Een beetje ongemakkelijk feestje

Iedereen kent het wel. Van die feestjes waar je niet echt zin in heb. Niet omdat je moe bent of liever wat anders doet. Maar vooral omdat je van te voren eigenlijk al weet dat het wel eens ongemakkelijk kan gaan worden. Maar het feestje is wel een soort ‘moetje’ dus ga je er gewoon voor. En dat deden wij dus ook op vrijdagavond.

Vrijdag 20 juli is het een grote dag voor Rachel. Na 12 jaar in Amerika gewoond te hebben, heeft ze besloten om zich tot Amerikaanse te naturaliseren. ’s Middags meldt ze zich in het courthouse van Omaha. Overigens zijn we hier niet bij hoor dus het nu volgende verhaal hebben we geheel van horen en zeggen. Het zal ongetwijfeld lijken op het officiële gedeelte zoals dat ook in Nederland wordt gedaan voor de ‘nieuwkomers’. Rachel staat er als enige Nieuw-Zeelandse tussen vooral Mexicanen en andere Latijns-Amerikanen. Enkele weken voordat de Amerikaanse regering heeft besloten om Rachel te erkennen als Amerikaans staatsburger, moet ze een inburgeringstest doen. Het examen zelf stelde, volgens haar, weinig voor maar ze moest er wel alle staten, presidenten, het volkslied en de Amerikaanse geschiedenis uit haar hoofd voor leren.

Tijdens het officiële gedeelte is er een videofilm te zien waarop George Bush haar welkom heet tot Amerika. Daarnaast krijgt ze de papieren, waaruit blijkt dat ze nu Amerikaanse is. Tot slot wordt een film waarin vooral veel aandacht is voor 9/11 en voor andere oorlogsdaden van Amerika. Uiteraard gaat deze film gepaard met het spelen en zingen van ‘the Star-Sprankled Banner, het Amerikaanse volkslied (). Op het feestje ’s avonds horen we dat diverse mensen tijdens het tonen van de film tot tranens toe waren bewogen. Precies de reden waarom wij dus niet zo’n trek hadden in dit patriotische feestje....

http://www.verenigdestatenvanamerika.com/stsinr/volkslied.html

Ter ere van haar Amerikaanse staatsburgerschap viert Rachel op vrijdagavond een groot feest. In de tuin staat een groot springkussen voor de kids. En iedereen wordt gevraagd om snacks en drank mee te nemen. Het is heerlijk weer dus alle 80 genodigden zijn lekker buiten. Bram vermaakt zich uitstekend met de andere 20 kinderen. Wij schuifelen rustig als enige niet-Amerikanen door de tuin. Zoals we al vaker hebben gemerkt de afgelopen 2 jaar, vinden veel mensen het reuze interessant dat je uit een ander land komt. De vraag die ons de afgelopen tijd, en nu dus ook, heel vaak gesteld wordt, is of we ‘excited’ zijn om weer terug naar Nederland te gaan. Het antwoord op die vraag is ‘nee’. Dat klinkt voor jullie lezers wellicht raar maar we zijn niet echt excited (een goed Nederlands woord is hier eigenlijk niet voor. ‘Opgewonden’ is namelijk zeker niet de goede vertaling). Maar hierover zullen we de komende weken nog wel eens wat schrijven. Nu weer even terug naar het feest en vooral terug naar de reden waarom het een ongemakkelijk feestje was.

In de loop van de jaren hebben jullie wel al begrepen dat wij erg weinig op hebben met het sterke patriotische Amerikaanse gevoel. De ‘support our troops’ stickers op de auto’s begrijpen we wel wat beter na 2 jaar Amerika (het zijn tenslotte vaak zonen en dochters van die mensen die naar Irak worden gestuurd). Maar op deze vrijdagavond werd weer even heel duidelijk dat Amerikanen Amerika als het middelpunt van de wereld zien.

Halverwege het feest is er even tijd voor een officieel woordje van de schoonvader van Rachel. Hij heet haar van harte welkom in Amerika. Vanaf is ze echt één van familie. Huh? Horen we dat goed? Is er soms iets mis met ons Engels? Fijn om dat te horen van je schoonvader. Tot die tijd hoorde ze dus niet echt bij de familie? En dan denk je dat die man het zo wel niet zal bedoelen maar geloof ons, zo bedoelde hij het wel. Tim hield een gesprek, eerder die avond, met hem na 2 minuten al voor gezien omdat deze man wel erg nadrukkelijk liet merken dat er eigenlijk maar één volk was, het Amerikaanse. Gelijk wordt ook een beetje duidelijker waarom Rachel Amerikaans staatsburger is geworden. Want in dit geval geldt zeker ‘zo vader, zo zoon’.

Overal hangen Amerikaanse vlaggen en de hele tijd klinken patriotische liederen over de radio. Op zich is daar helemaal niks mis mee natuurlijk. Logisch zelfs. Al denken we dat op een Nederlands feestje eerder de vogeltjesdans te horen is dan het volkslied. En dat diverse mensen deze liederen ook de hele avond meezingen is ook nog wel te begrijpen, ook al gaat het op den duur wel irriteren. Tijdens onze gesprekken krijgen we regelmatig te horen hoe geweldig Amerika wel niet is. En ook vooral dat het hun plicht is om overal op de wereld voor vrede te zorgen. De discussie dat ze in dat laatste niet erg succesvol zijn de laatste jaren zwengelen we maar niet aan. Overigens zijn lang niet alle aanwezigen blind voor de rest van de wereld hoor. Zo vraagt iemand ons bijvoorbeeld of wij de Amerikanen, die denken dat de wereld bestaat uit Amerika en Irak, wel helemaal wijs vinden. Maar als het ‘I’m so proud to be an American’ voor de derde keer door de boxen schalt en wederom diverse mensen mee gaan zingen, houden wij het maar voor gezien.

Het is niet goed onder woorden te brengen hoe we het hebben beleefd die avond maar het was af en toe best eng. Alle soorten van extremisme is eng. En vanavond was al met al toch best wel extreem. Voor het eerst werd duidelijk dat Nebraska niet voor niets samen met Iowa de meest conservatieve staat van Amerika is. Ineens waren we best wel excited om weer terug te gaan naar Nederland......