Koning Purac en Koning Bhumibol

De tweede werkweek staat in het teken van de echte opstart. Het weekend ervoor is een beetje ingeruimd voor iedereen om wat rust te nemen. Niet zo zeer voor ons want wij zijn er net maar wel voor de Thaien die al weken 7 dagen per week minimaal 12 uur per dag werken. Maar dit kan je wel willen als management, de Thaien blijven gewoon werken. Op maandag gaan we met frisse zin naar ons werk. Laat het maar gebeuren, we zullen het wel eens op gaan starten. En dan blijkt dat er in het weekend iets fout is gegaan in de beginstap van het proces (om Intellectual Property redenen kan ik niet te veel ingaan op het proces; je weet immers maar nooit wie dit leest) waardoor we allemaal met de armen over elkaar kunnen gaan zitten gedurende 2 dagen. Wachten, wachten, wachten. Ja, dat is ook een opstart. Het is soms heel intensief en dan weer niks.

Op dinsdag, als het in de fabriek dus erg stil is, komt de grote baas van PURAC langs. Fabrizio Rampinelli (zijn naam is wel erg toepasselijk gezien het feit dat zijn beslissing ertoe heeft geleid dat de Nederlandse melkzuurfabriek dicht gaat, wat je toch een ramp mag noemen voor het personeel aldaar) is hoofd van PURAC en direct verbonden met onze moedermaatschappij de CSM. Deze Italiaan is aanwezig ter ere van de officiele opstart. En dan krijgen we gelijk weer een stukje van de cultuur van de Thaien te zien. Iemand die hoog in rang staat, wordt bijna letterlijk met trompetgeschal binnengehaald en het respect druipt er vanaf. Iets wat voor ons, Nederlanders, toch een beetje overdreven is. Meneer Fabrizio is immers ook maar gewoon een mens die ook naar de wc gaat (althans daar gaan we voor het gemak maar vanuit). Maar het moet gezegd, het feest dat is georganiseerd is erg leuk. Begeleid door 2 olifanten komt hij het terrein op en de olifanten overhandigen vervolgens symbolisch het eerste melkzuur. Na afloop van deze ceremonie blijkt de heer Rampinelli inderdaad maar een gewoon mens te zijn die gewoon last heeft van een jetlag en niet zo veel zin heeft in social talk. Want als hij bij ons aan tafel komt zitten, is dit duidelijk een beleefdheidsbezoekje. Er komt weinig uit. Gelukkig, het is ook maar een mens.

Nu ik het toch over respect en verering heb, kan ik nog wel even een stapje verder gaan. Al is het natuurlijk wel een erg grote stap van Fabrizio Rampinelli naar koning Bhumibol. Sla een willekeurig boek over Thailand open in de bibliotheek en de koning komt ter sprake. Deze vorst van 81 jaar is de langstzittende vorst (vanaf 1946) ter wereld en wordt aanbeden door het volk. En nu denken jullie ‘ja ok, iedereen houdt van de koning, zwaait met een vlaggetje als hij voorbij komt en het is een vrije dag als hij jarig is’. Nee, dit gaat veel veel verder. En als je er niet bent geweest, zal je niet goed begrijpen hoe ver dit gaat. Ik ben er dan ook van overtuigd dat ik het niet goed kan overbrengen. Dit neemt bijna religieuze vormen aan. Momenteel is de koning herstellende van een ziekenhuisbezoek. Zijn gezondheid is iets wat PURAC ook zorgen baart maar dan om hele andere redenen (lees: financiële) waarom de Thaien bezorgd zijn. Als de koning overlijdt, betekent dit 3 weken van nationale rouw en zal er geen Thai naar zijn werk gaan. Gelukkig voor iedereen hier, is het zo ver dit keer niet gekomen maar met 81 jaar komt het einde natuurlijk wel dichterbij, zeker gezien zijn kwakkelende gezondheid.

De koning heeft veel bijgedragen tot de huidige democratie. Er vonden, en vallen nog steeds, veel staatsgrepen plaats maar de koning weet ze elke keer te sussen. Overigens vormt hij niet de regering en maakt hij er ook geen deel van uit. Wat dat betreft lijkt zijn functie meer op die van onze koningin. In 2006 werd er een staatgreep gepleegd tegen de toenmalige president Thaksin. Koning Bhumibol, geen liefhebber van deze president, besloot daarop de leiders van de coup te ontvangen in zijn palies, waarmee de coup een feit was. Want zodra je de steun van de koning hebt, heb je de steun van het volk.

In het dagelijks leven kom je foto’s van de koning overal tegen. Op straat, in de taxi, in winkels en op werk. Je kan het zo gek niet verzinnen of zijn portret hangt er. We hebben hem ook al groot geprojecteerd gezien op een wolkenkrabber in Bangkok en in de straat waar het uitgaansleven van Pattaya (waarover later mee) in vol ornaat tot uitbarsting komt. Van portretten op buro’s van collega’s kijken we ook niet meer op. Praat dan ook niet negatief over de koning. Beter is om helemaal niet over hem te praten. Zo voorkom je dat je de Thaien beledigt. Op de eerste dag maakte ik al de fout om in een winkel iets af te rekenen met een beetje verfrommeld briefje van 500 bath (ongeveer 11 Euro). En dan moet je weten dat op al het briefpapier het beeltenis van de koning staat. De winkelier nam mijn briefje in ontvangst en ging het vervolgens 2 minuten lang glad staan strijken. Echt, ik overdrijf er geen seconde van. Overigens bleek deze jongen niet helemaal model te staan voor de gemiddelde winkelier, heb ik inmiddels gemerkt. Wat dat betreft zijn Thaien net mensen. Als je maar betaalt; het aantal kreuken in het briefgeld maakt dan niet zo uit. Wat ook erg opvalt dat heel veel in dit land geel gekleurd is. Dat is de kleur van de koning (geel gaat nog, roze is de kleur van zijn dochter die hem op gaat volgen). En op maandag zijn dragen heel veel Thaien een geel shirt om hun liefde voor de koning nog eens te tonen. Maandag is de geboortedag van de koning en op deze wijze eren ze hem. Overigens is de koning op 5 december jarig dus er is nog een vrije dag in het verschiet. Want denk maar niet dat er ook maar 1 Thai gaat werken die dag.

Weer even terug naar de tweede week van mijn verblijf hier. De dagen op werk vliegen voorbij, zelfs als je een wat rustigere dag hebt. We beginnen rond 8 uur en gaan meestal rond een uur of 7 weer naar huis. Afgelopen zaterdag heb ik ook nog een halve dag gewerkt maar daarna toch anderhalve dag vrij gehad. Lunchen doen we op het werk en het avondeten nuttigen we in een restaurant, waarbij voor een restaurant aan het strand al erg geliefd is. Was ik in Amerika al gewend dat uit eten niet duur was, hier is het helemaal een lachertje. Voor 5 Euro kan je heerlijk eten. Maar over eten, vrije tijd en andere belevenissen de volgende keer weer meer.