In gedachten nog even terug in Nederland (1)

Uit het weblog-dagboek 13 tot en met 20 januari

Uiteindelijk moet Tim natuurlijk ook weer gewoon aan het werk; er moet tenslotte wel brood op de plank komen. Zoals de meesten inmiddels al weten heeft Tim er een 'baantje' bij dus werkt hij dit jaar wat vaker in Nederland. Als we weer terug zijn in Omaha zullen we hier eens proberen te gaan uitleggen wat Tim nu eigenlijk precies doet voor PURAC.

Maar voordat Tim aan het werk gaat, is er eerst nog een weekend waarin we op zaterdag een vriendinnendag hebben. Rita en Emma zijn de hele dag weg met de vriendinnen van de HBO-J terwijl Tim en Bram met Esther en Isa op stap gaan.

In de meidengroep is er weer een baby geboren. Mirjam is net bevallen van haar derde kindje, dit maal dochter Gwen. Dus gaan de meiden, na eerst al uitgebreid te hebben gekletst en geshopt, op kraamvisite in Nieuw-Vennep. Voor Rita is het natuurlijk weer geweldig om een meidendag live bij te wonen want de laatste tijd kan ze dat voornamelijk alleen maar via de telefoon meemaken. En voor de andere meiden is het ook een mooie gelegenheid om Emma te zien. Een paar kilometer verderop lopen Bram en Isa over het strand van Scheveningen waar ze gezandstraald worden omdat er een behoorlijke wind staat. Maar patat, sate en voldoende ruimte om te spelen in het restaurant doen wonderen dus ook hier tevredenheid troef.

Zondagochtend gaan we even met oma Poesie Mauw naar de kinderboerderij. Opa is wat ziekjes en blijft dus thuis. Daarna naar Hilligersberg waar Pieter en Sabine net een nieuw huis hebben betrokken. Ze maken er bijna een sport van om te verhuizen maar het is hun wederom gelukt om een heel leuk huis te kopen. Het is wel duidelijk dat de zaken steeds beter gaan want Hilligersberg staat nu niet bekend om zijn armoedzaaiers. Met alle kids gaan we vervolgens naar Ballorig. Dit is een hele grote overdekte speeltuin met luchtkussen, glijbanen en raceauto’s. Helemaal ideaal dus voor Bram en Thijs. Al hebben ze het niet eens zo erg nodig want ze zijn zonder al dit leuks ook al nauwelijks bij elkaar weg te slaan. Nienke hobbelt ondertussen vrolijk overal tussendoor terwijl Emma lekker slaapt. ’s Avonds in het Bergse bos weer aan de patat en dan naar huis. Heerlijk dagje weer maar.....Tim zijn vakantie zit er nu wel op.

Tim’s eerste werkdag bevalt goed. Gelukkig kent hij iedereen dus er is geen sprake van een moeizame aanloopperiode. ’s Avonds komen Marleen en Martin op bezoek. Die hebben we van de zomer niet gezien door vakanties maar nu gelukkig dus wel. Al blijven we dankzij Marleen, die we nog wel eens op MSN tegenkomen, goed op de hoogte.

Dinsdag gaat Rita met haar vader en de kids naar tante Wil en oom Arie in Hengelo. Bram heeft in oom Arie een nieuw stoeimaatje gevonden en vermaakt zich dus best, al is het goed dat hij een dag later Thijs weer ziet want kinderen hebben gelukkig nog wel zijn voorkeur. Dinsdagavond is onze laatste avond met het gezin alleen in Nederland want vanaf vandaag hebben we iedere avond bezoek. Druk maar gezellig!

Woensdag gaan Bram, Emma en Rita (weer) naar Thijs, Nienke en Sabine. Bram en Thijs waren namelijk afgelopen zondag nog niet klaar met het vangen van alle boeven. ’s Avonds staat een etentje van Rita met Janien en Natascha, bij Barend Beer, op het programma.

Donderdag is de dag van de grote storm. Rita gaat ’s morgens naar Spijkenisse. Lekker ff een bakkie doen bij Sylvia en Laura. Maar in de loop van de dag gaat het steeds harder stormen todat uiteindelijk zelfs wordt opgeroepen om niet meer de straat op te gaan als dat niet nodig is. Rita besluit dus om met de kinderen bij Marco en Sylvia te blijven slapen. Ondertussen heeft Tim die avond in Gorinchem een etentje ter ere van het afscheid van zijn collega Wim. Tim heeft ongeveer 6 jaar met Wim bij PURAC Nederland samengewerkt en nu gaat Wim bij PURAC weg. Gelukkig is Tim net juist deze week in Nederland dus kan hij het afscheid meemaken. In Gorinchem vindt het etentje plaats en het is erg gezellig. De storm die buiten woedt en die ervoor heeft gezorgd dat iedereen pas een uur later dan gepland binnenkwam, maakt het allemaal nog wel spannend. Tim overweegt nog even om een hotel in te duiken maar om half 11 is de A15 helemaal leeg en is de storm al wat gaan liggen dus kan Tim gewoon naar Zevenhuizen.

Vrijdagochtend komen Rita en de kids ’s morgens weer naar huis en zijn ze net op tijd om Sindy te onvangen. Margo en haar Isa zouden ook komen maar het dochtertje van Margo is ziek waardoor dit dus niet doorgaat. ’s Avonds komen Tineke en Rinus om op de kids te passen terwijl Tim en Rita (weer) naar Spijkenisse gaan om te uit eten met Marco en Sylvia. Wat dat betreft is er ook weer niet veel veranderd, want ook toen we nog in Nederland woonden gingen we regelmatig, zonder kinderen, uiteten. Thuis gaat alles ook uitstekend met opa en oma en de kleinkinderen. Emma schenkt hun nu wel haar allerliefste lach en ook Bram is een engeltje.

Inmiddels gaat al het drukke bezoek en het werk Tim een beetje opbreken. Hij wordt duidelijk een dagje ouder... Het is fantastisch om iedereen te zien maar nauwelijks 'familie vrije tijd' is toch ook weer niet wat je wilt. En het is toch wel erg veel rennen en vliegen. Tim besluit daarom om zaterdag samen met Bram en Emma thuis te blijven terwijl Rita wel de afspraak nakomt om te gaan kijken bij het turnen van Mandy. Daarna gaat ze met Sylvia Rotterdam in om nog wat kleren te kopen. Voor Tim eens een dagje alleen met de kids. ’s Avonds komen Rene, Michelle en Femke op bezoek voor een avondje oer-Hollands Gourmetten. Eigenlijk vinden we (Tim voorop; hij is toch echt de zeur van ons 2 hoor) dit erg truttig maar als je het al zo’n tijd niet gedaan hebt is het ineens toch wel erg leuk. En het is een uitstekende manier om weer eens lekker bij te praten. Heel laat in de avond is al het vlees bijna op en houden we het voor gezien.

Zondag stond een hele dag met Janien, Natascha, Ton en de kinderen op het programma. Maar ook omdat we ze al eerder hebben gezien in deze weken, besluiten we om dit programma wat in te korten zodat we het zondagochtend even lekker rustig aan kunnen doen. In de loop van de middag komen ze en al snel gaan de dames en de kinderen even een luchtje scheppen buiten. Als Ton en Tim zich net op de bank hebben geïnstalleerd om wat sport te kijken, wordt er paniekerig op het raam gebonsd. Het regent pijpestelen en de meiden komen alweer terug. Tim bakt een hele stapel pannenkoeken en die worden door iedereen belegd met spekkies, M&M’s, rijstesnoepjes, stroop, suiker en slagroom. Heerlijk hoor. De kinderen vinden het helemaal geweldig. Net zoveel slagroom op je pannenkoeken als jezelf wilt. Is dat niet geweldig?

’s Avonds zoekt Rita een paar zakken kleding voor Emma uit, die we van diverse mensen hebben gehad. Dat is nog een hele klus. Maar er zitten hele leuke dingen tussen, dus gaat het merendeel alvast in de koffer. Achteraf blijkt dat juist deze hele stapel kleding ons 100 Euro kost omdat onze koffers te zwaar zijn. Hoezo kleren krijgen is lekker goedkoop?

Weer in Omaha

Vrijdagochtend halen ma en Rinus ons op en rijden we samen naar Schiphol. Na de huurauto te hebben afgeleverd, checken we in. Oef, € 100 extra betalen omdat onze koffers te zwaar zijn. En dan te bedenken dat we eigenlijk niet zoveel hebben mee teruggenomen dan kleertjes voor Emma. Het vliegtuig vertrekt keurig op tijd. En gelukkig hebben we allemaal televisie, al is alleen Bram hier blij mee want het aanbod voor ons is erg karig. Voor Emma hebben we dit keer wel een bassionette zodat die niet de hele tijd op schoot hoeft. Uiteraard slaapt ze een stuk minder dan op de heenvlucht, het is immers een dagvlucht. Maar ze doet het al met al keurig.

Overstappen in Memphis levert weer dezelfde irritaties met de Amerikaanse immigratiedienst op als iedere keer. Waarom ‘pakken’ Europeese landen de Amerikaanse reizigers niet eens aan zoals wij Europeanen in Amerika worden aangepakt? Een uur in de rij staat is geen uitzondering. Vervolgens worden je vingerafdrukken genomen en een iris-scan. Overigens hebben we dan daarvoor al enkele formulieren in het vliegtuig moeten invullen. Als dit is afgehandeld, krijgen we weer een immigratiekaart in ons paspoort geniet en een mooie stempel. Emma laten ze, als Amerikaanse, wel met rust. Daarvoor hoeft helemaal niets ingevuld te worden. Vervolgens moeten we op onze koffers wachten, die we 25 meter verderop weer mogen afgeven. Onderweg nog eens een formulier afgeven. Daarna naar de security en de detectiepoortjes. Iedereen zijn schoenen uit, riemen af, alle losse artikelen in een bak, laptops uit de tassen, alle vloeistoffen in een doorzichtig plastic zakje en dan mag je door de poort.

Bram levert geen problemen op, net als Tim. Rita, die Emma in een draagzak meeneemt ‘piept’, en moet dus terug. Emma moet uit de draagzak en moet zelfs haar jasje uit. Tim wil teruglopen om te helpen maar dat mag niet. Als blijkt dat de beamte eigenlijk niet weet wat ze zelf wil of moet, roept ze Tim alsnog. Tim dus weer terug door het poortje, maar dan staat Bram dus helemaal alleen aan de ‘goede’ kant. Gelukkig is Bram niet bang maar er is niemand die naar hem omkijkt. Snel pakt Tim Emma op en zonder piepen is Emma nu wel over. Rita blijkt even later ook zonder gepiep door te kunnen. Waarmee ons vermoeden, dat dat gepiep soms zomaar willekeurig gaat, wel een beetje wordt bevestigd. En zo gaat dat dus iedere keer. Als je nog geen hekel hebt aan Amerika en Amerikanen, krijg je het wel bij het ontvangst. Uiteraard weten we wel waar al deze veiligheidsmaatregelen voor zijn, maar vermoeiend is het wel. Het vliegtuig vanuit Memphis, de stad van Elvis, vertrekt ook keurig op tijd en dus zijn we om 8 uur vrijdagavond weer terug in Omaha.

Mark haalt ons op en brengt ons thuis. Hij, Josh en Kate blijken de oprit en de stoep voor ons huis schoon te hebben gemaakt. Heerlijk hoor want anders hadden we zelf de 20 centimeter sneeuw en ijs nu nog weg moeten halen. En Rachel heeft zomaar een paar boodschappen gedaan, zodat we de eerste uren makkelijk doorkunnen. Amerika heeft maar geluk met dit soort burgers. Wat een vriendelijkheid. In één keer zijn we de problemen bij onze binnenkomst van dit land een paar uur eerder vergeten.

De eerste nacht mag gelijk een klein drama worden genoemd. Iedereen is moe maar vooral de kinderen zijn volkomen ontregeld door de jetlag. Emma is wakker tussen 1 en 6 uur en Bram tussen 3 en 6 uur. Dus ook wij slapen niet veel. Overdag slaap Emma nog steeds niet veel. Ze heeft duidelijk last van de tijdsovergang. Wij zijn gewoon moe en ook Bram is al een stuk beter gewend aan de nieuwe tijd.

’s Middags gaan we naar Mark en Rachel, waar we een uurtje gaan sleeën. Ja, je leest het goed: sleeën. Ze wonen bovenaan een heuvel en omdat er behoorlijk wat sneeuw ligt, is het heerlijk om daar van de heuvel af te sleeën. Weer even kind! Een groot nadeel van sleeën is echter wel dat het alleen maar kan als er sneeuw ligt. En dat betekent dus dat het koud is. En dat is het! Want met – 10 °C is het inderdaad te koud om erg lang buiten te blijven. En de komende dagen wordt het alleen nog maar kouder. En omdat we niet echt van zulke kou houden, doen we maar net of we de voorspelleingen, die wijzen op temperaturen van rond -25°C eind van deze week, niet hebben gehoord.

Note: Nu zit onze tijd in Nederland er dus echt op. Op naar het normale leventje in Omaha. De komende dagen zullen we alle gebeurtenissen in Nederland nog eens de revue laten passeren op de weblog. Ook zullen we nog wat extra foto's plaatsen in de verhalen die al zijn gepubliceerd.

Leuk druk

Onderstaande tekst is getikt op zaterdag 13 januari.

Nog een paar dagen en dan zit Tim zijn vakantie erop. Hij gaat dan weer aan het werk maar voor Rita, Bram en Emma betekent dat nog niet dat we al terug gaan naar Amerika want Tim moet de komende 2 weken werken in Nederland. Komt dat ff goed uit….

Deze dagen houden we de weblog dus wel bij maar erg interessant zal het niet altijd zijn voor alle lezers. Het is meer voor onszelf. In eerste instantie hebben we de weblog om de om familie en vrienden op de hoogte te houden van ons Amerikaans avontuur. Maar inmiddels zien we het ook als een mooi naslagwerk voor onszelf, voor als we straks weer terug zijn in Nederland. Tim is dan ook pas begonnen om alle webpages uit te printen en in te binden.

Deze weken dus geen spannende verhalen dit keer van onze belevenissen in de States maar gewoon het reilen en zeilen tijdens onze vakantie in Nederland. Dat het nog steeds niet wil winteren, hoeven we niet te vertellen want dat is jullie ook vast opgevallen.
Dinsdag krijgen we onze eerste eters in het vakantiehuisje. Ma en Rinus worden getrakteerd op spinazie, zalm en spaghetti. Wel lekker hoor dat wij nu niet overal heen hoeven te rijden. Jammer dat het gevolg is dat je nu zelf vaker moet koken. Tja, helemaal ideaal is de oplossing dus nog niet..... Inmiddels hebben veel mensen ook gebeld om even langs te komen dus de komende weken kunnen we nog aardig wat vrienden verwelkomen in Zevenhuizen.

Op woensdag rijden we naar Oostburg, ofwel naar Jos, Jaap, Esther en Mark. Het is alweer een tijd geleden dat we hier zijn geweest dus er is wel het een en ander veranderd in huis. Zo zien we maar, het gaat gewoon allemaal door hoor. En Esther en Mark gaan ook inmiddels ‘gewoon’ naar school dus ook dit nichtje en neefje worden al groot. Als we aankomen, schuiven we gelijk aan voor de lunch met heerlijke Zeeuwse bolussen. Daarna kapen wij de computer weer even om onze post door te lezen. Inmiddels zijn er in onze kennissenkring 3 babietjes bijgekomen. Een dochter voor Mirjam in Nederland en zoontjes voor Allie en Karin in Omaha. ’s Middags willen we even lekker langs het strand lopen maar het blijft regenen dus gaan we naar de kinderbowlingbaan. Na het avondeten, hollandser dan boontjes en een gehaktbal gaat het toch niet meer worden deze weken, stappen we weer eens op. Bram hebben we deze dag nagenoeg niet gehoord en gezien. Hij was bijzonder druk met Esther en Mark. Hij valt dan ook, net als Emma, al snel in slaap zodra we in de auto zitten. Om 10 uur zijn we thuis na een leuk dagje.

Donderdag halen we de huurauto op zodat we straks, als Tim werkt, allebei een auto hebben. En Rita gaat weer naar de tandarts om een gaatje te vulllen. Al met al een rustig dagje dus. Buiten geldt een weersalarm maar daar hebben we weinig last van.

Vrijdag rijden we naar Beekbergen. Opa en Oma Broem-broem wachten ons al op in het huisje waar we de afgelopen zomer verbleven. Opa en oma wachten waarschijnlijk tot 10 koningen met het weghalen van de kerstverlichting, want het is daar nog altijd gezellig kerst. Na een bakkie gaan we naar Burger’s Bush in Arnhem. Het is heerlijk rustig in de dierentuin en het weer zit ook mee. Wederom blijkt de dierentuin een ideaal uitje om eens lekker bij te kletsen (zie ook de afgelopen zomer toen we met een groep vrienden naar Blijdorp zijn geweest). Na de dierentuin halen we chinees. Dit hadden we nog niet gegeten de afgelopen weken dus dat kan ook weer van de lijst afgestreept worden. Ondertussen heeft Emma ook bewezen een beetje éénkennig te zijn. Ze zet het op een brullen zodra een ander dan haar ouders haar oppakt. Maar maak je geen zorgen als het je overkomt. Het ligt niet aan jou. Ze doet het bij nagenoeg iedereen, de uitzondering daar gelaten. We hebben geen idee hoe dit komt. Bram was echt precies het omgekeerde. Ach, gelukkig is de 1 de ander niet.

Na het uitje in Beekbergen gaat Rita naar Driebergen om haar oude squashmaatjes te zien spelen. Tim rijdt, in de andere auto, met de Kids terug naar Zevenhuizen.

Rust, regelmaat en regen

In de eerste week in Nederland zijn, hebben we al meer regen gehad dan de voorafgaande 6 maanden in Nebraska. En daar is niets van gelogen. Dit is wel even anders dan toen we van de zomer in Nederland waren. Toen hebben we geen druppel regen gezien. Maar gelukkig hebben we weinig buiten plannen dus stoort de regen niet eens zo. We zijn al lang blij dat het niet koud is, al kunnen we ons voorstellen dat jullie zo langzamerhand wel weer eens de schaatsen onder willen binden.

Via de journaals zien we dat in de Mid-west in Amerika de noodtoestand is afgekondigd vanwege de enorme kou en sneeuw. Nebraska wordt ook genoemd in de berichtgeving. Een telefoontje met Rachel en Mark leert ons dat het vooral om het westelijk gedeelte van Nebraska gaat. In Omaha ligt slechts 10 centimeter sneeuw, wat in vergelijking met west-Nebraska (1 meter) niets is. We hoeven ons dus geen zorgen te maken om ons huis.

In deze eerste week maken we ook weer kennis met de Nederlandse televisie. Vooral de eerste avonden kijken we veel omdat al het Nederlands op tv wel weer erg leuk is. Maar na een aantal dagen worden we wat selectiever en blijven vooral de sportuitzendingen (darten en schaatsen) en Amerikaanse series over. Er zijn veel verschillen tussen de Nederlandse en Amerikaanse tv. Bekend is dat ‘wij’ veel meer zenders hebben maar er zijn nog een aantal andere grote verschillen. De grote hoeveelheden Tell-Sell programma’s en de ongelofelijke hoeveelheid belspelletjes (er is zelfs een of ander Astro belspel waarvan we gelukkig niet de bedoeling snappen) vallen ons erg op. Dit is in Amerika niet. We hebben wel 2 aparte Tell-Sell kanalen. Maar op alle andere kanelen worden we daardoor tenminste niet gestoord door Tineke de Nooij die ons de bio-stabiel probeert aan te smeren. Belspelletjes hebben we helemaal niet in Nebraska. Maar de eerlijkheid gebied wel te zeggen dat dit vermoedelijk alleen voor onze staat geldt omdat gokken in Nebraska verboden is. Dus mogelijk dat is wel in andere staten is. In Amerika wordt op elk kanaal 24 uur per dag uitgezonden en dat betekent dus dat er veel wordt herhaald. Maar herhalingen zijn zo gek nog niet als je bedenkt dat een belspelletje het alternatief is.

Vrijdag en zaterdag doen we het rustig aan. De kids slapen heerlijk hier in Nederland en dus zijn we iedere dag pas tussen half 9 en 9 uur ons bed uit. We bezoeken de Oosterhof, wandelen langs de Rottemeren, die op 10 minuutjes loopafstand van ons huisje te vinden zijn en gaan bij Pa von Henning langs om even onze weblog bij te werken en om de electronische post op te halen op onze oude computer.

Op zondag gaan we naar Gorinchem om even te squashen. Het squashen gaat niet best maar dat was ook maar bijzaak. Gerben is er en Esther, die speciaal voor deze gelegenheid Isa heeft meegenomen, ook. Isa en Bram zijn elkaar duidelijk nog niet vergeten. In de eerste 2,5 jaar van hun leven zagen ze elkaar wekelijks en het klikt nog altijd goed tussen die 2. Hun valt het niet op dat ze groter zijn geworden, hun ouders destemeer. Verder gaan we op zondag op kraamvisite bij Sandra en Albert. Julia heeft hier 4 weken geleden een broertje, Brent, gekregen. ’s Avonds proberen we een beetje ons Amerikaanse gevoel terug te krijgen (niet dat dat nodig is hoor) door ff te gaan uit eten.

Maandag staat de tandarts op het programma. Bram heeft een keurig gebit, Rita mag een paar dagen later weer terug om een gebroken kies te repareren en bij Tim word een verstandskies getrokken (we zullen de voor de handliggende grappen achterwege laten. Na de tandarts gaan we bij ‘de Speeldoos’, Bram zijn oude kinderdagverblijf, langs. Van de zomer was dit nog erg vreemd voor Bram, nu voelt hij er zich gelijk thuis. Jiska heeft gelukkig wat tijd en dus hebben we de gelegheid om even bij te kletsen. Lisandra, Deborah, Annemiek, Sabrina en Alice spreken we ook nog even. En het mooie is dat Bram ze allemaal lijkt te herkennen. Zou het niet leuk zijn als Emma volgend jaar op ‘de Speeldoos’ zit? Verder doen we wat boodschapjes in Gorinchem en lopen we bij de bank weer eens tegen een staaltje burocratie aan. We willen graag een bankrekening openen voor Emma. Maar dit is onmogelijk zonder afspraak. We dringen nog even aan maar het meisje achter de balie is niet van plan ons te helpen. OK, dan niet. Dan openen we wel een rekening bij een andere bank. Klantvriendelijkheid is blijkbaar niet 1 van de doelen van deze bank.

Dinsdag gaan we bij (oude) oma de Jong langs. Een paar weken geleden lag ze nog met een longontsteking in het ziekenhuis maar nu is ze toch alweer aardig opgeknapt. In maart wordt ze alweer 88.

Oud en nieuw 2006/2007 in Nederland

Op donderdag 28 december brengt Johan ons ’s middags naar het vliegveld van Omaha. Vanaf dit moment begint de reis naar Nederland. We hebben er speciaal 2 prachtige koffers voor aangeschaft omdat onze andere 2 koffers al het gooi- en smijtwerk op de verschillende vliegvelden nauwelijks hebben overleefd. We zien wel een beetje op tegen de reis. Hoe zal Emma het doen? Slaapt Bram wel in het vliegtuig? Zouden we geen vertraging hebben? Is het weer ons gunstig gezind?

Twaalf uur later pikt Marco ons op van Schiphol. De reis is perfect gegaan. Emma is minder dan een uurtje wakker geweest. Bram had een eigen televisie en dus geen tijd om zich te vervelen. En daarbij heeft hij ook nog zeker 3 uur geslapen. Wij hebben zelf nog ook een uurtje de ogen dicht gehad. Net onder Groenland was het weer wat ruiger waardoor we onze riemen moesten vast maken. Maar verder een vlekkeloze reis.

Marco brengt ons naar Pa von Henning. Heerlijk weer een Hollandse bak koffie en een stuk slagroomgebak. Daarna door naar Ma en Rinus. Hier schuiven we aan voor echte Hollandse Boerenkool. Dat is lang geleden hoor, al hebben we het al wel een keer in Omaha gegeten.

Rond 8 uur komen we aan in ons vakantiehuis in Zevenhuizen (te bereiken op 06-434.14.550). Het is, dankzij een goede bewegwijzering, enorm makkelijk te vinden. En de 25 minuutjes vanaf Rotterdam zijn ook kinderspel vergeleken bij de vliegreis. Het heeft even wat tijd en gezoek gekost op internet om een goed huisje te vinden. Maar dankzij Helene is het gelukt. De kinderbungalow is van alle (kinder)gemakken voorzien; van een bedje tot speelgoed. Hier houden we het wel 4 weken uit.

Zaterdag slapen we heerlijk uit. Eigenlijk hebben we geen van ons vieren last van een jetleg, maar we komen wel wat slaap te kort. ’s Middags gaan we bij Natascha, Ton, Kyara en Daan op bezoek. Janien is hier ook dus die zien we ook even. De kids vieren hun verjaardag. Druk maar erg gezellig. ’s Avonds zien wij het afscheid van Sonja op televisie.

Op oudejaarsdag komen opa en oma Broem-Broem langs in Zevenhuizen. Nu hebben alle opa’s en oma’s kunnen bewonderen. Emma neemt haar tijd om alles in haar op te nemen maar na een tijdje geeft ze iedereen een lach. Oudjaarsavond zitten we met Rene, Michelle en Femke bij Peter, Jacqueline en Mandy. Nadat we eerst patat met frikandellen eten, vieren we de rest van de avond met veel andere snacks, bier, Flugels, champagne, televisie en heel veel vuurwerk. Rond 5 uur zijn we weer terug in het huisje. En 4,5 uur later zou je even willen dat je geen kinderen had.....

Op 1 januari gaan we, net als de rest van Nederland. Langs bij ouders. Even een snelle nieuwjaars wens en het uitwisselen van de goede voornemens. Ons goede voornemen is dat we volgend jaar weer oud en nieuw in Nederland vieren maar dan weer als vaste inwoners van het land. Vanaf deze plaats: De allerbeste wensen voor 2007!!

Dinsdag komen Marco, Sylvia en Laura ons bezoeken. Nadat we ff lekker hebben bij gekletst en nadat we van Laura een heleboel oude kleertje voor Emma hebben gekregen, rijden we richting Scheveningen. Zevenhuizen blijkt nu al een heerlijke uitvalsbasis want binnen een half uur staan we op het strand van Scheveningen. Het is Hollands weer. Dus flinke buien en veel wind maar gelukkig kunnen we tijdens de droge periodes even het strand op. Het is volkomen duidelijk waarom een dag eerder de nieuwjaarsduik hier is afgelast. De zee is woest. Omdat je niet te veel buiten moet zijn met dit weer, gaan we de warmte van SeaLife opzoeken. Een leuk museum waar vooral Bram en Laura hun ogen uitkijken. Na een sateetje bij Westenwind gaan we weer naar huis.

Woendag is de traditionele nieuwjaarsreceptie bij de familie vd Bos/de Jong, of wel Ma en Rinus. Vorig jaar waren we er niet bij, nu wel. Na een bezoek een de kinderboerderij is het tijd voor oliebollen, soep, brood en natuulijk champagne.

Donderdag werkt Tim paar uur. Hij legt niet meer bezoekjes af dan strikt noodzakelijk want het is tenslotte vakantie en de rest van zijn Nederlandse collega’s spreekt hij over anderhalve week wel als hij hele dagen werkt bij PURAC Nederland. Rita, Bram en Emma blijven in Zevenhuizen. Bram, die de avond ervoor griep leek te krijgen, is helemaal opgeknapt na een goede nacht. Stampot Andijvie is onze eerste zelfgekookte maaltijd. Heerlijk hoor!!