt betalen. Kan natuurlijk ook gewoon al is het iets meer rompslomp. In de winkels kijken we echt onze ogen uit. Wat zijn die winkels groot! En dan vooral die supermarkten. De eerste keer dat we “gewone” boodschappen deden, zijn we 1 ½ uur bezig.

De verhuizing


Op dinsdag de 15e komen de verhuizers. Het sneeuwt vreselijk als ze bezig zijn maar het zijn bikkels dus na 3,5 uur staat alles op zijn plaats. We hebben ervoor gekozen om zelf alle dozen uit te pakken omdat we anders wel erg moeten zoeken naar alle spullen. En eigenlijk is dat ook nog wel leuk. Je moet toch wat de eerste dagen. Het uitpakken van de dozen is een hele klus en kan nog wel dagen zoniet weken duren. Aan het einde van de grote verhuisdag gaan we naar het hotel om daar de laatste nacht door te brengen. Het kan al wel in het huis maar het is net ff wat makkelijker in een hotel. Ook vanavond eten we weer uit. Op aanraden van Bram pizza vandaag.

De rest van week 1

De sneeuw en kou zijn na 2 dagen alweer verdwenen en het is heerlijk weer geworden. De zon schijnt de hele dag en het is een graadje of 15 °C. We steken veel tijd in het ontdekken van diverse winkels, het doen van verdere inkopen en het regelen van meer officiele zaken zoals verzekeringen en een social security number. Dit laatste verloopt niet helemaal zoals gewenst. Het nummer voor Tim levert geen probleem op. De aanvraag is al snel in behandeling genomen en dit jaar zal het nummer er zijn. Zonder SSN ben je hier eigenlijk niks. Belangrijkste is nog wel dat je geen bankrekening kunt openen en dus.......geen salaris krijgt. Maar goed, de komende weken zonder salaris overleven we wel. Maar de SSN’s voor Rita en Bram gaan wat minder soepel. Het lijkt erop dat de heren van de immigratiedienst op het vliegveld van Mineapolis hebben een foutje gemaakt. Op onze visa waver staat niet duidelijk dat Rita en Bram bij Tim op het visa staat bijgeschreven. En daardoor lijkt het dat Bram (!) en Rita ook kostwinner zijn. Nou ja, moeilijk verhaal. Maar we moeten de komende weken nog een keer terug naar immigratie om het allemaal rech tte zetten. En als dit niet lukt, zal PURAC even bij moeten springen.

Verder bestaat deze week uit veel ‘oh’, ‘ah’ en vooral ‘nou jaaaaaaaaaaaaaaa......wat een volk’. Maar over dit laatste zullen we ongetwijfeld de komende tijd nog meer schrijven.