Coldplay, The Creighton Blue-Jays en Ben & Kate

Deze week hebben we een aantal dingen gedaan en we willen dit graag weer met jullie (trouwe lezers) delen. Deze maand heeft Rita 2 dagen per week op 2 kinderen van Rachel en Mark gepast, Kate en Ben. Bram vindt deze 2 dagen erg leuk. Hij is helemaal in zijn nopjes als zij er zijn. Rachel moest deze maand extra werken en kon geen oppas vinden en daarom hebben ze dit aan Rita gevraagd. Op maandag en vrijdag komen Ben en Kate om 8.30 uur en samen met Bram zetten ze de boel op stelten! Afgelopen vrijdag was het alweer de laatste dag ‘oppas-dag’. Bij wijze van soort afscheid zijn ze allemaal bij McDonalds geweest. Rita vond het erg leuk om te doen en ze verdiende er ook nog eens een leuk bedrag mee; zowaar haar eerst verdiende geld (hahahaha)! Verder heeft Rita haar werkvergunning en securitynummer nu binnen en kan ze op zoek gaan naar (vrijwilligers)werk. We houden jullie op de hoogte.

Maandagavond zijn Tim en Rita naar een concert geweest van COLDPLAY in het Qwest center in Omaha. Het was werkelijk een geweldige avond. De muziek was erg goed en de show er omheen was spetterend. Britney pastte op Bram deze avond. Dit verliep ook weer erg goed. Bram begint al aardig aan deze meid te wennen. Hij had nog net de tijd om ons uit te zwaaien, maar, daarna ging hij gauw weer verder met Britney. Zo’n afscheid was weer als vanouds; Bram begint al aardig vertrouwd te raken met zijn (Amerikaanse) oppas.

Later in de week wordt Tim meegevraagd door zijn collega’s om een basketbalwedstrijd bij te wonen. Die avond speelt “Creighton Blue Jays” in het Qwest Center. Dit is de basketbalploeg van Omaha. Het zijn geen professionals, maar een team van studenten (collegeteam). Ze moeten tegen “Indiana State”. Voor Rita is ook nog een plaatsje dus die gaat ook mee. Een wedstrijd die door studenten wordt gespeeld en door 10.000 mensen wordt bekeken! Het is werkelijk een gekkenhuis: mensen die klappen, schreeuwen en aanmoedigen. Tussendoor (want er zijn zeer veel time-outs) treden er cheerleaders op en worden er korte spelletjes gedaan met de toeschouwers. Bijvoorbeeld een toeschouwer die moet proberen zoveel mogelijk ballen door de basket te gooien. Ze kunnen hierbij kleine prijzen winnen, zoals een t-shirt of een mini basketbal. Deze 2 prijzen worden ook in de pauzes in het publiek gegooid en geschoten met een pistool. Dan is er ook nog een spel, waarbij iedereen in het publiek met zijn creditkaart mag zwaaien en daar waar de camera stopt (en jij dus in beeld bent), diegene wint 100 dollar. Je vergeet bijna, door al die afleiding, dat er ook nog een wedstrijd gespeeld moet worden. ‘Onze’ BlueJays doen het erg goed die avond en winnen met 10 punten verschil. De wedstrijd is die avond om 19.00 uur begonnen en om 21.00 uur afgelopen. De eindtijd kan erg verschillend zijn. De vorige wedstrijd waar Tim is heen geweest, duurde tot 22.00 uur.

Verder is deze week het huis financieel helemaal afgerond. Het kostte weer eens 25 handtekeningen en een kleine $10.000 maar nu is het huis echt van ons. Of dat nu echt een voordeel is betwijfelen want vanaf heden hebben wij ook weer maandelijks hypotheek lasten. En die zijn stukken hoger dan we in Nederland gewend waren dus de komende tijd moeten we weer even opnieuw met geld om leren gaan.

De afgelopen weken waren de Olympische Spelen. Jullie zullen allemaal precies weten welke Nederlanders medailles hebben gewonnen. Voor ons was dat veel lastiger te volgen. De televisieuitzendingen begonnen pas om 8 uur ’s avonds (niet live dus) en dan zonden ze voornamelijk ook evenmenten uit waaraan Amerikanen meededen. We hebben dus niet erg veel Nederlanders voorbij zien komen. Wel ellelange verhalen over hoe knap het wel niet is dat een bepaalde Amwerikaan een gouden medaille haalt. Hoezo Patriotten? Het meest stuitende voor ons was nog wel het kunstrijden op de schaats. De rivaliteit tussen Rusland en de USA is er nog wel degelijk hoor. De commentatoren juichten bijna openlijk toen het Russische meisje viel en daardoor geen goud won. Nu won een Japanse maar dat nog veel liever dan een Russische blijkbaar. Ach, gelukkig zijn de spelen er over 4 jaar weer. Dan volgen we het wel weer beter.

Winter in America is cold

Wekenlang hebben we de Amerikanen uitgelachen om hun 'strenge' winters. We waren op het ergste voorbereid. Een lange witte koude winter, geen enkele mogelijkheid om naar buiten te gaan, sneeuwstormen, jetstreams vanuit Alaska, het was ons allemaal ‘beloofd’. Maar niets van dit al. In plaats daarvan was het heerlijk mild. In november had het wel al goed gesneeuwd en hadden we ook wel wat vorst gehad maar over het algemeen was het heerlijk weer deze winter. En als je dat zegt tegen een Nebraskiaan.....tja, dat vinden ze niet leuk hoor. Nebraska staat bekend om zijn koude winters en warme zomers dus het is niet de bedoeling dat we er dan grappen over maken als het even niet volgens het boekje gaat.

Maar...............sinds deze week is het over met onze lol. Het is ineens koud geworden. Afgelopen dinsdag is een sneeuwstorm over Nebraska getrokken. Er is nog niets eens zoveel sneeuw gevallen maar het was wel indrukwekkend. Af en toe kleurde de lucht helemaal donkergrijs en dan zag je de storm al aankomen. Het was allemaal lang zo erg niet als in New York en Boston maar ook wij hebben inmiddels weer uit Alaska en Canada gekregen.

Vrijdag was de koudste dag tot nu toe. Vrijdagochtend om 7 uur was het -20 °C en ’s middags om 16:00 uur was het – 19 °C. Best fris! En de daaropvolgende nacht is het kwik nog verder gezakt tot zo’n – 25 °C. Kijk, dat is winter. De weervoorspellingen voor de komende dagen zijn redelijk positief. Komend weekend zal het rond de -10 °C zijn overdag en begin volgende week kruipt het weer naar 0 °C.

Overigens is het goed uit te houden met deze kou hoor. In Nederland zijn we gewend om door wind en regen, zon en kou naar buiten te gaan. Muts op en gaan. Hier is dat heel anders. Je ziet niemand buiten. Het enige stuk dat je buiten loopt is van je auto naar de supermarkt en terug. Je merkt dus nauwelijks dat het zo koud is. Dat is wel zo prettig hoor want die keren dat we wel naar buiten moeten om Bobbie uit te laten, dan is het wel bitterkoud. We kleden ons heel dik aan want met de wind voelt het overdag toch al snel als -25 °C. Binnen is het gelukkig heerlijk warm dankzij de kachel.

Dus deze dagen bestaan uit binnen blijven. Niet erg hoor. Eindelijk weer eens tijd om verder te gaan met het leggen van het laminaat. Alle slaapkamers zijn inmiddels af. Nu alleen nog de woonkamer en de keuken. Maar dat bewaren we voor april.

11 februari 2006: Bram 3 jaar

Om kwart voor 8 ‘s morgens gaat onze slaapkamerdeur open ‘Bram ben jarig’ klinkt het. Inderdaad. Bram ben jarig vandaag en Bram ben 3 jaar. Nadat hij eerst zijn ouders met dit nieuws wakker heeft gemaakt, rent hij naar de huiskamer. Daar wordt hij verrast door slingers en balonnen en sneeuw. Al is dat laatste gelukkig wel buiten en niet binnen. Het weer is een beetje omgeslagen en de afgelopen dag heeft het gesneeuwd waardoor het nu helemaal wit is. Als Bram de slingers en de sneeuw heeft bewonderd, rent hij terug naar de slaapkamer en vraagt hij waar de kadootjes zijn. Hoe zou hij er nu bijkomen dat er kadootjes bij een verjaardag horen?

Van ons krijgt hij zijn allereerste fiets. Hij klimt er gelijk op en rijdt een stukje door het huis. Dat bevalt hem al best. Maar het is natuurlijk niet genoeg. Er zijn toch zeker nog wel meer kadootjes? Jawel! Naast een gitaar (die bij nader inzien veel te veel herrie maakt) die hij van zijn ouders krijgt, zijn er nog veel meer kadootjes. Van opa en oma Broem-Broem krijgt hij, naast geld, 2 pakjes uit Nederland. In het eerste pakje zit, behalve drop en spekkies voor ons, een boekje en een ambulance. En in het tweede pakje zit een quilt met daarop vrachtauto’s voor op zijn kamer. Van opa en oma Poesie-Miauw krijgt hij een hele grote koffer met gereedschap en een doos met allemaal auto’s. Van Opa Koekie krijgt hij geld zodat papa en mama daar de komende week iets moois voor kunnen kopen. Tante Jos en oom Jaap hebben on-line iets besteld bij de Super Target (een grote supermarkt bij ons in de buurt). Een prachtig leerboek van Elmo is hun kado voor Bram. En dan zijn er nog 2 boekjes van Janien, Natascha, Ton, Kyara en Daan. Wat een verwennerij allemaal!

Na het ontbijt gaan we naar de supermarkt waar we een grote taart ophalen. Een prachtige Thomas the Train taart inclusief rijdende Thomas. Als we thuis komen van de boodschappen, staan de telefoon, de email en MSN roodgloeiend en zitten er veel kaartjes in de brievenbus. Opa’s, oma’s, tantes (Jacqueline, die ook jarig is vandaag!!) en ooms, vrienden en vriendinnen. Allemaal heel erg bedankt voor alle aandacht. Bram kent jullie allemaal nog en is, net als wij, nog niemand vergeten.

Na het middagdutje begint het feest hier in Amerika. In Nederland ligt inmiddels bijna iedereen te slapen dus dat feestje is voorbij. Vanaf 3 uur komen Hunter, Mas, Bente, Josh, Kate en Ben met hun ouders Bram feliciteren. Elijah en Jonah hadden al een andere verjaardag maar van hun is er ook een kadootje. En gelukkig komt Bram zijn grote vriend, Johan ook. Alhoewel het op Amerikaanse kinderverjaardagen de gewoonte is dat je eerst alle pakjes verzamelt en pas uitpakt al iedereen er is, doen wij hier niet aan. Niet omdat we dat niet willen hoor maar Bram heeft natuurlijk daar het geduld niet voor. Dus de pakjes worden gelijk uitgepakt. En wat een kado’s! Lego van Thomas the Train, een honkbal, een skippybal, een vlinder-vang-set voor van de zomer, een afstandbestuurbare vrachtwagen en een boederijset inclusief vele tracktoren. Als iedereen er is, snijden we de taart aan. Onder een luid ‘happy birthday to you’ en na het uitblazen van de 3 kaarsjes 'vallen' we aan. De taart is mierzoet maar smaak uitstekend. Bram voelt zich echt jarig. Hij glundert de hele dag!

De kinderen vermaken zich uitstekend met heel veel balonnen, al het speelgoed en elkaar. De volwassen eten, praten en drinken wat. Het is eigenlijk net als met de kerst. Het is heel ongedwongen en iedereen loopt een beetje door het huis. Iets inschenken of bordjes met kaas en worst neerzetten hoeft niet. Als je wat wilt drinken of eten pak je het gewoon. Geen kaas, worst, augurken en bitterballen dus dit jaar. We vragen ons serieus af wat de Amerikanen gedacht zouden hebben als we dit wel hadden gedaan. Ze hadden het vast heel ‘different’ gevonden.

’s Avonds blijft iedereen soep (toch iets oer-Hollands), broodjes, patat en hotdogs eten. Ook hier doet iedereen wat hij wil. De één zit voor de tv naar de Olympische spelen te kijken, de ander zit op de aanrecht en weer een ander is in de basement. ‘Different’ maar wel heel leuk. Rond 7 uur gaat iedereen weer weg. Bram ploft nog even voor de tv en wij ruimen op. De afwasmachine hoeft geen overuren te draaien want we hebben allemaal weggooi bekers en borden gebruikt. Een aanrader hoor!

Bram zijn eerste verjaardag in Amerika zit erop. Het was een leuke dag. Heel anders dan we gewend waren maar Bram heeft het naar zijn zin gehad. We willen iedereen in Nederland bedanken voor alle aandacht. Het doet ons goed om zoveel van jullie te horen. Heel lief. Bedankt!!!

De SuperBowl

Op de dag dat Feyenoord in Rotterdam Ajax verslaat (wat we gelukkig ook hebben kunnen zien dankzij Internet) is het hier de sportdag der sportdagen: De SuperBowl.

De SuperBowl is de finale van het American Football. Dat is dat spelletje waarvan wij Nederlanders over het algemeen maar weinig begrijpen. Wij hadden ook altijd het idee dat dat toch een beetje een sport voor mietjes was. De mannen dragen dan wel erg veel beschermende kleding maar erg hard ziet die sport er niet uit. Na 6 wedstijden gezien te hebben in de afgelopen maanden kunnen we deze gedachte uit ons hoofd zetten. Per wedstrijd verlaat er minimaal 1 speler met gescheurde kniebanden het veld. Het spelletje is, ook na 6 keer, soms moeilijk te begrijpen maar het is toch niet zo duf als het wel eens leek in Nederland.

Maar bijna belangrijker dan de wedstijd zijn de commercials er om heen. Er omheen? Er doorheen bedoelen we. Om de 2 – 3 minuten komt er een reclameblok. En de SuperBowl is het podium voor nieuwe commercials. De grootste adverteerder is Budweiser bier. Hét bier van de Amerikanen. Niet te drinken overigens (om nog maar te zwijgen over de Light variant hiervan) maar het is Amerikaans dus goed. Maar ook dit jaar had Budweiser weer de nodige reclame rondom de SuperBowl. En toegegeven, sommige van de reclames zijn echt heel erg grappig.

Naast de reclames is het natuurlijk ook nog het eten. Wij waren uitgenodigd bij Mark en Rachel en daar kwamen Wim en Kees-Jan ook. Allemaal hadden we wat meegenomen dus de keuken stond al snel vol met chili, gehaktballetjes, chips, popcorn, vlees en nog veel meer. Opscheppen maar en vooral blijven eten en dan de bank op. Het liefst zo languit en lui mogelijk.

De wedstijd begint om half 6 maar al weken is men aan het voorbereiden en 3 uur voor de wedstijd start de live uitzending al vanuit het Football stadion (dit jaar was de finale in Detroit). In de rust gaan wij er goed voor zitten want nu begint het pauzenummer. Het pauzenummer van de SuperBowl is berucht sinds vorige jaar. Iedereen kan zich de tepel van Janet Jackson herinneren. Om dit soort taferelen nu te voorkomen, wordt het pauzenummer met 5 seconden vertraging uitgezonden. Dit om ervoor te zorgen dat 'onzedelijke' beelden er nog snel uitgeknipt kunnen worden. Maar of er dit jaar veel onzedelijks was in de pauze, valt te betwijfelen. Want alhoewel het optreden van de Rolling Stones erg goed was, mag aangenomen en gehoopt worden, dat deze 60-ers niet al te veel naakt hebben laten zien.

De wedstijd duurt ongeveer 3 uur. Dat is natuurlijk geen effectieve speeltijd want dat is slechts 1 uur. De rest wordt gevuld met reclames, cheargirls, reclames, interviews, reclames, terugblikken, reclames, herhalingen, reclames en reclames. Onze eerste SuperBowl zit erop. Volgend jaar zeker weer.

De wedstrijd? Is er iemand echt geinteresseerd? OK. De wedstijd ging tussen de Pittburg Stealers en de Seatlle Seahawks. Pittburg was de favoriet maar wij hadden vanwege de muzikale achtergrond van deze stad (stad van Pearl Jam, Nirvana, Smashing Pumpkins) en vanwege het feit dat we gewoon niet wisten waar Pittburg lag, een voorkeur voor Seatlle. Seatlle begon heel sterk maar wist nauwelijks te scoren. Een fieldgoal zorgde nog wel voor een 3-0 voorsprong maar daarna was het de beurt aan de Stealers. Met 21-10 belandt de SuperBowl voor de vijfde keer in de historie in de handen van de Footballers uit Pittburg. Heel boeiend..............not!

PS: Pittburg ligt ongeveer 500 kilometer ten westen van New York.

Groundhog day

Op 2 februari hebben we een Amerikaans ‘weer’ ritueel mee mogen maken. Van origine is het een Duits ritueel maar nu helemaal Amerikaans.

Op deze dag is Groundhog-day (bekend van de gelijknamige komedie met Bill Muray). Rond zonsopgang komt een Groundhog uit zijn holletje in de staat Pennsylvania. Een Groundhog is een kruising tussen een bever, een egel en een marmot. Hij heeft net een winterslaap achter de rug. Als hij bij het opstaan zijn eigen schaduw ziet omdat de zon schijnt, dan krijgen we nog 6 weken winter, ziet hij zijn schaduw niet omdat het bewolkt is, dan blijft hij buiten want dan is de winter voorbij.

Rond zonsopgang, op 2 februari, verzaamt zich in het stadje Punsutawney een grote menigte. Voor de groep staat het Groundhog-commitee (te vergelijken met het 11-steden commitee). De Groundhog houden ze in de hoogte en wordt getoond aan het publiek. Tegelijkertijd wordt vertaald wat de Groundhog, Phil genaamd, in het groundhogish gebrabbeld heeft. Dit gebrabbel moet de uitslag kracht bijzetten. De menigte wacht in spanning af. Wij horen de uitslag op de radio en wachten zijn minstens zo gespannen.

Raar verhaal? Misschien, maar het kan natuurlijk geen toeval zijn dat de uitslag van de Groundhog exact overéén kwam met de weersvoorspellingen van de Erwin Krol's en Piet Paulusma's van Amerika eerder deze week.

Op de ochtend van 2 februari 2006 was het prachtig weer in Punsutawney. De Groundhog heeft zijn winterslaap hervat..............

Een huis kopen

Vanuit Nederland krijgen we regelmatig leuke, lieve mails, telefoontjes, kaarten en brieven. Het doet ons goed om te merken dat we niet vergeten worden. Eén ding overheerst in alle berichten en vragen uit Nederland en dat is ‘het gaat jullie goed, het loopt allemaal op rolletjes’. Klopt! Klopt helemaal maar soms...... Sommige dingen kosten veel meer moeite dan in Nederland. Het laatste voorbeeld hiervan is het kopen van een huis.

Afgelopen augustus zijn we op huizenjacht geweest in Omaha. Binnen een paar uur hadden we een huis uitgezocht. En 15 minuten en 1 handtekening later hadden we een huis gekocht. Althans, PURAC had een huis gekocht. Zolang we in Nederland nog een huis hadden waarop we een hypotheek hadden, betaalde PURAC het huis in Omaha. Op 1 december 2005 hebben we officieel ons huis in Gorinchem verkocht en vanaf dat moment moeten we dus voor ons huis in Amerika gaan betalen. En hierbij hanteert PURAC een overgangsperiode van een maand of 2. En die maand of 2 zijn nu zo langzamerhand voorbij en dus moet het huis worden overgeschreven van PURAC op onze naam. Maar zo makkelijk is dat niet want volgens de regels moet PURAC ons het huis verkopen en daar komt nogal wat bij kijken.

PURAC regelt in deze niets behalve dat ze af en toe een mail sturen waarin wordt gevraagd naar de voortgang. Verder is men wel bereid om mee te denken maar echt structureel iets doen, is er helaas niet bij. We moeten dus zelf op zoek naar hypotheekverstrekkers. Gelukkig voor ons zit Johan in hetzelfde traject en wil hij, als projectleider, niet alleen in zijn werk maar ook privé graag alle prijzen te vergelijken. Wij kunnen, en mogen gelukkig, meeliften op zijn onderzoekswerk. Na een paar weken van praten, vergelijken, bellen en bezoeken komt er een hypotheekverstrekker als meest gunstig uit. Terwijl de offertes binnendruppelen, vergelijken Johan en Tim de opties en bekijken ze wat wel en wat niet slim is. Niet slim is in ieder geval om veel eigen geld in het huis te stoppen. Dit drukt de premie weliswaar met een paar tientjes per maand maar het is wel veel ‘duur’ geld van Nederland naar Amerika verschepen en daar zien we dus vanaf. Dit geld kunnen we beter gunstig wegzetten in Nederland.

Als eenmaal de hypotheekverstrekker is uitgekozen, begint het grote verzamelen. Deze dame heeft van alles nodig. Van hele normale papieren als loonstrookjes en tax-letters tot aan minder ‘normale’ als referentiebrieven vanuit Nederland waaruit moet blijken dat je in het verleden keurig alle rekeningen hebt betaald. Dit laatste moet je kredietwaardigheid tonen. En dit is heel belangrijk. Omdat wij pas in Amerika wonen, hebben we hier nog niet kunnen aantonen dat we kredietwaardig zijn. We kunnen hier nog niet aantonen dat we een hoge creditscore hebben. Een hoge creditscore geeft aan dat je je creditcards keurig op tijd betaalt en ook kan betalen. En dit is echt de ongekeerde wereld hoor. Iedereen bezit hier hele stapels creditcards en ze kopen alles wat los en vast zit. Dat het ook nog een keer ‘echt’ betaalt moet worden, vergeet men maar voor het gemak. Het is dus hier dan ook heel normaal dat je vreselijk rood staat. Dus als we aangeven dat we gelijk en contant willen betalen is dat wel een belevenis voor de Amerikanen. Aan de creditscore kan een hypotheker vervolgens zien dat je financieel gezond bent omdat daarin staat dat je je rekeningen betaalt. Omgekeerd van wat wij in Nederland gewend zijn. In Nederland krijg je pas een aantekening bij het BKR als je financieel ongezond bent. En omdat wij in Nederland ook al financieel gezond waren, hebben we dus nauwelijks iets om aan te tonen dat we gewoon onze rekeningen betaalden.

Dit levert dus wat spraakverwarringen op en uiteindelijk nemen ze genoegen met de brieven die we uit Nederland hebben maar waarin maar weinig staat. Feit dat we allebei (Johan ook) net een huis in Nederland hebben verkocht en dat onze salarisstroken er gezond uit zien, lijkt de hypotheker voldoende vertrouwen te geven voor het verstrekken van een lening.

Op het kantoor van de hypotheker moeten Johan en Tim tussen de 10 en 20 handtekeningen zetten onder de meest zinnige en onzinnige documenten. We denken dat de meeste documenten gewoon zijn verzonnen om te voorkomen dat je de hypotheekverstrekken voor het gerecht kan slepen indien er iets niet goed is. Want voor ‘sue-en’ zijn de Amerikanen echt als de dood. Maar gelukkig weten we van de meeste documenten wat ze betekenen maar van enkele is het nog steeds een raadsel. En als alle documenten al ‘different’ zijn van wat we in Nederland gewend zijn, het bezoek van de hypotheekverstrekker om te zien of het huis wel bestaat en om te controleren of je er wel echt woont, gaat al erg ver hoor. Gelukkig hebben zowel Johan als Tim geen baard en dragen ze geen jalaba want anders had het nog op veel meer fronten verkeerd kunnen gaan. Want de angst voor terrorisme zit er hier goed in.

Nadat alles uiteindelijk is getekend, gaat het koopcontract naar PURAC. Inmiddels is het koopcontract door zowel PURAC als door ons getekend. En nu begint het afwachten. De komende 3 weken worden alle gegevens nog eens gecontroleerd door een onafhankelijk buro. Waarschijnlijk komen ze de komende tijd nog wel langs omdat er documenten ontbreken maar voorlopig lijkt alles in orde.

Uiteindelijk.......uiteindelijk moet dit alles leiden tot de officiële overdracht van 15453 Binney Street van PURAC aan ons op 23 februari 2006................pfffffffff wat een gedoe!

Na bovenstaande droge kost zulen we dit stuk luchtig eindigen met wat laatste foto's van Bram. Want dat blijft toch het leukst!