... wegwezen

Het is zover. Voor de tweede keer in twee jaar tijd komt een Internationaal verhuisbedrijf bij ons inpakken. We zijn er helemaal klaar voor. Overal in het huis hangen briefjes met ‘House’, ‘Storage’ en ‘Stay’. Wat zoveel betekent als dat er spullen naar het huis in Gorinchem of naar de opslag moeten. Tenslotte blijft de categorie ‘Stay’ gewoon achter omdat we die nog nodig hebben de komende 2 maanden. Dit vooraf indelen kost wel wat tijd maar het grote voordeel is dat we tijdens het eigenlijke inpakken nauwelijks aanwezig hoeven te zijn. Zo was het in destijds in Nederland en hopelijk gaat het hier net zo.

Donderdagochtend om kwart voor acht stopt er een kleine vrachtauto voor de deur. Het gaat beginnen. Er stappen twee mensen uit de vrachtauto die rechtstreeks op Tim, die op dat moment buiten staat, aflopen. Nee, dit kan niet. Deze mensen zijn 60-ers. He-le-maal niets mis mee natuurlijk maar gaan die alle spullen uit elkaar halen en inpakken? Tim vraagt het even bij ze na maar het klopt wel. Zij gaan met zijn tweetjes alles in één dag inpakken. Nadat hun alles is uitgelegd, gaan ze beginnen. En terwijl zij beginnen, belt Tim met het verhuisbedrijf. Even later komt er een derde kracht bij maar of het allemaal in één dag gaat lukken? We wachten het wel af.

Als de verhuizers bezig zijn, gaan wij met zijn viertjes naar Le Peep. Want omdat de verhuizers vroeger zijn dan afgesproken, komt er van ontbijten natuurlijk niks meer thuis. Dus ‘moeten’ we wel naar Le Peep, al weten de vast lezers inmiddels wel dat dat helemaal geen straf is. Na het ontbijt brengen we de kinderen naar hun laatste schooldag van het jaar (en om het nog iets ‘dramatischer’ te maken: hun laatste schooldag op een Amerikaanse school). De verhuizers zijn bezig en de kinderen naar school. Goed geregeld hoor. En uiteraard heeft Tim deze twee dagen ook vrijgenomen. Weer aangekomen bij het huis, blijkt dat de inpakkers lekker bezig zijn. Ze hebben geen vragen dus pakken wij onze sportspullen om even te gaan tennissen.

De komende weken zullen we gaan proberen duidelijk te maken waarom we soms helemaal niet zo excited zijn om terug te gaan. Hier hebben we gelijk het eerste voorbeeld te pakken. Elke wijk heeft zijn eigen sportfaciliteiten. In onze wijk is dat een eigen tennisbaan. Deze betonnen baan is omgeven door een hoog hek maar het is vrij toegangelijk voor iedereen. Dit kost dus helemaal niets. En nog beter, ondanks dat het vrij toegangelijk is voor iedereen, is het een prachtige baan. Niet dat wijst op de aanwezigheid ’s avonds van groepen die het nodig vinden om ‘sloopwerkzaamheden’ te verrichten. En direct naast de tennisbaan, een al even netjes onderhouden speelplaats voor kinderen. Waar zie je dit in Nederland? En vooral, waarom lijkt men hier in de VS veel meer respect voor elkaars eigendommen te hebben?

Het tennis is erg leuk. Tim heeft al 10 jaar niet getennist maar biedt Rita, die inmiddels al een half jaar speelt, leuk tegenstand. Na de tennispartij kijken we weer even bij de inpakkers en als blijkt dat dit nog heel goed gaat, brengen we een bezoekje aan ons nieuwe appartement. Met twee auto’s, helemaal afgeladen met koffers en dozen, rijden we zo’n 20 minuten naar ons nieuwe stekkie. En wat een aangename verrassing. Van de buitenkant ziet het er allemaal wat oud uit maar van binnen is het vrij groot en modern. En als klap op de vuurpijl blijken we een gloednieuw zwembad te hebben, wat op minder dan 50 meter (bij nader inzien is dit eerder 25 meter) van onze voordeur ligt. En omdat het een klein gesloten appartementencomplex is, zullen we van overlast bij het zwembad weinig last hebben.

Als we de spullen hebben uitgeladen, gaan we terug naar de inpakkers. En dan is ineens duidelijk wat de man en de vrouw bedoelden met ‘we pack everything’. Ja, everything dat ze kunnen tillen. En dat, met alle respect voor de al wat oudere lezers, blijkt niet zoveel te zijn. Wat een poppenkast! Alle kasten zijn leeggehaald en in dozen gestopt maar verder ziet het huis er eigenlijk net zo uit als 5 uur geleden. Dat zullen de verhuizers van vrijdag leuk vinden. Weer een typisch staaltje van Amerikaanse inefficiëncy.

Nadat we de kids van school hebben gehaald, gaan we naar ons nieuwe huis en duiken we even het zwembad in. Op naar dag twee van de verhuizing.
Op vrijdagochtend is Tim al vroeg in de Binney Street, terwijl Rita zich over de kinderen ontfermt. Tim ruimt nog wat op voordat de volgende verhuisploeg komt. Now, we’re talking! Om 10 uur rijdt er groene 40 foot container de straat in, gevolgd door een kleine verhuiswagen. Uit de vrachtwagen komen 4 man. Twee oudere heren (en met ouder bedoelen we weer 60+) en twee jongens van een jaar of 30. De ouderen pakken de kleinere dingen in en doen de administratie, terwijl de jonkies de hele dag alle spullen van het huis naar de container sjouwen. En dat is niet bepaald een pretje want het is vandaag wederom 35 oC. Overigens is het feit dat er 60+-ers bij ons inpakken al lang geen verrassing voor ons. Hier zijn de mensen gewoon gedwongen om zo lang mogelijk door te werken omdat er anders geen geld binnenkomt. Zo kan het dus gebeuren dat er 70+ers achter de kassa van de HyVee zitten. Overigens sparen jongeren wel al voor hun oude dag maar sparen is niet iets dat de Amerikanen in het bloed zit.

Even terug naar het begin van de tweede verhuisdag. Deze tweede ploeg begon direct te klagen over de eerste ploeg. Blijkbaar moest er niet alleen verhuisd worden maar ook nog heel veel worden ingepakt. Deze 4 mannen maken echter alle slechte ervaringen met het verhuisbedrijf van de eerste dag helemaal goed. In 6 uur pakken ze alles in en om klokslag 4 uur gaat de container, die maar voor zo’n 60% vol zit, dicht. Tot ziens in Gorinchem! Toch wel een lekker gevoel dat voorlopig alles ook inderdaad zo loopt zoals we gepland hebben.

Nadat we vervolgens ook alle papieren voor de verkoop van het huis hebben ondertekend, gaan we naar het appartement. Leek het de afgelopen 2 jaar al vaak op vakantie, nu met een eigen zwembad, is het pas echt vakantie. Heerijk hoor even een half uurtje spatteren na het eten. En met de zon, de krekels en de geur van bbq’s ljkt het echt op een vakantie-oord. Ja, hier gaan we ons wel vermaken.

Al met al hebben we de afgelopen 2 dagen weer een speciale periode afgesloten. De komende dagen moeten we nog wel wat schoonmaken maar vanaf nu is elke dag een stapje dichter bij Nederland.

Tot slot nog even ‘een mededeling van huishoudelijke aard’. In tegenstelling tot eerder gemeld in de weblog, houden we ons eigen telefoonnummer.

Telefoonnummer tot en met dinsdag 31 juli +1 402 898 9304
Telefoonnummer vanaf 1 augustus +1 402 932 4776

Inpakken en...

De afgelopen weken zijn we regelmatig naar de voor ons bekende Wal-Mart, Lowe’s, Oakview en WestRoads Mall geweest. Dit alles met maar één doel: shoppen. Shoppen omdat het dan nog met de container mee naar Nederland kan. En zo is er dus heel heel heel veel kleding gekocht. Verder nog een nieuwe bbq, gereedschap voor Tim, een nieuwe laptop, veel knutselspullen, spelletjes en alvast kadootjes voor de ‘naderende’ Sinterklaas en kerst.

Maar nu is het klaar met het shoppen. De lijstjes zijn afgewerkt en zijn overgegaan in andere lijstjes. Lijstjes die er toe moeten leiden dat de verhuizers exact weten wat waar naar toe moet. Dat zal nog een hele klus worden want er worden spullen ingepakt die naar Gorinchem gaan en spullen die nog naar de opslag gaan omdat het toch niet in het huurhuis past.

En met het organiseren van dit allemaal is er ook weer heel veel weggegooid. Wat een troep verzameld een mens toch om zich heen. Tis maar goed dat we zo nu en dan nog eens verhuizen. Verder is deze week ook Rita's lelijke groene auto verkocht aan Mark. Als dank hiervoor mag Tim de resterende maanden in Mark zijn nog lelijkere truck rijden.

En met de verhuizing moet er ook gelijk een heleboel andere dingen geregeld worden zoals verhuisberichten, het opzeggen van gas, water en licht, het alvast inschrijven in de gemeente Gorinchem omdat anders onze spullen niet gelost kunnen worden in Rotterdam, inschrijven bij een nieuwe ziektekostenverzekering enzovoort.

Voor diegenen die wel behoefte hebben aan wat vastigheid, hier even kort de planning voor de komende 3 maanden:

- Donderdag 26 en vrijdag 27 juli komen de verhuizers inpakken en verhuizen

- Wij wonen vanaf donderdag 26 juli op het onderstaand adres:

Familie Veerman
Latvian Village
3026 Paddock Road #117A
Omaha, NE 68124
001-402-898-9304

- Van vrijdag 24 augustus tot en met vrijdag 7 september zijn we op vakantie.

- Op vrijdag 28 september vertrekken we naar Nederland waar we zaterdag 29 september om een uur of half 2 aankomen.

- De eerste dagen/weken zullen we in het huis van Tim zijn vader wonen in Beekbergen.

- Zodra het nieuwe huis van Gerben en Mariska klaar is (hopelijk ergens in oktober), gaan wij naar Gorinchem om hun huurhuis over te nemen.

- Vanaf eind oktober/begin november is Tim voor 2 maanden naar Thailand voor de opstart van de nieuwe PURAC fabriek.

Al met al een drukke tijd. Maar eerst de verhuizers.................

Een beetje ongemakkelijk feestje

Iedereen kent het wel. Van die feestjes waar je niet echt zin in heb. Niet omdat je moe bent of liever wat anders doet. Maar vooral omdat je van te voren eigenlijk al weet dat het wel eens ongemakkelijk kan gaan worden. Maar het feestje is wel een soort ‘moetje’ dus ga je er gewoon voor. En dat deden wij dus ook op vrijdagavond.

Vrijdag 20 juli is het een grote dag voor Rachel. Na 12 jaar in Amerika gewoond te hebben, heeft ze besloten om zich tot Amerikaanse te naturaliseren. ’s Middags meldt ze zich in het courthouse van Omaha. Overigens zijn we hier niet bij hoor dus het nu volgende verhaal hebben we geheel van horen en zeggen. Het zal ongetwijfeld lijken op het officiële gedeelte zoals dat ook in Nederland wordt gedaan voor de ‘nieuwkomers’. Rachel staat er als enige Nieuw-Zeelandse tussen vooral Mexicanen en andere Latijns-Amerikanen. Enkele weken voordat de Amerikaanse regering heeft besloten om Rachel te erkennen als Amerikaans staatsburger, moet ze een inburgeringstest doen. Het examen zelf stelde, volgens haar, weinig voor maar ze moest er wel alle staten, presidenten, het volkslied en de Amerikaanse geschiedenis uit haar hoofd voor leren.

Tijdens het officiële gedeelte is er een videofilm te zien waarop George Bush haar welkom heet tot Amerika. Daarnaast krijgt ze de papieren, waaruit blijkt dat ze nu Amerikaanse is. Tot slot wordt een film waarin vooral veel aandacht is voor 9/11 en voor andere oorlogsdaden van Amerika. Uiteraard gaat deze film gepaard met het spelen en zingen van ‘the Star-Sprankled Banner, het Amerikaanse volkslied (). Op het feestje ’s avonds horen we dat diverse mensen tijdens het tonen van de film tot tranens toe waren bewogen. Precies de reden waarom wij dus niet zo’n trek hadden in dit patriotische feestje....

http://www.verenigdestatenvanamerika.com/stsinr/volkslied.html

Ter ere van haar Amerikaanse staatsburgerschap viert Rachel op vrijdagavond een groot feest. In de tuin staat een groot springkussen voor de kids. En iedereen wordt gevraagd om snacks en drank mee te nemen. Het is heerlijk weer dus alle 80 genodigden zijn lekker buiten. Bram vermaakt zich uitstekend met de andere 20 kinderen. Wij schuifelen rustig als enige niet-Amerikanen door de tuin. Zoals we al vaker hebben gemerkt de afgelopen 2 jaar, vinden veel mensen het reuze interessant dat je uit een ander land komt. De vraag die ons de afgelopen tijd, en nu dus ook, heel vaak gesteld wordt, is of we ‘excited’ zijn om weer terug naar Nederland te gaan. Het antwoord op die vraag is ‘nee’. Dat klinkt voor jullie lezers wellicht raar maar we zijn niet echt excited (een goed Nederlands woord is hier eigenlijk niet voor. ‘Opgewonden’ is namelijk zeker niet de goede vertaling). Maar hierover zullen we de komende weken nog wel eens wat schrijven. Nu weer even terug naar het feest en vooral terug naar de reden waarom het een ongemakkelijk feestje was.

In de loop van de jaren hebben jullie wel al begrepen dat wij erg weinig op hebben met het sterke patriotische Amerikaanse gevoel. De ‘support our troops’ stickers op de auto’s begrijpen we wel wat beter na 2 jaar Amerika (het zijn tenslotte vaak zonen en dochters van die mensen die naar Irak worden gestuurd). Maar op deze vrijdagavond werd weer even heel duidelijk dat Amerikanen Amerika als het middelpunt van de wereld zien.

Halverwege het feest is er even tijd voor een officieel woordje van de schoonvader van Rachel. Hij heet haar van harte welkom in Amerika. Vanaf is ze echt één van familie. Huh? Horen we dat goed? Is er soms iets mis met ons Engels? Fijn om dat te horen van je schoonvader. Tot die tijd hoorde ze dus niet echt bij de familie? En dan denk je dat die man het zo wel niet zal bedoelen maar geloof ons, zo bedoelde hij het wel. Tim hield een gesprek, eerder die avond, met hem na 2 minuten al voor gezien omdat deze man wel erg nadrukkelijk liet merken dat er eigenlijk maar één volk was, het Amerikaanse. Gelijk wordt ook een beetje duidelijker waarom Rachel Amerikaans staatsburger is geworden. Want in dit geval geldt zeker ‘zo vader, zo zoon’.

Overal hangen Amerikaanse vlaggen en de hele tijd klinken patriotische liederen over de radio. Op zich is daar helemaal niks mis mee natuurlijk. Logisch zelfs. Al denken we dat op een Nederlands feestje eerder de vogeltjesdans te horen is dan het volkslied. En dat diverse mensen deze liederen ook de hele avond meezingen is ook nog wel te begrijpen, ook al gaat het op den duur wel irriteren. Tijdens onze gesprekken krijgen we regelmatig te horen hoe geweldig Amerika wel niet is. En ook vooral dat het hun plicht is om overal op de wereld voor vrede te zorgen. De discussie dat ze in dat laatste niet erg succesvol zijn de laatste jaren zwengelen we maar niet aan. Overigens zijn lang niet alle aanwezigen blind voor de rest van de wereld hoor. Zo vraagt iemand ons bijvoorbeeld of wij de Amerikanen, die denken dat de wereld bestaat uit Amerika en Irak, wel helemaal wijs vinden. Maar als het ‘I’m so proud to be an American’ voor de derde keer door de boxen schalt en wederom diverse mensen mee gaan zingen, houden wij het maar voor gezien.

Het is niet goed onder woorden te brengen hoe we het hebben beleefd die avond maar het was af en toe best eng. Alle soorten van extremisme is eng. En vanavond was al met al toch best wel extreem. Voor het eerst werd duidelijk dat Nebraska niet voor niets samen met Iowa de meest conservatieve staat van Amerika is. Ineens waren we best wel excited om weer terug te gaan naar Nederland......

Top sale

Na de voorbereidingen is het zover. Woensdagavond zet Rita nog snel de borden met daarop ‘garage-sale’ buiten. Donderdag om 8.00 uur begint Rita met het buiten zetten van alle spullen. Rachel heeft ook inmiddels haar spullen gebracht en Kristi komt om 9.00 uur.

Direct om 8.00 uur zijn er al mensen die de spullen bekijken en ook al kopen. De eerste dag wordt er vooral kleding en speelgoed gekocht en op zaterdag de grotere spullen en de electrische apparaten. Er komen werkelijk allerlei verschillende mensen op zo’n sale af. Hele jonge mensen, die net op zich zelf gaan wonen. Oudere mensen, die hun auto op onze oprit rijden (waar dus alle spullen op staan), omdat ze nog net met hun stok kunnen lopen. Er wonen hier veel latino’s, die altijd met grote groepen tegelijk komen. Goed voor de verkoop hoor. Ook bekenden, zoals Rachel en de kinderen, de buren en een paar meiden van verschillende speelgroepen, komen langs.

Ook komt er een groep schoonmakers langs, die vanuit hun werk een bezoekje brengen aan onze garage-sale. Nou, en dat hebben we geweten. Achteraf blijkt dat zij de prijsstickers verwisseld hebben en een paar kinderlaarsjes hebben gestolen! Belachelijk, dom en laag, is wat Rita en Kristi hiervan vinden. Een dag later komen er, van hetzelfde bedrijf, weer een paar van die meiden. Ze spreken nauwelijks Engels en begrijpen niet wat Rita en Kristi proberen te vragen over de groep van gisteren. Wel noteert Rita het telefoonnummer van het bedrijf wat op hun bedrijfsauto staat. Ze besluit op maandag het bedrijf te bellen en vraagt aan de bedrijfsleider of hij weet door wat voor mensen zijn bedrijf word gerepresenteerd!? Wij zouden in ieder geval niet dit soort schoonmaaksters in ons huis alleen achterlaten.

Maar verder zijn het gezellige dagen. Hunter, Darwin , Bram en Emma vermaken zich prima rondom het huis en gedragen zich werkelijk voorbeeldig. Ze vinden het volgens ons toch wel erg gezellig al die mensen, die langs komen en een praatje met hun maken.

Op zaterdagmiddag zit Tim er ook even voor de gezelligheid bij. Kristi is dan inmiddels al weer richting Sioux City (zo’n 1 ½ uur rijden) vertrokken.. Tim is zo aardig voor de kopers, dat hij bij een grote aankoop er een gratis wafelmaker bij weg geeft. Ja, gelukkig is hij er niet alle dagen bij geweest, anders waren we nooit tot de $600,- dollar gekomen!

De winkel van Sinkel

De voorbereiding is eigenlijk al weken aan de gang maar deze weken is toch wel het hoogtepunt bereikt in de voorbereiding van Rita’s eigen garage sale. Tot op heden ging ze alleen maar bij garage sales van anderen langs maar nu organiseert ze er zelf één.

Vanaf donderdagochtend 12 juli tot en met zaterdag 14 juli zijn onze garage en oprit omgedoopt tot een heus winkeltje. En alsof we zelf nog niet genoeg hebben om te verkopen, doet Kristi ook nog eens een duit in het zakje. Rita en Kristi zullen samen beide op donderdag en vrijdag aanwezig zijn. En als het allemaal erg leuk is en, belangrijker nog, er nog veel te verkopen is, zal Rita op zaterdag ook nog alleen de laatste spullen aan de vrouw proberen te brengen.

Waar past Tim in dit verhaal? Ehhh nergens eigenlijk. Tim hangt wat op en haalt wat uit elkaar maar verder is ligt de organisatie helemaal in handen van Rita en Kristi. Kristi neemt de public relations voor haar rekening terwijl Rita de prijskaarten en de reclameborden maakt en de garage inricht. Ja, het lijkt heus op een echte winkel.

Donderdag gaat het dus beginnen. En of er nu veel of weinig kopers zijn, dat maakt allemala niet uit. De voorpret is al geweldig.

Lekker weg in eigen stad

Wetende dat we hier nog maar een paar maanden zitten, maken we nu natuurlijk wel al lijstjes met dingen die we hier nog wel willen zien. Dit gezegd hebbende, is het natuurlijk duidelijk dat al heel veel in dit huis draait om de komende verhuizing(en). Gelukkig is er van stress nog geen sprake maar 'de verhuizing' is wel hét onderwerp gesprek.

Op de lijst met dingen die we nog zouden willen doen, stonden een paar restaurants die we wilden bezoeken. Hierop hebben we de afgelopen weken Britney een paar keer op laten passen en dat gaf ons de gelegenheid om wat duurdere restuarants af te gaan zonder kids. Overigens betekent duurder nog altijd dat je voor minder dan € 50 klaar bent hoor. Maar zo waren we de afgelopen week in een trendy Sushi restaurant. Heerlijk hoor. Maar het restauranten-lijstje is inmiddels afgewerkt dus op naar de andere lijstjes.

En nieuw bezoek aan Kansas City stond ook nog op de lijst. En dat zou dit weekend gedaan worden. Maar ja, waarom 2.5 uur rijden naar een stad die we al eens gezien hebben? Waarom niet eens een keer ‘gewoon’ naar Omaha? We wonen hier nu 2 jaar en hebben veel gezien. Maar echt lekker rustig door de stad van Omaha lopen hebben we nog niet gedaan. En in navolging tot ons ‘rondje Rotterdam’ vorig jaar zomer, wordt het een dagje weg in Omaha.

Als Emma haar pap op heeft, vertrekken we naar het centrum van Omaha. Onze eerste stop is een ontbijtstop. Dit keer niet in ‘Le Peep’ maar in het Hilton hotel in hartje Omaha. Dat we juist hier voor een ontbijt kiezen is niet onlogisch. Het Hilton hotel was het eerste wat we van Omaha hebben gezien toen we hier 2,5 jaar geleden kwamen om ons te oriënteren. Het ontbijtbuffet smaakt uitstekend en na een uur rustig ontbijten wandelen we door Omaha.

Via het Hilton, lopen we langs het Qwest Centre. In deze grotere versie van het Ahoy zijn we al een paar keer geweest voor evenementen. Het is pas 10 uur en toch is het al 28 °C. We zijn dus allemaal lekker ingesmeerd want verbranden willen we niet. Overigens beginnen we na 2 jaar wel te begrijpen dat je mensen hier zo weinig buiten ziet om gewoon lekker te bakken. In Nederland gingen wij ook bij de eerste de beste zonnenstraal in de tuin liggen maar inmiddels doen wij dat hier ook niet meer. In het voorjaar kan het nog wel maar nu is het gewoonweg te heet om te gaan liggen bakken. Dus inmiddels zijn wij ook redelijk vaak binnen bij de airco te vinden. Al proberen we wel iedere dag buiten te zijn uiteraard.

In het centrum van Omaha ligt een een groot park aan de Missouri. En terwijl Emma in de buggy slaapt, loopt Bram vrolijk met ons mee. En gezien de temperatuur en de fikse wandeling is dit absoluut een kompliment voor de grote man. Halverwege de wandeling roept Bram ineens ‘kijk haaien in het water’. En het lijkt waarachtig wel of hij gelijk heeft. In het water zien we grote rugvinnen en als je niet beter zou weten, zou je kunnen denken dat Jaws hier opgenomen is. Juist op dat moment komt er een politie agent langs op de fiets en ook die stopt even om te kijken. Hij weet ons te vertellen dat het een groep graskarpers is. Ze zitten normaal in het diepere gedeelte van het meer waardoor je ze zelden ziet. Maar nu liggen ze in het ondiepe gedeelte te zonnen. Het zijn enorme beesten. Volgens de agent zijn ze rond de 5 feet, wat overéénkomt met zo’n 1.5 meter en het lrijkt erop dat dit niet gelogen is want ze ogen enorm. Vissen is verboden in dit meer, wat natuurlijk erg jammer is voor alle vis fans.

Via het park lopen we richting ‘the Old Market’. In dit oude stukje Omaha staan veel oude pakhuizen die tot appartementen zijn omgebouwd. Hier bevinden zich ook de meeste terrasjes en restaurants. Wij lopen er echter nu nog aan voorbij want we gaan naar het treinmuseum. In dit museum zijn we al veel vaker geweest. Het is Bram zijn favoriete museum, dit tot ‘ergernis’ van Rita die er werkelijk helemaal niks aan vindt. Na dik een uur hebben we alle treinen weer gezien en lopen we terug naar the Old Market.

Via de farmers market, een markt waarop boeren uit de omgeving hun goederen aan de man proberen te brengen, lopen we naar Upstream. Dit restaurant hebben we al vaak bezocht en is populair vanwege het feit dat je er ook buiten kan zitten. Omdat het ontbijt nog niet verteerd is, drinken we wat en eten we een cheese cake maar verder niets. Emma blijft inmiddels de show stelen met haar lach. Overigens lijkt ze, volgens ons, qua uiterlijk steeds minder op Bram toen die zo oud was. Om te beginnen is Emma’s haar nog roder dan dat van Bram en haar ogen zijn een tintje lichter.

Na het terras lopen we dwars door downtown terug richting de auto. Het pas 2 uur maar het kwik staat inmiddels al op 35 °C. Het heetst van de dag is hier over het algemeen tussen 4 en 5 uur ’s middags dus dat het vandaag nog 38 °C wordt, zal niemand verbazen. En met deze temperaturen besluiten we dan ook weer om de sprinkler in de tuin aan te zetten zodat we allemaal kunnen afkoelen. We moeten er nog maar even van genieten want in delen van Omaha mag de sprinkler al niet meer aan vanwege de aanhoudende droogte.

Een natte ‘Fourth of July’

Vorige jaar waren we met de Amerikaanse onafhankelijksdag met vakantie. Om precies te zijn, waren we die dag met Mark, Rachel, Josh, Kate en Ben in Rotterdam. Dit jaar zijn we wel in Amerika en omdat we over een paar maanden weer terug zijn in Nederland, kan dit wel eens onze eerste en laatste ‘Independence Day’ zijn.

Op 2 juli 1776 beloten de Verenigden Kolonies, de voorloper van de Verenigde Staten, zich los te koppelen van Groot Brittanië. Dat nu juist niet op 2 maar op 4 juli de onafhankelijksdag wordt gevierd is een foutje uit het verleden. In 1777, 1 jaar na de onafhanklijkheidsverklaring, vergat men eigenlijk helemaal om de onafhankelijkheid te vieren. Pas op 3 juli dacht men eraan. En daarop werd maar besloten om het een dag later te vieren. En vanaf dat moment wordt de Amerikaanse onafhankelijkheid dus op 4 en niet op 2 juli gevierd. Dit jaar zijn de Verenigde Staten van Amerika dus 231 onafhankelijk.

Dat 'the 4th of July' voor het patriotische Amerika een groot feest is mag duidelijk zijn. Alhoewel in Omaha de verkoop en het afsteken van vuurwerk verboden is, is het duidelijk dat dit slechts een papieren regel is. Vuurwerk kopen kan je inderdaad niet binnen de officiële stadgrenzen. Maar niet getreurd, 2 kilometer buiten de stadgrens kan je het wel ongehinderd kopen. En vanaf dat moment knijpt de politie beide ogen dicht. Een week voor 4 juli begint het vuurwerk te knallen en dat vindt zijn hoogtepunt op 3 en 4 juli. En in die tijd zal er geen politie agent je bekeuren voor het afsteken van vuurwerk. Het kan zelfs nog gekker. In de afgelopen 6 jaar is er al 4 keer een wetwijzigingsvoorstel geweest in de gemeenteraad van Omaha dat er toe zou moeten leiden dat rond 4 juli zowel vuurwerk mag worden verkocht als mag worden afgestoken binnen de stadsgrenzen. Maar ook 4 keer werd dit voorstel verworpen. Niemand snapt waarom en zelfs de politici doen er lacherig over op televisie.

Maar goed, 4 juli dus. En heel groot feest voor de Amerikanen. Voor ons gewoon een extra vrije dag voor Tim. We hebben ons niet laten uitnodigen bij anderen want alhoewel we best van vuurwerk houden, trekt het idee van heel veel Amerikaanse vlaggen, het volkslied, oorlogsverhalen en andere trotse vaderlandsverhalen ons niet zo aan. Het is voor ons dus een rustig maar nat dagje.

Op de avonds van 3 juli wordt tijdens het weerbericht al gemeld dat er na weken van droogte wel eens erg veel regen kan gaan vallen. En op het moment dat dat wordt gemeld is er ook een tornado-warning en weersalarm op televisie voor het noorden en west van Nebraska. Om de onzinnigheid van de melding even aan te geven: het televisiekanaal waar wij dagelijks het weer en het nieuws kijken, is een lokale zender voor Omaha. Dat ze melding maken van heel slecht weer in west-Nebraskas, is alsof Erwin Krol zegt dat je moet oppassen in Rotterdam omdat het ten zuiden van Parijs onweer en hagelt. Lekker belangrijk! Maar er werd ook regen voorspeld bij ons op 4 juli.

Toen we wakker werden scheen de zon weliswaar maar op het deck was wel te zien dat het had geregend. In een kopje dat nog op tafel stond, stond zeker 2 milimiter regen.

En de rest van de dag was het één natte boel! ’s Morgen zijn we lekker naar een zogenaamd Sprinkler park gegaan waar Bram in zijn zwembroek helemaal ‘nat geregend’ is en ’s middags hebben we in onze eigen tuin de sprinkler aangezet zodat we nu alle 4 ‘nat zijn geregend’. En dat allemaal bij een stralende zon en 37 °C. Heelijk als die weermannen ernaast zitten. Hopelijk vertellen ze vanavond weer dat het gaat regenen. Het kan ons niet vaak genoeg regenen.......

En als het dan donker wordt, zien we eindelijk wat we hier op oudejaarsavond zo misten. Vuurwerk, heel veel vuurwerk. En op elk deck, in iedere tuin en op elke oprit staan hele families vuurwerk af te steken en naar het vuurwerk te kijken. En wij? Wij hebben geen vuurwerk maar genieten graag even mee. En de regen? Nee hoor, het is nog altijd 27 °C en droog om 10 uur 's avonds.

You're the winner!

Een aantal weken geleden is Rita met de vrijdag playgroup naar ‘the Taste of Omaha’ geweest. Dit festijn werd gevierd in downtown Omaha en het doel ervan was om mensen in Omaha kennis te laten maken met allerlei soorten eten. Lekker belangrijk zul je zeggen. Krijgen we nu de foto’s te zien? Nee, over ‘the Taste of Omaha’ zullen we het verder niet hebben. Wel over de gevolgen hiervan.

Bij een standje vullen alle dames van de playdate group een formulier in waarmee ze kans hopen te maken op een trip naar Orlando, Florida en een cruise naar de Bahama’s. Drie keer raden wie 2 weken geleden werd opgebeld met de mededeling dat ze de winnaar was......

Raar maar waar! Nog nooit hebben we wat gewonnen en ineens belt er een reisburo Rita op met de mededeling ze een 7-daagse zonvakantie heeft gewonnen. Eerst is er nog erg veel argwaan omdat er wel meer mensen zijn die dit in het verleden hebben gehoord. Het is natuurlijk al vaker voorgekomen dat mensen een klein symbolisch bedrag betalen, om vervolgens nooit meer iets te horen. Dat is er dan ook de reden van dat we het tamelijk stil hebben gehouden, ondanks het feit dat hier inmiddels al meerdere mensen ons verteld hebben dat het echt wel eens waar kan zijn. Reisburo’s doen dat hier vaker. Ze schrijven een competitie uit en de winnaar mag lekker op vakantie voor een paar honderd dollar. Relatief goedkope reclame voor een vakantie die $ 2500 pp kost.

Maar de argwaan bleef. Tot maandagmiddag. In de brievenbus zat een grote envelope met alle reisgegevens en details. We hebben een open ticket, die ook geldt vanaf Amsterdam. We vliegen naar Orlando (Florida), waar we 4 dagen zullen verblijven in een luxe hotel. Tevens krijgen we een huurauto en vrij kaarten voor een aantal grote attractie parken en Universal Studio's. Na 4 dagen stappen we op een cruiseschip richting de Bahama’s. Hier gaan we lekker op het hagelwitte strand luieren. Dan weer terug naar Orlando en naar Amsterdam. Ongelofelijk toch? Ongelofelijk maar waar! Wat een fraai einde van ons verblijf in de States.

Wanneer we gebruik gaan maken van dit aanbod, weten we nog niet. Maar voorlopig denken we aan april 2008. Dus potentiële oppassers voor onze lieftallige kinderen, die we deze luxe allemaal niet ‘aan willen doen’, u kunt u zich vast bij ons aanmelden.

T-ball

Nadat Bram in het voorjaar al heeft gevoetbald, is hij daarna gaan T-ballen. T-ballen is de voorloper van Baseball (honkbal). Voetbal vond hij helemaal geweldig maar ja, het seizoen was na 8 wedstrijdjes over en dan begint de volgende sport.

Met 8 andere 3 – 4 jarigen meldt hij zich iedere zaterdag op het grote grasveld, waar eerder ook al de voetbalcompetitie werd afgewerkt. Met het T-ball gaat het iets anders. Want in tegenstelling tot voetbal, is T-ball voor de 3-4 jarigen nog wel erg moeilijk. Ballen gooien gaat nog net maar een bal vangen is wel erg lastig. Er is dus geen sprake van een wedstrijd. Wel is er natuurlijk weer een heuse coach. Bram zijn coach is Joe.

Als iedereen op het veld is aangekomen, wat over het algemeen 10 minuten na de afgesproken tijd is (iets waar we ons eigenlijk steeds meer aan gaan ergeren; het wordt dus tijd dat we weer naar het pucntuele Nederland gaan haha), beginnen beide teams met de warming up. Er wordt wat rondgerend en met de ballen gegooid. En als iedereen warm is, waar niet erg veel voor nodig is want ’s morgens om 9 uur is het al 25 °C, worden de teams opgesteld. Eén team gaat in het veld staan en het andere team is aan slag.

De coach legt de bal op een paal en vervolgens slaat de slagman of –vrouw de bal van de paal. En hier kan je nog wel eens verrast worden. Er zijn kinderen die die bal zo’n knal geven dat je er bijna jaloers van wordt. Maar er zijn ook kinderen die er finaal 5 keer overheen slaan. Bram zit er ergens tussen in. Als de bal wordt weggeslagen, loopt de slagman snel naar het eerste honk. En met het wegslaan van de bal worden er ook zo’n 10 andere ballen het veld ingegooid door ouders. Zo hoeven de kinderen niet met zijn allen achter dezelfde bal aan en heeft iedereen een kans om een bal naar de thuisplaat te gooien. Vervolgens komt de volgende slagman en zo rouleert het lekker door.

Na een half uurtje is het officieel afgelopen. Maar tegen die tijd zitten er al minstens 4 kinderen weer bij hun ouders bij gebrek aan enthousiasme. Bram, die tot nu toe iedere wedstrijd helemaal uitspeelde, besloot zaterdag ook maar om er eerder mee te stopen. ‘I’m tired’. ‘Don’t you wanne play anymore?’. ‘No, I like soccer better’. Ja, we gaan hem niet dwingen hoor. Als hij het niet leuk vindt, moet hij er lekker mee stoppen. We proberen alles en merken uiteindelijk wel wat hij het leukste vindt, al moet hij het natuurlijk wel even wat langer proberen. Zo zijn we na een paar maanden ook al gestopt met JiJutsu. Inmiddels is dat heel erg duidelijk. Als we in Nederland zijn, gaat Bram dus lekker voetballen.

Na het T-ball krijgen alle kids een snack en is er nog even tijd om in de speeltuin te spelen. En dat is eigenlijk leuker dan T-ball zelf. Overigens is het wel grappig om de ouders te zien. Waar ze tijdens het voetbal allemaal een vrij ongeïnteresseerde indruk maakten omdat de gemiddelde Amerikaan niets met voetbal heeft. Daar staan ouders nu druk mee te doen en aan te moedigen. Misschien mist Bram dat wel want de gemiddelde Europeaan (waar wij toch echt bijhoren) heeft erg weinig met honkbal en maakt daardoor misschien een vrij ongeïnteresseerde indruk haha. Lands wijs, lands eer zullen we maar denken.

Afgelopen zaterdag gingen Bram en Tim samen naar het T-ball. Want beide dames hebben buikgriep. Emma was al een paar dagen bezig en ze heeft uiteindelijk haar moeder er ook mee opgezadeld. En zo zijn we dus bijna allemaal ziek, zwak en misselijk geweest de afgelopen tijd. De T-baller onder ons blijkt het fitste (even afkloppen)!!