Thais eten

Ik kan natuurlijk bladzijdes vol schrijven over wat ik nu op mijn werk doe en hoe een dag verloopt van minuut tot minuut. Maar dat is ten eerste voor jullie niet echt boeiend om te lezen en ten tweede, belangrijker nog, voor mij volkomen oninteressant om te schrijven. Want na een lange werkweek ga ik natuurlijk ook niet nog eens ’s avonds zitten beschrijven wat ik in die uren heb gedaan. Dat zou wel erg veel werk zijn in een week. En tenslotte moet er ook nog ontspannen worden. Dus dan doen we dan maar zo vaak en lang als we kunnen.

Iedere avond gaan we met een groep uit eten. Er zijn uiteraard meerdere groepen omdat er verschillende werktijden zijn. En daarbij werken sommigen van ons ook nog eens in shifts dus die zijn er meestal niet bij. Die eten op het werk. Ik werk niet in shifts dus schuif ik iedere avond aan tafel met anderen. Meestal gaan we direct na het werk gelijk naar door een restaurant. Behalve als we wat verder weg gaan en als je daardoor dus wel erg lang in je werkkloffie blijft lopen. Inmiddels hebben we wel een lijstje met favoriete restaurants die we een beetje proberen af te wisselen.

Iedere dag is het rijst. Rijst, rijst en rijst. Al wordt dat nog wel in verschillende gradaties aangeboden. Gekookte rijst hebben we dagelijks op werk. Maar rijst met kip, rijst met garnalen of rijst met ei eten we ook regelmatig. Maar absolute favoriet is de ‘Flied Lice’. Maar gelukkig komt de rijst niet alleen. De eerste dag bestelden we allemaal een gerecht van de kaart. Maar zo werkt het hier dus niet want dan krijg je allemaal een klein schaaltje met ‘iets’ (en de rijst natuurlijk). Drie happen en het is op. Na dag 1 ben je wat dat betreft gelijk geintegreerd. Je gaat zitten, roept de ober en je begint gewoon een beetje in het wilde weg gerechten van de kaart te noemen, totdat je minimaal twee keer zoveel gerechten op tafel hebt dan er mensen zijn. In het begin betekent dat dat er nog wel eens een fout (lees: zo heet dat de vlammen uit je oren komen) gerecht tussen zit. Maar na een tijdje word je bekend met de kaarten en pik je zo je favorieten eruit. Over het algemeen is het heel erg lekker. En omdat verschillende mensen verschillende smaken hebben, eet je heel erg gevarieerd.

Ik ga nu mijn vierde (!!) week Thailand in en dat betekent deze week weer een keer ‘normaal’ eten. Want na een week heb je wel eens behoefte aan gewoon pizza, pasta of iets anders Europees/Amerikaans. Dat merk je alle niet-Thaien hier, ook diegenen die er voor een paar jaar zitten. Zo eens in de zoveel tijd heb je je rijst tax bereikt en is er behoefte aan wat anders. Ben benieuwd wat het deze week wordt.

Het ontbijt eten we overigens dagelijks thuis en dit bestaat uit twee boterhammen met jam. Acht weken lang, boterhammen met jam ’s morgens vroeg. Veel meer keuze heb je namelijk niet of je moet het verschil tussen aardbeien jam en ananas jam ook een keuze willen noemen.

Maar het absolute eet-hoogtepunt van deze periode is afgelopen vrijdagavond geweest. Misschien zelfs wel het eet-hoogtepunt in mijn leven. Niet qua smaak maar wel qua bijzonderheid. Al snel had ik me hier voorgenomen om hier eens een insect te proberen. Niet omdat dat me nu zo enorm lekker leek maar vooral om het eens mee te maken. Omdat ik toevalligerwijs elke keer de enige was in de groep die het wel eens wilde proberen, zette ik ook niet heel erg door. Want als je zo’n stalletje met insecten ziet, is het toch wel even wat anders. Zeker omdat in datzelfde stalletje naast sprinkhanen onder andere gebakken meelwormen, maden en kakkerlakken liggen. En dat bederft de eetlust, als die er al was, toch wel. Maar afgelopen vrijdag was het dus anders. Met 4 anderen, die allemaal wel eens een insect wilden eten, was ik weer in Pattaya om mijn pak op te halen. Nadat dat gedaan was en nadat we hadden gegeten, liepen we op straat langs een insectenstalletje. Het was nu of nooit en het werd dus nu!

De verkoper schepte ongeveer 15 sprinkhanen uit de bak en ging ze kort roerbakken met wat groente. Vervolgens gaan er kruiden over heen en worden ze, nadat eerst de kop eraf is gebroken, aangeboden. Ja, en dan kan je niet meer terug. Maar het leuke was dat ook niemand meer terug wilde. Sprinkhaan tussen je vingers, mond open en hap. Niet te veel nadenken, niet te veel naar de sprinkhaan kijken en al helemaal niet proberen om hem in stukjes op te eten. Gewoon in je mond, kauwen en doorslikken. De kleine sprinkhanen gaan echt probleemloos weg. Maar je hebt ook sprinkhanen met zo’n groot lijf. Op dat moment sputteren vooral de hersenen toch wel even tegen maar uiteindelijk wint de nieuwsgierigheid het van de walging.

Ik heb er drie op en het viel allemaal reuze mee. Waarschijnlijk smaken ze helemaal nergens naar als ze niet gekruid worden dus zorgen de kruiden ervoor dat ze best lekker zijn. De pootjes zijn knapperig en het gekraak in je mond is niet heel anders dan wanneer je een chipje eet. Nadeel is wel dat de sprinkhaan tijdens het kauwen in heel veel kleine stukjes uiteenvalt. En laten die miniscuul kleine stukjes nu allemaal feilloos dat plekje weten vinden in de holtes tussen je tanden en kiezen. Dat is nog niet zo erg maar in de daaropvolgende uren beginnen die stukjes door je mond te zwerven waardoor je nog langer van je sprinkhanen kan ‘genieten’.

Uiteraard word je de volgende dag aangemoedig door collega’s, die het eten van een sprinkhaan een walgelijke gedachte vinden, om de aandacht nu te verplaatsen naar de kakkerlak. Maar voorlopig is het antwoord (‘moet er niet aan denken’) dat ik pas een kakkerlak eet als hun tegelijkertijd een sprinkhaan eten, nog geen reden om me zorgen te maken. Want een kakkelak is toch echt wel buitencategorie voor wat betreft het eten van insecten. Hopelijk blijven mijn collega’s de komende weken walgen van sprinkhanen.....