Weer in Omaha

Vrijdagochtend halen ma en Rinus ons op en rijden we samen naar Schiphol. Na de huurauto te hebben afgeleverd, checken we in. Oef, € 100 extra betalen omdat onze koffers te zwaar zijn. En dan te bedenken dat we eigenlijk niet zoveel hebben mee teruggenomen dan kleertjes voor Emma. Het vliegtuig vertrekt keurig op tijd. En gelukkig hebben we allemaal televisie, al is alleen Bram hier blij mee want het aanbod voor ons is erg karig. Voor Emma hebben we dit keer wel een bassionette zodat die niet de hele tijd op schoot hoeft. Uiteraard slaapt ze een stuk minder dan op de heenvlucht, het is immers een dagvlucht. Maar ze doet het al met al keurig.

Overstappen in Memphis levert weer dezelfde irritaties met de Amerikaanse immigratiedienst op als iedere keer. Waarom ‘pakken’ Europeese landen de Amerikaanse reizigers niet eens aan zoals wij Europeanen in Amerika worden aangepakt? Een uur in de rij staat is geen uitzondering. Vervolgens worden je vingerafdrukken genomen en een iris-scan. Overigens hebben we dan daarvoor al enkele formulieren in het vliegtuig moeten invullen. Als dit is afgehandeld, krijgen we weer een immigratiekaart in ons paspoort geniet en een mooie stempel. Emma laten ze, als Amerikaanse, wel met rust. Daarvoor hoeft helemaal niets ingevuld te worden. Vervolgens moeten we op onze koffers wachten, die we 25 meter verderop weer mogen afgeven. Onderweg nog eens een formulier afgeven. Daarna naar de security en de detectiepoortjes. Iedereen zijn schoenen uit, riemen af, alle losse artikelen in een bak, laptops uit de tassen, alle vloeistoffen in een doorzichtig plastic zakje en dan mag je door de poort.

Bram levert geen problemen op, net als Tim. Rita, die Emma in een draagzak meeneemt ‘piept’, en moet dus terug. Emma moet uit de draagzak en moet zelfs haar jasje uit. Tim wil teruglopen om te helpen maar dat mag niet. Als blijkt dat de beamte eigenlijk niet weet wat ze zelf wil of moet, roept ze Tim alsnog. Tim dus weer terug door het poortje, maar dan staat Bram dus helemaal alleen aan de ‘goede’ kant. Gelukkig is Bram niet bang maar er is niemand die naar hem omkijkt. Snel pakt Tim Emma op en zonder piepen is Emma nu wel over. Rita blijkt even later ook zonder gepiep door te kunnen. Waarmee ons vermoeden, dat dat gepiep soms zomaar willekeurig gaat, wel een beetje wordt bevestigd. En zo gaat dat dus iedere keer. Als je nog geen hekel hebt aan Amerika en Amerikanen, krijg je het wel bij het ontvangst. Uiteraard weten we wel waar al deze veiligheidsmaatregelen voor zijn, maar vermoeiend is het wel. Het vliegtuig vanuit Memphis, de stad van Elvis, vertrekt ook keurig op tijd en dus zijn we om 8 uur vrijdagavond weer terug in Omaha.

Mark haalt ons op en brengt ons thuis. Hij, Josh en Kate blijken de oprit en de stoep voor ons huis schoon te hebben gemaakt. Heerlijk hoor want anders hadden we zelf de 20 centimeter sneeuw en ijs nu nog weg moeten halen. En Rachel heeft zomaar een paar boodschappen gedaan, zodat we de eerste uren makkelijk doorkunnen. Amerika heeft maar geluk met dit soort burgers. Wat een vriendelijkheid. In één keer zijn we de problemen bij onze binnenkomst van dit land een paar uur eerder vergeten.

De eerste nacht mag gelijk een klein drama worden genoemd. Iedereen is moe maar vooral de kinderen zijn volkomen ontregeld door de jetlag. Emma is wakker tussen 1 en 6 uur en Bram tussen 3 en 6 uur. Dus ook wij slapen niet veel. Overdag slaap Emma nog steeds niet veel. Ze heeft duidelijk last van de tijdsovergang. Wij zijn gewoon moe en ook Bram is al een stuk beter gewend aan de nieuwe tijd.

’s Middags gaan we naar Mark en Rachel, waar we een uurtje gaan sleeën. Ja, je leest het goed: sleeën. Ze wonen bovenaan een heuvel en omdat er behoorlijk wat sneeuw ligt, is het heerlijk om daar van de heuvel af te sleeën. Weer even kind! Een groot nadeel van sleeën is echter wel dat het alleen maar kan als er sneeuw ligt. En dat betekent dus dat het koud is. En dat is het! Want met – 10 °C is het inderdaad te koud om erg lang buiten te blijven. En de komende dagen wordt het alleen nog maar kouder. En omdat we niet echt van zulke kou houden, doen we maar net of we de voorspelleingen, die wijzen op temperaturen van rond -25°C eind van deze week, niet hebben gehoord.

Note: Nu zit onze tijd in Nederland er dus echt op. Op naar het normale leventje in Omaha. De komende dagen zullen we alle gebeurtenissen in Nederland nog eens de revue laten passeren op de weblog. Ook zullen we nog wat extra foto's plaatsen in de verhalen die al zijn gepubliceerd.