Op een on-be-woond ei-ei-eiland…

Nou ja, helemaal onbewoond is Ko Samet niet maar erg veel vaste inwoners zal het ook niet hebben. Na 5 weken, bijna onafgebroken gewerkt te hebben, begin ik het een beetje zat te worden. Heel gezond, denk ik, dus heb ik besloten om eens een lang weekend weg te gaan naar een eilandje voor de kust: Ko Samet. De afgelopen weken zijn andere collega’s hier ook al geweest en hun meningen lopen uitéén van heerlijk tot vreselijk, al naar gelang de favoriete bezigheid van desbetreffende persoon.

Op vrijdagochtend brengt onze chauffeur me met de auto naar de haven. Deze rit duurt ongeveer 45 minuutjes en zo zie ik weer eens iets van Thailand, alhoewel het niet echt spectaculair is. Want cocos- en banenenbomen zijn inmiddels net zo gewoon om te zien als een conifeer in Nederland. Voor 100 Bath (ongeveer 2.5 Euro) koopt ik een retourticket voor de boot. Sommige dingen kosten hier echt helemaal niets. Al realiseer ik me, eenmaal op de boot, wel dat ze er ook niet veel meer voor kunnen vragen. Met ongeveer 30 mensen zitten we op een klein vissersbootje tussen alle groente leveranties van dat weekend. Ach, I-podje op en voor je het weet sta je op de aanlegsteiger op Ko Samet.

Ko Samet is een eiland van ongeveer 7 kilometer lang en 500 meter breed. Vooral die 7 kilometer lengte is een enorme verrassing voor me want ik heb een kaartje bij me waarop staat dat het slechts 700 meter is. Maar als ik na een half uur wandelen nog niet bij de zuidpunt van het eiland ben aangekomen, begrijp ik dat ik een wel erg dubieus kaartje van het Internet heb afgeplukt.Op het eiland rijden een paar taxi busjes die je langs de kustlijn rijden maar ik besluit om lekker te wandelen. Het is, hoe kan het ook anders, mooi weer. En na een uurtje wandelen vind ik een leuk bungalowparkje halvewege het eiland. Het kost ongeveer 40 Euro per nacht maar dan heb ik wel een eigen douche, airco en televisie. En dan.......kan de vakantie echt beginnen.

Voor diegenen die het nog niet wisten, ik ben een enorme strandverslaafde. Toen ik regelmatig vanuit Amerika naar Nederland kwam, was er altijd een dag dat ik naar het strand van Noordwijk, Katwijk of Scheveningen ging om even uit te waaien. Geef me een strand en dan heb ik verder niet veel nodig. Het weer maakt dan niet eens zoveel uit al geef ik uiteraard de voorkeur aan temperaturen boven de 25 C. En in dit geval is er een prachtig wit strand, een blauwe zee en heerlijk weer. Veel beter kan ik het niet wensen. Ik ben namelijk niet alleen een strandverslaafde (er zijn ergere verslavingen zullen we maar zeggen), ik kan ook als een soort wentelteefje in de zon liggen bakken voor langere tijd. En om nu een heel lang reisverslag erg kort te maken: dat is wat ik heb gedaan.

De vrijdag heb ik nog lekker een stuk langs de kustlijn gelopen maar zaterdag ben ik na het ontbijt op een strandstoel geploft, die ik vervolgens alleen maar heb verlaten om te gaan zwemmen in de zee, een ander boek te pakken omdat het eerste uit was, te lunchen, cocktails te bestellen en voor een massage. Heerlijk!! Wel goed opletten dat je je regelmatig insmeert anders zie je er de volgende dag uit als een kreeft. Gelukkig heb ik geleerd van het verleden en blijven de verbrandplekken achterwege. ’s Avonds eet ik op het strand in een lounche bar. Uiteren in je eentje is niet helemaal je-van-het maar ik geloof niet dat het eten er minder om smaakt.

Zondagochtend wandel ik nog een stukje, en plof ik vervolgens weer voor een paar uur in mijn stoel, waarna het ritueel van de dag ervoor zich herhaalt. En omdat ik de masseuse de dag ervoor een tip van 4 Euro heb gegeven, krijg ik vandaag een anderhalf uur durende massage inclusief gezichtsbehandeling voor maar 7 Euro. Beetje decadent is het allemaal wel maar ik heb besloten om ervan te genieten nu het kan. De volgende keer als ik op een dergelijke vakantiebestemming ben, ‘moet’ er één worden ingesmeerd, wil de ander voetballen en wil de derde samen met mij haar eerste zandkasteel bouwen. Ook heel leuk allemaal maar een stuk vermoeiender. Kortom, ik neem het ervan nu het kan.

In de loop van de zondagmiddag vertrek ik weer naar het vasteland. Ik heb een heel weekend niet aan werken gedacht dus wat dat betreft ben ik in de opzet geslaagd. Nog maar 3 weekjes. Kom maar op, ik ben er klaar voor!