Lekker weg in eigen stad

Wetende dat we hier nog maar een paar maanden zitten, maken we nu natuurlijk wel al lijstjes met dingen die we hier nog wel willen zien. Dit gezegd hebbende, is het natuurlijk duidelijk dat al heel veel in dit huis draait om de komende verhuizing(en). Gelukkig is er van stress nog geen sprake maar 'de verhuizing' is wel hét onderwerp gesprek.

Op de lijst met dingen die we nog zouden willen doen, stonden een paar restaurants die we wilden bezoeken. Hierop hebben we de afgelopen weken Britney een paar keer op laten passen en dat gaf ons de gelegenheid om wat duurdere restuarants af te gaan zonder kids. Overigens betekent duurder nog altijd dat je voor minder dan € 50 klaar bent hoor. Maar zo waren we de afgelopen week in een trendy Sushi restaurant. Heerlijk hoor. Maar het restauranten-lijstje is inmiddels afgewerkt dus op naar de andere lijstjes.

En nieuw bezoek aan Kansas City stond ook nog op de lijst. En dat zou dit weekend gedaan worden. Maar ja, waarom 2.5 uur rijden naar een stad die we al eens gezien hebben? Waarom niet eens een keer ‘gewoon’ naar Omaha? We wonen hier nu 2 jaar en hebben veel gezien. Maar echt lekker rustig door de stad van Omaha lopen hebben we nog niet gedaan. En in navolging tot ons ‘rondje Rotterdam’ vorig jaar zomer, wordt het een dagje weg in Omaha.

Als Emma haar pap op heeft, vertrekken we naar het centrum van Omaha. Onze eerste stop is een ontbijtstop. Dit keer niet in ‘Le Peep’ maar in het Hilton hotel in hartje Omaha. Dat we juist hier voor een ontbijt kiezen is niet onlogisch. Het Hilton hotel was het eerste wat we van Omaha hebben gezien toen we hier 2,5 jaar geleden kwamen om ons te oriënteren. Het ontbijtbuffet smaakt uitstekend en na een uur rustig ontbijten wandelen we door Omaha.

Via het Hilton, lopen we langs het Qwest Centre. In deze grotere versie van het Ahoy zijn we al een paar keer geweest voor evenementen. Het is pas 10 uur en toch is het al 28 °C. We zijn dus allemaal lekker ingesmeerd want verbranden willen we niet. Overigens beginnen we na 2 jaar wel te begrijpen dat je mensen hier zo weinig buiten ziet om gewoon lekker te bakken. In Nederland gingen wij ook bij de eerste de beste zonnenstraal in de tuin liggen maar inmiddels doen wij dat hier ook niet meer. In het voorjaar kan het nog wel maar nu is het gewoonweg te heet om te gaan liggen bakken. Dus inmiddels zijn wij ook redelijk vaak binnen bij de airco te vinden. Al proberen we wel iedere dag buiten te zijn uiteraard.

In het centrum van Omaha ligt een een groot park aan de Missouri. En terwijl Emma in de buggy slaapt, loopt Bram vrolijk met ons mee. En gezien de temperatuur en de fikse wandeling is dit absoluut een kompliment voor de grote man. Halverwege de wandeling roept Bram ineens ‘kijk haaien in het water’. En het lijkt waarachtig wel of hij gelijk heeft. In het water zien we grote rugvinnen en als je niet beter zou weten, zou je kunnen denken dat Jaws hier opgenomen is. Juist op dat moment komt er een politie agent langs op de fiets en ook die stopt even om te kijken. Hij weet ons te vertellen dat het een groep graskarpers is. Ze zitten normaal in het diepere gedeelte van het meer waardoor je ze zelden ziet. Maar nu liggen ze in het ondiepe gedeelte te zonnen. Het zijn enorme beesten. Volgens de agent zijn ze rond de 5 feet, wat overéénkomt met zo’n 1.5 meter en het lrijkt erop dat dit niet gelogen is want ze ogen enorm. Vissen is verboden in dit meer, wat natuurlijk erg jammer is voor alle vis fans.

Via het park lopen we richting ‘the Old Market’. In dit oude stukje Omaha staan veel oude pakhuizen die tot appartementen zijn omgebouwd. Hier bevinden zich ook de meeste terrasjes en restaurants. Wij lopen er echter nu nog aan voorbij want we gaan naar het treinmuseum. In dit museum zijn we al veel vaker geweest. Het is Bram zijn favoriete museum, dit tot ‘ergernis’ van Rita die er werkelijk helemaal niks aan vindt. Na dik een uur hebben we alle treinen weer gezien en lopen we terug naar the Old Market.

Via de farmers market, een markt waarop boeren uit de omgeving hun goederen aan de man proberen te brengen, lopen we naar Upstream. Dit restaurant hebben we al vaak bezocht en is populair vanwege het feit dat je er ook buiten kan zitten. Omdat het ontbijt nog niet verteerd is, drinken we wat en eten we een cheese cake maar verder niets. Emma blijft inmiddels de show stelen met haar lach. Overigens lijkt ze, volgens ons, qua uiterlijk steeds minder op Bram toen die zo oud was. Om te beginnen is Emma’s haar nog roder dan dat van Bram en haar ogen zijn een tintje lichter.

Na het terras lopen we dwars door downtown terug richting de auto. Het pas 2 uur maar het kwik staat inmiddels al op 35 °C. Het heetst van de dag is hier over het algemeen tussen 4 en 5 uur ’s middags dus dat het vandaag nog 38 °C wordt, zal niemand verbazen. En met deze temperaturen besluiten we dan ook weer om de sprinkler in de tuin aan te zetten zodat we allemaal kunnen afkoelen. We moeten er nog maar even van genieten want in delen van Omaha mag de sprinkler al niet meer aan vanwege de aanhoudende droogte.