Een huis kopen

Vanuit Nederland krijgen we regelmatig leuke, lieve mails, telefoontjes, kaarten en brieven. Het doet ons goed om te merken dat we niet vergeten worden. Eén ding overheerst in alle berichten en vragen uit Nederland en dat is ‘het gaat jullie goed, het loopt allemaal op rolletjes’. Klopt! Klopt helemaal maar soms...... Sommige dingen kosten veel meer moeite dan in Nederland. Het laatste voorbeeld hiervan is het kopen van een huis.

Afgelopen augustus zijn we op huizenjacht geweest in Omaha. Binnen een paar uur hadden we een huis uitgezocht. En 15 minuten en 1 handtekening later hadden we een huis gekocht. Althans, PURAC had een huis gekocht. Zolang we in Nederland nog een huis hadden waarop we een hypotheek hadden, betaalde PURAC het huis in Omaha. Op 1 december 2005 hebben we officieel ons huis in Gorinchem verkocht en vanaf dat moment moeten we dus voor ons huis in Amerika gaan betalen. En hierbij hanteert PURAC een overgangsperiode van een maand of 2. En die maand of 2 zijn nu zo langzamerhand voorbij en dus moet het huis worden overgeschreven van PURAC op onze naam. Maar zo makkelijk is dat niet want volgens de regels moet PURAC ons het huis verkopen en daar komt nogal wat bij kijken.

PURAC regelt in deze niets behalve dat ze af en toe een mail sturen waarin wordt gevraagd naar de voortgang. Verder is men wel bereid om mee te denken maar echt structureel iets doen, is er helaas niet bij. We moeten dus zelf op zoek naar hypotheekverstrekkers. Gelukkig voor ons zit Johan in hetzelfde traject en wil hij, als projectleider, niet alleen in zijn werk maar ook privé graag alle prijzen te vergelijken. Wij kunnen, en mogen gelukkig, meeliften op zijn onderzoekswerk. Na een paar weken van praten, vergelijken, bellen en bezoeken komt er een hypotheekverstrekker als meest gunstig uit. Terwijl de offertes binnendruppelen, vergelijken Johan en Tim de opties en bekijken ze wat wel en wat niet slim is. Niet slim is in ieder geval om veel eigen geld in het huis te stoppen. Dit drukt de premie weliswaar met een paar tientjes per maand maar het is wel veel ‘duur’ geld van Nederland naar Amerika verschepen en daar zien we dus vanaf. Dit geld kunnen we beter gunstig wegzetten in Nederland.

Als eenmaal de hypotheekverstrekker is uitgekozen, begint het grote verzamelen. Deze dame heeft van alles nodig. Van hele normale papieren als loonstrookjes en tax-letters tot aan minder ‘normale’ als referentiebrieven vanuit Nederland waaruit moet blijken dat je in het verleden keurig alle rekeningen hebt betaald. Dit laatste moet je kredietwaardigheid tonen. En dit is heel belangrijk. Omdat wij pas in Amerika wonen, hebben we hier nog niet kunnen aantonen dat we kredietwaardig zijn. We kunnen hier nog niet aantonen dat we een hoge creditscore hebben. Een hoge creditscore geeft aan dat je je creditcards keurig op tijd betaalt en ook kan betalen. En dit is echt de ongekeerde wereld hoor. Iedereen bezit hier hele stapels creditcards en ze kopen alles wat los en vast zit. Dat het ook nog een keer ‘echt’ betaalt moet worden, vergeet men maar voor het gemak. Het is dus hier dan ook heel normaal dat je vreselijk rood staat. Dus als we aangeven dat we gelijk en contant willen betalen is dat wel een belevenis voor de Amerikanen. Aan de creditscore kan een hypotheker vervolgens zien dat je financieel gezond bent omdat daarin staat dat je je rekeningen betaalt. Omgekeerd van wat wij in Nederland gewend zijn. In Nederland krijg je pas een aantekening bij het BKR als je financieel ongezond bent. En omdat wij in Nederland ook al financieel gezond waren, hebben we dus nauwelijks iets om aan te tonen dat we gewoon onze rekeningen betaalden.

Dit levert dus wat spraakverwarringen op en uiteindelijk nemen ze genoegen met de brieven die we uit Nederland hebben maar waarin maar weinig staat. Feit dat we allebei (Johan ook) net een huis in Nederland hebben verkocht en dat onze salarisstroken er gezond uit zien, lijkt de hypotheker voldoende vertrouwen te geven voor het verstrekken van een lening.

Op het kantoor van de hypotheker moeten Johan en Tim tussen de 10 en 20 handtekeningen zetten onder de meest zinnige en onzinnige documenten. We denken dat de meeste documenten gewoon zijn verzonnen om te voorkomen dat je de hypotheekverstrekken voor het gerecht kan slepen indien er iets niet goed is. Want voor ‘sue-en’ zijn de Amerikanen echt als de dood. Maar gelukkig weten we van de meeste documenten wat ze betekenen maar van enkele is het nog steeds een raadsel. En als alle documenten al ‘different’ zijn van wat we in Nederland gewend zijn, het bezoek van de hypotheekverstrekker om te zien of het huis wel bestaat en om te controleren of je er wel echt woont, gaat al erg ver hoor. Gelukkig hebben zowel Johan als Tim geen baard en dragen ze geen jalaba want anders had het nog op veel meer fronten verkeerd kunnen gaan. Want de angst voor terrorisme zit er hier goed in.

Nadat alles uiteindelijk is getekend, gaat het koopcontract naar PURAC. Inmiddels is het koopcontract door zowel PURAC als door ons getekend. En nu begint het afwachten. De komende 3 weken worden alle gegevens nog eens gecontroleerd door een onafhankelijk buro. Waarschijnlijk komen ze de komende tijd nog wel langs omdat er documenten ontbreken maar voorlopig lijkt alles in orde.

Uiteindelijk.......uiteindelijk moet dit alles leiden tot de officiële overdracht van 15453 Binney Street van PURAC aan ons op 23 februari 2006................pfffffffff wat een gedoe!

Na bovenstaande droge kost zulen we dit stuk luchtig eindigen met wat laatste foto's van Bram. Want dat blijft toch het leukst!