Jungle Fever

Vrijdagavond is er de PURAC Thailand New Years Party. Het wordt al weken van te voren aangekondigd en dagelijks verschijnt er wel mail over in de mailbox. Zo veel zelfs, dat bij mij na verloop van tijd alles ongelezen in de prullebak verdwijnt. Er is namelijk altijd wel iemand die het wel leest dus als er wat gewijzigd is in de planning, hoor ik het vanzelf.

Het thema is Jungle en we worden gevraagd om er een beetje jungle-achtig uit te zien. Uiteraard zegt iedereen gelijk om als Tarzan of Jane te gaan, inclusief bananenblad. Maar naarmate het feest dichterbij komt, worden de grote monden wat kleiner en komt dat plan te vervallen. Met Arie heb ik het plan opgevat om op zoek te gaan naar een Olifantkostuum waar we dan beiden in kunnen. Maar helaas. Thaien houden wel van een verkleedpartijtje maar dit is toch iets te veel van het goede. Uiteindelijk kopen we allemaal maar een olifantenpetje. Tja, veel is het niet maar later op het feest zou blijken dat dat al heel wat is. Al was het niet genoeg om in de prijzen te vallen.

Het feest is georganiseerd in een resort op ongeveer een uur rijden van PURAC. En als we binnenkomen blijken de organisatoren niet alleen erg druk geweest te zijn met het opstellen en versturen van mail maar aan de aankleding is veel gedaan. We worden ontvangen met een kado (wat overigens daar is achter gebleven; dus thuisblijvers geen rood kussen voor ons). Daarna wordt er gegeten, een soort loterij gehouden, veel gezongen (geen karaoke), gedansd en vooral gedronken. Ik geloof dat ik aan alle onderdelen heb mee gedaan. Aan het einde van de avond moet ik me zelfs nog even medisch laten verzorgen omdat een dronken Thaise tijdens het springen (voor dansen is mijn motoriek niet uitgelegd) mij onbedoeld een schop tegen mijn scheenbeen heeft gegeven. Auw! Mooie gapende bloedende wond. Gelukkig valt het allemaal mee mee maar de dader ‘moet’ natuurlijk wel even de schade zelf herstellen. Wat overigens tot een hoop hilariteit leidt. Want ten overstaan van een hele kring Thaien en Hollanders blijkt een pleiser plakken nog een hele klus voor als je van voor niet meer weet dat je van achteren nog leeft (en voor de goede orde: dan heb ik het niet over mezelf!). Om 11 uur is het feest afgelopen. En dat is misschien maar goed ook want op dat moment is zeker 90% van de Thaien al erg ver heen. Gelukkig wisten de EXPATS veel beter maat te houden......

Om half 2 zijn we weer thuis en de volgende dag moet er gewoon weer gewerkt worden. En dan komen de echte mannen en vrouwen bovendrijven. Dit keer geen deurposten die in de weg stonden (zie verhaal over de Botanical Garden) dus zo fris als een hoentje stap ik om half 7 uit mijn bed. De uren daarna druppelen anderen ook binnen op het werk. Iedereen heeft het overleefd en de schade valt alles mee. Oh ja, gelukkig nieuwjaar alvast!