De eerste dagen in Noorwegen

De vlucht van Omaha naar Amsterdam verloopt soepel en snel. We vliegen met een redelijk nieuw vliegtuig. Dat heeft als grootste voordeel dat we allemaal onze eigen televisie hebben. Bram vermaakt zich dus uitstekend met een paar leuke films. Op Schiphol hebben we 5 uur overstaptijd. Voldoende tijd om te ontbijten en om in de krant te lezen dat ‘we’ uitgeschakeld zijn door Portugal. Die wedstrijd is gespeeld terwijl wij in de lucht hingen. De vlucht naar Oslo heeft iets vertraging maar deze verloren tijd halen we, al vliegend, in. In Oslo hebben we op papier 2,5 uur overstaptijd maar door ‘Amerikaanse taferelen’ op het Noorse vliegveld moeten we ineens rennen. Waarom het allemaal zo lang moet duren, is ons een raadsel maar gelukkig halen we het vliegtuig naar Bergen net.

Op het vliegveld van Bergen halen Pa en Corry ons op. Net als een paar weken geleden bij de andere opa en oma, rent Bram ook weer op deze opa en oma af en is het weerzien hartverwarmend. We eten in Bergen, de tweede stad van Noorwegen, nadat we over daar over de vismarkt zijn gelopen. Halverwege het eten valt Bram, doodop, in slaap. Na het eten gaan we met zijn vieren naar het hotel waar we om 9 uur liggen we in bed. Heerlijk, na 30 uur met niet meer dan 2 uur slaap kunnen we onze ogen sluiten.

Vanuit Bergen rijden we naar het huis in Utvik. Deze reis duurt zo’n 7 uur. We nemen er rustig de tijd voor, zo zien we gelijk veel van Noorwegen. We varen een stukje met een pont, rijden over hoogvlaktes en bergen en stoppen regelmatig. Aangekomen bij het huis, herkennen we het van de foto’s en de video die we hebben gezien. Het mooie rode huis staat aan de rand van een fjord. Het huis is ruim en van alle gemakken voorzien, leuk vakantieadresje.

De eerste avond zien we gelijk wat bedoeld wordt met de uitspraak dat het nooit donker wordt in Noorwegen ‘s zomers. Om 11 uur ‘s avonds schijnt de zon nog steeds. Weliswaar is hij achter de berg maar het is nog erg licht. Om 3 uur ’s nachts is het op zijn donkerst; het is dan licht schemerig. Erg leuk om eens mee te maken al vergeet je door dit licht wel op tijd naar bed te gaan.

De eerste dag in Noorwegen slapen we heerlijk tot 11 uur uit en blijven we lekker bij het huis. Het is rond de 20 °C dus we kunnen lekker zonnen, voetballen en vissen. Aan het einde van de eerste dag gaan we naar een waterval. Wel even wat anders dan dat watervalletje dat we in de Black Hills gezien hebben een paar maanden terug. Dit is toch even iets meer natuurgeweld.

Op donderdag staat een dagtocht op het programma. We rijden langs fjorden, meren en over hoogvlaktes. Het is prachtig en er ligt hier en daar zelfs nog wat sneeuw. Tim herkent hier en daar nog wel wat van de tijd dat hij hier 25 jaar geleden was, al is het meeste natuurlijk uit zijn geheugen gewist.

Zoals al de gehele week vermaakt Bram zich uitstekend. En dat is bewonderenswaardig want het is een lange autorit van zo’n 6 uur. Uiteraard stappen we regelmatig uit om van de natuur te genieten en om even te ontspannen. Zo staat er uiteraard een sneeuwballen gevecht op het programma.

De tijd dat de toeristen Noorwegen nog moesten ontdekken lijkt overigens wel voorbij te zijn. We komen erg veel tourbussen tegen en ook liggen er 4 cruiseschepen in het Geiranger fjord. Verder veel buitenlandse, vooral veel Hollanders, nummerborden op de wegen. De wegen die overigens slechts 2 baans zijn dus erg hard rijden is er niet bij. Voor ons is het ook wel weer leuk om door wat kleinere winkels te lopen dan de megastores die we gewend zijn van Amerika. We willen niet gelijk al te Amerikaans overkomen, maar dat kleine is soms wel kneuterig hoor. Benieuwd of we dat ook zo in Nederland ervaren...........

Have a nice holiday!

Het is zover.....

Na 7 maanden Omaha is onze vakantie aangebroken. Op zondag 25 juni vertrekken we. De eerste reisdag zal een hele lange zijn want we gaan via Minnaepolis naar Amsterdam, dan naar Oslo om vervolgens in Bergen (Noorwegen) aan te komen. In totaal zal deze reis zo’n 20 uur duren. Best lang! In Bergen zullen Tim zijn vader en Corry ons ophalen om vervolgens, na een hotelovernachting, nog eens 5 uur te rijden naar hun huis.

Na een kleine week Noorwegen komen we op zondagavond 2 juli aan op Schiphol. En vanaf dat moment hopen we heel veel vrienden en familie weer te zien. Veel afspraken zijn al gemaakt. Mail ons gerust als je even bij ons langs wilt komen. Vinden we leuk! We verblijven 2 weken in het huis van de ‘Noren’ in Eerbeek, nabij Apeldoorn. Zondag 16 juli moet Tim weer terug vanwege zijn werk. Rita en Bram kunnen wat langer blijven maar die moeten een week later ook weer terug omdat Rita nog later niet meer mag vliegen vanwege de zwangerschap.

Lekker weekje

De week voor onze vakantie was niet bepaald de rustigste. In één week gingen de afwasmachine, boiler en afvoer in de keuken kapot. De afwasmachine is, net als als de meeste aparaten hier, van Amerikaanse makelij. Dat betekent dat het er fantastisch uitziet met allerlei lichtjes, maar dat de inhoud niet veel meer is dan een lege doos. De afwasmachine was dus kapot en moest vervangen worden. Omdat we al zo gewend zijn aan zo’n aparaat, hebben we hem gelijk dezelfde dag nog vervangen. Laten installeren kostte $ 140 dus Tim ging het zelf wel even doen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar na 2 uur was wel duidelijk waarom het er allemaal zo mooi uitziet. Alle aansluitingen zijn op een onmogelijke manier weggewerkt. Heel handig als je keuken om je vaatwasser heen bouwt (iets wat gebeurt tijdens de bouw) maar niet zo handig als je iets moet vervangen. Overigens was de kapotte afwasmachine nog niet eens zo erg, teminste niet vergeleken bij de gevolgen. De laminaatvloer in de keuken was voor een deel krom getrokken vanwege de lekkage uit de oude afwasmachine en vanwege een gebroken afvoer onder de gootsteen. Na de vakantie zal er dus weer een nieuwe vloer in moeten. Dat is een leuk vooruitzicht......

Toen vervolgens zaterdagavond ook de boiler het begaf had Tim het wel even gehad. Verslagen plofte hij op de bank. Wat hem betreft kon alles wat met Amerika te maken had even de ......... krijgen. Laten we het erop houden dat hij moe was en aan vakantie toe. Gelukkig Rita kon op het internet een electriciën vinden die om 9 uur ’s avonds voor ‘slechts’ $ 250 (!!) het thermokoppel kon vervangen.

De rest van de week verloop druk maar soepel. Op dinsdagavond komen Ma en Rinus terug van hun vakantie. Onvergetelijk als we ze mogen geloven. Ze hebben enorm veel gezien, waaronder een echte Grizzly Beer, en heerlijk weer gehad. Dat laatste is wat minder verassend want het is hier al weken rond de 30 °C.

Nu, zaterdag, zijn we aan het inpakken en opruimen geslagen. Het weer is ons weer eens gunstig gezind want het is lekker koel en het regent van tijd tot tijd. Heerlijk weer om binnen bezig te zijn. Nog even en dan gaan we de lucht in.

We kijken erg naar jullie uit!!

Het WK voetbal en Team USA

De afgelopen weken zaten we toch wel een beetje in spanning. Zal het wereldkampioenschap voetbal hier worden uitgezonden en zo ja, hoe. Maar gelukkig voor ons kregen we een “Ja” op de eerste vraag. Het hoe, dat is wat minder bevredigend maar na een week voetbal kijken zijn we er aan gewend dat er maar 1 ding telt: Team USA.

De wedstrijden zijn hier om 8, 11 en 14 uur. En omdat Tim werkt, ziet hij dus alleen maar een paar wedstijden in het weekend. En uiteraard het Nederlands elftal want daar neemt hij vrij voor. De uitzendingen zijn wel even wat anders dan we gewend zijn vanuit Nederland hoor. Geen lange voorbeschouwingen hier. Dat heeft ook zo zijn voordelen want het interesseert je natuurlijk geen bal dat Kum Hu Ill van Zuid Korea zijn oma gisteren jarig was of dat Togo geen winstpremie krijgt. Voetbal, daar gaat het om!

De uitzendingen beginnen dus 5 minuten voor de aftrap en zijn 5 minuten na het laatste fluitsignaal afgelopen. Terwijl de wedstijd bezig is, word je via een tekstbalk onderin het scherm op de hoogte gehouden van alle andere sportgebeurtenissen in de US. En dat zijn er nogal wat met de finales ijshockey en basketbal momenteel. Verder weten ze altijd wel op slinkse wijze nog ergens een reclameboodschap in beeld te brengen. Gelukkig geen hele (bewegende) commercial maar er is altijd wel ergens een klein blokje tekst in een hoek van het scherm te zien. Verder worden er regelmatig statistieken van alles en nog wat in beeld gebracht. Soms nuttig, soms volkomen nutteloos. Maar altijd irritant! Het weergeven van deze statitieken beslaat namelijk zo’n 20 % van het scherm en dat is nu net altijd het gedeelte waar de bal is. Maar dankzij deze tic van de Amerikanen (ze houden echt álles bij tijdens elke sportwedstrijd), weten wij dat er nog nooit een team met 9 man een doelpunt heeft gescoort op een wereldkampioenschap en ook weten wij maar mooi dat 39 % van de doelpunten van het huidige wk in de laatste 13 minuten zijn gevallen waarbij invaller voor de meeste goals zorgden......hele belangrijke info allemaal. Bij iedere wedstijd zijn 2 commentatoren. Eén die er echt helemaal geen verstand van heeft en een ex-profspeler die in ieder geval nog wat nuttigs te vertellen heeft.

De wedstijd begint, het commentaar hoef je eigenlijk niet aan te hebben want het voegt niets toe. En we houden nu al weddenschappen hier over hoe lang het duurt voordat Team USA is genoemd in een rapportage. Vaak duurt dit nog geen 5 minuten. Hoe je het ook went of keert, iedere 10 minuten (en daar is geen minuut van gelogen) wordt er over Team USA gesproken. De commentatoren trekken echt de meest creatieve bruggetjes uit de kast om uiteindelijk weer aan te belanden bij........juist ja, Team USA. We zullen jullie er nu niet al te veel mee vermoeien maar neem van ons aan dat we echt alles van Team USA weten. Tot vervelens toe. Oh ja, nog één opmerking erover dan. Geen idee hoe de wedstrijd Italie –USA is beleefd in Europa maar hier hadden ze geen goed woord over voor de scheidsrechter en het Italiaanse team. Vooral de rode kaarten waren volkomen onzin. Hoeze chauvinistisch?

Het Nederlands elftal, want daar draait het tenslotte toch om, ons is chauvinisme namelijk ook niet vreemd, wordt hier dus live uitgezonden en ‘we’ krijgen om de één of andere reden een voorkeursbehandeling want het enige volkslied dat we tot nu toe hebben gezien was het ‘William van Nasau’. Zelfs de ‘Stars and Stripes’ hebben het niet zo ver gehaald. De eerste wedstijd hebben we op zondagmorgen om 8 uur ’s morgen gekeken bij Johan, daar waren de andere Nederlandse collega’s ook bij aanwezig. Dat heeft toch wel wat en de 1-0 werd dus ook uitbundig (met doughnuts en koffie in plaats van met borrelnootjes en bier) gevierd.

De tweede wedstrijd was op vrijdagochtend en die werd bij ons bekeken alleen waren wij het nu alleen met Johan. De andere Hollanders lieten deze wedstrijd aan hun voorbij gaan. Maar het waren de snipperuren waard. Want na een half uurtje met dichtgeknepen billen op de bank te hebben gezeten, zijn ‘wij’ door naar de volgende ronde.

Waar dit kampioenschap voor ons (lees: de rest van de wereld) een enorm evenement is, daar betekent het voor de doorsnee Amerikaan he-le-maal niks. Ze snappen er niks van. In hun ogen bestaat het niet dat je 90 minuten aan het sporten bent en dat er aan het einde geen winnaar is. Winnen, daar gaat het om in dit land dus een gelijkspel is onmogelijk. Daarbij is soccer commercieel gezien een vervelende sport want er is nagenoeg geen tijd voor reclame. Er zijn overigens wel mensen die zich interesseren voor voetbal en die blijken dan ook wel weer volledig op de hoogte te zijn. Brazilië, Duitsland en Argentinie worden wel als favoriet gezien. En de mensen die het voetbal absoluut niet volgen kunnen we soms zelfs aandoenlijk noemen. Collega’s van Tim vragen wel eens hoe het is met het soccer. Tim volstaat dan met te zeggen dat Nederland het goed doet en dat Amerika hier nu eens niet de beste is van de wereld. Ze knikken begrijpend en stellen vervolgens vragen als ‘Mag je ook koppen? En Voor hoeveel telt een doelpunt?’. Erg grappig maar onbegrijpelijk voor ons.

Om het voetbal iets meer bekendheid te geven onder de collega’s hebben Wim, Johan en Tim op zaterdag 16 juni een soccer-dag georgainsserd. Eerst wordt er 2 uur gevoetbald, vervolgens wordt er naar USA-Italië gekeken en afsluitend is er een barbeque. Omdat PURAC America momenteel Thaise technologen opleidt, er wordt momenteel een fabriek in Thailand gebouwd, zijn de ‘Thai-en’ ook uitgenodigd. Zij moeten zorgen voor wat aanvullende enthousiasme want in Thaland is voetbal wel volkssport nummer 1. Het is een hele leuke dag, al moet het vooral van de Nederlanders en Thaien komen. Tijdens het voetbal zijn er 2 Amerikaanse collega’s. Gelukkig zijn er wel wat grotere zoons meegekomen die toch nog zorgen voor een geboorlijke opkomst. De wedstrijd is voor Tim na 10 minuten (en 2 doelpunten!) alweer voorbij. Een onwillige hamstring en zijn enkel beletten hem om verder te spelen.

Als de USA tegen Italie speelt zijn er maar 3 Amerikanen om het te bekijken. Ze zijn nu nog aandoenlijker. We leggen alles uit maar ze snappen er echt he-le-maal niks van. Tijdens de bbq, een typisch Amerikaans evenement, komen er weer een paar Amerikanen meer. Uiteraard wordt er geen woord gewisseld over het voetbal maar gezellig is het wel en uiteindelijk draait het daar allemaal om!

Babytalk

Het is alweer een tijdje geleden dat we jullie een foto van onze nieuwe Amerikaanse burger hebben laten zien. Daarom willen we er weer wat graag meer over vertellen.

Om de vier weken gaat Rita naar een OB-GYN (Obstetricians/ Gyneacologist). Ze kennen hier geen verloskundigen, waarbij je op controle gaat, zoals in Nederland. Hier zijn het artsen met ieder hun eigen specialisatie. Rita’s dokter “ Dr Siemers” heeft samen met een aantal andere artsen een praktijk in het centrum van Omaha. Het is zo’n 20 minuten rijden vanaf huis.

Er worden hier iets meer preventieve onderzoeken gedaan bij Rita dan in Nederland. Zo wordt er standaard maandelijks de urine onderzocht en er worden meer lichamelijke onderzoeken(of dat nu echt zo’n prettige bijkomstigheid is, weet Rita niet) en bloedtesten (diabetesonderzoek bij 25 weken) gedaan. Er zijn ook onderzoeken waarvoor je de keus krijgt ze wel/niet te doen. Bijvoorbeeld een test voor het Syndroom van Down en nog een aantal andere testen. Wij kiezen ervoor om deze testen niet te laten doen. Je hoeft ook niet alles te weten van te voren!

Met 22 weken hebben we een zeer uitgebreide echo(40 minuten) gehad. Alles zag er goed uit. Gelukkig waren er geen bijzonderheden tot dusver. Na afloop kregen we wel 10 afdrukken mee van ons kindje.

Op dit moment zijn we 25 weken zwanger en alles verloopt goed. Bram krijgt het ook al aardig door, dat er een baby in mama’s buik zit. Zo af en toe trekt hij wat uit de winkelschappen om voor de baby te kopen of als we naar een garagesale gaan, wil hij ook graag wat voor de baby mee naar huis nemen. Ach, zo’n grote broer die nu al weet hoe hij spullen weet te regelen voor je, is altijd handig.

De uitgerekende datum is 22 September 2006. Waarschijnlijk wordt het weer een keizersnee. In Amerika is het bijna vanzelfsprekend dat je na een eerste keizersnee, bij een tweede kindje, de geboorte ook via een keizersnee gaat. De verzekeringen hier durven vaak niet het risico te nemen om dan op een natuurlijke manier te bevallen, vanwege de risico’s die een eerdere keizersnee met zich meebrengt. Nu zijn wij gewoon nog in Nederland verzekerd, maar we gaan er voorlopig wel van uit dat het weer een keizersnee wordt. Afwachten......

Kraamhulp kennen ze hier niet. Helaas! Dus dat wordt extra dagen vrijnemen voor papa Tim. Ach we zien wel hoe het allemaal loopt. Maar..... mocht er iemand geïnteresseerd zijn in een hele leuke kraamtijd en te willen kramen bij familie Veerman in Amerika.....jullie zijn altijd welkom!!

Viva Las Vegas

Opa en oma hebben aangeboden om een dagje op Bram te passen. En daar maken we gelijk gebruik van: wij gaan 1,5 dag naar Las Vegas.

Vanaf Omaha is het bijna 3 uur vliegen naar Las Vegas. Maar aangezien er een tijdsverschil is van 2 uur, ‘verliezen’ we bijna geen tijd. Het laatste uur van de vlucht is niet erg prettig. Het waait stevig en het vliegtuig maakt meerdere malen een soort vrije val. Erg veel rust om even naar buiten te kijken hebben we dan ook niet. Wel jammer want buiten is de woestijn. Je ziet echt niets anders dan bergen, droogte en....niks. Best wel indrukwekkend. Was de vlucht al onrustig, de landing is nog erger. We zijn dan ook weer blij als we weer met beide beentjes op de grond staan.

Via het Internet hebben we hotel Stratosphere geboekt. Dit hotel is nog het meest te vergelijken met de Euromast en je ziet het regelmatig voorbij komen als je de serie CSI wel eens kijkt.

Las Vegas blijkt anderhalve dag pracht, praal en luxe te zijn. Het ziet er precies zo uit als op tv. Heel veel winkels, prachtige hotels, enorm veel casino’s, grote shows en heel erg druk.

Het weer valt een beetje tegen. Het is weliswaar erg warm maar het waait enorm waardoor het niet heel erg aantrekkelijk is aan het zwembad. Maar al met al vermaken we ons best. Uiteraard wagen we een gokje en verliezen we. Maar het is een enorme belevenis. Typisch iets wat je eens meegemaakt moet hebben als je de kans krijgt. En die kans hebben wij gekregen.

Oh ja, we hebben ook nog een nieuwtje. Elvis leeft! We hebben hem 4 keer gezien dus het moet wel waar zijn.

Ma en Rinus op bezoek

Al weken wordt er in huize van der Bos in Rotterdam en huize Veerman in Omaha uitgekeken naar het aankomende bezoek. Alles wordt in gereedheid gebracht voor het eerste bezoek dat we hier krijgen. En dan ineens is het zover.

Als we de aankomsthal van het vliegveld van Omaha inlopen, zien we Ma en Rinus al richting de bagagebanden lopen. Ze zijn iets eerder geland dan gepland. Nadat we Bram hebben laten zien waar opa en oma lopen, begint hij enthousiast te rennen en te roepen. Opa en oma, die ons tot aan dat moment nog niet hadden gezien, kijken verrast op en na een paar meter rennen volgt een innige omhelzing. Gelukkig, Bram herkent zijn familie nog. Niet dat we daar bang voor waren, maar het is altijd maar afwachten hoe hij reageert. Gelukkig, hij stelt niemand teleur.

Nadat de koffers zijn opgepikt, stappen we in onze auto. De grote verbazingen van Ma en Rinus kunnen beginnen. Overal rijden grote auto’s, lopen dikke mensen en met 34 °C is het 20 °C warmer dan in Nederland dus dat is ook wel even wennen. Downtown gaan we naar het enige restaurant met een terras dus we kunnen heerlijk buiten eten. Weer een verbazing, het eten smaakt ‘de Hollanders’ zowaar uitstekend. Niks geen burgers, patat en andere ranzigheid maar heerlijk grote frisse salades. Na het eten en een korte wandeling door de stad, rijden we naar huis. Alhoewel het pas 7 uur is, krijgt Rinus het al erg moeilijk. Een jetlag! Thuisgekomen showen we ons huis en ploffen we op het dek neer. De zon schijnt nog altijd. Onder het genot van koffie en stroopwafels komen de zakken kadootjes op tafel. Gewelig allemaal! Heel erg bedankt. Het zijn niet alleen kado’s van opa en oma maar ook van Hélène, Hans, Michelle en Mabelle. Heerlijk weer eens wat Nederlands leesvoer. En Rinus? Die doet het best goed hoor. Hij weet het nog heel goed 2 uur uit te houden en gaat dan om 9 uur naar bed. Ma gaat een half uurtje later.

Op hun eerste dag in de States werkt Tim gewoon en wennen ze wat aan het Amerikaanse leven. De supermarkt is natuurlijk een enorme belevenis en aan het lake is het ook heerlijk toeven. Aan het einde van de middag wordt Tim opgehaald op zijn werk en gaan we met zijn allen naar het DeSoto Wild Life (een natuurpark vlak bij PURAC). Het is 36 °C dus wel erg warm voor alle dieren. Dat is te merken want de eerste 2 uur zien we behalve veel vogels niet veel wild. Na een picknick aan de Missouri begint het wat koeler te worden en begint de schemering in te vallen. En dan komen we ineens ogen te kort. Veel herten, kalkoenen en een echte raccoon (wasbeertje). Deze laatste komt hier heel veel voor maar wij hadden ze, behalve plat op de weg, nog niet gezien. Prachtig beest en best groot. En vooral vreselijk veel mooie vogels. Tim blijkt er zo langzamerhand ook feeling voor te krijgen, en dit valt natuurlijk helemaal goed bij Rinus. Dus de dagen na vandaag worden regelmatig de vogelboeken gepakt en worden vogels aangetekend die gezien zijn. Tim koopt zelfs een verrekijker.

De volgende dagen heeft Tim wel vrij genomen. We gaan naar de botanische tuin, de dierentuin en bekijken wat winkels. Verder krijgt Rinus ‘rijles’ in de Volvo want die gaan ze gebruiken tijdens hun vakantie. Het bevalt de ‘oudjes’ zichtbaar goed. Net als wij gedaan hebben, moeten ook hun hun beeld van Amerika iets bijstellen. Op sommige punten is het zo gek nog niet. De natuur is prachtig en vooral het eten valt heel erg in de smaak (zowel qua prijs, kwaliteit als service).

Tijdens het weekend gaan wij anderhalve dag naar Las Vegas (hierover later meer in een nieuw stukje). Bram blijft bij opa en oma. Ze vermaken zich best en genieten van elkaar. Als Tim na het weekend naar Nederland gaat voor werk, blijven Ma en Rinus nog 2 dagen om vervolgens op woensdag te vertrekken voor een 3 weken durende vakantie. Met de Volvo zullen ze richting het noorden van Nebraska trekken om dan via de Sandhills, naar BadLands te gaan. Daarna gaat de reis door naar de Black Hills (zie eerdere stukjes op onze blog) en het uiteindelijk doel is YellowStone Park in Wyoming. Of ze dit allemaal halen? We zullen het over 3 weken horen.