Total loss

Zoals we al eerder meldden heeft Tim de Volvo van Rita 2 weken geleden total loss gereden geleden. De dag dat we naar Colorado gingen, bracht Tim Bobbie nog even naar de kennel. De kennel is 20 minuten ten noorden van Blair dus dat kon Tim mooi even voor het werk doen.

Eerst moet Tim nog even naar het ziekenhuis voor een infectie aan zijn been. Niets ernstigs maar aangezien Amerikanen niet van half werk houden, leek het al snel heel wat. Maar een flink potje Prednison pillen, een tube zalf en een biopsie verder kreeg hij die ochtend te horen dat er niets aan de hand is. Na de dokter, de hond ophalen en op weg naar de kennel in Tekamah.

Het gaat allemaal goed en Bobbie arriveert om 10 uur bij de kennel aan. Ze is hier al vaker geweest dus 5 minuten later is Tim weer op weg richting zijn werk. De weg vanaf de kennel is een gravel road, zoals dat heet. Dat is een niet verharde weg waarop erg veel kiezels liggen. De maximale snelheid hier is 45 mile (zo’n 60 km/uur). Vaak kan je op gravelwegen wel wat harder maar op wegen zoals deze is 45 al te snel. Tim is wel bekend met de weg want hij heeft hier al vaker gereden. En hij weet dus dat er juist hier erg veel kiezelstenen liggen.

Twee kilometer na de kennel verliest Tim de macht over het stuur omdat het linkervoorwiel in een grote berg kiezelstenen terecht komt. Tja, dan helpt daar geen slipcursus aan hoor. Een aantal jaar geleden heeft Tim wel een cursus gevolgd en dus kende hij de les ‘wat te doen bij slippen’ nog wel: gas loslaten, voorzichtig remmen en sturen in de richting waar je uiteindelijk heen wil. Maar dat mag niet baten. De auto glijdt naar links, slaat direct om naar rechts, belandt vervolgens rechts van de weg in een één meter diepe greppel en op het moment dat de neus van de auto de bodem van de greppel raakt, draait de Volvo 180°. Tim schudt helemaal heen en weer en weet niet goed wat er allemaal gebeurt.

Als de auto uitgeschoven is, is het stil. Heel stil. Als in een reflex loopt Tim zijn lichaam na. Alles zit er nog aan, nergens is bloed te zien en er zijn ook geen pijntjes. De auto uitstappen valt niet mee omdat de auto half op zijn kant in de greppel ligt. Uitgestapt valt het Tim pas op dat zijn auto achterstevoren staat. Raar dat je dan nog denkt dat je eigenlijk zo weer verder kan rijden. En dat terwijl je zo kan zien dat de motorkap ernstig ontwricht is, de hele linkerkant is ingedeukt of deels weg (lampen en spiegel) en dat de banden zijn verdwenen.

Veel tijd om te treuren heeft Tim niet want op deze hele stille landweg komt al binnen een minuut iemand langs. Deze meneer brengt Tim naar een sleepbedrijf 10 minuten verder en een 20 minuten na de crash wordt de Volvo al in de takels gehangen. Volgens de man van het sleepbedrijf is Tim zelfs over de kop geslagen. Iets wat Tim overigens later zelf onmogelijk acht gezien de stand van de auto. Als de auto wordt weggetakeld, komt daar de volgende redding aan. Vanuit de richting van de kennel komt Kristi er met de auto aan. Zij heeft ook hun hond weg gebracht omdat ze een lang weekend weg gaan. Wat een geluk. Nadat de auto is weggesleept naar het sleepbedrijf, breng Kristi Tim thuis en binnen 2 uur na de crash is Tim weer thuis.

In de volgende dagen volgen wat gesprekken met de verzekering. En na een week krijgen we te horen dat de auto Total Loss (ook hier noemen ze dat zo) is verklaard. Onze verzekering gaat uitbetalen. En wat blijkt? We waren goed verzekerd want we krijgen zo’n $ 3500 terug en we krijgen een huurauto voor een aantal dagen. Goed geregeld.

Inmiddels hebben we het afgelopen weekend een nieuwe auto aangeschaft. Rita rijdt nu rond in een Ford Contour van 10 jaar oud. Heel lelijk groen maar wel betrouwbaar (zou ik ook zeggen als ik de verkoper was) en goedkoop dus hopelijk een uitstekende keuze. Eind goed, al goed!