Eerste Kerst in Amerika

Weken voor 25 december is het hier al volop KERST. Op de radio hoor je kerstliederen, de winkels en huizen zijn versierd met verlichting en de straten geven licht alsof het dag is. Een mooi gezicht is het! Op de televisie wordt een boel reclame gemaakt voor heerlijke maaltijden, waarbij de fastfoodmaaltijden nummer 1 zijn, en de enorme uitverkopen (40-70%) van allerlei winkels (Target, Hyvee, von Maur, Bakers, Home-Depot ed.).

Dit jaar geen kerstavond met kadootjes en vis bij Pa von Henning. We worden op kerstavond uitgenodigd bij Mark & Rachel en hun kids (zie ‘from Bram with love’). Johan is er ook. Het wordt een gezellige avond. We eten echt Amerikaans: pizza! Er worden 2 reuze pizza’s op tafel gezet en Rachel maakt er nog een paar lekkere hapjes bij. Tussendoor worden er amerikaanse en nederlandse gewoontes uitgewisseld. Wat voor betekenis heeft Kerst in een ander land? Wat zijn de tradities die men daar heeft? Kennen wij “Santa” en hebben wij ook traditionele eetgerechten? Omdat Rachel Nieuw-Zeelandse is, is ze niet erg uitgesproken Amerikaans dus om sommige amerikaanse gewoontes kunnen we erg lachen. Mark, die wel een echte Amerikaan is, lacht dan als een boer met kiespijn maar hij kan het wel waarderen.

Later op de avond spelen we een spel midden in de woonkamer. Iedereen moet op de grond zitten en worden er een boel kado’s in ons midden gelegd. Door het gooien van een dobbelsteen worden de kado’s verdeeld en uitgepakt. ‘Uiteraard’ pakt de familie Veerman de meeste kado’s mee naar huis. Bram is helemaal in zijn nopjes met het autootje dat hij gewonnen heeft. Nadat het spel is afgelopen, is het tijd om wat feestkoekjes te bakken. Rachel laat Rita zien hoe makkelijk dat gaat. Het is een typische amerikaanse kleine lekkernij met een M&M, witte chocolade en een koekje. En terwijl de koekjes gemaakt worden, rennen de kinderen door het huis, laten Johan en Tim Mark het koffiezetapparaat van zolder halen omdat een bakkie na het eten wel zo lekker is Vervolgens duiken ze de basement in om daar te tafeltennisen en te tafelvoetballen.

Na de koffie verdwijnen de kids op de bank en gaan ze een videofilm kijken. De rest praat nog wat door. En hier blijkt maar dat Amerikanen niet zo oppervlakkig zijn als wij Europeanen wel eens denken. De gesprekken gaan ergens over en ze zijn oprecht geïnteresseerd. Jammer dat we soms de taal net niet machtig genoeg zijn om ons uit te drukken zoals we dat zouden willen.

De volgende ochtend blijkt dat Santa is langs geweest. Er heel veel pakjes onder de kerstboom. Bram vind het geweldig en is ook nog eens zo onder de indruk dat hij eigenlijk heel rustig wacht tot hij de kadootjes mag uitpakken. Hij krijgt een trein, helikopter, auto, en 2 vrachtwagens uit Nederland en verder nog wat boekjes, videobanden en een hele doos met traktors. Want traktors blijven wel zijn grote liefde. Wij krijgen een paar kleine kadootjes van Santa want wij gaan ons de komende week verwennen met een hele nieuwe DVD cam-corder. Die zijn hier toch al snel $ 50 goedkoper dan in Nederland. Tja, we blijven tenslotte Hollanders.

Aan het begin van de middag gaan we naar Jason en Gail. Ook hier komen we Johan weer tegen en........30 familieleden van Jason. Ze wonen in een heel groot huis en dat is dan ook helemaal gevuld met mensen. Als we binnenkomen is een neef van Jason net bezig met een kerkdienst voor de familie. Wij duiken de keuken en basement in omdat dit toch niet ons ding is. Na het gebed is het officiële gedeelte van de dag achter de rug en begint het grote ETEN. Iedereen heeft wat meegenomen en dat wordt klaargemaakt en op tafel gezet. Om half 2 staat al het eten klaar en zijn er veel tafels en stoelen neergezet, zodat iedereen kan gaan eten. Het is een lopend buffet en er is meer dan voldoende voor iedereen. Het aanbod (van deze eerste gang!) bestaat onder andere uit een kalkoen, een ham, boontjes, stoofpeertjes (Veerman’s makelij), aardappelgerechten, mouse, salades, brood en nog veeeeel meer. Als iedereen genoeg heeft van deze gang wordt er opgeruimd...... door de vrouwen. Dat is wel opvallend. En wat doen de mannen? Die praten wat en kijken televisie want uiteraard wordt er ook op eerste kerstdag gewoon gesport. We kijken naar American Football en basketbal.

Want uiteraard staat er niet 1 maar 2 tv’s in de huiskamer. Als de sporters op tv al een tijdje bezig zijn, blijkt dat 5 mannen gewoon lekker liggen te slapen op stoelen en banken. Dat is wel grappig om te zien hoor. Halverwege de middag komen er nog ongeveer 6 gangen eten voorbij. Allemaal veel, zoet, vet en lekker. De laatste gang is herkenbaar, dat is ijs. Ondertussen doet Bram waar hij goed in is: charmeren. Hij verstaat nog weinig maar weet wel de nodig ogen op zich gericht. Als we bij het verlaten van het huis onze kadootjes voor de Egli familie onder de kerstboom hebben gelegd, zit onze eerste amerikaanse kerstdag erop. Nu al één om nooit te vergeten.

Tweede kerstdag doen we het rustig aan. Tenminste dat is de bedoeling. Om half 9 worden we ons bed uitgebeld. We krijgen toch een kado van Santa blijkt. We kunnen onze auto afhalen. We hebben hem al 6 weken geleden uitgekozen maar PURAC was (weer eens) niet zo snel in het afhandelen van de financiën. Het is een auto van de zaak dus PURAC moest betalen. Omdat tweede kerstdag hier niet bestaat, is de autodealer gewoon open en halen we ’s middags de auto op. Tim is trouwens wel vrij vandaag dankzij het feit dat eerste kerstdag op een zondag viel. Nadat we de Ford Freestyle (een iets grotere uitgave van de Ford Escort die we in Nederland hadden) hebben opgehaald, gaan we naar Johan. Daar vieren we met Kees-Jan, Ruth en de kids onze tweede kerstdag. Maar een beetje veramerikaanst zijn we nu al want iedereen neemt wat mee en het eten wordt gewoon half staand, half zittend, half lopend opgegeten. De kinderen eten heerlijk mee en vermaken zich met Bob the Builder spullen. En aan het einde van de avond is onze kerst 2005 voorbij. Het was totaal wat anders dan we gewend waren maar we hebben genoten.

Voor iedereen (het doet ons goed om te merken dat we zoveel trouwe lezers hebben) een goed uiteinde en alvast een fantastisch 2006 gewenst.

From Bram with love!

Inmiddels woont ook Bram al weer 6 weken in Amerika. Tijd voor een up-date.

Bram zijn dag begint meestal rond een uur of half 8. Riep hij een aantal weken geleden nog ‘ik ben wakker’ waarmee hij aangaf dat hij zijn bed uit wilde, sinds enkele weken horen we rond half 8 een doffe plof, gevolgd door het gekraak van de houten vloer. En voor we er erg in hebben spreekt hij de woorden ‘ik ben wakker’ uit vlak naast ons. Ja hoor. Het mannetje klimt zelf zijn bed uit. Heeft zo zijn voordelen. Hij gaat namelijk gelijk naar de basement om daar rustig te gaan spelen. Nadelen zijn er natuurlijk ook genoeg want we kunnen niks meer laten slingeren van de avond ervoor. Voor je het weet zit hij aan de laatste slok bier, neem hij om half 8 ’s morgens een hap oudbakken chips of doet hij alvast de afwasmachine voor ons aan.

Na het wakker worden is het tijd voor ontbijt: cereals ofwel cornflakes. Hij eet alle soorten, maten en kleuren. Het maakt hem niet zoveel uit. Wat eetgewoontes betreft is er dus nog niet zoveel veranderd. Na het ontbijt schuift hij aan bij SesameStreet. Dat duurt hier een uur en is heel erg educatief. Daarmee slaan we dus 2 vliegen in 1 klap. Hij is een uurtje lekker rustig waardoor wij even kunnen opruimen en hij spijkert zijn Engels een beetje bij. Hij spreekt nog nauwelijks Engels hoor. Zijn woordenschat stopt toch wel bij een woordje of 10. Maar je merkt al wel dat hij soms begrijpt wat er gezegd wordt. Ach, het komt allemaal vanzelf.

Zo af en toe komen er ook andere kinderen langs of gaat Bram naar hun toe. Mas, het zoontje van Kees-Jan en Ruth, is iets ouder dan hij en daar kan hij het goed mee vinden. Maar ja, voor zijn Engels is dat natuurlijk niet zo handig, al spreekt Mas wel vloeiend Engels dus hopelijk pikt Bram ook wat op. Mas zijn zusje, Bente, is een jaartje jonger dan Bram en die huppelt vrolijk tussen de 2 ‘grote’ jongens door. Ze vermaken zich best met zijn drietjes of bij ons in de basement of in Blair, bij Ruth en Kees-Jan in de basement (Blair ligt 30 minuten rijden van ons huis en Blair is de stad/dorp waar de fabriek van Tim staat). Bente, Mas en Bram zien elkaar wekelijks. Ook met de kerst zien ze elkaar. Tweede kerstdag hebben we met Kees-Jan, Ruth en Johan (de andere Nederlandse collega) en de kids afgesproken om de kerst toch nog een Nederlands tintje te geven.

Ook kent Bram inmiddels wat Amerikaanse kinderen. Met Hunter, die iets ouder is, is hij al een keertje koekjes wezen eten. Hunter is de zoon van een collega van Tim. Diens vrouw, Christy, heeft Rita al een keer meegenomen naar een Mams Night Out (en dat is precies zoals de vertaling doet vermoeden). Sinds 2 weken kent Bram ook Josh (7 jr), Kate (4 jr) en Ben (1,5 jr). Dit zijn de kinderen van Mark en Rachel. Mark is ook weer een collega van Tim. Met Rachel heeft Rita al een paar keer afgesproken. Hier pikken zowel Rita als Bram toch aardig wat Engels op. Rachel is Nieuw-Zeelandse en qua accent maakt dat het net wat makkelijker. Het lijkt namelijk erg op Engels en daar zijn wij Europeanen toch iets meer aan gewend dan Amerikaans is ons opgevallen. Ook deze kids ziet Bram met de Kerst want op kerstavond gaan we pizza bij hun eten.

En dan hebben we nog Elijah (4) en Jonah (2,5). Dit zijn de zoontjes van Jason en Gail. Jason is weer een collega van Tim en die kennen we nog van ons vorige bezoek aan de States in april en augustus. Vooral Jonah en Bram kunnen het erg goed vinden samen. Ze verstaan elkaar niet maar lullen de oren van elkaars kop en zolang ze achter elkaar aan kunnen rennen is het al lang goed. Bij Jason en Gail brengen we, samen met 30 (!!) anderen, de eerste kerstdag door.

Maar nog vaak genoeg vraagt Bram om Anouk, Isa, Mitch, Laura, Mandy, Esther, Mark, Maybelle, Michelle, Maarten, Rico, Thijs, Kyara, Veronique, Roland en al die andere Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes. Het is niet dat hij er dagelijks om vraagt maar zo af en toe vraagt hij ineens waar de anderen zijn. Als we dan zeggen dat ze heel ver weg zijn en dat ze liggen te slapen, dan is het goed. Van de meeste vriendjes en vriendinnetje hebben we foto’s op de koelkast hangen dus hij ziet ze nog vaak genoeg.

’s Avonds stapt Bram in bad of onder de douche en na een boekje en een liedje valt hij in slaap. Toen we hier net woonden, letten we niet zo op zijn bedtijd maar nu geeft hij zelf om klokslag half 8 aan dat hij naar bed wil. Handig hoor zo’n grote man.

Op dit moment is Bram erg verkouden waardoor hij regelmatig wakker wordt ’s nachts. Gelukkig blijft hij dan wel in bed liggen dus we hoeven niet het hele huis door om hem te zoeken. Al hebben we hem wel al een keertje in de huiskamer gevonden midden in de nacht omdat hij auto’s wilde gaan kijken.....raaaaaar!

Al met al gaat het heel goed met Bram. Vanaf januari gaat hij 2 keer per week naar een kinderdagverblijf bij iemand thuis. Hier willen we heel rustig mee beginnen omdat de taal het toch allemaal wat minder vertrouwd voor hem maakt hebben we gemerkt bij de kinderopvang van de Fitnessclub. Nadat we hem hadden afgezet en heel langzaamaan waren vertrokken, zette hij het na een minuur of 5 op huilen omdat hij echt geen idee had waar de anderen het over hadden. We willen dus maar eens beginnen met een paar uurtjes per dag. We zijn ook bij een groot kinderdagverblijf langs geweest. Maar om daar te mogen komen, moet Bram zindelijk zijn en dat.......dat moment is nog ver weg. Hij vindt die luier toch wel erg makkelijk.

Iedereen krijgt een hele dikke knuffel van Bram en heel veel liefs. We zullen dit bericht afsluiten met een opmerking die alleen kinderen (Bram in dit geval) kunnen maken. ’s Avonds kijken we vaak naar de maan. Als hij die ziet, is het donker en moet hij naar bed. Maar als de maan er is, waar is dan de zon? Die is binnen, die slaapt .........zo is het! Gelijk heeft hij, de zon moet toch ook slapen?

Kerstlichtjes

In iedere beetje Amerikaanse kerstfilm zie je minimaal 5 huizen die helemaal verlicht zijn. Is dat nou in het echt ook zo of doen ze dat alleen maar voor de film? Is dat nou alleen in de grote steden of.............

Het gebeurt overal! Weliswaar is niet ieder huis of gebouw versierd maar zeker 50 % van alle gebouwen hebben wel een soort van verlichting. En dat varieert van een kleine lampje in de tuin tot een komplete verlichte kerststal op het dak.

Hier een kleine impressie van de versieringen in onze straat. Het valt allemaal nog mee. We hebben echt hele versierde straten gezien zoals wij onze straten versieren tijdens het wereldkampioenschap voetbal, waar uiteraard de Santa is vervangen voor allemaal oranje gekleurde slingers en lichtjes.

Fijne Kerstdagen vanuit Omaha

15453 Binney Street

Om weer even met een (klein) stukje topografie te beginnen. De Binney street ligt in de hoek van 156th en West Maple road. Dit zegt de meeste lezers natuurlijk niks maar het betreft wel een strategische plek. Want West Maple road is een lange brede weg met overal winkels, eettentjes, doktoren en andere handige dingen om in de buurt te hebben. En de uitvalsweg richting Tim zijn werk is ook niet ver weg.

Als we bij ons huis aankomen, is dat meestal met de auto omdat lopen hier ‘not done’ is. Nu is het er ook een beetje te koud voor maar Amerikanen doen normaal ook al weinig lopend. Vanuit de auto kunnen we de garagedeur al open doen dus daarvoor hoeven we er ook al niet uit. Op dit moment staat onze huur Dodge Caravan nog in de garage, maar de komende weken zullen we onze eigen auto’s hebben. De auto van de zaak hebben we al uitgekozen. Dat is een Ford Freestyler geworden. Eigenlijk een grotere uitgave van de Ford Escort die we hadden in Nederland. En de komende weken zullen we nog een tweedehands 'autootje' gaan kopen. Verder staat er niet zo veel in de garage behalve wat verhuisdozen, al het laminaat dat we komend voorjaar gaan leggen, een tractor van Bram, de kattebak en nog wat klein grut.

Vanuit de garage komen we in de basement. Dit is een grote ruimte onder het huis. Hier staat de computer, maar het is meer Bram zijn speelpaleis. Hij kan hier helemaal zijn gang gaan, alleen of met één van ons erbij. Verder staat er een slaapbank (voor als we een keer echt veel gasten krijgen), een tafel en een kast om het nog een beetje huiselijk gevoel te geven. Vanuit de basement kan je via een schuifdeur zo de tuin in. En natuurlijk kan je ook naar boven, want daar leven we toch het meest.

Via een trap vanuit de basement kom je eerst bij de voordeur en een volgende trap brengt je naar de huiskamer. Deze is ongeveer 2 keer zo groot als dat we in de Herman Gorterstraat gewend waren. Wel lekker hoor, zo veel ruimte. Zeker voor Bram want die kan nu ineens door het huis rennen! In de huiskamer staan gewoon onze Nederlandse meubels, dus dat geeft wel een lekker 'thuis' gevoel. Het enige dat nieuw is hier, is de tv. Onze tv uit Nederland konden we niet meenemen. De systemen zijn kompleet anders. Wel hebben we een open haard. Weliswaar één op gas (en zonder afstandbediening), maar dit is toch wel erg lekker. Eigenlijk ook veel prettiger dan een echte open haard want wij hoeven nu geen hout te hakken. Ook op deze verdieping kan je via een schuifdeur naar de tuin. Vanuit de huiskamer loop je zo het deck op. Het is lekker groot en hopelijk kunnen we daar een beetje bruin worden de komende zomer.

De keuken zit semi open en groot genoeg om ook onze eettafel in te hebben. Verder zit alles erin en dat betekent voor ons enorme luxe, want we hadden nog niet eerder een vaatwasser, grote gasoven en “shredder”. Dit laatste is een hakmolentje in één van de afvoerputjes die etensrestjes en dergelijk fijn maalt zodat ze via het riool kunnen worden afgevoerd.

Via de huiskamer kom je in de gang. Hier bevinden zich een badkamer met bad en 3 slaapkamers. Eén van de slaapkamers fungeert nu nog als rommel-/opslaghok maar zal binnenkort als logeerkamer gaan dienen. Eén kamer (de rode) is voor Bram en één (de groene) slaapkamer is onze slaapkamer. Wij hebben een aparte badkamer met douche.

En tot slot de tuin. De tuin bestaat uit gras, gras, gras en een boom in de voortuin. We hebben wel plannen om er het komend voorjaar een speeltoestel voor Bram neer te zetten, maar eerst maar eens afwachten of het überhaupt nog voorjaar wordt hier.

Nou, dat was het in vogelvlucht. Het is een leuk Amerikaans huis. Iets groter dan ons oude huis in Gorinchem, maar ook weer niet veel groter. In ieder geval groot genoeg om mensen te logeren te hebben dus.........................

Derde week in de States

Inmiddels is de derde week in Amerika voorbij. Tim is nu echt begonnen met bijna een volledige week werken. Vrijdag was hij vrij omdat we naar de immigratiedienst moesten voor het visum van Rita. Helaas stonden we na 5 minuten weer buiten omdat we een afspraak hadden moeten maken. Volgende week een volgende kans. Alhoewel..........daarover straks meer.

Deze week geen feestdagen. Rita en Bram doen hun dagelijkse boodschappen bij de Hyvee; een grote supermarkt. Deden Bram en Rita er in begin nog 2 uur over om die paar boodschapjes te doen, nu is het met 1 uur klaar. En dan hebben we het over de boodschappen voor 1 dag. Want aangezien deze Supermarkt 7 dagen per week, 24 uur per dag open is, is boodschappen doen voor een hele week niet echt nodig. De boodschappen worden direct na het betalen voor je ingepakt. Je moet alleen wel even zeggen of je een plastic of een paper bag wilt. Alles gaat in kleine tasjes, met als gevolg dat zelfs een beetje boodschappen al gauw zo’n 6 plastic tasjes opleveren. Handig om het te hergebruiken als vuilniszakje in de keuken. Na het inpakken en betalen wordt het ook nog naar je auto gebracht en ingeladen! Dat gaat ons wat te ver dus lopen braaf met onze tasjes naar de auto. Dit in tegenstelling tot een hoop anderen. Echt decadent hoor. Een eigen boodschappentas kennen ze hier ook niet. Die keer dat wij dus met onze BigShopper kwamen binnenlopen zal niet snel worden vergeten.

Van gescheiden afval hebben ze hier in Omaha nog niet gehoord. Glas, papier en huisvuil, het mag/moet gewoon door elkaar. Glas mag wel apart, maar dan moet je eerst alle etiketten er afweken en apart op laten halen. Dat is te veel gevraagd dus het gaat bij ons gewoon met al het andere vuil mee.

Het weer is echt omgeslagen. Op dinsdag 29/11 is er een enorme berg sneeuw gevallen en sindsdien is de temperatuur niet meer boven 0 °C uitgekomen. In de loop van de week is er nog meer sneeuw gevallen en ook is het steeds kouder geworden. Vannacht was het zelfs -23 °C, hier -10 °F (°C=5/9*(°F-32)). En dan waait het nog niet eens. Vorig jaar is eens een gevoelstemperatuur van – 60 °C gemeten. Brrrrr. Maar het goede nieuws is dat het in december nog nooit zo koud is geweest, dat er nu al meer sneeuw is gevallen dan gemiddeld in december maar vooral.......dat het nog maar 3 maanden duurt voordat het lente wordt! Rita gaat deze week toch maar op zoek naar nieuwe moonboots.

Nog even terugkomen op het visum. Afgelopen maandag informeerde Tim zomaar even bij het advocatenkantoor om na te gaan hoe het zat met het Social Security nummer van Rita. En toen werd verteld dat Rita geen Social Security nummer krijgt op ons visa. Hè? Dit was toch wat we zo goed hadden uitgezocht? Dit zou toch door PURAC geregeld worden? Dus geen Social Security nummer voor Rita? Tim heeft direct een woedende mail richting de directie van PURAC en de advocaten gestuurd met daarin de mededeling dat PURAC heel snel aktie moest ondernemen omdat de familie Veerman anders nog voor het nieuwe jaar het vliegtuig richting Nederland zou pakken. Het niet kunnen verkrijgen van een Social Security nummer (het enige middel om hier te kunnen werken, professioneel of vrijwillig) voor Rita, betekent namelijk direct de ontbinding van het contract dat Tim met PURAC heeft. Gelukkig hebben we het zo hard gespeeld want na deze mail zijn de advocaten en PURAC vertegenwoordigers direct aan de slag gegaan om het nog voor elkaar te krijgen. Binnen een uur hingen ook alle betrokken aan de telefoon om hun excuses aan te bieden en om te zeggen dat ze alles in het werk zullen stellen om het alsnog geregeld te krijgen. Ja, ja...... Nee, zonder gekheid, we hebben er vertrouwen in dat het goed komt. Inmiddels zijn de benodigde papieren ingeleverd en is het traject in gang gezet. Wel weten we inmiddels dat het visum dat we hebben wel het goede is, maar dat PURAC ‘gewoon’ een aanvullende werkvergunning voor Rita is vergeten. Heel slordig maar wel typerend voor de hele gang van zaken, zoals we die met de visa hebben mee gemaakt.

Tot zover de afgelopen week. Mochten er lezers zijn met ‘verzoeknummertjes’, mail het ons en we schrijven erover.

Nebraska

Dit keer geen stukje over onze laatste belevenissen. We doen nog genoeg hoor maar voordat we dat allemaal gaan vertellen, zullen we eerste eens een lesje topografie geven. Want waar zijn we nu eigenlijk terecht gekomen?

Nebraska, of ook wel NE afgekort, sloot zich in 1867 aan bij de Verenigde Staten. De staat ligt helemaal in het midden van de Verenigde Staten. In totaal wonen er 1,75 miljoen mensen waarvan een groot deel (ongeveer 1/3) in Omaha. Overigens is Omaha niet de hoofdstad. Dat is het zuidelijker gelegen Lincoln. De staat Nebraska grenst aan (vanaf het noorden met de klok mee) South Dakota, Minnesota, Iowa, Missouri, Kansas, Colorado en Wyoming.

Qua oppervlakte is Nebraska zo'n 6 keer zo groot als Nederland. En combineer dat oppervlak met het aantal inwoners en het mag duidelijk zijn dat een begrip als files hier heel iets anders is dan in Nederland. Horen we in Nederland op de radio alleen de files van 5 kilometer of langer, hier is het al een hele belevenis als er 25 auto's voor een stoplicht staan te wachten. Gelukkig wonen wij in Omaha (qua aantal inwoners de 45e stad van de VS) en is het daar met zo'n 600.000 mensen nog best druk. Druk genoeg in ieder geval, om files niet helemaal tot een hype te maken.

In vakantiegidsen wordt Nebraska niet als de meest aantrekkelijke van de 53 Verenigde Staten aangemerkt. Stand up comedians willen Nebraska nog wel eens als volgt omschrijven: 'Welcome to Nebraska. Set your clocks back thirty years’. Dit beeld van geïsoleerde achterlijkheid, als het al ooit klopte, heeft weinig te maken met de huidige werkelijkheid van Nebraska. Met bijna twee procent werkloosheid draait deze staat beter dan de rest van het land. De arbeidsintensieve dienstenindustrie heeft van Omaha een economisch welvarend centrum gemaakt, met een zelfs voor de VS ongekende flexibiliteit. Zo......dat is ook weer uit de wereld. Helemaal achtelijk zijn 'ze' hier niet.

Is er nog meer te vertellen over Nebraska? Nee, eigenlijk niet. Sla het internet er eens op na en wellicht dat je wat vindt. Er is niet veel meer te vertellen dan mais, mais, mais en nog eens mais. Het landschap is heuvelachtig en doet wat dat betreft wat denken aan Limburg en midden-Duitsland. En in dit oneindige Nebraska wordt oneindig veel mais verbouwd.

Om dit lesje met iets Hollands te eindigen, ook nog iets over het weer. In Nebraska heerst een landklimaat. Dat betekent dus koude, witte winters en warme zomers. Nu maar hopen dat de winter, die nu is begonnen, weer snel voorbij is want wij houden meer van de zon!