From Bram with love!

Inmiddels woont ook Bram al weer 6 weken in Amerika. Tijd voor een up-date.

Bram zijn dag begint meestal rond een uur of half 8. Riep hij een aantal weken geleden nog ‘ik ben wakker’ waarmee hij aangaf dat hij zijn bed uit wilde, sinds enkele weken horen we rond half 8 een doffe plof, gevolgd door het gekraak van de houten vloer. En voor we er erg in hebben spreekt hij de woorden ‘ik ben wakker’ uit vlak naast ons. Ja hoor. Het mannetje klimt zelf zijn bed uit. Heeft zo zijn voordelen. Hij gaat namelijk gelijk naar de basement om daar rustig te gaan spelen. Nadelen zijn er natuurlijk ook genoeg want we kunnen niks meer laten slingeren van de avond ervoor. Voor je het weet zit hij aan de laatste slok bier, neem hij om half 8 ’s morgens een hap oudbakken chips of doet hij alvast de afwasmachine voor ons aan.

Na het wakker worden is het tijd voor ontbijt: cereals ofwel cornflakes. Hij eet alle soorten, maten en kleuren. Het maakt hem niet zoveel uit. Wat eetgewoontes betreft is er dus nog niet zoveel veranderd. Na het ontbijt schuift hij aan bij SesameStreet. Dat duurt hier een uur en is heel erg educatief. Daarmee slaan we dus 2 vliegen in 1 klap. Hij is een uurtje lekker rustig waardoor wij even kunnen opruimen en hij spijkert zijn Engels een beetje bij. Hij spreekt nog nauwelijks Engels hoor. Zijn woordenschat stopt toch wel bij een woordje of 10. Maar je merkt al wel dat hij soms begrijpt wat er gezegd wordt. Ach, het komt allemaal vanzelf.

Zo af en toe komen er ook andere kinderen langs of gaat Bram naar hun toe. Mas, het zoontje van Kees-Jan en Ruth, is iets ouder dan hij en daar kan hij het goed mee vinden. Maar ja, voor zijn Engels is dat natuurlijk niet zo handig, al spreekt Mas wel vloeiend Engels dus hopelijk pikt Bram ook wat op. Mas zijn zusje, Bente, is een jaartje jonger dan Bram en die huppelt vrolijk tussen de 2 ‘grote’ jongens door. Ze vermaken zich best met zijn drietjes of bij ons in de basement of in Blair, bij Ruth en Kees-Jan in de basement (Blair ligt 30 minuten rijden van ons huis en Blair is de stad/dorp waar de fabriek van Tim staat). Bente, Mas en Bram zien elkaar wekelijks. Ook met de kerst zien ze elkaar. Tweede kerstdag hebben we met Kees-Jan, Ruth en Johan (de andere Nederlandse collega) en de kids afgesproken om de kerst toch nog een Nederlands tintje te geven.

Ook kent Bram inmiddels wat Amerikaanse kinderen. Met Hunter, die iets ouder is, is hij al een keertje koekjes wezen eten. Hunter is de zoon van een collega van Tim. Diens vrouw, Christy, heeft Rita al een keer meegenomen naar een Mams Night Out (en dat is precies zoals de vertaling doet vermoeden). Sinds 2 weken kent Bram ook Josh (7 jr), Kate (4 jr) en Ben (1,5 jr). Dit zijn de kinderen van Mark en Rachel. Mark is ook weer een collega van Tim. Met Rachel heeft Rita al een paar keer afgesproken. Hier pikken zowel Rita als Bram toch aardig wat Engels op. Rachel is Nieuw-Zeelandse en qua accent maakt dat het net wat makkelijker. Het lijkt namelijk erg op Engels en daar zijn wij Europeanen toch iets meer aan gewend dan Amerikaans is ons opgevallen. Ook deze kids ziet Bram met de Kerst want op kerstavond gaan we pizza bij hun eten.

En dan hebben we nog Elijah (4) en Jonah (2,5). Dit zijn de zoontjes van Jason en Gail. Jason is weer een collega van Tim en die kennen we nog van ons vorige bezoek aan de States in april en augustus. Vooral Jonah en Bram kunnen het erg goed vinden samen. Ze verstaan elkaar niet maar lullen de oren van elkaars kop en zolang ze achter elkaar aan kunnen rennen is het al lang goed. Bij Jason en Gail brengen we, samen met 30 (!!) anderen, de eerste kerstdag door.

Maar nog vaak genoeg vraagt Bram om Anouk, Isa, Mitch, Laura, Mandy, Esther, Mark, Maybelle, Michelle, Maarten, Rico, Thijs, Kyara, Veronique, Roland en al die andere Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes. Het is niet dat hij er dagelijks om vraagt maar zo af en toe vraagt hij ineens waar de anderen zijn. Als we dan zeggen dat ze heel ver weg zijn en dat ze liggen te slapen, dan is het goed. Van de meeste vriendjes en vriendinnetje hebben we foto’s op de koelkast hangen dus hij ziet ze nog vaak genoeg.

’s Avonds stapt Bram in bad of onder de douche en na een boekje en een liedje valt hij in slaap. Toen we hier net woonden, letten we niet zo op zijn bedtijd maar nu geeft hij zelf om klokslag half 8 aan dat hij naar bed wil. Handig hoor zo’n grote man.

Op dit moment is Bram erg verkouden waardoor hij regelmatig wakker wordt ’s nachts. Gelukkig blijft hij dan wel in bed liggen dus we hoeven niet het hele huis door om hem te zoeken. Al hebben we hem wel al een keertje in de huiskamer gevonden midden in de nacht omdat hij auto’s wilde gaan kijken.....raaaaaar!

Al met al gaat het heel goed met Bram. Vanaf januari gaat hij 2 keer per week naar een kinderdagverblijf bij iemand thuis. Hier willen we heel rustig mee beginnen omdat de taal het toch allemaal wat minder vertrouwd voor hem maakt hebben we gemerkt bij de kinderopvang van de Fitnessclub. Nadat we hem hadden afgezet en heel langzaamaan waren vertrokken, zette hij het na een minuur of 5 op huilen omdat hij echt geen idee had waar de anderen het over hadden. We willen dus maar eens beginnen met een paar uurtjes per dag. We zijn ook bij een groot kinderdagverblijf langs geweest. Maar om daar te mogen komen, moet Bram zindelijk zijn en dat.......dat moment is nog ver weg. Hij vindt die luier toch wel erg makkelijk.

Iedereen krijgt een hele dikke knuffel van Bram en heel veel liefs. We zullen dit bericht afsluiten met een opmerking die alleen kinderen (Bram in dit geval) kunnen maken. ’s Avonds kijken we vaak naar de maan. Als hij die ziet, is het donker en moet hij naar bed. Maar als de maan er is, waar is dan de zon? Die is binnen, die slaapt .........zo is het! Gelijk heeft hij, de zon moet toch ook slapen?