Daar komen we weer!

Na de kerst staat alles in het teken van de reis naar Nederland. Op donderdag 28 december vertrekken we ’s avonds vanuit Omaha. En op vrijdag 29 december, rond half 1 ’s middags, zetten we weer voet op, vertrouwde, Nederlandse bodem.

Vanwege Tim zijn werk, zijn we maar liefst 4 weken in Nederland. En omdat we, nu met kleine Emma, niet zo veel willen reizen als we de afgelopen zomer hebben gedaan, nodigen we iedereen van harte uit om bij ons langs te komen. En denk nu niet 'ze zullen het wel te druk hebben' of 'ze zitten toch niet op ons te wachten'. Iedereen is van harte welkom!!

We logeren vanaf vrijdag 29 december tot en met vrijdag 26 januari in een vakantiepark van Landal: “De Koornmolen” in Zevenhuizen. Jullie kunnen altijd langs komen, maar bel wel vooraf even. Want we beloven niet dat we 4 weken lang in het huisje gaan zitten wachten.

Ons telefoonnummer is: 06 – 434.14.550

De Koornmolen
Tweemanspolder 6a
2761 ED Zevenhuizen

Nummer van de bungalow weten we nog niet maar als je ons belt, geven we het ff door.

Voor iedereen alvast een goed uiteinde en tot ziens!!

Kerstmis 2006

Kerst in Amerika bestaat eigenlijk uit 1,5 dag. Christmas Eve en Christmas. Christmas Eve is de avond voor kerst (te vergelijken met Heiligenabend in Duitsland) en daarnaast hebben de Amerikanen dus maar één kerstdag. Gelukkig is Tim wel 2 dagen vrij met de kerst. En omdat Christmas Eve dit jaar op zondag valt, schuift deze vrije dag op en dus is Tim ook op dinsdag vrij. Zo hebben wij dus toch ook nog een beetje een gevoel van tweede kerstdag.

Christmas Eve

Rond 5 uur zijn we in Elkhorn bij Mark, Rachel, Josh, Kate en Ben. Hier waren we vorig jaar ook. Toen nog helemaal nieuw en onwennig, nu al duidelijk beter op ons gemak. Het is dan ook heel normaal dat we toen alsof we thuis zijn want dat verwachten de Amerikanen van je. Ga vooral niet zitten wachten tot hun je iets te drinken of te eten aanbieden, want dan kan je lang wachten. Pak wat je pakken kan is het motto.

Voordat we gaan eten gaan we eerst het kado uit proberen dat Josh, Kate en Ben die avond van Santa krijgen. Het is een dansspel op de playstation. Op de grond ligt een doek met sensors en op het televisiescherm zie je de dansstappen die je moet doen. Je vindt dit soort spellen ook wel in speelhallen. Dat Tim zich niet zo prettig voelt op de dansvloer (om maar een eens understatement te gebruiken) is algemeen bekend maar dit spel maakt wel pijnlijk duidelijk waarom. Hij heeft de motoriek van een blind konijn. Maar we hebben lol en daar gaat het om. De kinderen hebben helemaal de tijd van hun leven.

Na het dansen is het tijd om te eten. Rita heeft een kip/croissant-taart en zalm-tortilla rolletjes gemaakt en meegenomen. Dat is maar goed ook want als we met zijn achten van het beetje eten wat Rachel had gemaakt hadden moeten eten, dan hadden we zeker nog even langs de McDonald gemoeten. Dat is op zich wel grappig. Soms maken de Amerikanen (alhoewel dat vast niet typisch Amerikaans is) meer dan je in een week kunt opeten. En soms is het alsof het eten op de bon is. Hoe dan ook, het eten smaakt heerlijk en als toetje is er ijs en pretsels met chocolade, die wij nog diezelfde ochtend hebben staan maken.

Na het eten is het weer tijd voor hetzelfde spel als vorig jaar. Met zijn achten verdelen we zeker 30 kleine kadootjes die in prijs varieren van 1 tot 3 dollar. Maar het gaat om het spel en dat is erg leuk. Voor de kleintjes soms moeilijk te verteren dat er ineens een spel wordt afgepakt maar uiteindelijk is iedereen tevreden. Rond 9 uur gaan we weer naar huis. Er ligt nog altijd geen sneeuw dus voor het tweede achteréénvolgende jaar geen witte kerst voor ons in de States.

Kerst

Om half 8 zijn we ons bed al uit omdat beide kids al wakker zijn. Bram ontdekt dat het strooien van oatmeal en glitters (soort havermout met glitertjes) heeft geholpen. Gisterenavond heeft hij dit op het deck uitgestrooid zodat Santa ’s nachts de weg naar zijn huis zou kunnen zien. Het heeft geholpen. Onder de boom en in de stockings (de sokken boven de open haard) zitten allemaal pakjes. Na het kerstontbijt, Bram kan eigenlijk heel makkelijk met die spanning omgaan en taalt er niet om dat hij niet gelijk zijn kadootjes kan uitpakken, is het tijd om te kijken wat Santa voor ons heeft achtergelaten.

Voor ons allemaal is er een Amerikaanse versie van Monopoly en verder zijn er veel, heel veel kadootjes voor Bram. Playmobile, Lightning McQueen, een afstandbestuurbare Herbie (waar papa en Bram nu om vechten) en nog wat kleinere dingetjes maken hem helemaal blij. Wat een maand! Na Sinterklaas nu Santa die Bram duidelijk maakt dat hij heel lief is geweest dit jaar. Voor Emma zit er ook iets kleins bij, al hadden Santa en Sinterklaas duidelijk onderhandeld dit jaar. De mobile voor in de box met 3 verschilende klassieke deuntjes (Incl. afstandbediening. Hoezo Amerikanen zijn soms een beetje lui?) die Emma van Sinterklaas kreeg was wel genoeg voor de hele kado-maad december.

Om 11 uur rijden we naar Lakeland waar Brett, Kristi, Hunter en Darwin wonen. Net als vorige jaar bij Jason, eten we ook dit jaar weer vroeg en lang, Dat zal dus wel een echte Amerikaanse traditie zijn. Kristi haar ouders en zus zijn er ook. En omdat iedereen wat mee genomen heeft, staat de tafel al snel helemaal vol. We hebben onder andere kalkoen (samen met ham nummer 1 op de lijst van traditioneel kersteten in de US), mash potatoes, stuffing (een soort brood/groente mix), sweet potatoes and marsmallows, oer- Hollandse stoofpeertjes en green bean cassarole. Na het diner, dat dus rond een uur of 1 wordt gegeten, is het tijd voor ontspanning. Iedereen hangt een beetje rond en laat langzaam het eten verbranden. Na een uurtje komen de taarten (pie’s) en andere zoeternijen op tafel. Ook hier geldt weer: pak wat je pakken kan. En zo eten we dus ongeveer 4 uur aan 1 stuk, al is er voldoende tijd om het eten te laten zakken. Ook hier weer een spel met kadootjes. Leuk om dit soort typische Amerikaanse dingen mee te maken. Aan het einde van de middag de laatste Amerikaanse kersttraditie: Football. In tegen stelling tot Europa, wordt hier gewoon doorgesport met de Kerst en dus zitten wij ook weer een stukje Football te kijken.

Al met al weer een gezellige kerst. Tis heel wat anders dan gourmetten maar zeker niet minder leuk.

De ‘tweede kerstdag’ gaan voor ons de voorbereidingen beginnen voor onze reis naar Nederland. ’s Avonds zullen we bij Ruth en Kees-Jan gaan eten, samen met Johan en zijn zus Lianne, die 2 weken over is.

Op naar de kerst

Waren we vorig jaar nog helemaal beduusd van alle kerstlichtjes in de straten, nu zijn we er al veel meer aan gewend. Al vanaf begin november beginnen mensen hun huizen te versieren met lichtjes. Soms zijn de versieringen klein en simpel (zoals bij de Veermannen). Maar soms......

En zoals er overal, met licht, versierde huizen zijn. Zo komen we ook overal Santa tegen. Ja hoor, wij zijn helemaal klaar voor de kerst!

Kerstfeest op school en 'Rita & friends'

Baby Jesus

Al weken worden we middels allerlei brieven op de hoogte gebracht van het naderende kerstfeest op Bram zijn preschool. En in de laatste schoolweek (anderhalve week voor kerst) is het dan zo ver. Op dinsdag is de ‘birthday party for Jesus’. Op die dag geven de kinderen elkaar een boek. Iedereen neemt een boek en pakt dat in. En op school wordt dat vervolgens onder iedereen verdeeld. Voor de Amerikanen een heel normaal iets, voor ons weer iets nieuws. Wij denken dus (misschien is dat het zuinige Hollandse in ons?) dat we een oud boekje van Bram moeten inpakken en dat moeten afgeven aan juffrouw Rose en juffrouw Kathy. Maar nee, zo moet het dus niet. Dus kopen we op het allerlaatste moment een nieuw boekje en pakken dat in. Als Bram thuis komt, is hij reuze trots op het boek dat hij heeft gekregen. En zo lezen wij nu dus iedere avond voor over Jesus, Mary en Joseph ..... Zou het Thomas de Trein prentenboek dat wij hebben afgegeven ook zo in de smaak zijn gevallen of is er ergens nu een heel erg teleurgsteld kindje omdat hij ophet kerstverhaal had gehoopt?

Op donderdag is het grote kerstfeest op school. Alle ouders zijn uitgenodigd. Maar ja, weten wij veel hoe serieus dit is. Rita is er dus wel maar Tim is gewoon aan het werk. Maar wat blijkt, iedereen is er en alle kinderen zijn in kerst-kostuum. Alle kinderen, op één na: Bram. Want wederom kennen wij hier de traditie niet. Waar alle kindjes in, vooral erg lelijke, kerstpakjes lopen, loopt Bram rond in zijn spijkerbroek en zijn Cars trui. Ach, de kerstliedjes die de kinderen op het podium zingen, zijn er niet minder mooi door hoor. Bram zingt enthousiast mee met ‘my God is so Great, so big and so mighty’ en de andere liedjes die we druk hebben geoefend de afgelopen dagen. Onze religieuze kennis is dus ook weer even bijgespijkerd. En dat kan geen kwaad, worden we vast niet slechter van. Al hebben we wel zo onze bedenkingen over de rol die religie hier in Nebraska speelt in het dagelijks leven.

Pamered Chef

Op donderdagavond heeft Rita een ‘Pampered Chef’ party georganiseerd in huis. Britney, de oppas, werkt sinds kort bij dit bedrijf. En zij heeft gevraagd of ze bij Rita een party mocht houden. Het is te vergelijken met een Tupperware party, alleen dan van de Pampered Chef. En dat betekent dat er geen plastic bakjes worden verkocht maar potten, pannen en kook- en bakgerei. Na een week van voorbereidingen is om 7 uur iedereen binnen. Kristi, Wendy en Jess van de Friday playgroup, Karen van de Thursday playgroup, Rachel, Britney, Rita en Pam en Deb van de HyVee. En vooral deze laatste 2 is een verhaal apart. Dit zijn 2 kassavrouwen van de HyVee. Pam is al in de zestig, terwijl Deb een jaar of 20 jonger is. Al sinds de eerste keer dat Rita met Bram de HyVee (de grote supermarkt bij ons op de hoek) in liep, kent ze beide vrouwen. Rita rekent ook alleen maar bij hen af en ze hebben altijd een praatje klaar. Na de geboorte van Emma kregen we ook kadootjes van hen. Deze 2 vrouwen staan wel model voor de vriendschappelijkheid van de streek waar wij wonen.

Gedurende 2 uur demonstreert Britney al haar spullen en kookt ze ondertussen ook nog eens. Zo krijgen de dames dus ook nog wat te eten. En gelukkig voor Britney levert het nog wat op ook. Want als Tim thuis komt van zijn etentje met 2 collega’s, zit Britney net de winst te berekenen. Er blijkt voor meer dan $ 600 verkocht te zijn. Ook fijn voor ons want dat levert ons nog wat ‘koopjes’ en ‘krijgertjes’ op.

Cookie exchange

Op de vrijdag heeft de Friday playgroup een ‘Cookie-exchange’ georganiseerd. Weer zoiets typisch Amerikaans rond de feestdagen. Iedereen maakt koekjes thuis en neemt die mee naar de playdate. Rita en Bram bakken vrolijk mee en stappen met 2 zakken, zelf gebakken, koekjes binnen. Vervolgens gaan alle koekjes in schalen en worden ze op tafel gezet. En onder het genot van wat frisdrank (koffie en thee drinken ze hier voornamelijk op het werk en bij de Starbucks), eten de moeders en de kids enkele koekjes. Uiteraard worden niet alle koekjes opgegeten en zo gaat iedereen dus ook weer naar huis met zakken koekjes. Het nut ervan ontgaat ons een beetje. Maar ja, zodra het met eten te maken heeft vindt de gemiddelde Amerikaan het al snel geweldig.

Etentje 'Thursday playgroup'

Zaterdagavond gaat Rita met de moeders van de Thursday playgroup uit eten bij de Chinees. Deze groep bestaat behalve Rita uit Karen, Patti, Allison, Vicky, Ronda en Bree, Dit is de eerste keer dat ze met z’n allen gaan uit eten. Iedereen woont pas gemiddeld een jaar in Omaha. Aan tafel wordt gesproken over van alles en nog wat. Onder andere ook over ‘ons’ Sinterklaasfeest. Rita vertelt over de oude man en zijn ‘black Piet’ en natuurlijk over de traditie dat de kinderen hun schoen mogen zetten. De Amerikaanse vrouwen vinden het erg interessant en stellen allerlei vragen. Karen vraag of we onze “wooden shoes” dan bij de open haard neerzetten. Ze denkt namelijk dat iedereen in Nederland de houten klompjes heeft!

Patti, die in Tokio heeft gewoond, vertelt dat ze in Japan een kerstavond hadden waarop ieder gezin (die overal uit de hele wereld vandaan kwamen) zich moest kleden in traditionele kleding. Er was ook een Nederlands gezin, natuurlijk met klompen, een Duits gezin met de lederhosen en een grote hoorn. Haar kinderen waren erg boos die avond, omdat zij geen traditionele kleding hadden. De overige 5 vrouwen keken erg verbaasd en realiseerden zich dat zij inderdaad geen traditie hebben. Die avond droegen haar kinderen een ‘Levi-spijkerbroek’ en een rood-wit-blauw t-shirt. Het wordt een gezellige avond en de dames spreken af dat deze avond voor herhaling vatbaar is.

Als Rita thuis komt, zit Tim dames volleybal te kijken. Die avond is Omaha namelijk niet alleen letterlijk het midden van de VS maar ook even figuurlijk. De landelijke damesvolleybal finale wordt in Omaha gespeeld en wordt live op televisie uitgezonden. Onder het toeziend oog van 17,500 gekke Nebraskianen in de hal en vele miljoenen televisiekijkers winnen de Huskers, de trost van Nebraska, van St. Louis.

X-mas party

Zondagmiddag is er een kerstdiner georganiseerd door de Friday playgroup en hierbij zijn de mannen ook uitgenodigd. Om half 5 komen we aan bij Wendy. Zij woont 5 minuutjes bij ons vandaan en is de grote organisator van deze Friday playgroup party. Rita, Bram en Emma komen hier geregeld op vrijdag, voor Tim is het de eerste kennismaking. Zoals het een Amerikaans diner betaamt, is iedereen gevraagd om wat te eten mee te nemen. Wij nemen stoofpeertjes en tortilla/zalm rolletjes mee. En samen met 12 andere gezinnen vieren we zo alvast een beetje kerst. Na het eten, dat op zijn typisch Amerikaans gaat (soort lopend/zittend/staand buffet), is er cake en Karaoke. Dat laatste slaat het merendeel van de mensen over dus wij hoeven gelukkig ook niet het Jingle Bells te lallen. De kinderen, die elkaar allemaal al goed kennen, vermaken zich uitstekend in het enorme huis. En de mannen? Alhoewel er niet 1 stond te trappelen om mee te gaan, viel het allemaal reuze mee.

Merry Christmas!

Total loss

Zoals we al eerder meldden heeft Tim de Volvo van Rita 2 weken geleden total loss gereden geleden. De dag dat we naar Colorado gingen, bracht Tim Bobbie nog even naar de kennel. De kennel is 20 minuten ten noorden van Blair dus dat kon Tim mooi even voor het werk doen.

Eerst moet Tim nog even naar het ziekenhuis voor een infectie aan zijn been. Niets ernstigs maar aangezien Amerikanen niet van half werk houden, leek het al snel heel wat. Maar een flink potje Prednison pillen, een tube zalf en een biopsie verder kreeg hij die ochtend te horen dat er niets aan de hand is. Na de dokter, de hond ophalen en op weg naar de kennel in Tekamah.

Het gaat allemaal goed en Bobbie arriveert om 10 uur bij de kennel aan. Ze is hier al vaker geweest dus 5 minuten later is Tim weer op weg richting zijn werk. De weg vanaf de kennel is een gravel road, zoals dat heet. Dat is een niet verharde weg waarop erg veel kiezels liggen. De maximale snelheid hier is 45 mile (zo’n 60 km/uur). Vaak kan je op gravelwegen wel wat harder maar op wegen zoals deze is 45 al te snel. Tim is wel bekend met de weg want hij heeft hier al vaker gereden. En hij weet dus dat er juist hier erg veel kiezelstenen liggen.

Twee kilometer na de kennel verliest Tim de macht over het stuur omdat het linkervoorwiel in een grote berg kiezelstenen terecht komt. Tja, dan helpt daar geen slipcursus aan hoor. Een aantal jaar geleden heeft Tim wel een cursus gevolgd en dus kende hij de les ‘wat te doen bij slippen’ nog wel: gas loslaten, voorzichtig remmen en sturen in de richting waar je uiteindelijk heen wil. Maar dat mag niet baten. De auto glijdt naar links, slaat direct om naar rechts, belandt vervolgens rechts van de weg in een één meter diepe greppel en op het moment dat de neus van de auto de bodem van de greppel raakt, draait de Volvo 180°. Tim schudt helemaal heen en weer en weet niet goed wat er allemaal gebeurt.

Als de auto uitgeschoven is, is het stil. Heel stil. Als in een reflex loopt Tim zijn lichaam na. Alles zit er nog aan, nergens is bloed te zien en er zijn ook geen pijntjes. De auto uitstappen valt niet mee omdat de auto half op zijn kant in de greppel ligt. Uitgestapt valt het Tim pas op dat zijn auto achterstevoren staat. Raar dat je dan nog denkt dat je eigenlijk zo weer verder kan rijden. En dat terwijl je zo kan zien dat de motorkap ernstig ontwricht is, de hele linkerkant is ingedeukt of deels weg (lampen en spiegel) en dat de banden zijn verdwenen.

Veel tijd om te treuren heeft Tim niet want op deze hele stille landweg komt al binnen een minuut iemand langs. Deze meneer brengt Tim naar een sleepbedrijf 10 minuten verder en een 20 minuten na de crash wordt de Volvo al in de takels gehangen. Volgens de man van het sleepbedrijf is Tim zelfs over de kop geslagen. Iets wat Tim overigens later zelf onmogelijk acht gezien de stand van de auto. Als de auto wordt weggetakeld, komt daar de volgende redding aan. Vanuit de richting van de kennel komt Kristi er met de auto aan. Zij heeft ook hun hond weg gebracht omdat ze een lang weekend weg gaan. Wat een geluk. Nadat de auto is weggesleept naar het sleepbedrijf, breng Kristi Tim thuis en binnen 2 uur na de crash is Tim weer thuis.

In de volgende dagen volgen wat gesprekken met de verzekering. En na een week krijgen we te horen dat de auto Total Loss (ook hier noemen ze dat zo) is verklaard. Onze verzekering gaat uitbetalen. En wat blijkt? We waren goed verzekerd want we krijgen zo’n $ 3500 terug en we krijgen een huurauto voor een aantal dagen. Goed geregeld.

Inmiddels hebben we het afgelopen weekend een nieuwe auto aangeschaft. Rita rijdt nu rond in een Ford Contour van 10 jaar oud. Heel lelijk groen maar wel betrouwbaar (zou ik ook zeggen als ik de verkoper was) en goedkoop dus hopelijk een uitstekende keuze. Eind goed, al goed!

Hoor wie klopt daar kinderen

Boem Boem Boem ... Wat is dat?
Is het een inbreker, de wind of gewoon een kat?

Snel holt Bram naar de achterdeur.
Oh oh, hij krijgt helemaal een kleur.

Zou het dan toch gebeuren?
Loopt de Sint ook in Omaha langs de deuren?

Als Bram de deur open doet,
maakt dat in één klap zijn hele week goed.

Wat een grote tas staat daar.
Dat heeft hij maar mooi voor elkaar.

Het zingen van liedjes heeft nut gehad.
De Sint is nu toch echt ook in zijn stad.

Dat wordt een ouderwetse Sinterklaasavond dankzij de Sint.
Waren we maar eeuwig kind.

Ook veel dank aan onze familie in Zeeland,
want dankzij jullie hadden we pepernoten in elke hand.

Sint, bedankt en tot volgend jaar.
Al weten we nog niet precies waar.

Colorado (deel II)

Nadat we een dag eerder in Colorado Springs heerlijk uitgebreid hebben ontbeten in het restaurant van het hotel, is het ontbijt in Boulder weer ‘gewoon’ Amerikaans. Een klein zaaltje, onhandige tafeltjes en stoeltjes, kleffe donuts, slappe koffie, eieren die de avond ervoor al tot groen gekookt zijn en een live uitzending vanuit een kerk op televisie. Nee, die Amerikanen weten hun gasten soms wel te verwennen hoor.

Na deze ‘traktatie’ rijden we downtown Boulder in. Als we aankomen zijn veel winkels nog dicht maar omdat het heerlijk weer is (rond de 12 °C), lopen we een beetje door de winkelstraten. Het oogt een beetje ‘lijnbaan-achtig’. Wat opvalt is het grote aantal zwervers. Waarom die juist hier zijn, is ons niet helemaal duidelijk. In Omaha hebben we ze nauwelijks. Tja, er zal wel een reden zijn voor zwervers om juist wel naar de ene stad en niet naar de andere stad te gaan. In ieder geval zijn ze hier gezellig met meerderen dus is dat wellicht een reden voor de grote groep hier. Nadat we alle winkels wel gezien hebben, stappen we de auto in en rijden we in 30 minuten naar Denver. Gisteren deden we hier, via de mooie route, 2,5 uur over!

Denver, een miljoenenstad aan de voet van de Rocky Mountains. Denver kreeg wereldwijde bekendheid toen Blake, Krystel, Alexis en Dex er de scepter zwaaiden. Inmiddels is dat al jaren geleden en er is helemaal niets meer wat er aan deze serie uit de jaren ‘80 herinnert. Het is even zoeken maar nadat we een kaart van de stad hebben gekocht, vinden we al snel het gezellige centrum. Dit centrum doet ook weer Europees aan. Auto-vrij, veel winkels en muziek op de straten, al met al heel gezellig. En het is nog steeds heerlijk weer. Opvallend is wel dat de grote Amerikaanse winkelketens zoals Macy’s, Benneton en Bloomingdale’s ontbreken maar daarentegen is er wel een grote Nike super-store en die hebben we niet eerder gezien. Bram heeft nog een winterjas nodig want die groeit als kool. Hij heeft geluk dat vooral zijn vader een Nike fan is dus Bram heeft nu een Nike winterjas. Patser!

Emma is niet in haar hum. Ze is hele dag al aan het huilen, er is duidelijk wat aan de hand. Ze ligt in de wiegenbak en is af en toe stil maar over het algemeen slaapt ze nauwelijks. We lunchen in het Hardrock café van Denver. We hadden het cafe van Minneapolis eerder ook al bezocht, leuke traditie. Heerlijk eten, ook niet onbelangrijk als je gaat lunchen natuurlijk. Aan het einde van de middag lopen we naar een groot park. Bram leeft zich helemaal uit. Hij rolt wel 100 keer van een hele grote heuvel af. Al is het natuurlijk niet de bedoeling dat er geen 101e keer komt.....

Op de terugweg naar het hotel valt Emma eindelijk diep in slaap, al heeft haar vader daar weinig oog en oor voor. Samen met Drukwerk, er zit een Hollandse hits cd in de cd speler, zingt hij luidkeels ‘Je loog tegen mij’. Door een plotseling ‘hé sukkel’, je moet immers van je hart geen moordkuil maken, wordt hij er even fijntjes op gewezen dat hij met 130 kilometer per uur het hotel voorbij rijdt. Ach, als we maar lol hebben. Als we dan éénmaal toch het hotel bereiken, wordt Emma weer schreeuwend wakker. We besluiten gelijk dat we toch maar naar het ziekenhuis met haar moeten. Iets is niet in orde en wij hebben verder geen afdoende medicijnen bij ons. Overigens klinkt direct naar het ziekenhuis gaan als een kindje ziek is een beetje zwaar, maar zo gaat dat hier. We hebben in Omaha wel een kinderarts voor Bram en Emma maar iets als een huisarts bestaat niet. Je gaat dus altijd naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Als we binnenkomen, lijken we gelijk geholpen te worden maar al met al duurt het toch 2,5 uur voordat we weer buiten staan. Niet dat de onderzoeken zo lang duren maar je moet gewoon keurig op je beurt wachten en dus kan het even duren. Voor Rita wordt het wachten overigens beloond want de dienstdoende arts kan uitstekend de rol van dokter McDreamy in Grey’s Anatomy overnemen. Uiteindelijk wordt de diagnose gesteld op een virale infectie. Niets ernstigs maar wel vervelend. Emma krijgt pijnstillers, die gelijk al goed aanslaan. Een paar dagen later is ze opgeknapt.

Op zondag gaan we, na weer een waardeloos ontbijt, naar het Rocky Mountains National Park. Het is, vanwege de sneeuw, deels afgesloten. Wel jammer maar er blijft nog een prachtig mooi gedeelte over om te zien. Als je je ogen dicht doet en je fantasie de vrije loop laat, zie je gewoon de cowboys en indianen over de uitgestrekte vlaktes rijden. Dit komt zo uit een televisieserie, al is het natuurlijk andersom. Dit is de basis voor vele westerns geweest. Halverwege de tocht door het park komen we een enorme kudde herten tegen. Op het moment dat wij aan komen rijden, besluit de kudde, die in het zonnetje ligt te soezen, net om een stukje te gaan lopen. We zitten dus eerste rij. Honderden herten lopen langs onze auto. Prachtig om te zien. In dit jaar Amerika hebben we meer herten gezien dan in de 35 jaar ervoor maar toch blijft het bijzonder. Laten we dat dan ook maar niet vergeten. We rijden ongeveer 3 – 4 uur door het park en alhoewel de zon schijnt is het behoorlijk fris (-5 °C).

Als we de Rocky Mountains uitrijden om weer richting Nebraska te gaan, wordt Tim aangehouden door de State Patrol. In de bergen mag je bergop ongeveer 60 km per uur en al 20 minuten rijdt er iemand voor hem die dit dan ook precies doet. Dan komt er een inhaalplaats. Broemmmmm doet Tim, wellicht iets te enthousiast. Dat maakt natuurlijk niet zoveel uit maar je moet het niet doen op een plek waar de State Patrol (de staats politie) staat te kontroleren. Niet zo handig. Tim ziet het gelijk. Maar dan helpt van het gas af gaan niet meer. Met veel machtsvertoon, geluid en licht komt de politie auto achter ons aan en het sein ‘pull over’ is duidelijk. De agent zegt dat het erg onverantwoordelijk is om zo te rijden en Tim geeft hem helemaal gelijk. Dat helpt en daarbij is de overtreding ook weer niet erg zwaar want behalve hard optrekken was er verder niet veel mis met de manouvre. De agent vindt dit blijkbaar ook want de kids krijgen een prachtige sticker, Tim een mooie schriftelijke waarschuwing en Rita een vriendelijk ‘have a nice day’ en dan mogen we weer gaan. Toch wel spannend hoor.

We rijden Colorado uit via het noorden en komen dan in de staat Wyoming terecht. Hier waren we nog niet eerder geweest. Deze staat is bekend van het Yellowstone Park maar daar komen we nu niet. Dat bewaren we tot de komende zomer. Een groot deel in Wyoming rijden we tussen de Rocky Mountains en de Sandhills door. Na een tijdje verandert het landschap en rijden we tussen Badlands-achtige rotspartijen. Voordat we naar Amerika gingen, wisten we niet veel van het Amerikaanse landschap. Maar het is echt prachtig en indrukwekkend hoor. Jammer dat er zoveel Amerikanen wonen...

Via Wyoming rijden we Nebraska binnen. Dit deel van Nebraska is nog niet saai want nog altijd zijn er de grote rotspartijen. Als we in ScottsBluff aankomen, gaan we op zoek naar Chimney Rock. In een half uur zien we 2 verkeersborden: City Hall en Library. Maar verder niet één bord wat ons naar dé natuurattractie van Nebraska moet leiden. Uiteindelijk zien we het liggen. De grote Chimney rock lijkt inderdaad op een schoorsteen en heeft zijn naam dus niet voor niets gekregen. We gaan de auto even uit omdat we na 5 uur rijden de benen ook wel even willen strekken. Maar oei wat is het koud. De gevoelstemperatuur is imiddels gedaald naar – 10 °C.

In het donker rijdt Rita richting de snelweg, die 2 uur verderop ligt. In Ogallala (hoe verzin je zo’n naam), schuiven we weer aan bij een Chinees. Niet dat we er veel trek in hebben maar het is het enige restaurant in de wijde omgeving dat nog open is. Na het eten rijden we nog even door en in North Platt (4 uur ten westen van Omaha) stoppen we om te overnachten. Het klinkt natuurlijk onwijs decadent maar we beginnen al een voorkeur te ontwikkelen voor bepaalde hotels. De Holiday Inn waar we induiken is dan ook niet toevallig gekozen. Want behalve mooie kamers hebben ze hier dus wel een heerlijk uitgebreid, continentaal, ontbijt. Maandagochtend rijden we het laatste stuk naar Omaha. We sluiten 2006 af voor wat betreft de uitjes in de States: Kansas City, Minneapolis, BadLands, Black Hills, Zuid-Nebraska, Denver en de Rocky Mountains....te veel om op te noemen.