Het laatste weekend hier

Na het feestje op vrijdag, is zaterdag een normale zaterdagse werkdag. En dus lig ik, na het werk, rond een uur of 4 bij het zwembad. Dit gaat een mens missen hoor. En na het eten, ga ik redelijk bijtijds naar bed. Het is twee avonden achter elkaar niet voor half 2 geweest dus maar even bijslapen.

Op zondag is mijn laatste kans om cultureel Thailand op te snuiven. Ik ga in mijn eentje naar een tempel in Pattaya. Anderen zijn hier al geweest in een weekend dat ik werkte. Deze tempel, the Sanctuary of Truth, is helemaal van hout en men is er nog steeds mee bezig. Wat dat betreft lijkt het een beetje op La Sacrada Familia in Barcelona. De bouw van deze houten tempel is in 1981 gestart. Een rijke Japanner huurde een paar honderd houtsnijders in en is begonnen met dit enorme project. Over een of 10 zal de tempel klaar zijn en dan zal men alweer moeten beginnen met de herstelwerkzaamheden want op sommige plekken is duidelijk al verval te zien.

Sanctuary of Truth betekent ‘Heilige plaats van de waarheid’ en het idee achter de tempel spreek mij wel aan. De tempel beelt de oosterse spiritualiteit uit tegenover het westerse materialisme. OK, het is gemaakt vanuit een oosters perspectief dus mag het misschien met een korreltje zout genomen worden. Maar wat mij wel heel erg opvalt hier is dat men hier veel meer bezig is met spiritualiteit dan met geld en macht. En dat geeft wel rust, althans het straalt bij mij wel rust uit.

Nadat ik een tijdje in en rond de tempel heb gelopen, loop ik op mijn gemakje naar het andere eind van Pattaya. Ik heb daar afgesproken met Anja, die daar nog een pak aan het passen is. Ik kan met de taxi dat stuk afleggen maar ik loop liever. Want er moet meer bewogen worden vind ik zelf. Op sommige plaatsen word ik namelijk wat ‘zacht’. Tijdens de anderhalf uur durende wandeling merk ik dat Pattaya meer is dan het moderne Sodom en Gomorra. Het is een grote stad met veel winkelstraten en leuke cafeetjes. Eenmaal op de boulevard aangekomen wordt mijn beeld weer wreed verstoord. Op het strand liggen veelal oude, dikke mannetjes met een jonge Thais meisje of jongen. Maar als ik een Starbucks zie, vergeet ik alles om me heen. In Amerika haalde ik regelmatig een Caramel Macchiato en dus herhaal ik dat kunstje hier ook maar weer. Op het terras, uitkijkend over de zee met een goeie bak koffie en een stuk cake. Soms lijkt het werkelijk net echt vakantie.

Als ik Anja heb ontmoet, rijden we samen naar het volgende strand waar we aanschuiven bij Arie die daar ligt te bakken. En zo pak ik vandaag dus ook nog even het strand mee. De laatste (!!) zondagavond hier is als alle voorafgaande zondagavonden: eten in Offshore. Dit Engels/Scandinavische restaurant serveert de beste hamburgers in de omgeving en je kan er ook nog eens live voetbal kijken. En na het zien van Liverpool – Man United en een paar potje pool, lig ik weer te laat op bed.

Maandagavond nemen we de chauffeurs mee uit eten. Ze rijden ons al weken overal heen. En we willen ze daar graag voor bedanken, ook al weten we dat ze zich hierdoor een beetje opgelaten zullen voelen. Het ligt namelijk niet in de aard van de Thai om op en voetstuk geplaatst te worden. En alhoewel onze vermoedens in het begin bevestigd worden, wordt het een hele gezellige avond. De heren, en wij ook (we zijn nog met zijn 8-en) vermaken ons best. Lekker vroeg naar bed deze avond. Om 10 uur gaat het ligt uit.

Op dinsdag is de eerste dag van de fabrieksstop. Ik heb in mijn hele leven al heel wat fabrieksstops meegemaakt maar de eerste uren op zo’n nieuwe dag blijven elke keer weer bijzonder. In tegenstelling tot alle voorgaande weken is het muisstil op de fabriek als ik aan kom. Je kunt zelfs vogels horen fluiten. Gelukkig voor de PURAC blijft het niet lang stil want naarmate de dag vordert wordt deze stilte ingeruild voor het geluid van hard werkende mannen en machines. Voor mij is het deze week tijd voor het schrijven van wat verslagen en het afronden van wat acties. Een rustig laatste weekje!