Rust, regelmaat en regen

In de eerste week in Nederland zijn, hebben we al meer regen gehad dan de voorafgaande 6 maanden in Nebraska. En daar is niets van gelogen. Dit is wel even anders dan toen we van de zomer in Nederland waren. Toen hebben we geen druppel regen gezien. Maar gelukkig hebben we weinig buiten plannen dus stoort de regen niet eens zo. We zijn al lang blij dat het niet koud is, al kunnen we ons voorstellen dat jullie zo langzamerhand wel weer eens de schaatsen onder willen binden.

Via de journaals zien we dat in de Mid-west in Amerika de noodtoestand is afgekondigd vanwege de enorme kou en sneeuw. Nebraska wordt ook genoemd in de berichtgeving. Een telefoontje met Rachel en Mark leert ons dat het vooral om het westelijk gedeelte van Nebraska gaat. In Omaha ligt slechts 10 centimeter sneeuw, wat in vergelijking met west-Nebraska (1 meter) niets is. We hoeven ons dus geen zorgen te maken om ons huis.

In deze eerste week maken we ook weer kennis met de Nederlandse televisie. Vooral de eerste avonden kijken we veel omdat al het Nederlands op tv wel weer erg leuk is. Maar na een aantal dagen worden we wat selectiever en blijven vooral de sportuitzendingen (darten en schaatsen) en Amerikaanse series over. Er zijn veel verschillen tussen de Nederlandse en Amerikaanse tv. Bekend is dat ‘wij’ veel meer zenders hebben maar er zijn nog een aantal andere grote verschillen. De grote hoeveelheden Tell-Sell programma’s en de ongelofelijke hoeveelheid belspelletjes (er is zelfs een of ander Astro belspel waarvan we gelukkig niet de bedoeling snappen) vallen ons erg op. Dit is in Amerika niet. We hebben wel 2 aparte Tell-Sell kanalen. Maar op alle andere kanelen worden we daardoor tenminste niet gestoord door Tineke de Nooij die ons de bio-stabiel probeert aan te smeren. Belspelletjes hebben we helemaal niet in Nebraska. Maar de eerlijkheid gebied wel te zeggen dat dit vermoedelijk alleen voor onze staat geldt omdat gokken in Nebraska verboden is. Dus mogelijk dat is wel in andere staten is. In Amerika wordt op elk kanaal 24 uur per dag uitgezonden en dat betekent dus dat er veel wordt herhaald. Maar herhalingen zijn zo gek nog niet als je bedenkt dat een belspelletje het alternatief is.

Vrijdag en zaterdag doen we het rustig aan. De kids slapen heerlijk hier in Nederland en dus zijn we iedere dag pas tussen half 9 en 9 uur ons bed uit. We bezoeken de Oosterhof, wandelen langs de Rottemeren, die op 10 minuutjes loopafstand van ons huisje te vinden zijn en gaan bij Pa von Henning langs om even onze weblog bij te werken en om de electronische post op te halen op onze oude computer.

Op zondag gaan we naar Gorinchem om even te squashen. Het squashen gaat niet best maar dat was ook maar bijzaak. Gerben is er en Esther, die speciaal voor deze gelegenheid Isa heeft meegenomen, ook. Isa en Bram zijn elkaar duidelijk nog niet vergeten. In de eerste 2,5 jaar van hun leven zagen ze elkaar wekelijks en het klikt nog altijd goed tussen die 2. Hun valt het niet op dat ze groter zijn geworden, hun ouders destemeer. Verder gaan we op zondag op kraamvisite bij Sandra en Albert. Julia heeft hier 4 weken geleden een broertje, Brent, gekregen. ’s Avonds proberen we een beetje ons Amerikaanse gevoel terug te krijgen (niet dat dat nodig is hoor) door ff te gaan uit eten.

Maandag staat de tandarts op het programma. Bram heeft een keurig gebit, Rita mag een paar dagen later weer terug om een gebroken kies te repareren en bij Tim word een verstandskies getrokken (we zullen de voor de handliggende grappen achterwege laten. Na de tandarts gaan we bij ‘de Speeldoos’, Bram zijn oude kinderdagverblijf, langs. Van de zomer was dit nog erg vreemd voor Bram, nu voelt hij er zich gelijk thuis. Jiska heeft gelukkig wat tijd en dus hebben we de gelegheid om even bij te kletsen. Lisandra, Deborah, Annemiek, Sabrina en Alice spreken we ook nog even. En het mooie is dat Bram ze allemaal lijkt te herkennen. Zou het niet leuk zijn als Emma volgend jaar op ‘de Speeldoos’ zit? Verder doen we wat boodschapjes in Gorinchem en lopen we bij de bank weer eens tegen een staaltje burocratie aan. We willen graag een bankrekening openen voor Emma. Maar dit is onmogelijk zonder afspraak. We dringen nog even aan maar het meisje achter de balie is niet van plan ons te helpen. OK, dan niet. Dan openen we wel een rekening bij een andere bank. Klantvriendelijkheid is blijkbaar niet 1 van de doelen van deze bank.

Dinsdag gaan we bij (oude) oma de Jong langs. Een paar weken geleden lag ze nog met een longontsteking in het ziekenhuis maar nu is ze toch alweer aardig opgeknapt. In maart wordt ze alweer 88.