Voorjaar in en rond het huis

Noem het de grote lente-schoonmaak, al is dat natuurlijk een beetje raar als je pas een paar maanden ergens woont. Maar het afgelopen weekend was het tijd voor wat in-en-rond-het-huis-klusjes.

Zaterdagmiddag kwamen Johan en Wim om Tim te helpen bij het leggen van het laatste laminaat. De afgelopen maanden had Tim alle slaapkamers, de hal en een deel van de huiskamer al alleen gelegd. Maar voor het leggen van laminaat in de keuken had hij wat hulp nodig. En daarbij, met zijn 3-en is het wel zo gezellig. Het leggen van het laminaat schoot lekker op en na 4 uur intensief meten, leggen, puzzelen en zagen ging de laatste plank erin. De komende weken (maanden, jaren) zullen de plintjes nog gelegd moeten worden maar de eerste doelstelling, voor mei moet het laminaat liggen, is gehaald.

Terwijl de heren binnen bezig waren, was Rita in de tuin. De borders zijn ontdaan van het onkruid, op de aarde is een mooie laag mulch (houtsnippers) komen te liggen, zodat we ook wat dat betreft goed aan het integreren zijn geslagen, er zijn een paar nieuwe plantjes geplant en met de nieuwe grastrimmer zijn alle graskanten bijgewerkt. En Bram verdeelde zijn aandacht tussen binnen en buiten. Binnen liep hij als Bob the Builder te klussen en buiten reed hij met zijn auto en fiets even overal langs. En ondertussen heeft hij in buurjongen Ashton een vriendje gevonden. Dat is wel erg leuk want die 2 zijn net zo oud. De vader van Ashton is een Zimbawiaan met Zuid-Afrikaanse ouders dus die spreekt een beetje Nederlands, wat erg grappig is.

Na de arbeid is het tijd voor een oer-Hollandse bbq. Dus buiten bbq-en én buiten eten. Vooral dat laatste vinden de Amerikanen maar raar want buiten is leuk maar dan vooral als je in de auto zit. Wij houden er andere gewoontes op na, dus zitten we tot laat in de avond op het deck met zijn 4-en. Want Bram is al een tijdje geleden naar zijn nieuwe bed verdwenen. Overigens zijn de buren, Ashton zijn ouders, ook nog buiten dus helemaal alleen zijn we ook weer niet.

Zondag is het, na zaterdag, weer 28 °C en maken we de laatste klusjes af. Het gras wordt gemaaid en we strooien nog wat mulch. Hoe meer mulch, hoe beter want dan zie je het onkruid niet. In de loop van de middag betrekt het weer iets maar dat geeft niet. We zijn weer aardig gekleurd en de lente schoonmaak zit erop.

Inmiddels is het nu dinsdag en heeft het Nebraska-weer weer zijn ware aard getoond. Hebben we de afgelopen 2 weken zeker 10 dagen van 25 °C of hoger (met een record van 38 °C in de tuin) gehad, vandaag was het...............5 °C en de hele dag regen!! (voordat er lezers zijn die gaan lachen; volgens de voorspellingen is het vanaf donderdag ‘gewoon’ weer 25 °C).

Egg hunt

Met Pasen worden er hier veel “Eggs hunts” gedaan, oftewel "eieren zoeken". Natuurlijk wilde Bram daar ook aan mee doen. De eerste egg hunt van Bram en Rita was bij iemand van één van de playgroups thuis. Helaas kon het niet buiten want het had de gehele avond ervoor geregend. Maar geen probleem, de huizen zijn groot genoeg om binnen een zoektocht met 15 andere kinderen te doen. Rita verbaast zich er iedere keer nog over hoe groot die huizen soms zijn. Het is altijd weer een verrassing als zij ergens afspreekt en het blijkt dat ze voor een half kasteel staat.
De zoektocht naar de eieren bleek geen zoeken te zijn, maar dit keer een muziekspel. Ieder kind krijgt uiteindelijk 10 plastic eieren gevuld met snoep. Na het spel zijn we met z’n allen naar de garage gegaan. Daar hing een grote kartonnen paashaas aan een touw aan het plafond waar het tweede spel gespeeld werd: de Pinada. De kinderen mochten om de beurt met een basketbalknuppel tegen de Pinada slaan. Uiteindelijk sloeg het oudste kind het kapot en vielen er tientallen snoepjes, uit de gebroken paashaas, op de grond. De kinderen raapten alles op en aten hun buikje al aardig vol voordat de rest netjes mee naar huis werd genomen.

Onze tweede egg hunt was op eerste Paasdag (de Amerikanen kennen trouwens geen tweede paasdag of tweede pinksterdag) bij onszelf thuis. Bram had ’s ochtends de eieren geverfd en versierd met stickers. Samen met papa en mama werden de eieren goed verstopt. Dit was dus Bram zijn eerste echte zoektocht naar eieren. Prachtig vond hij het. Hij vond het zo mooi dat we de eieren wel drie keer opnieuw hebben verstopt en hij geen moment dacht aan het opeten van de eieren zelf.

’s Middags waren we uitgenodigd bij Jason en Gail (waar we ook al met de kerst waren uitgenodigd). Ze hadden een heerlijke maaltijd voorbereid en wij hadden voor het toetje gezorgd. Het is hier heel gebruikelijk dat je als gast ook zelf iets meeneemt voor bij de maaltijd. Dit kan van alles zijn; toetje, salade, brood of een bijgerecht. Het maakt eigenlijk niet uit wat, maar dat overleg je meestal met degene bij wie je eet. Na het nuttigen van de maaltijd werd de egg hunt gehouden. Jason had de eieren verstopt in de tuin. Na 10 minuten mochten Jonah, Elijah en Bram de eieren gaan zoeken. Die andere twee kinderen begrepen het direct dus weg waren ze, de tuin in. Bram keek verbaasd om zich heen en werd vervolgens een handje geholpen door Gail. Uiteindelijk had Bram er weer een zak vol snoepgoed bij!

Na een een aantal eggs hunts heeft Bram zijn snoeppot weer vol voor de komende tijd. Dit is alweer onze tweede feestdag die we in Amerika hebben gevierd. Leuk om weer die andere gewoontes en tradities van een ander land te zien.

Go......Huskers......go!

Op zaterdag 15 april zijn we uitgenodigd om een American Football van de Nebraska Huskers bij te wonen. Momenteel is het geen football seizoen maar de Huskers, zoals ze in de volksmond genoemd worden, spelen hun jaarlijkse spring-game. Dit is een oefenpotje waarbij het eerste team wordt opgespiltst in 2 teams. En dus spelen de roden tegen de witten. Voor een normale competitie wedstrijd (die pas eind augustus begint) kan je geen kaartjes krijgen omdat de Huskers al 20 jaar helemaal uitverkocht zijn. Is dat bijzonder?

Laten we even een heel klein beetje uitleggen waar we het precies over hebben. De Huskers is een American college Football team. Dat betekent dat de spelers zo tussen de 18 en 23 jaar oud zijn. Alle spelers zitten op de University of Nebraska middels een Football scolarship. Met andere woorden, de universiteit betaalt hun opleiding en in ruil daarvoor moeten ze in het Football team spelen. De spelers worden gescout vanuit het hele land en komen dus overal vandaan. Uiteraard studeren ze ook nog maar dat is meer een bijzaak. Ze moeten goede cijfers halen maar het vermoeden bestaat dat dit ‘vanzelf’ gaat. Er zitten zeker bollebozen (advocaten in spé en dergelijke) tussen de American College Footballers maar over het algemeen maken ze niet een bijster intelligente indruk tijdens de televisie interviews. Dus mag je je serieus afvragen wat ze dan wel studeren. Maar goed, dat is nu eenmaal de cultuur hier. Sport is alles. Maar de Huskers is niet een heel goed team vergeleken met andere team in de US. Vorige jaar werd weliswaar een finale aan het einde van het seizoen gewonnen maar die overwinning betekende dat ze in de overall ranking ergens tussen plaats 20 en 30 eindigden in plaats van tussen plaats 30 en 40. Niet al te goed dus en dus betekent dat ook dat niet de allerbeste spelers naar de universiteit van Nebraska komen om footbaal te spelen.....ehhhh.....om te studeren. Tot zover de achtergrond bij de Huskers. Nu weer even terug naar de vraag. Ja, het is dus bijzonder dat alle wedstrijden van de afgelopen 20 jaar volledig met seizoenkaarten zijn uitverkocht want het gaat om een heel middelmatig team. De competitie is slecht 6 of 7 thuiswedstijden (en hier trainen ze een heel jaar voor! Inderdaad nauwelijks tijd om te studeren dus.......) en iedere wedstrijd zitten er 79.000 man in het stadion. 79.000 man zitten te kijken naar jongens van 18 to 23 jaar in een middelmatig American Football team met middelmatige resultaten. 79.000 man!!! Ongelofelijk. Dit is Amerika, en dat soort dingen kunnen alleen maar hier.

En naast die 79.000 man in het stadion draagt de rest van Nebraska op enig moment in het jaar, en het liefst nog zeer regelmatig, een trui of shirt van de Huskers. Heel vaak zie je rode vlaggen wapperen met daarop het embleem van de Huskers, er bestaan ook speciale nummerplaten voor auto’s van de Huskers. De Huskers is voor veel Nebraskianen het symbool voor sport in Nebraska. Dat is Amerika. Sport is alles, alleen onze lieve heer lijkt iets meer nog meer aanhangers te hebben.

Terug naar de spring-game. Wij konden er nu dus ook heen omdat het geen ‘seizoenkaarten-wedstrijd was’. Dit keer geen 79.000 man. Niet omdat die niet wilden komen maar omdat een deel van het stadion wordt verbouwd. Er wordt uitgebreid. Dus er waren minder plaatsen beschikbaar en zo kon het dus zijn dat er voor dit wedstrijdje rood tegen wit ‘slechts’ 57.000 mensen in het stadion zaten. En als je je realiseert waarover we het hebben, is het toch eigenlijk te gek. Een club als Feyenoord in Nederland mag al blij zijn als ze momenteel gemiddeld 30.000 mensen trekken. Deze Huskers verwelkomen 57.000 mensen tijdens een oefenpotje.

Omdat wij, vooral Tim, toch wel wat ervaringen hebben de Rotterdamse Kuip, valt het stadion wat tegen. Het is kleiner en veel minder indrukwekkend dan de kuip. Er zitten meer mensen en 90 % van deze mensen dragen allemaal een rood of wit shirt. Dat is wel indrukwekkend. Het feit dat er gewoon hele gezinnen binnen zitten is ook heel anders (lees: veel prettiger) dan in Nederland. Hekken ontbreken en je kan overal gaan en staan.

Voordat de wedstijd begint mogen we uiteraard naar het Amerikaanse volkslied luisteren en dan gaat het beginnen. Het spelletje is echt enorm saai (met excuses voor alle fans van American Football). De bal wordt gegooid, vervolgens duiken er 10 man op en het spel ligt weer stil. De wedstrijd duurt 4 keer 15 minuten maar wordt uitgesmeerd over een behoorlijke periode. Regelmatig wordt er tijdens de wedstijd weer iemand gehuldigd of vindt er iets anders ‘heel belangrijks’ plaats.

Maar we vermaken ons uitstekend. Het is vandaag met 25 °C wat frisser dan de afgelopen week (de laatste dagen was het meer dan 30 °C) maar dat was wel fijn anders zou je flink verbranden. Na zo’n 3,5 uur is het voorbij. Dat is maar goed ook want er kijkt echt nauwelijks nog iemand naar de wedstijd. Een deel van het publiek is al weg en de rest zit gewoon te eten of is aan het spelen met de kinderen. Volgens kenners komt dit omdat het een oefenpotje is maar wij weten het niet helemaal zeker want wie gaat er nu 3 – 4 uur naar een wedstijd kijken?

Na de wedstijd rijden we weer een uur van Lincoln, waar het stadion staat, naar Omaha. Onze Nebraska shirts kunnen weer in de kast. Het was weer een hele bijzondere belevenis, zeker de moeite waard. Maar we blijven ons verbazen!

De zomer en cowboys

Voor jullie in Nederland is het wellicht nog maar moeilijk voor te stellen maar hier lijkt de zomer al te zijn begonnen. En alhoewel wij hier wonen, is het zelfs voor ons nog moeilijk te geloven. Maar het lijkt toch echt zo. Alhoewel het tornado seizoen nog aan de gang is, wordt Nebraska redelijk gespaard en schijnt hier vooral vaak de zon.

Waarschijnlijk zijn in Nederland de beelden uit Tennessee te zien geweest waar door tornado’s tientallen mensen zijn omgekomen. Weer gerust, Tennessee ligt hier heel ver vandaan. Vorige week zijn in zuid Nebraska een paar boerderijen ‘omgewaaid’ maar ook dat is zeker 100 kilometer hier vandaan dus nog ‘ver van ons bed’. Anderhalve week geleden is wel een keer de Tornado-warning afgegaan. Dat is een sirene die te vergelijken is met de sirene die vroeger op de eerste maandag van de maand afging in Nederland. Hier betekent de sirene dat er een tonado in aantocht is en dat je moet schuilen in een safe hiding place. Dat kan de basement zijn of een badkuip. Als je maar een matras over je heen gooit zodat je in ieder geval niet getroffen kan worden door glas of ander rondspringend materiaal. Maar goed, de tornado sirene ging dus af. Tim zat op zijn werk in Blair en daar was het een stuk rustiger en Rita was wel thuis. Maar...............die zat tv te kijken en hoorde de sirene niet! Al met al dus een heel veilig systeem haha. Gelukkig was het loos alarm want behalve een flinke storm was er weinig tot geen schade.

Het tornado seizoen duurt normaal gesproken een week of 3 dus dat betekent dat het na de Pasen toch wel op zijn eind loopt en dat de zomer kan beginnen. Maar dat laatste lijkt al te zijn ingetreden. Inmiddels hebben we er al 5 dagen van boven de 25 °C op zitten met 2 dagen van 28 °C zelfs. En dat is niet in de volle zon gemeten! Het is gewoon prachtig weer. We hebben dan ook allemaal al een kleur die we normaal gesproken pas in juni hebben. Er is al een grote bbq aangeschaft en deze hebben we al een paar maal gebruikt. Als dit weer zo tot eind oktober aanhoudt, redden we het wel.

Afgelopen zaterdagavond was er weer één in het kader van ‘That’s diferent’. Johan nam Tim mee naar een soort disco voor cowboys, de Redneck bar genoemd. Via een collega van Tim was Johan hier al een paar maal eerder geweest en hij wilde Tim deze belevenis niet onthouden. Op het moment dat we aankomen bij de bar, blijkt al dat het een cowboy avondje wordt want de grote pick up trucks zijn niet te tellen. Tim parkeert de brave Ford maar een beetje achterop het terrein. Binnen aanbeland zoek je alleen nog naar Winnetoe, de rest van de priarie is aanwezig. In het midden van de zaak staat een grote paardenbak waar onder het ‘genot’ van country nummers vrolijk wordt gedanst, in-line gedanst uiteraard. Zeker 40 % van de mannen draagt een cowboy hoed en sommigen hebben er bijpassende broeken en shirts met franjes bij aangetrokken. Een ander deel van het mannelijke publiek is gehesen in de onafscheidelijke jeans (van het soort dat wij in Nederland sinds de jaren 70 niet meer durven te dragen) met een geruite blouse. Gelukkig ook weer voldoende Amerikaanse vlaggen hier. Zelfs een hele grote boven de paarden bak. Dat is toch redelijk ondenkbaar in Nederland, een grote Nederlandse vlag boven de dansvloer. De dames van de avond zagen er iets modieuzer uit. Gelukkig wel een paar exemplaren waarbij de spijkerbroek ook tegelijkertijd dienst deed als bh, met daarover een prachtig ruiten blousje. Maar over het algemeen zagen de cowgirls er iets moderner uit dan de cowboys alhoewel er wel wat Dolly Parton Look-a-likes rond liepen.

Al met al weer een hele ervaring die Tim en Johan na 2 uur maar weer gedag hebben gezegd. Je kan tenslotte ook te veel country muziek horen.

22 september 2006