Kansas City

Afgelopen weekend zijn we naar Kansas City geweest. Het is zo’n drie uur rijden naar het Zuiden. Kansas City ligt een deel in de staat Missouri en een deel in de staat Kansas. Het grootste gedeelte ligt in Missouri. De rivier “Missouri” loopt dwars door het noorden van “downtown”. Het is een stukje groter dan Omaha en er wonen dan ook over een miljoen mensen in deze stad. Van Omaha naar Kansas City is qua afstand ongeveer te vergelijken als van Gorinchem naar de grens van Luxemburg. Maar alleen de afstand is vergelijkbaar, de verkeersdrukte is op geen enkele manier te vergelijken!

Op de weg naar Kansas toe zien we tientallen aangereden, dode dieren langs de kant van de weg liggen. Zelfs na 2 maanden went dat nog niet. De platte egels en konijnen uit Nederland zijn ingeruild voor heel veel aangereden reeën en racuns (wasbeertjes) en ook af en toe een vos en andere, door ons nog niet geïndentificeerde, dieren. Al deze dieren willen vooral tijdens de schemering en ’s nachts de wegen oversteken met deze dodeljke gevolgen. Het rijden hier is heel erg ontspannen omdat de cruise control van de auto het meeste werk doet en omdat files niet bestaan op deze lange wegen van stad naar stad. Maar zodra de schemering optreedt is het dus opletten geblazen.

Zodra we Kansas binnen komen zien we de skyline van de stad. Prachtig om dit te zien. We pakken direct onze nieuwe videocamcorder en leggen dit vast. Het ritje (jaaah...de Amerikanen zeggen dat dit geen afstand is, het gemiddelde ligt op 8 uur rijden) van drie uur heeft in ieder geval nu al zin gehad.

Zodra we de stad inrijden gaan we op zoek naar de “City Market”. Dit is een markt zoals we die ook in Europa kennen, inclusief kraampjes. De markt is geplaatst tussen gebouwen en winkels die dateren uit het jaar 1930. Op de markt zijn allerlei groenten, fruit en andere lekkernijen te koop. Als we net 10 minuten over de markt lopen, zien we “Dutch Flowers” staan. Het is een bloemenwinkeltje met daarin een nederlandse vrouw als eigenaar. Haar man staat voor het winkeltje stroopwafels te bakken en te verkopen. Hij hoort al snel dat we nederlanders zijn en vraagt of we even kennis willen maken met zijn vrouw. Zij zelf staat in de winkel en we maken kennis met haar. Ze is hier komen wonen vanwege haar man. Ze vertelt dat ze al haar spullen voor de winkel uit Nederland importeert. Verder geeft ze ons de tip om naar de PLAZA te gaan. We lopen nog wat over de markt en bezoeken wat winkeltjes. Daarna gaan we op zoek naar de PLAZA. We weten eigenlijk helemaal niet waar we naar op zoek gaan, maar volgen het advies van onze nederlandse dame.

De PLAZA blijkt een grote winkelstraat te zijn, dat Europees aan doet. De winkels liggen allemaal naast elkaar en je kunt het lopend doen. We hebben de afgelopen weken niet zoveel gelopen als deze 2 dagen! Wel lekker hoor. Daarna blazen we even uit in een park. Daar vindt net een demonstratie plaats van tegenstanders van Bush. Er zijn allerlei sprekers verzameld in een grote groep met boxen en een luidspreker. Bram vermaakt zich ondertussen met een andere kindje tussen de bladeren. Tim en Rita zitten op een bankje, zonnetje in hun gezicht en 16 °C en luisteren naar wat de Amerikanen te vertellen hebben. Regelmatig rijden er auto’s langs die goedkeurend toeteren zodra ze de posters en spandoeken zien. Eigenlijk de eerste keer dat wij in Amerika kritiek zien op Bush.

Als we een beetje uitgerust zijn, gaan we op zoek naar een slaaplaats. Een reden om in Kansas City te blijven slapen, naast het feit dat we nog naar de Zoo (dierentuin) willen, is het feit dat we liever niet in het donker terugrijden als het niet persé hoeft (zie eerste deel van dit stukje). Niet ver van de Zoo vandaan vinden we een simpel SUPER8 motelletje. We gaan eerst nog wel even kijken waar de dierentuin precies is, zodat we de volgende dag er in een keer heen kunnen. Op weg naar de dierentuin stappen we even uit om nog een stukje te wandelen.We belanden in een park met heel veel mensen die aan het frisbieën zijn. Ja......een ontmoetingsplaats waar alle liefhebbers van deze sport bijeenkomen. Als wij aankomen gaan er net een heleboel huiswaarts. Wij worden aangesproken door 3 amerikaanse mensen. Een vrouw met kind en 2 mannen. Ze vragen of we “dutch” spreken. Ze zeggen de taal te herkennen. Eén van de mannen was wel eens in Nederland, en wel in Rotterdam, geweest bij een vriend “John Noteboom”, een Rotterdams kunstenaar. Hij vraagt of wij hem kennen waarop Tim volmondig “ja tuurlijk” zegt. Rita denkt op dat moment:”nog nooit van gehoord” (achteraf blijkt Tim ook niet hoor!) maar luistert vrolijk mee. Geweldig vinden ze dat. Ook vragen ze of we bekend zijn met “Radio Rijnmond”. “Maar natuurlijk”, zeggen we. Ze vinden het echt geweldig dat ze nu echte Nederlanders ontmoeten in hun stad. En ook hier blijkt weer eens de enorme hartelijkheid van Amerikanen. We krijgen hun email-adres en we worden uitgenodigd bij hun thuis voor als we ooit nog een keer in Kansas City zijn en een slaaplaats nodig hebben. Bij het afscheid krijgen een echte amerikaanse omhelzing (hug) en blijven ze ons uitzwaaien. Dit is echt raar hoor. Dit kennen we toch niet in Nederland. Wat sommige dingen betreft moeten we ons beeld van Amerikanen nu al aanpassen. Hier stonden we echt versteld van. Raar, maar wel grappig. Overigens zeggen de Amerikanen in dit soort situaties “different”. Zodra je iets vertelt en een Amerikaan zegt “hm, that’s different”, dan betreft het iets dat hij heel erg raar en ongewoon vindt. Inmiddels maken wij Nederlands hier al te pas en te onpas “that’s different”-opmerkingen dat de Amerikanen er zelf om moeten lachen.

We hebben de gehele dag nog niet veel gegeten en gaan op zoek naar iets te eten. Nu is dat niet zo moeilijk in Amerika. Alleen blijkt die avond dat veel restaurants een wachttijd hebben van een uur. Daarom besluiten we eerst nog even naar een hele grote sportzaak, Cabela’s, te gaan. Een gigantische showroom van 180.000 square-foot(17.000 m2) met vis-, jacht- en andere outdoor gerelateerde spullen. Binnenin de zaak is er een hertenmuseum met opgezette herten.

Al deze herten zijn geschonken door jagers in de afgelopen jaren. Verder zijn er in de zaak opgezette beren, olifanten, leeuwen en nog vele andere grote dieren. Ook een groot aquarium dat niet zou misstaan in Blijdorp, een schiettent en een restaurant. Afijn, weer groot en overweldigend. Of we het allemaal ook leuk vinden (we moeten nog erg wennen aan het feit dat jagen hier iets heel normaals is) dat is een tweede. Maar “different” is het wel.

Na dit ‘museumbezoek’ waar we als rechtgeaarde Hollanders alleen maar gekeken hebben en dus niks hebben gekocht, gaan we op zoek naar een restaurant. We eten een paar kilometer verderop. Het is al laat en het eten smaakt ons zeer goed. Voor $ 30 eten en drinken we ons helemaal vol. En ook hier zijn we weer verbaasd over de enorme vriendelijkheid van het bedienend personeel. Alhoewel we er na 2 maanden wel gewend aan zouden moeten zijn, blijven ze ons in positieve zin verbazen. Na het eten gaan we naar het hotel en na een bak koffie en thee duiken we gedrieeën het king size bed in.

De volgende dag gaan we na het ontbijt het motel al weer uit. Het ontbijt. Ttja dat is iets dat de Amerikanen nog niet echt onder de knie hebben. We krijgen mini muffins, een droge bagel en koffie en thee. Gelukkig zitten we nog vol van de avond ervoor. Na het ontbijt rijden we naar de 2 grote stadiums die de stad Kansas City rijk is. Eerst het CHIEFS KAUFFMAN STADION, het stadion van de American Footballers uit Kansas (voor de kenners, zij spelen in de beroemde NFL). Dit is een reusachtig stadium dat eerder lijkt op een ruimteschip dan op een football stadium. Naast dit stadion ligt het Stadion-ROYALS. Dit is een baseball stadium. Ook erg groot maar dit is redelijk te vergelijken met ‘ons’ Rosenblatt baseball stadium in Omaha. Nadat we even wat foto’s hebben gemaakt en Bram de ganzen brood heeft gevoerd, gaan we naar de dierentuin van Kansas City. We zijn 5 minuten na de openingstijd en er blijkt nog niemand bij de loketjes te zitten maar alles is wel open. We lopen dus gewoon gratis naar binnen zonder dat we ook maar iemand tegenkomen. Gedurende de wandeling (ja ja...alweer lopen), blijkt de helft gesloten te zijn vanwege de winter. Maar dat geeft niets. Er is nog genoeg te zien want met gemak blijven we 3 uur in de dierentuin. Deze dierentuin heeft een heel groot Australie gedeelte dus we hebben erg veel kangaroos gezien.

Na een heerlijke lunch (Mexicaanse wraps), gaan we voldaan weer terug naar huis. Terwijl Bram en Tim al snel in slaap vallen in de nieuwe auto rijdt Rita, onder het luisteren naar Joss Stone en REM weer terug naar Omaha. Dit was het eerste ‘ontdek Amerika’ weekendje. Eens kijken wanneer we ons volgende tripje organiseren.